ଦେଶକାଲାନ୍ତରଗତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଏକ ଏଵ ଯଥା ଗିରିଃ । ବୀଜଂ ଫଲାନ୍ତମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ ଏକମ୍ ଅତ୍ରାନ୍ଯତାସ୍ତି ନୋ
ପାହାଡ଼ ଦେଶ କିମ୍ବା ସମୟ ବଦଳିଲେ ଯେପରି ସେଇ ରହିଥାଏ, ସେପରି ବୀଜରୁ ଫଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଠାରେ ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟ ଅଛି, ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ଵଟତା ଵଟଧାନାଯାଂ ଯାଦୃକ୍କାଲୋଦଯା ଯଥା । ତଥା ଜଡାଜଡେଯଂ ଶ୍ରୀସ୍ ସଂସ୍ଥିତା ଚିନ୍ମଯାତ୍ମନି
ଯେପରି ବଟବୃକ୍ଷର ସ୍ୱଭାବ ବଟବୀଜରେ ସମୟ ଆସିଲେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ, ସେପରି ଜଡ଼ ଓ ଅଜଡ଼ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଚେତନାର ଆତ୍ମାରେ ବିଦ୍ୟମାନ।
ଆକାରରାଶିରୂପେଣ ଭୂରିଭାଵଵିକାରିଣା । ଆଭାସ ଏଵ ସ୍ଫୁରତି ସ୍ଵପ୍ନେନେଵ ମନୋ ନୃପ
ହେ ରାଜା, ମନ ଅନେକ ଆକାର ଧରି, ବିଭିନ୍ନ ପରିବର୍ତ୍ତନ ମାଧ୍ୟମରେ, କେବଳ ଏକ ଭ୍ରମ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ସ୍ୱପ୍ନ ଭଳି ଏହା ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ଚମକେ।
ଶୈଲାଦ୍ଯାକାରତା ସ୍ଥୂଲା ଯଥାସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ । ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଅସତ୍ଯା ସତ୍ଯା ଵା ତଥା ଵଦ ପୁନର୍ ମମ
ଯେପରି ଏହି ପରମାତ୍ମାରୁ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦୃଢ଼ ଆକାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେପରି ଏହା ସତ୍ୟ ହେଉ କି ମିଥ୍ୟା, ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ତାହା ଆଉଥରେ ମୋତେ କହ।
ଇତି ସର୍ଵଂ ସମଂ ଶାନ୍ତଂ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ ତତମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍ । ଅପର୍ଯନ୍ତମ୍ ଅନାଭାସମ୍ ଆସୀଦ୍ ଅସ୍ତି ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏପରି ଭାବରେ ସମସ୍ତ କିଛି ସମ, ଶାନ୍ତ, ଚେତନାର ଆକାଶରେ ବ୍ୟାପିତ, ଅବିନାଶୀ, ଅନନ୍ତ, ଦେଖାଯାଉନଥିବା; ଏହା ପୂର୍ବରୁ ଥିଲା, ଏବେ ଅଛି, ଏବଂ ଆଗକୁ ମଧ୍ୟ ରହିବ।
ଯନ୍ ନୋର୍ଧ୍ଵଂ ନାପ୍ଯ୍ ଅଧୋ ନାଶା ନ ତମୋ ନ ପ୍ରକାଶନମ୍ । ନେତରତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ଚ ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ସଦୈଵ ଚ
