କ୍ରିଯମାଣା କୃତା କର୍ମତୂଲଶ୍ରୀର୍ ଦେହଶଲ୍ମଲେଃ । ଜ୍ଞାନାନିଲସମୁଦ୍ଧୂତା ଵିଲଯଂ କ୍ଵାପି ଗଚ୍ଛତି
ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ କିମ୍ବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଶିମୁଲ ଗଛର ପୁଲି ପରି। ଜ୍ଞାନର ପବନରେ ଉଡ଼ି, ସେମାନେ କେଉଁଠି ହେବ ହେବ ହରାଇଯାଆନ୍ତି।
ଆତ୍ମଜ୍ଞତାଂ ପ୍ରଯାତସ୍ଯ ତୀର୍ଣସ୍ଯ ଭଵସାଗରାତ୍ । ଇଚ୍ଛତୋ ଽପି ସମାଯାତି ପୁନର୍ ନାଜ୍ଞତ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମନଃ
ଯିଏ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିଛି ଏବଂ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି, ସେଠାରେ ଚାହିଲେ ମଧ୍ୟ ଆତ୍ମାର ଅଜ୍ଞାନ ପୁଣି ଆସେନାହିଁ।
ଯଥା ଦୂରଗତୋତ୍ପତ୍ତିସ୍ଥାନଂ ରଯଵତୀ ସରିତ୍ । ନ ଯାତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ମତିର୍ ବୁଦ୍ଧା ପୁନର୍ ମୋହଂ ନ ଗଚ୍ଛତି
ଯେପରି ଏକ ନଦୀ ଦୂର ଅଞ୍ଚଳରୁ ଉତ୍ସ ଛାଡ଼ି ଯାଇଥିବା ପରେ ପୁଣି ସେଠାକୁ ଫେରେ ନାହିଁ, ସେପରି ଜାଗୃତ ମନ ଏକଥର ଜ୍ଞାନ ପାଇଲେ ପୁଣି ମୂଢ଼ତାକୁ ଫେରେ ନାହିଁ।
ସର୍ଵୈଵ ହି କଲା ଜନ୍ତୋର୍ ଅନଭ୍ଯାସେନ ନଶ୍ଯତି । ଫଲଦାପି ମନୋଜ୍ଞାପି ଲତେଵାସେକଵର୍ଜିତା
ଯେପରି ଲତା ଯଦି ଆଶ୍ରୟ ନ ପାଏ, ତେବେ ତାହା ଫଳଦାୟକ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି ଯେକୌଣସି ଦକ୍ଷତା ଅଭ୍ୟାସ ନ ହେଲେ ହରାଇଯାଏ।
ଏଷା ଜ୍ଞାନକଲା ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ତସ୍ ସକୃଜ୍ଜାତା ଦିନେ ଦିନେ । ଵୃଦ୍ଧିମ୍ ଏତି ବଲାଦ୍ ଏଵ ସତାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉପ୍ତଶାଲିଵତ୍
କିନ୍ତୁ ଏହି ଜ୍ଞାନର ଦକ୍ଷତା ମନ ଭିତରେ ଏକଥର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଦିନକୁ ଦିନ ନିଜେ ନିଜେ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ଯେପରି ଭଲ ମଣିଷଙ୍କ ମନରେ ରୋପା ଧାନ ବିଜ ଦିନେ ଦିନେ ବଢ଼ିଯାଏ।
ଯଥା ଦଧ୍ଯୁଦ୍ଧୃତଂ ନୈତି ପୁନର୍ ଦଧ୍ନୈକତାଂ ଘୃତମ୍ । ତଥା ଜ୍ଞାନୋଦ୍ଧୃତା ଜ୍ଞପ୍ତିର୍ ନାଯାତ୍ଯ୍ ଅଜ୍ଞାନତାଂ ପୁନଃ
ଯେପରି ଦହିରୁ ଘିଅ ଅଲଗା ହେଲେ ପୁଣି ଦହି ହୁଏ ନାହିଁ, ସେପରି ଜ୍ଞାନ ଥିଲେ ପରେ ଏହା ପୁଣି ଅଜ୍ଞାନ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଯଥା ପରଭଟଵ୍ଯୂହଂ ଵିଭିଦ୍ଯୋଦେତି ସଦ୍ଭଟଃ । ତଥାଜ୍ଞାନଂ ଵିଦାର୍ଯାନ୍ଧ୍ଯମ୍ ଉଦେତି ଜ୍ଞାନଭାସ୍କରଃ
ଯେପରି ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟବୀର ଶତ୍ରୁ ଶିବିରକୁ ଭେଦି ଉତ୍ତିର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ସେପରି ଅଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଭେଦି ଜ୍ଞାନର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦିତ ହୁଏ।
