ସ୍ଵସ୍ଥḫ ପ୍ରତ୍ଯାହୃତିଵଶାଚ୍ ଚେତ୍ଯଂ ଚେନ୍ ନ ଚିନୋଷି ତତ୍ । ମୁକ୍ତ ଏଵାସ୍ଯ୍ ଅସନ୍ଦେହଂ ମହାସମତଯାନଯା
ଯଦି ଆପଣ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ନିଜକୁ ଆପଣେ ଆପଣେ ଦମନ କରି, ବାହ୍ୟ ଜିନିଷକୁ ଧରିନଥିବେ, ତେବେ ଏହି ବଡ଼ ସମତା ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୁକ୍ତ ହେବେ।
ଯଦ୍ ଭୋଗସୁଖଦୁẖଖାଂଶୈର୍ ଅନାତ୍ମୀକୃତପୂର୍ଣଧୀଃ । ଆତ୍ମାରାମୋ ମୁନିସ୍ ତିଷ୍ଠେତ୍ ତନ୍ ମୁକ୍ତତ୍ଵମ୍ ଉଦାହୃତମ୍
ଯେ ସଂନ୍ୟାସୀ ଭୋଗ, ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ସହିତ ନିଜକୁ ଏକାତ୍ମ କରେନାହିଁ, ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଛି, ଏବଂ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ, ସେଠିକି ମୁକ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଵ୍ଯଵହାର୍ଯ୍ ଉପଶାନ୍ତୋ ଵା ଗୃହସ୍ଥୋ ଵାଥ ଭିକ୍ଷୁକଃ । ସଶରୀରୋ ଽଶରୀରୋ ଵା ଭଵତ୍ଵ୍ ଏଵମ୍ମତିḫ ପୁମାନ୍
ଜଣେ ମଣିଷ ବ୍ୟବହାରରେ ଲିପ୍ତ ହେଉନ୍, କିମ୍ବା ଶାନ୍ତ ହେଉନ୍, ଘରେ ରୁହନ୍ କିମ୍ବା ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଥିବା ହେଉନ୍, ଶରୀର ସହିତ କିମ୍ବା ଶରୀର ବିନା ହେଉନ୍, ସେ ଏହିପରି ମନଭାବ ରଖିବା ଉଚିତ।
ସୁଖଦୁẖଖୈର୍ ଅନାଲୀଢା ସଂଵିଦ୍ ଭଵତି ଚେତ୍ ସମା । ଅସଂଵିଦ୍ ଇଵ ତଦ୍ ଦେହୋ ଯତ୍ କରୋତି କରୋତୁ ତତ୍
ଯଦି ଜ୍ଞାନ ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ରହେ, ତେବେ ସେ ସମତାରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ। ଶରୀର ଯାହା କରିବ, କରୁନ୍, ମନେ ହେଉ ଏହାରେ ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ।
ମୃଗତୃଷ୍ଣୋପମେ ଦେହେ ଽଵିଦ୍ଯାତ୍ମନି ତତେ କ୍ଷତେ । ଭାଵାଭାଵଭ୍ରମେ ଽସତ୍ଯେ ସୁଖଦୁẖଖକ୍ରମẖ କୁତଃ
ମୃଗମରୀଚିକା ପରି ଏହି ଶରୀର ଅଜ୍ଞାନର ଆତ୍ମାରେ ଆଘାତ ପାଇଲେ, ଭାବ ଓ ଅଭାବର ଭ୍ରମରେ ଯେଉଁଠି ସତ୍ୟ ନାହିଁ, ସେଠି ସୁଖ ଦୁଃଖର କ୍ରମ କେମିତି ହେବ?
ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅପନାମେଦମ୍ ଅଚିଦାଭମ୍ ଅନନ୍ତକମ୍ । ଅତଶ୍ ଚାସମ୍ଭଵଦ୍ଵେଦ୍ଯମ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଅମଲଂ ଶ୍ରଯେତ୍
ଏହା କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, ଅନନ୍ତ ଅଜଡ଼ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ। ଏହିଠାରୁ, ଯାହାକୁ ଜାଣିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେଇ ନିର୍ମଳ ଆତ୍ମାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିବା ଉଚିତ।
ଜାଗ୍ରତୋ ଜୀଵତଶ୍ ଚେତ୍ଯଚଯନାଦ୍ ଅସ୍ଖଲଚ୍ଚିତେଃ । ସ୍ଥିତିର୍ ଯୋପଲକୋଶାଭା ସା ତୁର୍ଯଂ ସା ଵିମୁକ୍ତତା
ଜାଗ୍ରତ ଓ ଜୀବନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଯେଉଁ ମନ ଅଡ଼ିଗ ଓ ସଂଯମିତ ରହେ, ସେହି ମନ ଏକ ଆଲୋକ ମଣ୍ଡଳ ଭଳି ହୁଏ; ଏହିଏ ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥା, ଏହିଏ ମୁକ୍ତି।
ଚିନ୍ମୂର୍ତିସ୍ ସ୍ଵାନ୍ତର୍ ଏଵେଦଂ ସ୍ଵସତ୍ତାତ୍ମୋପକଲ୍ପିତମ୍ । ଜଗନ୍ ମିଥ୍ଯାନୁଭଵତି ସ୍ଵପ୍ନେ ଛିନ୍ନଶିରା ଇଵ
ଏହି ସଂସାର ଯେଉଁପରି ସ୍ୱପ୍ନରେ ମିଥ୍ୟା ଅନୁଭବ ହୁଏ, ମଣ୍ଡ ଶିର ଛିନ୍ନ ଦେହ ଭଳି, ଏହା କେବଳ ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଭିତରେ ଚେତନାର ଆକୃତି ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପିତ।
ଯନ୍ ମିଥ୍ଯା ତତ୍ କ୍ଵ ସତ୍ଯାତ୍ମ କ୍ଵ ସତ୍ଯା ମରୁଵାରିତା । ଅତୋ ଽସଂଵେଦନାଦ୍ ଏଵ ଭ୍ରମସ୍ଯାସ୍ଯ ପରିକ୍ଷଯଃ
ଯେଉଁଠି ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ରହିଛି, ସେଠି ମିଥ୍ୟା କେଉଁଠି? ଯେଉଁଠି ମରୁଭୂମି ବନ୍ଦ, ସେଠି ପାଣି କେଉଁଠି? ଏହିପରି ଅନୁଭୂତି ନ ଥିଲେ, ଏହି ଭ୍ରମ ଶେଷ ହୁଏ।
ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଚଯନାଜ୍ ଜଗତ୍ସଂସୃତିଵିଭ୍ରମଃ । ଅସ୍ଯୈଵାଚଯନାନ୍ ନାହଂ ନ ଜଗନ୍ ନ ଚ ଵିଭ୍ରମଃ
ମୁଁ ଅଛି ବୋଲି ଭାବନା ଯେତେବେଳେ ଜମାହୁଏ, ସେଠାରୁ ସଂସାର ଓ ଭ୍ରମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏହି ଭାବନା ନ ଥିଲେ, ନ ମୁଁ ଅଛି, ନ ସଂସାର, ନ ଭ୍ରମ।
ଦ୍ରଵଂ ସ୍ଵମ୍ ଇଵ ଶୁଦ୍ଧାମ୍ବୁ ସ୍ଵାନ୍ତର୍ଲେଖା ଇଵୋପଲଃ । ସ୍ଵମ୍ ଇକ୍ଷୁର୍ ଇଵ ମାଧୁର୍ଯଂ ଚିତ୍ ସ୍ଵଂ ଚେତଯତେ ଜଗତ୍
ଯେପରି ଶୁଧ୍ଧ ପାଣିରେ ତାର ଦ୍ରବତା ଅଛି, ପାଥର ଭିତରେ ରେଖା ଅଛି, ଚିନି କାଠରେ ମିଠାସ ଅଛି, ସେପରି ଚେତନା ନିଜର ସ୍ୱଭାବକୁ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ରେ ଦେଖେ।
ଯଥୌଷ୍ଣ୍ଯମ୍ ଅଗ୍ନିସ୍ ତୁହିନଂ ଚ ଶୈତ୍ଯଂ ସ୍ପନ୍ଦଂ ନଭସ୍ଵାନ୍ ଦ୍ରଵମ୍ ଅବ୍ଧିର୍ ଏଵମ୍ । ଅନନ୍ଯଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଇଵାତ୍ମତତ୍ତ୍ଵଂ ଵିଦ୍ ଵେତ୍ତ୍ଯ୍ ଅଦସ୍ ତତ୍ ତୁ ନ ଵେତ୍ତ୍ଯ୍ ଅତଜ୍ଜ୍ଞଃ