ଯାହା ଉପରେ ନୁହେଁ, ତଳେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ନାଷ୍ଟି ନୁହେଁ, ଅନ୍ଧାର ନୁହେଁ, ଆଲୋକ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏହା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ—ତଥାପି ସମସ୍ତ ଦିନ, ସଦା ସର୍ବଦା ଅଛି।
ଚିନ୍ମାତ୍ରୈକାତ୍ମନା ତେନ ପରମେଣେଶ୍ଵରେଣ ନଃ । ଆଦ୍ଯନ୍ତମଧ୍ଯମୁକ୍ତେନ ସଙ୍କଲ୍ପଶ୍ ଚେତିତସ୍ ସ୍ଵଯମ୍
ଯିଏ ସୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଏବଂ ଏକତାର ମୂର୍ତ୍ତି, ଆରମ୍ଭ, ଶେଷ ଓ ମଧ୍ୟ ନଥିବା ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ କିଛି କେବଳ ଚିନ୍ତାରେ ନିଜେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି।
ସ୍ଥିତସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପରୂପାତ୍ମା ମନୋମୂର୍ତିର୍ ଅଜସ୍ ତତଃ । ତେନ ସଙ୍କଲ୍ପିତଂ ଵ୍ଯୋମ ମନସେଦଂ ବୃହଦ୍ଵପୁଃ
ତାପରେ, ଏହି ଅଜନ୍ମା ମନର ଆକୃତି ଏବଂ ସଂକଳ୍ପର ରୂପରେ ତିନିଅଁ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ, ସେଇ ସଂକଳ୍ପ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବିସ୍ତୃତ ମନର ଆକାଶ ଉପଜିଛି।
ମନୋଵ୍ଯୋମ୍ନୋର୍ ଘନତଯା ସମ୍ପନ୍ନḫ ପଵନସ୍ ସ୍ଫୁରନ୍ । ମନୋଵ୍ଯୋମାନିଲାଶ୍ଲେଷାତ୍ ପ୍ରକାଶଂ ବୁଦ୍ଧଵାଂସ୍ ତତଃ
ମନ ଓ ଆକାଶର ଘନତାରୁ ବାୟୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ହଲେଲା; ମନ, ଆକାଶ ଓ ବାୟୁ ମିଶିବାରୁ ପରେ ଆଲୋକ ଜନ୍ମ ନେଇଛି।
ତେଜୋଽଂଶଭାଵସଙ୍କଲ୍ପରୂପଂ ପଶ୍ଚାତ୍ ପଯସ୍ ସ୍ଥିତମ୍ । ସ ଚତୁଷ୍ଟଯପିଣ୍ଡୋ ଽଥ ମନସୋ ଽଣ୍ଡତଯେକ୍ଷିତଃ
ପରେ, ଆଲୋକର ଅଂଶ ଏବଂ ସଂକଳ୍ପର ରୂପରେ ଜଳ ନିର୍ମିତ ହୋଇ ଅବସ୍ଥାପିତ ହେଲା; ଏହି ଚାରିଟି ଉପାଦାନ ଏକଠା ହୋଇ, ମନରେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଛି।
ଅଣ୍ଡଂ ତତ୍ ପାଦ୍ମଜଂ ଭୂତ୍ଵା ସମ୍ପନ୍ନେ ପଶ୍ଯ ରୋଦସୀ । ତତ୍ର ତ୍ଵ୍ ଅଵଯଵାଭାସଂ ମେର୍ଵାଦୀଦଂ ମହତ୍ ସ୍ଥିତମ୍
ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଟି, କମଳାସନ ଜନ୍ମା ହୋଇ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଦେଖାଯାଉଛି। ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଭିତରେ, ମେରୁ ପର୍ବତ ଆଦି ଏହି ବଡ଼ ବିସ୍ତାର ତାହାର ଅଙ୍ଗ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଛି।
ଜଗତ୍ତଯେତି ବ୍ରହ୍ମୈଵ ପରିପୂର୍ଣଂ ଵିଲୋକ୍ଯତେ । ସ୍ପନ୍ଦୈର୍ ଭାଵଵିକାରାଦ୍ଯୈସ୍ ସଵିକାରମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍
ଏହି ତିନୋଟି ଜଗତ୍ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଛି; ଏହା ଭିତରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବ ଓ ଚଳନରେ, ବିଭିନ୍ନ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦ୍ୱାରା, ଯେପରି ବଦଳିଯାଉଛି ବୋଲି ଲାଗେ।