ଚିଦ୍ଘନଂ ନିର୍ମଲଂ ବ୍ରହ୍ମ ଶାନ୍ତଂ ସର୍ଵମ୍ ଇଦଂ ତତମ୍ । ଅଦ୍ଵୈତଂ ଦ୍ଵୈତଵଦ୍ ଭାତି ନିତ୍ଯମ୍ ଏକମ୍ ଅନାମଯମ୍
ନିର୍ମଳ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ଚେତନା ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମ, ଯାହା ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପି ଅଛି; ଏହା ଅଦ୍ୱିତୀୟ, କିନ୍ତୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ସଦା ଏକ ଓ ଦୁଃଖରହିତ।
ଏକସ୍ ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଅଖିଲଵସ୍ତୁଷୁ ଚିତ୍ସ୍ଵରୂପ ଆତ୍ମା ପରସ୍ ସ୍ଵଜଲଧିଷ୍ଵ୍ ଇଵ ତୋଯମ୍ ଅଚ୍ଛମ୍ । ସଂଶାନ୍ତସଙ୍କଲନଭୂରିକଲାପମ୍ ଏକଂ ସତ୍ତାଂଶମାତ୍ରମ୍ ଅଖିଲଂ ଜଗଦ୍ ଅଙ୍ଗ ଵିଦ୍ଧି
ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁରେ ଚେତନାର ନିଜ ରୂପରେ ପରମ ଆତ୍ମା ଏକାକି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ନିଜ ସମୁଦ୍ରରେ ନିର୍ମଳ ଜଳ ପରି; ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ, ବନ୍ଧୁ, ଏକମାତ୍ର ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଏକ ଅଂଶ ବୋଲି ଜାଣ, ଯାହାର ସମସ୍ତ ଭିନ୍ନତା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି।
ପରସ୍ମାତ୍ କାରଣାଦ୍ ଏକୋ ଜୀଵḫ ପ୍ରଥମମ୍ ଉତ୍ଥିତଃ । ତସ୍ମାଜ୍ ଜୀଵକଣା ଜାତାẖ କଣାସ୍ ତପ୍ତାଯସୋ ଯଥା
ସର୍ବୋଚ୍ଚ କାରଣରୁ ପ୍ରଥମେ ଏକ ଜୀବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ସେଠାରୁ ଅନେକ ଜୀବ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ, ଯେପରି ତାପିତ ଲୋହାରୁ ଅଗ୍ନିକଣା ବିକିରିତ ହୁଏ।
ତେ ଦେଵନାଗଗନ୍ଧର୍ଵଵିଦ୍ଯାଧରଶତାଭିଧାଃ । ସ୍ଫୁରନ୍ତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମାମୃତାମ୍ଭୋଦନିର୍ମଲାମୃତବିନ୍ଦଵଃ
ଏହି ଦେବତା, ନାଗ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ବିଦ୍ୟାଧର ଶତଶଃ, ଅମର ଆତ୍ମାର ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଠୁଥିବା ଶୁଦ୍ଧ ଅମୃତ ତିଆରି ଝରଣା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛନ୍ତି ।
ସ୍ଵୈରସଙ୍କଲ୍ପଜାଲେନ ଵଲିତା ବନ୍ଧମ୍ ଆଗତାଃ । ସ୍ଵଲାଲଯେଵ ତନ୍ତୁତ୍ଵଂ ଗତଯା କୋଶକାରକାଃ
ନିଜର ଚିନ୍ତାର ଜାଲରେ ଜଡାଇ, ସେମାନେ ବନ୍ଧନରେ ପଡ଼ନ୍ତି; ଯେପରି ରେଶମ ପୋକା ନିଜ ତାନ୍ତୁରେ ଘେରାଯାଇ ନିଜେ ଗୋଳାକୁ ପହଞ୍ଚେ ।
ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପେନ ଭୂତାନି ବଦ୍ଧାନୀତି ପରସ୍ପରମ୍ । ସ୍ଵତୁଷେଣେଵ ଧାନ୍ଯାନି ଦୁẖଖାନ୍ଯ୍ ଅନୁଭଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅତଃ
ନିଜର ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଏକାଅପରକୁ ବାନ୍ଧି ରଖେ—ଏହିପରି ଧାନ ନିଜ ତୁଷରେ ଘେରାଯାଇଥିବା ପରି, ସେମାନେ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ।
ସ ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପନତୁଷୋ ଦହ୍ଯତେ ଜ୍ଞାନଵହ୍ନିନା । ଯଦା ତଦା ଭଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଚ୍ଛା ନଵା ମୁକ୍ତାକଣା ଇଵ
ଯେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନର ଅଗ୍ନିରେ ନିଜର ଭାବନାର ତୁଷ ପୁଡ଼ିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ନୂତନ ମୁକ୍ତା ଦାଣା ପରି ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାନ୍ତି ।
ଭୂଯୋ ଜଗତି ଜାଯନ୍ତେ ନ କଦାଚନ କେଚନ । ତେ ତତାତ୍ମପଦାରୂଢା ମୂଢତ୍ଵାଦ୍ ଉଦ୍ଧୃତାଶଯାଃ
ଏହି ସଂସାରରେ କେହି ପୁନି ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି; ଯେମାନେ ଆତ୍ମାର ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୂଢ଼ତା ଓ ଆଶା ରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଜଗଦ୍ଵୃତ୍ତାଵ୍ ଅଵଯଵୈର୍ ମିଥẖ କାରଣତାଂ ଗତମ୍ । ଅକାରଣଂ ଜଗଦ୍ ଵିଦ୍ଧି ନାଶୋତ୍ପତ୍ତ୍ଯୋସ୍ ସ୍ଵଭାଵତଃ
ଏହି ସଂସାରର କାର୍ଯ୍ୟରେ, ଏହାର ଅଂଶଗୁଡ଼ିକ ପରସ୍ପର କାରଣ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ସଂସାରକୁ ଅକାରଣ ଭାବେ ଜାଣ, କାରଣ ଏହାର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ନାଶ ଏହାର ନିଜସ୍ୱ ସ୍ୱଭାବ।
ଯଥାମ୍ବୁକୁମ୍ଭେଷୁ ନଭୋ ନାର୍ପିତଂ ନାପ୍ଯ୍ ଅନର୍ପିତମ୍ । ତଥାତ୍ମା ସର୍ଵଦେହେଷୁ ନ ସ୍ଥିତୋ ନାପି ଚାସ୍ଥିତଃ
ଯେପରି ଜଳଭରା ଘଡ଼ାରେ ଆକାଶ ନ ରହିଥାଏ, ନ ଅନୁପସ୍ଥିତ ଥାଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ଦେହରେ ଆତ୍ମା ନ ରହିଥାଏ, ନ ଅନୁପସ୍ଥିତ ଅଟେ।
ସତି କୁମ୍ଭେ ସତି ଚ ଖେ କୁମ୍ଭାକାଶାଭିଧା ଯଥା । ସତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନି ଚ ଦେହେ ଚ ଦେହସଂଵେଦନଂ ତଥା
ଯେତେବେଳେ ଘଡ଼ା ଓ ଆକାଶ ଉଭୟ ରହିଥାଏ, ତେବେ 'ଘଡ଼ାକାଶ' ବୋଲାଯାଏ; ସେପରି ଆତ୍ମା ଓ ଦେହ ଉଭୟ ରହିଲେ, ଦେହର ଅନୁଭୂତି ହୁଏ।
ଚେତନାଚେତନକଲା ନୃପ ସନ୍ତି ନ କାଶ୍ଚନ । କାଚିଦ୍ ଆତ୍ମାଭିଧା ସତ୍ତା ଦେହେ ସ୍ଫୁରତି କେଵଲମ୍
