ଯଥାଙ୍କୁରୋ ଽନ୍ତର୍ ବୀଜସ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତୋ ଦେଶକାଲତଃ । କରୋତି ଭାସୁରଂ ଦେହଂ ତନୋତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ହି ଦୃଶ୍ଯଧୀଃ
ଯେପରି ବୀଜ ଭିତରେ ଥିବା ଅଂକୁର ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନ ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହ ଦେଇଥାଏ, ସେପରି ଦୃଶ୍ୟର ଅନୁଭୂତି ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଖୋଲିଯାଏ।
ଦ୍ରଵ୍ଯସ୍ଯ ହୃଦ୍ଯ୍ ଏଵ ଚମତ୍କୃତିର୍ ଯଥା ସଦୋଦିତାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅସ୍ତମଯୋଜ୍ଝିତୋଦରେ । ଦ୍ରଵ୍ଯସ୍ଯ ଚିନ୍ମାତ୍ରଶରୀରିଣସ୍ ତଥା ସ୍ଵଭାଵଭୂତାସ୍ତ୍ଯ୍ ଉଦରେ ଜଗତ୍ସ୍ଥିତିଃ
ଯେପରି କୌଣସି ଜିନିଷର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୃଦୟରେ ସଦା ଉଦିତ ହୁଏ ଓ ମଧ୍ୟରେ ଅବିରତ ରହିଥାଏ, ସେପରି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଦେହ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମନର ଗଭୀରତାରେ ଏହି ସଂସାରର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ବସିଥାଏ।
ଇଦମ୍ ଆକାଶଜାଖ୍ଯାନଂ ଶୃଣୁ ଶ୍ରଵଣଭୂଷଣମ୍ । ଉତ୍ପତ୍ତ୍ଯାଖ୍ଯଂ ପ୍ରକରଣଂ ଯେନ ରାଘଵ ବୁଧ୍ଯସେ
ଏହି ଆକାଶଜଙ୍କର କଥା ଶୁଣ, ଯାହା କାନ ପାଇଁ ଅଳଙ୍କାର ସମାନ। ଏହା 'ଉତ୍ପତ୍ତି' ନାମକ ଅଂଶ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ରାଘବ, ତୁମେ ବୁଝିପାରିବ।
ଅସ୍ତୀହାକାଶଜୋ ନାମ ଦ୍ଵିଜଃ ପରମଧାର୍ମିକଃ । ଧ୍ଯାନୈକନିଷ୍ଠସ୍ ସତତଂ ପ୍ରଜାନାଂ ଚ ହିତେ ରତଃ
ଏକ ଦ୍ୱିଜ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଆକାଶଜ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧାର୍ମିକ ଓ ସଦା ଧ୍ୟାନରେ ଲଗିଥିବା। ସେ ସବୁ ସତ୍ତ୍ୱର ଭଲ ପାଇଁ ସଦା ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
ସ ଚିରଂ ଜୀଵତି ଯଦା ତଦା ମୃତ୍ଯୁର୍ ଅଚିନ୍ତଯତ୍ । ସର୍ଵାଣ୍ଯ୍ ଏଵ କ୍ରମେଣାହଂ ଭୂତାନ୍ଯ୍ ଅଦ୍ମି କିଲାକ୍ଷଯଃ
ସେ ବହୁଦିନ ଜୀବନ୍ତ ରହିଲେ। ତେବେ ମୃତ୍ୟୁ ଭାବିଲେ—'ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ କ୍ରମେ କ୍ରମେ ନିଗଳି ନେଉଛି, କାରଣ ମୋର କ୍ଷୟ ନାହିଁ।'
ଏଵମ୍ ଆକାଶଜଂ ଵିପ୍ରଂ ନ କସ୍ମାଦ୍ ଭକ୍ଷଯାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ । ଅତ୍ର ମେ କୁଣ୍ଠିତା ଶକ୍ତିଃ ଖଡ୍ଗଧାରା ଯଥୋପଲେ