ଏକୈଵାନେକରୂପେଵ ଦେଶକାଲାନ୍ତରେ ଯଥା । ସରିତ୍ ତଥୈଵ ଵଲ୍ଲୀତ୍ଵେ ସ୍ଥିତା ସ୍ଵସ୍ଥୈଵ ବୀଜତା
ଯେପରି ଏକ ନଦୀ ଭିନ୍ନ ଦେଶ ଓ ସମୟରେ ଅନେକ ରୂପ ନେଇଥାଏ, ସେପରି ଏକ ବୀଜ ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହିଥାଏ, ଯଦିଓ ଏହା ଲତା ଭାବେ ବି ଦେଖାଯାଏ।
ପାଲୀଵତାନି ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଯଥା କୁମ୍ଭସ୍ଯ କୋଟରେ । ତଥାପାରସ୍ଯ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନୋ ଜଗନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତସ୍ ସ୍ଥିତାନି ହି
ଯେପରି ଏକ ଘଡ଼ିର ଭିତରେ ଖାଲି ସ୍ଥାନ ରହିଥାଏ, ସେପରି ଅପାର ଚେତନାର ଆକାଶ ଭିତରେ ଅନେକ ଜଗତ୍ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ରହିଛି।
ଚିଦ୍ବ୍ରହ୍ମକୋଟରଗତା ଇମାସ୍ ସର୍ଗପରମ୍ପରାଃ । ସ୍ଫୁରନ୍ତି ପରିଣାମିନ୍ଯୋ ଜଲକୋଶେ ଯଥୋର୍ମଯଃ
ଚେତନାର ଅପାର ଗଭୀରତାରେ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିମାନ୍ୟା ଲହରି ଭଳି ଜଳର ମଧ୍ୟରେ ଉଠି-ଉଠି ଚମକେ ଏବଂ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ।
ଯଥା ପତନ୍ତ୍ଯା ତମସି ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା କିମ୍ ଅପି ଦୃଶ୍ଯତେ । ତଥା ଜଗଦ୍ ଅହଂ ଚେତି ଚିତାସତ୍ ପ୍ରତିଭାସତେ
ଯେପରି ଅନ୍ଧାରରେ ପଡ଼ିଲେ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା କିଛି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଏହି ସଂସାର ଏବଂ 'ମୁଁ' କେବଳ ଚେତନାରେ ଅସତ୍ୟ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଭଳି ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ଯଥା ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ତମସ୍ଯ୍ ଅନ୍ଧେ ଚକ୍ରକାଦ୍ଯ୍ ଅପି ଦୃଶ୍ଯତେ । ତଥାଦିସର୍ଗେ ଽଯମ୍ ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅସତ୍ଯଂ ଚିତୋହ୍ଯତେ
ଯେପରି ଅନ୍ଧକାରରେ ଅନ୍ଧ ମଧ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଚକ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆକୃତି ଦେଖିପାରେ, ସେପରି ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ 'ମୁଁ' ବୋଧ ଚେତନାରେ ଅସତ୍ୟ ଭାବେ ଉପଜେ।
ଚିଦ୍ଘନସ୍ଯ ମହାଶକ୍ତେର୍ ଯଦ୍ ଏଵ ପ୍ରତିଭାସନମ୍ । ତତ୍ ପ୍ରକୃତ୍ଯାଦିନାମେହ ନ ସନ୍ ନାସନ୍ନ୍ ଅତଚ୍ ଚ ତତ୍
ଚେତନାର ଅପାର ଶକ୍ତିରେ ଯାହା କିଛି ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ତାହା ଏଠାରେ ପ୍ରକୃତି ଓ ଅନ୍ୟ ନାମରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଠାରେ ସେ ନ ସତ୍ୟ, ନ ଅସତ୍ୟ, ନ ତାହା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି।