ଯେପରି ଅଗ୍ନିରେ ତାପ, ହିମରେ ଶୀତଳତା, ପବନରେ ଗତି, ଜଳରେ ଦ୍ରବତା ଅଛି, ସେପରି ଆତ୍ମାର ସ୍ୱରୂପ ଅଲଗା ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଅଲଗା ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ। ଯିଏ ଜାଣେ, ସେ ଏହାକୁ ବୁଝେ; ଅଜ୍ଞାନୀ ଏହାକୁ ବୁଝିପାରେ ନାହିଁ।
ଆତ୍ମନୈଵାତ୍ମନୋ ଲେପẖ କ ଇଵ ସ୍ଯାତ୍ କଥଂ କିଲ । ଅତୋ ନିର୍ଲେପ ଏଵାତ୍ମା ଦ୍ଵିତୀଯସ୍ଯାତ୍ଯସମ୍ଭଵାତ୍
ନିଜେ ଆତ୍ମା କେମିତି ନିଜକୁ ଲାଗି ପଡ଼ିପାରିବ? ଏହା କେଉଁଠି ସମ୍ଭବ? ଏହିପରି, ଆତ୍ମା ସଦା ଅଲିପ୍ତ, କାରଣ ଦ୍ୱିତୀୟ କିଛି ଅଛି ନାହିଁ।
ଵାସନାଦିଵିକଲ୍ପୋ ଽସ୍ତି ଵ୍ଯତିରିକ୍ତଶ୍ ଚ ନାତ୍ମନଃ । ଆତ୍ମୈଵ ଵାସନାଶକ୍ତିର୍ ଜଲମ୍ ଏଵ ଯଥୋର୍ମଯଃ
ବାସନା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭେଦ ଥାଏ, କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡ଼ିକ ଆତ୍ମାରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ; ଯେପରି ତରଙ୍ଗ ଜଳରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ, ସେପରି ଆତ୍ମା ନିଜେ ବାସନାର ଶକ୍ତି।
ଆତ୍ମା ଦେହେନ୍ଦ୍ରିଯତଯା ସ୍ଫୁରଦ୍ଭାଵଵିକାରିତାମ୍ । ଧତ୍ତେ ଽଭାଵଵିକାରୋ ଽପି ତରଙ୍ଗତ୍ଵଂ ଯଥା ପଯଃ
ଆତ୍ମା ଦେହ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ନିଜେ କେବଳ ଏକ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଅଛି। ଯେପରି ଜଳ ତରଙ୍ଗ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେ ଜଳ ହିଁ ରହିଥାଏ, ସେପରି ଆତ୍ମାରେ ବଦଳ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେ ଅବଦଳିତ ରହିଥାଏ।
ଅଵିକାରୋ ଽପି ସଙ୍କଲ୍ପ୍ଯ ଵିକାରକଲନାଂ ମୁଧା । ଵିକାରୀଵ ଭଵତ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଚୈḫ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଚୈର୍ ଵିଜୃମ୍ଭିତମ୍
ଏହି ଆତ୍ମା ବଦଳ ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, କେବଳ ଭାବନାରେ ଏହାକୁ ବଦଳିଥିବା ପରି ଲାଗେ। ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଏହା ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଛି ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ସେ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଆତ୍ମନୋ ଦୃଶ୍ଯତେ ରାଜନ୍ ଯଦ୍ ଵିକାରୋ ଽଵିକାରିଣଃ । ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯମ୍ ଅସତ୍ଯଂ ତତ୍ ସ୍ଵଯମ୍ ଏତଦ୍ ଵିଚାରଯ
ହେ ରାଜା, ଅବଦଳିତ ଆତ୍ମାରେ ଯେଉଁ ବଦଳ ଦେଖାଯାଏ, ସେ ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ ଅସତ୍ୟ। ଏହି କଥାକୁ ତୁମେ ନିଜେ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କର।
କଟକାଦି ଯଥା ହେମ୍ନୋ ଵିଵର୍ତାଦି ତଥାତ୍ମନଃ । ନ ଵିକାରୋ ଽଵିକାରସ୍ଯ ସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଵିନାଶତଃ
ଯେପରି କଠି, ଆଦି ଗହଣା ସବୁ ସୁନାରୁ ତିଆରି ହୁଏ, ତେଣୁ ଏହି ବଦଳ ମଧ୍ୟ ଆତ୍ମାରୁ ଦେଖାଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଅବଦଳିତ ଓ ଅବିନାଶୀ ଆତ୍ମାରେ କୌଣସି ପରିବର୍ତ୍ତନ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ନ ଵିକାରୋ ଯଥୋର୍ମିତ୍ଵଂ ଵାର ଏଵଂ ଜଗଚ୍ ଚିତଃ । ଅସତ୍ଯାଲୋକନାଦ୍ ଭ୍ରାନ୍ତିର୍ ଦୃଷ୍ଟେର୍ ଏଵ ନ ଵସ୍ତୁନଃ
ଯେପରି ଲହରୀ ପାଣିର ରୂପାନ୍ତର ନୁହେଁ, ସେପରି ଏହି ସଂସାର ମନର ରୂପାନ୍ତର ନୁହେଁ। ଏହି ଭ୍ରାନ୍ତି କେବଳ ଭୁଲ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ହୁଏ, ସତ୍ୟରେ କିଛି ପରିବର୍ତ୍ତନ ନାହିଁ।
ଯଥାଙ୍ଗଦତ୍ଵାଦ୍ ଦଣ୍ଡତ୍ଵଂ ଗତେ ହେମ୍ନି ନ ଶୋଚ୍ଯତେ । ମୃତମ୍ ଅଙ୍ଗଦହେମେତି ନ ଵିକାରାଦ୍ଯ୍ ଅପୀତି ଚ
ଯେପରି ସୁନା ଗଳି ଗହଣା କିମ୍ବା ଦଣ୍ଡ ହେଉଛି, ତାହା ପରିବର୍ତ୍ତନରେ କେହି ଦୁଃଖ କରେନାହାନ୍ତି। ଗହଣା କିମ୍ବା ସୁନା ନଷ୍ଟ ହେଲା ବୋଲି କେହି ଅନୁତାପ କରେନାହାନ୍ତି।
ତଥାମ୍ବରତ୍ଵାତ୍ କୁଡ୍ଯତ୍ଵେ ସ୍ଥିତେ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଶୋଚନମ୍ । ନ ଯୁକ୍ତଂ ଵ୍ଯୋମସଂଵିଦ୍ ଵୈ ମୃତା ସତ୍ଯ୍ ଏଵ ଧୀମତଃ
ଏହିପରି, ଆକାଶ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦିଵାଳ ଭାବେ ଥିଲେ, ଦିଵାଳ ଭଙ୍ଗିଗଲେ ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଆକାଶର ଜ୍ଞାନ ସଦା ଅବିକଳ ରହେ।
ଦେହସଂଵିତ୍ ଖସଂଵିତ୍ତ୍ଵଂ ଖସଂଵିଦ୍ ଦେହସଂଵିଦମ୍ । ଯଦି ଗଚ୍ଛତି ତଦ୍ ଧର୍ଷଵିଷାଦାନାଂ କ ଆଗମଃ
ଯଦି ଦେହର ଜ୍ଞାନ ଆକାଶର ଜ୍ଞାନ ହେଉଛି, କିମ୍ବା ଆକାଶର ଜ୍ଞାନ ଦେହର ଜ୍ଞାନ ହେଉଛି, ଭୟହୀନ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଏଥିରେ କୌଣସି ହାନି କିମ୍ବା ଲାଭ ନାହିଁ।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଚେତନମ୍ ଆଭାସସ୍ ସଂଵିଦ୍ ଅସ୍ତୀତି ନିଶ୍ଚଯେ । ଭାଵାନାଂ ସଵିକାରାଣାଂ ଭ୍ରାନ୍ତିଜାନାମ୍ ଅଭାଵନାତ୍
ଯେତେବେଳେ ଏହି ନିଶ୍ଚିତ ହୁଏ ଯେ ମନର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଚେତନା ହିଁ ସବୁ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଜଗତ ଓ ଜ୍ଞାନର ମୂଳ, ସେତେବେଳେ ଭ୍ରମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ସମସ୍ତ ପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ବସ୍ତୁଗୁଡ଼ିକର ସତ୍ୟ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ।
ବଲେନ ସ୍ଵଚମତ୍କୃତ୍ଯା ନୂନଂ ନୀତେ ଚିରୋଦଯମ୍ । ନିର୍ଵାସନତ୍ଵେ ହୃଦଯେ କୁତୋ ଜୀଵସ୍ଯ ସଂସୃତିଃ
ନିଜର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ ଯେତେବେଳେ ହୃଦୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ଓ ଖାଲି ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଜୀବର ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ର କେମିତି ରହିପାରିବ?