ତେବେ ମୁଁ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆକାଶଜଙ୍କୁ କାହିଁକି ଖାଇପାରୁନି? ଏହି ବିଷୟରେ ମୋର ଶକ୍ତି ନିର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଛି, ଯେପରି ତଳେ ପଡ଼ିଥିବା ପାଥର ଉପରେ ତଳୱାରର ଧାର ନିଷ୍ପ୍ରଭ ହୋଇଯାଏ।
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ତଂ ହନ୍ତୁମ୍ ଅଗଚ୍ଛତ୍ ତତ୍ପୁରଂ ତଦା । ତ୍ଯଜନ୍ତ୍ଯ୍ ଉଦ୍ଯମମ୍ ଉଦ୍ଯୁକ୍ତା ନ କଦାଚନ କେଚନ
ଏଭଳି ଭାବି, ମୃତ୍ୟୁ ସେଠାକୁ ସେଉଁଠିକୁ ମାରିବାକୁ ଗଲା; କିନ୍ତୁ ଯେମାନେ ସତ୍ୟସଙ୍କଳ୍ପ ଓ ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ଥାନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଚେଷ୍ଟାକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ।
ତତସ୍ ତତ୍ସଦନଂ ଯାଵନ୍ ମୃତ୍ଯୁଃ ପ୍ରଵିଶତି ସ୍ଵଯମ୍ । ତାଵଦ୍ ଏନଂ ଦହତ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନିଃ କଲ୍ପାନ୍ତଜ୍ଵଲନୋପମଃ
ତାପରେ, ଯେତେବେଳେ ମୃତ୍ୟୁ ସେ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା, ସେଇ ସମୟରେ, ବିପ୍ଳବ ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ତାକୁ ଜଳାଇଦେଲା।
ଅଗ୍ନିଜ୍ଵାଲାମହାଜାଲଂ ଵିଦାର୍ଯାନ୍ତର୍ଗତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅସୌ । ଦ୍ଵିଜଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସମାଦାତୁଂ ହସ୍ତେନୈଚ୍ଛତ୍ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିର ଜାଲକୁ ଭେଦି ଭିତରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଦ୍ୱିଜକୁ ଧରିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଚେଷ୍ଟା କଲା।
ନ ଚାଶକତ୍ ପୁରୋ ଦୃଷ୍ଟମ୍ ଅପି ହସ୍ତଶତୈର୍ ଦ୍ଵିଜମ୍ । ବଲଵାନ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଵଷ୍ଟବ୍ଧୁଂ ସଙ୍କଲ୍ପପୁରୁଷଂ ଯଥା
ସେ ଦ୍ୱିଜକୁ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶତହସ୍ତ ଦେଇ ଧରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ଯେପରି ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ବଳବାନ ମଧ୍ୟ ବାନ୍ଧିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଅଥାଗତ୍ଯ ଯମଂ ମୃତ୍ଯୁର୍ ଅପୃଚ୍ଛତ୍ ସଂଶଯଚ୍ଛିଦମ୍ । କିମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅହଂ ନ ଶକ୍ନୋମି ଭୋକ୍ତୁମ୍ ଆକାଶଜଂ ପ୍ରଭୋ
ତାପରେ ମୃତ୍ୟୁ ଯମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ— 'ପ୍ରଭୁ, ଆକାଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି ପ୍ରାଣୀକୁ ମୁଁ କାହିଁକି ଭୋଗ କରିପାରୁନାହିଁ?'