ବୃଂହିତା ଭରିତାକାରା ସତ୍ତୈକା ପାରମାତ୍ମିକୀ । ଆଭାସୈḫ ପ୍ରସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ ଅବ୍ଧିର୍ ଊର୍ମ୍ଯାଦିଭିର୍ ଯଥା
ଏହି ଏକମାତ୍ର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ତା, ଯାହା ବିଶାଳ ଏବଂ ସମସ୍ତକୁ ଆବୃତ କରିଛି, ନିଜର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାଶ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ; ଯେପରି ଦୁଧିଆ ତରଙ୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୂପରେ ସାଗର ଦେଖାଯାଏ।
ଚିଦାକାଶମଯଂ ସର୍ଵଂ ଜଗଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଭାଵଯନ୍ । ଯସ୍ ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଉପଶାନ୍ତେଚ୍ଛଂ ସ ବ୍ରହ୍ମକଵଚସ୍ ସୁଖୀ
ଯିଏ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଚେତନାର ଆକାଶରୁ ଗଠିତ ବୋଲି ଭାବିଥାଏ ଏବଂ ଯାହାର ଇଚ୍ଛା ଶାନ୍ତ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ସେ ବ୍ରହ୍ମର ରକ୍ଷାକବଚରେ ଆବୃତ ହୋଇ ସୁଖୀ ରହେ।
ଅହମର୍ଥଵିମୁକ୍ତେନ ଭାଵେନାଭାଵରୂପିଣା । ସର୍ଵଂ ଶୂନ୍ଯଂ ନିରାଲମ୍ବଂ ଚିଚ୍ଛାନ୍ତମ୍ ଇତି ଭାଵଯେତ୍
ଯିଏ 'ମୁଁ' ଭାବକୁ ଛାଡ଼ି, ଅସ୍ତିତ୍ୱହୀନ ଭାବରେ ରହିଥାଏ, ସେ ଭାବିବା ଉଚିତ୍— ସମସ୍ତ କିଛି ଶୂନ୍ୟ, ନିରାଧାର, ଏବଂ ଚେତନା ଶାନ୍ତ ଅଛି।
ଇଦଂ ରମ୍ଯମ୍ ଇଦଂ ନେତି ବୀଜଂ ତେ ଦୁẖଖସନ୍ତତେଃ । ତସ୍ମିନ୍ ସାମ୍ଯାଗ୍ନିନା ଦଗ୍ଧେ ଦୁẖଖସ୍ଯାଵସରẖ କୁତଃ
'ଏହା ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଏହା ନୁହେଁ'— ଏହି ଭାବନା ତୁମ ଦୁଃଖର ଧାରାର ମୂଳ କାରଣ; ଯେତେବେଳେ ଏହା ସମତାର ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଯାଏ, ଦୁଃଖ ପାଇଁ ଆଉ କେଉଁଠି ସ୍ଥାନ ରହିବ?
ରାଜନ୍ ଭାଵନମାତ୍ରେଣ ରମ୍ଯାରମ୍ଯଵିଭାଗିତା । ପୌରୁଷାତିଶଯେନାନ୍ତସ୍ ସ୍ଵେନୈଵାଶୁ ଵିଲୀଯତେ
ହେ ରାଜା, ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ ଭାବନା କେବଳ ମନର କଳ୍ପନାରେ ଅଛି; ନିଜ ଆତ୍ମଶକ୍ତିରେ ଏହି ଭେଦ ଅତି ଶୀଘ୍ର ନିଜେ ହରାଯାଏ।
ଅଭାଵନେନ ଭାଵାନାଂ କର୍ତିତ୍ଵା କର୍ମକାନନମ୍ । ପରଂ ସମେତ୍ଯ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଵିଶୋକତର ଆସ୍ସ୍ଵ ଭୋଃ
କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା ଭାବକୁ ମନେ ନ ଆଣିଲେ, କର୍ମର ଜଙ୍ଗଲୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାଯାଏ; ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ଶାନ୍ତିରେ ବସ।