ସ୍ଵସଂଵିନ୍ମାତ୍ରଵୈଚିତ୍ର୍ଯଂ ସାଧ୍ଯେ ସଂସୃତିସଙ୍କ୍ଷଯେ । ଜନ୍ତୂନାଂ ଚିତ୍ରମ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତଂ ଯତ୍ ସଂରମ୍ଭ ଉପସ୍ଥିତଃ
ନିଜର ଚେତନାର ବିଭିନ୍ନତା ଶାନ୍ତ ହେଲାପରେ ଓ ସଂସାର ଚକ୍ର ଶେଷ ହେଲାପରେ, ପୂର୍ବରୁ ଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଖେଳ ମାତ୍ର ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ।
ସଂଵିନ୍ମାତ୍ରୋପଶମନଂ ଜୀଵୋ ଯẖ କୁରୁତେ ବଲାତ୍ । ଜଡତ୍ଵମ୍ ଅଵ୍ରଜନ୍ ସ୍ଵଚ୍ଛସ୍ ସ ତୀର୍ଣୋ ଭଵସାଗରମ୍
ଯିଏ ଶକ୍ତିବାନ୍ ହୋଇ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ସମସ୍ତ ଚଞ୍ଚଳତାକୁ ନିବାରଣ କରିପାରେ, କିନ୍ତୁ ଅଜ୍ଞାନରେ ପଡ଼ିନାହିଁ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ରହିଥାଏ, ସେ ଜଣେ ସଂସାର ସାଗରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିଯାଏ।
ସଂଵିଚ୍ଚାପଲଜେଯଂ ଵସ୍ ସଂସୃତିର୍ ଭଵବନ୍ଧନୀ । ଶମଂ ତତ୍ପ୍ରଶମାଦ୍ ଏତି ତସ୍ମାତ୍ ତତ୍ପ୍ରଶମଂ କୁରୁ
ଏହି ଅସ୍ଥିର ଚେତନା ହେଉଛି ସଂସାରର ବନ୍ଧନ; ଏହା ଶାନ୍ତ ହେଲେ ମନରେ ଶାନ୍ତି ଆସେ। ତେଣୁ, ଏହି ଅସ୍ଥିରତାକୁ ଶାନ୍ତ କର।
ଯୈଵ ସଂଵିଚ୍ ଛମଂ ଯାତି ସୈଵ ବୁଦ୍ଧିର୍ ଵିଲୀଯତେ । ଯୈଵ ପ୍ରାଲେଯକଣିକା ସୈଵ ତାପେ ଵିଲୀଯତେ
ଯେ ଚେତନା ଶାନ୍ତିକୁ ପାଏ, ସେଇ ବୁଦ୍ଧି ମଧ୍ୟ ଗଲିଯାଏ; ଯେପରି ସିଉଁଟି ତାପରେ ଗଲିଯାଏ, ସେପରି।
ନ ମ୍ରିଯେ ନ ଚ ଜୀଵାମି ନାହଂ ସନ୍ ନାପ୍ଯ୍ ଅସନ୍ ନ ଖମ୍ । ଅହଂ ନକିଞ୍ଚିଚ୍ ଚିଦ୍ ଇତି ମତ୍ଵା ଜୀଵୋ ନ ଶୋଚତି
ମୁଁ ନ ମରେ, ନ ଜୀବିତ; ମୁଁ ନ ଅଛି, ନ ନାହିଁ, ନ ଆକାଶ। 'ମୁଁ କେବଳ ଚେତନା' ବୋଲି ବୁଝିଲେ, ଜୀବ ଦୁଃଖିତ ହୁଏନା।
ଅଲେପକୋ ଽହମ୍ ଅଜରୋ ନୀରାଗଶ୍ ଶାନ୍ତଵାସନଃ । ନିର୍ମଲୋ ଽସ୍ମି ଚିଦାକାଶମ୍ ଇତି ମତ୍ଵା ନ ଶୋଚତି
ମୁଁ ଅଲିପ୍ତ, ଅବୟସ୍କ, ରାଗରହିତ, ଶାନ୍ତିରେ ବସିଥିବା; ମୁଁ ପବିତ୍ର, ଚେତନାର ଆକାଶ—ଏହିପରି ବୁଝିଲେ, ଦୁଃଖ ରହେନା।