ମୃତ୍ଯୋ ନ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଛକ୍ତସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଏକୋ ମାରଯିତୁଂ ବଲାତ୍ । ମାରଣୀଯସ୍ଯ କର୍ମାଣି ତତ୍କର୍ତୄଣୀହ ନେତରତ୍
ମୃତ୍ୟୁ, ତୁମେ ଏକାକି କେହିଁକୁ ଜବରଦସ୍ତି ମାରିପାରିବା ଶକ୍ତି ନାହିଁ; ଯେଉଁ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା କାହାର ମୃତ୍ୟୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ସେହି କର୍ମ ହିଁ କାରଣ, ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଏତସ୍ଯ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ମାରଣୀଯସ୍ଯ ଯତ୍ନତଃ । କର୍ମାଣ୍ଯ୍ ଅନ୍ଵିଚ୍ଛ ତେଷାଂ ତ୍ଵଂ ସାହାଯ୍ଯେନୈନମ୍ ଅତ୍ସ୍ଯସି
ସେହିଠାରୁ, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଯେଉଁ କର୍ମ ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁର ଅଧୀନ କରିଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମେ ଆଗ୍ରହରେ ଖୋଜ; ସେହି କର୍ମର ସାହାଯ୍ୟରେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଭୋଗ କରିପାରିବ।
ତତସ୍ ସ ମୃତ୍ଯୁର୍ ବଭ୍ରାମ ତତ୍କର୍ମାନ୍ଵେଷଣାଦୃତଃ । ମଣ୍ଡଲାନି ଦିଗନ୍ତାଂଶ୍ ଚ ସରାଂସି ସରିତୋ ଦିଶଃ
ତାପରେ ମୃତ୍ୟୁ ସେହି କର୍ମ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ନାନା ମଣ୍ଡଳ, ଦିଗନ୍ତ, ହ୍ରଦ, ନଦୀ ଓ ଦିଗ୍ବିଭାଗ ଭିତରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଵନଜଙ୍ଗଲଜାଲାନି ଶୈଲାମ୍ଭୋଧିତଟାନ୍ଯ୍ ଅପି । ଦ୍ଵୀପାନ୍ତରାଣ୍ଯ୍ ଅରଣ୍ଯାନି ନଗରାଣି ପୁରାଣି ଚ
ସେ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଅରଣ୍ୟ, ପାହାଡ଼ ଓ ସମୁଦ୍ର କୂଳ, ଦୂର ଦ୍ୱୀପ, ଜଙ୍ଗଲ ଅଞ୍ଚଳ, ସହର ଓ ପୁରାତନ ନଗରଗୁଡ଼ିକୁ ତଲାଶ କଲେ।
ଗ୍ରାମାନ୍ ଅଖିଲରାଷ୍ଟ୍ରାଣି ଦେଶାନ୍ତଗହନାନି ଚ । ଏଵଂ ଭୂମଣ୍ଡଲଂ ଭ୍ରାନ୍ତ୍ଵା ସ କୁତଶ୍ଚିନ୍ ନ କାନିଚିତ୍
ସେ ଗାଁ, ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ଓ ଦୁର୍ଗମ ଦେଶମାନେ ମଧ୍ୟ ଖୋଜିଲେ; ଏଭଳି ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଘୁଞ୍ଚି ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ କେଉଁଠିଠି ମଧ୍ୟ କିଛି ମିଳିଲା ନାହିଁ।
ତାନ୍ଯ୍ ଆକାଶଜକର୍ମାଣି ଲବ୍ଧଵାନ୍ ମୃତ୍ଯୁର୍ ଉଦ୍ଯତଃ । ଵନ୍ଧ୍ଯାପୁତ୍ରମ୍ ଇଵ ପ୍ରାଜ୍ଞସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପାଦ୍ରିମ୍ ଇଵାପରଃ
ମୃତ୍ୟୁ ଆଗ୍ରହରେ ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ ଆକାଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ତାଙ୍କର କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ମିଳିଲା ନାହିଁ; ଏହା ଏମିତି, ଯେପରି ଜ୍ଞାନୀ ଜଣେ ବଞ୍ଜା ମହିଳାର ପୁଅକୁ ଖୋଜନ୍ତି, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟେ ଭାବନାର ପାହାଡ଼ ଖୋଜନ୍ତି।