ହେ ରାଜା, ଜଡ଼ କିମ୍ବା ଚେତନ କୌଣସି ଭିନ୍ନ ଭାଗ ନାହିଁ; ଦେହରେ କେବଳ 'ଆତ୍ମା' ବୋଲି ଯାହାକୁ କୁହାଯାଏ, ସେଇ ଏକମାତ୍ର ସତ୍ତା ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ।
ଯଥା ଦୃଙ୍ ନିର୍ମଲେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଚିରନ୍ଯସ୍ତୋଲ୍ଲସତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ତଥା ସ୍ଫୁରତି ଦେହାଭା ସତ୍ତାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନାମିକା
ଯେପରି ନିର୍ମଳ ଆକାଶରେ ଦୃଷ୍ଟି ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଚମକେ, ସେପରି ଦେହ ନଥିବାବେଳେ ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟରେ 'ଆତ୍ମା' ନାମକ ସତ୍ତା ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ।
ପୂର୍ଵଂ ଜୀଵାସ୍ ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପୈର୍ ଯେ ଜଗତ୍ସୁସ୍ଥିତିଂ ଗତାଃ । ତତ୍ସଙ୍ଗାଦ୍ ଅଦ୍ଯ ଜୀଵତ୍ଵଂ ଯାନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମଶକ୍ତଯଃ
ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ସମସ୍ତେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଏହି ସଂସାରରେ ଅବସ୍ଥାନ କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରୁ ଏବେ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମଶକ୍ତିମାନେ ଜୀବତ୍ୱ ଅର୍ଜନ କରନ୍ତି।
ଯଥା ତସ୍କରସଂସର୍ଗାଦ୍ ବଧ୍ଯତେ ଽତସ୍କରୋ ଽପି ହି । ତଥା ପ୍ରାଗ୍ଜୀଵସଂସର୍ଗାତ୍ ପ୍ରଯାତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମକଲା ମିତିମ୍
ଯେପରି ଚୋରଙ୍କ ସହିତ ମିଶିଲେ ଅନ୍ୟ ଚୋର ମଧ୍ୟ ବନ୍ଧିଯାଏ, ସେପରି ପୂର୍ବ ଜୀବମାନଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶରୁ ଆତ୍ମାର ଏକ ଅଂଶ ସୀମିତତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଯାଵତ୍ ସ୍ଵତା ସ୍ଵଦେହାଦୌ ତାଵତ୍ ସଂସୃତିବୀଜତା । ଯାଵଦ୍ ଵିଷଯଭୋଗାଶା ଜୀଵାଖ୍ଯା ତାଵଦ୍ ଆତ୍ମନଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଜ ଦେହ ଓ ଏହାପରି ଦେଖିବାରେ 'ମୋର' ବୋଧ ରହିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁନର୍ଜନ୍ମର ବୀଜ ରହିଯାଏ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖ ପାଇବା ଆଶା ରହିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆତ୍ମାକୁ 'ଜୀବ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଵିଵେକଵଶତୋ ଜ୍ଞତ୍ଵାଜ୍ ଜାତେ ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯଯୋẖ କ୍ଷଯେ । ଆତ୍ମା ଜୀଵତ୍ଵମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମତାମ୍ ଏତ୍ଯ୍ ଅନାମଯଃ