ଭରିତଭୁଵନାଭୋଗୋ ଭୂତ୍ଵା ଵିଭାଗବହିଷ୍କୃତୋ ଗଲିତକଲନୋଲ୍ଲାସୋଲ୍ଲାସୀ ଵିକାସଵିଲାସଵାନ୍ । ନଵନଵମ୍ ଅଜୋ ଵୃଦ୍ଧୋ ଽତ୍ଯନ୍ତଂ ଚିରାଯ ନିରାମଯସ୍ ସମସମସିତସ୍ଵଚ୍ଛାଭୋଗୋ ଭଵାଭଯଚିଦ୍ଵପୁଃ
ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଭେଦରୁ ପାରାହୋଇ, ସମସ୍ତ ଗଣନା ଓ ଉତ୍ସାହ ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ସଦା ନୂତନ, ଅଜନ୍ମା, ପୁରାତନ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିରୋଗ, ସମ, ଶୁଦ୍ଧ, ଓ ଭୟହୀନ ଚେତନାର ଦେହ ଧାରଣ କର।
ଯଥାଵର୍ତା ଜଲଭରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବାନି ଵା ମଣୌ । ଯଥେନ୍ଦ୍ରିଯେଷୁ ଵିଷଯା ଯଥାଲୋକଶ୍ ଚ ତେଜସି
ଯେପରି ଜଳର ଧାରାରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣି, ମଣିରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟରେ ବିଷୟ, ଓ ଆଲୋକରେ ପ୍ରଭା ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ—
ଯଥା ତୃଣାନି ଵା ଵାଯୌ ଦୁର୍ଲକ୍ଷ୍ଯସ୍ପନ୍ଦରୂପିଣି । ତ୍ରିଜଗନ୍ତି ସ୍ଫୁରନ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଦୁର୍ଲକ୍ଷ୍ଯେ ଽନୁଭଵାତ୍ମନି
ଯେପରି ଘାସର ଶଳକଗୁଡ଼ିକ ବାୟୁରେ ଚଳିଥାଏ, ଯାହାର ଗତି ବହୁତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର ନୁହେଁ, ସେପରି ଏହି ତିନି ଜଗତ ଅନୁଭୂତିର ଆତ୍ମାରେ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ କମ୍ପିତ ହେଉଛି।
ଯଥା ଦ୍ରଵାଦଯୋ ଽମ୍ବ୍ଵାଦୌ ତାପେ ଵା ତ୍ରସରେଣଵଃ । ସନ୍ନିଵେଶାḫ ପଦାର୍ଥାଙ୍ଗେ ସର୍ଗୌଘାଶ୍ ଚିଦ୍ଘନେ ତଥା
ଯେପରି ପାଣିରେ ତରଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଦାର୍ଥ ରହିଥାନ୍ତି, କିମ୍ବା ତାପରେ ଧୂଳିକଣି ଥାଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଚେତନାର ଏକାଠି ଦେହରେ ଅନେକ ଅଂଶ ଭାବେ ବିନ୍ୟସ୍ତ ଅଛି।
ତଦାତ୍ମକା ଅତଦ୍ରୂପାସ୍ ତତ୍ସ୍ଥାସ୍ ତତ୍ସତ୍ତଯା ସ୍ଥିତାଃ । ଅନନ୍ତେ ନାଶିନସ୍ ସର୍ଗା ବୁଦ୍ବୁଦା ଜଲଧାଵ୍ ଇଵ
ସେମାନେ ତାହାର ସ୍ୱରୂପରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, କିନ୍ତୁ ତାହାର ଆକୃତି ନୁହେଁ; ସେମାନେ ତାହାରେ ଅବସ୍ଥିତ ଓ ତାହାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଟିକିଛନ୍ତି। ଅନନ୍ତ ଚେତନାରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଏପରି, ଯେପରି ସମୁଦ୍ରରେ ଫେନାବୁଦ୍ବୁଦ।
କୃଷ୍ଣେ କୃଷ୍ଣସ୍ ସିତେ ଶୁକ୍ଲୋ ରକ୍ତେ ରକ୍ତୋ ଯଥା ମଣିଃ । ଵର୍ଣେ ନିର୍ଵାସନାଚ୍ଛତ୍ଵାନ୍ ନ ତ୍ଵ୍ ଅସାଵ୍ ଏତି ରଞ୍ଜନାମ୍
ଯେପରି ଏକ ମଣି କଳା ଆଲୋକରେ କଳା, ସ୍ୱେତ ଆଲୋକରେ ସ୍ୱେତ, ଲାଲ ଆଲୋକରେ ଲାଲ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ତାହାର ନିଜସ୍ୱ ପ୍ରକୃତି ଶୁଦ୍ଧ ଓ ରଙ୍ଗହୀନ ଥାଏ, ସେପରି—