ସମପୃଚ୍ଛଦ୍ ଅଥାଗତ୍ଯ ଯମଂ ସର୍ଵାର୍ଥକୋଵିଦମ୍ । ପରାଯଣଂ ହି ପ୍ରଭଵସ୍ ସନ୍ଦେହେଷ୍ଵ୍ ଅନୁଜୀଵିନାମ୍
ତାପରେ ସେ ଫେରି ଆସି, ସମସ୍ତ କଥାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଯମଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ; କାରଣ, ସନ୍ଦେହରେ ରହୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ଶେଷ ଆଶ୍ରୟ।
ଆକାଶଜସ୍ଯ କର୍ମାଣି କ୍ଵ ସ୍ଥିତାନି ଵଦ ପ୍ରଭୋ । ଧର୍ମରାଜୋ ଽଥ ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ସୁଚିରଂ ପ୍ରୋକ୍ତଵାନ୍ ଇଦମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆକାଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ କେଉଁଠି ରହିଛି, ମୋତେ କହନ୍ତୁ। ଏପରେ ଧର୍ମରାଜ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଚିନ୍ତା କରି, ଏହିପରି କହିଲେ:
ଆକାଶଜସ୍ଯ କର୍ମାଣି ମୃତ୍ଯୋ ସନ୍ତି ନ କାନିଚିତ୍ । ଏଷ ହ୍ଯ୍ ଆକାଶଜୋ ଵିପ୍ରୋ ଜାତଃ ଖାଦ୍ ଏଵ କେଵଲାତ୍
ହେ ମୃତ୍ୟୁ, ଆକାଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ କେବଳ ଆକାଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଆକାଶାଦ୍ ଏଵ ଯୋ ଜାତସ୍ ସ ଵ୍ଯୋମୈଵାମଲଂ ଭଵେତ୍ । ସହକାରୀଣି ନୋ ସନ୍ତି କାରଣାଣ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ କାନିଚିତ୍
ଯିଏ ଆକାଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସେ ନିଜେ ଶୁଦ୍ଧ ଆକାଶ ହୋଇଯାନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ସହଯୋଗୀ କାରଣ ନାହିଁ।
ସମ୍ବନ୍ଧଃ ପ୍ରାକ୍ତନେନାସ୍ଯ ନ ମନାଗ୍ ଅପି କର୍ମଣା । ଅସ୍ତି ଵନ୍ଧ୍ଯାସୁତସ୍ଯେଵ ତଥାଜାତାକୃତେର୍ ଇଵ
ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟ ସହ କିଛିମାତ୍ର ସମ୍ପର୍କ ନାହିଁ, ଯେପରି ବଞ୍ଜା ନାରୀର ପୁଅ କିମ୍ବା ଯେଉଁଠି ଜନ୍ମ ହୋଇନାହିଁ, ସେପରି।
ତସ୍ମାଦ୍ ଅଜାତ ଏଵୈଷ ସ୍ଵଯମ୍ଭୂର୍ ଅଜ ଏଵ ଚ । ନୈତସ୍ଯ ପୂର୍ଵକର୍ମାସ୍ତି ନଭସୀଵ ମହାଦ୍ରୁମଃ
ସେଉଁଥିରୁ, ସେ ସତ୍ୟରେ ଅଜନ୍ମା, ନିଜେ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଏବଂ କେହି ତାଙ୍କୁ ତିଆରି କରିନାହାନ୍ତି; ତାଙ୍କର କୌଣସି ପୂର୍ବ କର୍ମ ନାହିଁ, ଯେପରି ଆକାଶରେ ବଡ଼ ଗଛ ନାହିଁ।
ନୈତଦ୍ ଅସ୍ଯାଵଶଂ ଚିତ୍ତମ୍ ଅଭାଵାତ୍ ପୂର୍ଵକର୍ମଣଃ । ଅଦ୍ଯ ତାଵଦ୍ ଅନେନାନ୍ଯନ୍ ନ କିଞ୍ଚିତ୍ କର୍ମ ସଞ୍ଚିତମ୍