ବିବେକ ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱିତୀୟତା ଓ ଏକତାର ଭ୍ରମ ଶେଷ ହେଲେ, ଆତ୍ମା ଜୀବ ଭାବକୁ ଛାଡ଼ି, ଦୁଃଖରହିତ ବ୍ରହ୍ମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
ଜରାଜନ୍ମମୃତିଭ୍ରାନ୍ତିଚକ୍ରେ ଭ୍ରମତି ମୋହିତା । ଵାସନାତନ୍ତୁବଦ୍ଧେଯଂ ଜନତାତାପଭାଗିନୀ
ଭ୍ରାନ୍ତିରେ ପଡ଼ି, ଏହି ଆତ୍ମା ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରେ ଘୁରୁଛି; ଅଭିଲାଷାର ସୂତ୍ରରେ ବାନ୍ଧାଯାଇ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ଅଂଶୀ ହୁଏ।
ନ କସ୍ଯଚିଦ୍ ଅହଂ ନୈଵ କଶ୍ଚିଦ୍ ଏଵାହମ୍ ଈଦୃଶଃ । ନୈଵ କଶ୍ଚିନ୍ ମମେତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ନିଶ୍ଚଯାତ୍ ତ୍ଯଜ ସଂସୃତିମ୍
ମନରେ ଏହି ନିଶ୍ଚୟ କରି, 'ମୁଁ କାହାରି ନୁହେଁ, କେହି ମୋର ନୁହେଁ, ମୁଁ ଏହି ପ୍ରକାର ଲୋକ ନୁହେଁ, କେହି ମୋର ନୁହେଁ,' ଏହି ଭାବରେ ସଂସାରକୁ ଛାଡ଼।
ସର୍ଵଂ ମମାହଂ ସର୍ଵସ୍ଯ ଚୈଵେତି ଦୃଢନିଶ୍ଚଯାତ୍ । ତ୍ଯଜ ସଂସୃତିସଂରମ୍ଭଂ ସ୍ଵସ୍ଥୋ ଭଵ ଭଵାତିଗଃ
ମୋତେ ସବୁ କିଛି ଅଟୁଟ ବିଶ୍ୱାସରେ ଭାବ, ଏବଂ ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କର, ସମସ୍ତ ମୋର — ଏହି ଭାବନାରେ ଦୃଢ଼ ହେଇ, ସଂସାରର ଆତୁରତାକୁ ଛାଡ଼ିଦେ। ନିଜ ମନରେ ଶାନ୍ତ ହେଇ, ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁ ପାର କର।
ଊର୍ଧ୍ଵାଦ୍ ଅଧସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅଧସ୍ତାଚ୍ ଚ ପୁନର୍ ଊର୍ଧ୍ଵଂ ଵ୍ରଜଂଶ୍ ଚିରମ୍ । ମା ସଂସାରାରଘଟ୍ଟସ୍ଯ ଚିନ୍ତାରଜ୍ଜ୍ଵାଂ ଘଟୋ ଭଵ
ଉପରୁ ତଳକୁ, ତଳରୁ ଉପରକୁ ବହୁ ଦିନ ଚାଲିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସଂସାରର ଚିନ୍ତାର ଦୂର୍ଦ୍ଧର ରସିରେ ବାନ୍ଧା ମାଟିର ଘଡ଼ା ଭଲି ହେଉନି।
ଇଦଂ ମମାହମ୍ ଅସ୍ଯେତି ଵ୍ଯଵହାରଘନଭ୍ରମମ୍ । ଯେ ମୋହାତ୍ ସନ୍ନିଷେଵନ୍ତେ ତେ ଽଧସ୍ତାଦ୍ ଯାନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଧଶ୍ ଶଠାଃ
ଏହା ମୋର, ମୁଁ ଏହି, ଏହା ମୋତେ — ଏଭଳି ଭ୍ରମରେ ଯେମାନେ ମୁହଁ ଦେଇ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ମୂଢ଼ତାରେ ତଳକୁ ତଳକୁ ପଡ଼ନ୍ତି।
ଅସ୍ଯାହମ୍ ଏଷ ମେ ସୋ ଽଯମ୍ ଅହମ୍ ଏଵମ୍ମଯାତ୍ମନି । ମୋହେ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ପରିତ୍ଯକ୍ତେ ଊର୍ଧ୍ଵାଦ୍ ଊର୍ଧ୍ଵଂ ପ୍ରଯାସ୍ଯ୍ ଅଜଃ
ମୁଁ ତାଙ୍କର, ଏହା ମୋର, ସେ ମୁଁ, ମୁଁ ଏଭଳି — ଏହି ମୋହକୁ ବୁଦ୍ଧି ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ହେ ଅଜନ୍ମା, ତୁମେ ଉପରୁ ଉପରକୁ ଯାଉଥିବ।