ତାଙ୍କର ମନ କୌଣସି ପୂର୍ବ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧା ନୁହେଁ, କାରଣ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କିଛି ପୂର୍ବ କର୍ମ ନାହିଁ; ଏବଂ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ସେ କୌଣସି ଅନ୍ୟ କର୍ମ ସଂଚୟ କରିନାହାନ୍ତି।
ଏଷ ଆକାଶକୋଶାତ୍ମା ଵିଶଦାକାଶରୂପିଣି । ସମାଧୌ ସଂସ୍ଥିତୋ ନିତ୍ଯଂ କର୍ମାଣ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ ନ କାନିଚିତ୍
ସେ ଆକାଶର ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଆକାଶ ଭଳି ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି; ସେ ସଦା ସମାଧିରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର କୌଣସି କର୍ମ ନାହିଁ।
ପ୍ରାକ୍ତନାନି ନ ସନ୍ତ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ କର୍ମାଣ୍ଯ୍ ଅଦ୍ଯ କରୋତି ନୋ । କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ ଏଷୋ ଽତ୍ର ଵିଜ୍ଞାନାକାଶମାତ୍ରକମ୍
ତାଙ୍କର କୌଣସି ପୂର୍ବ କର୍ମ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେ ଏବେ କିଛି କର୍ମ କରୁନାହାନ୍ତି; ଏହିପରି, ସେ ଏଠାରେ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଆକାଶ ମାତ୍ର।
ପ୍ରାଣସ୍ପନ୍ଦୋ ଽସ୍ଯ ଯତ୍ କର୍ମ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ ଚାସ୍ମଦାଦିଭିଃ । ଦୃଶ୍ଯତେ ଽସ୍ମାଭିର୍ ଏଵୈତନ୍ ନ ତ୍ଵ୍ ଅସ୍ଯାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର କର୍ମଧୀଃ
ଏହାଙ୍କର ଜୀବନ ଚଳାଚଳ ଯାହାକୁ ଆମେ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ଦେଖୁଛୁ, ସେ କେବଳ ଆମେ ଦେଖୁଛୁ; ଏହି ବିଷୟରେ ତାଙ୍କର କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ବୋଧ ନାହିଁ।
ଦେହୋ ଽସ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯତେ ଽସ୍ମାଭିର୍ ନୈଷ ଵେତ୍ତି ପରାତ୍ ପଦାତ୍ । ଭିନ୍ନମ୍ ଆକାଶମ୍ ଆତ୍ମୀଯଂ ଚିତ୍ସ୍ତମ୍ଭେ ସାଲଭଞ୍ଜିକାମ୍
ତାଙ୍କର ଶରୀରକୁ ଆମେ ଦେଖୁଛୁ, କିନ୍ତୁ ସେ ଏହାକୁ କିଛି ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ଯେପରି ଏକ ଥମ୍ଭରେ ତିଆରି ଥିବା ପ୍ରତିମାକୁ ଆକାଶ କିଛି ଜାଣିନାହିଁ।
ଅନୁତ୍କୀର୍ଣା ଯଥା ସ୍ତମ୍ଭେ ସଂସ୍ଥିତା ସାଲଭଞ୍ଜିକା । ତଥୈଷ ପରମାତ୍ମାନ୍ତସ୍ ସ୍ଵାତ୍ମଭୂତସ୍ ସ୍ଥିତୋ ଦ୍ଵିଜଃ
ଯେପରି ଏକ ପ୍ରତିମା ଥମ୍ଭ ଭିତରେ ଅନକାଟା ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥାଏ, ସେପରି ଏହି ପରମାତ୍ମା ନିଜ ଆତ୍ମା ଭାବେ ଭିତରେ ବସିଛନ୍ତି, ହେ ଦ୍ୱିଜ।
ଯଥା ଦ୍ରଵତ୍ଵଂ ପଯସି ଶୂନ୍ଯତ୍ଵଂ ଚ ଯଥାମ୍ବରେ । ମାରୁତେ ଚ ଯଥା ସ୍ପନ୍ଦସ୍ ତଥୈଷ ପରମେ ପଦେ
ଯେପରି ପାଣିରେ ତାରଳତା, ଆକାଶରେ ଶୂନ୍ୟତା, ଓ ପବନରେ ଚଳନ ରହିଛି, ସେପରି ଏହି ଜଣେ ପରମ ପଦରେ ବସିଛନ୍ତି।