ନ ଦୁẖଖାନ୍ଯ୍ ଉପଗର୍ଜନ୍ତି ଗଜା ଇଵ ଵିଯୌଵନାଃ । ନ ସୁଖାନ୍ଯ୍ ଉପଧାଵନ୍ତି ପଯାଂସୀଵୋଗ୍ରସେତୁନା
ଦୁଃଖମାନେ ଯୁବନ ହରାଇଥିବା ହାତୀ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରୁନାହାନ୍ତି; ସୁଖମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ରୋକାଯାଇଥିବା ପାଣି ଭଳି ଦୌଡ଼ି ଆସିନାହାନ୍ତି।
ସୁଖଦୁẖଖାଦଯଶ୍ ଚୈତେ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଯଦି ଵା ମୁଖେ । ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଏଵ ତତ୍ ସାଧୋ ନ ତୁ ଲିମ୍ପନ୍ତି ତେ ମନଃ
ସୁଖ, ଦୁଃଖ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭାବଗୁଡ଼ିକ ବାହାରେ ଦେଖାଯାଇପାରେ କିମ୍ବା ନ ଦେଖାଯାଇପାରେ; ହେ ମହାନ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ, କିନ୍ତୁ ମନକୁ ଛୁଁଇପାରନ୍ତିନାହିଁ।
ଚିତ୍ତେ ଗଲତି ଗୀର୍ଵାଣଗଣସ୍ଯ ସ୍ପୃହଣୀଯତାମ୍ । ସାଧୁର୍ ଗଚ୍ଛତ୍ଯ୍ ଉଦେତ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ ସମତାଶୀତଚନ୍ଦ୍ରିକା
ମନରେ ଏପରି ଅବସ୍ଥା ଆସିଲେ, ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଶା କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ଜଣେ ସାଧୁ ସମତାର ଶୀତଳ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଇଦଂ ଶାନ୍ତଂ ଚ କାନ୍ତଂ ଚ ଦୀପ୍ତମ୍ ଅପ୍ରତିଘାତି ଚ । ନିଭୃତଂ ଚୋର୍ଜିତଂ ସ୍ଵଚ୍ଛଂ ଭଵତୀନ୍ଦ୍ଵମଲଂ ଵପୁଃ
ଏହି ଅବସ୍ଥା ଶାନ୍ତ, ଆନନ୍ଦମୟ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, କୌଣସି ବାଧା ନାହିଁ; ନିରବ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଭାଵାଭାଵଵିଭୁଗ୍ନୋ ଽପି ଵିଚିତ୍ରୋ ଽପି ମହାନ୍ ଅପି । ନାନନ୍ଦାଯ ନ ଖେଦାଯ ସତାଂ ସଂସୃତିଵିଭ୍ରମଃ
ବସ୍ତୁ ଥିବା କିମ୍ବା ନଥିବାରେ ଏହା ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ବିଭିନ୍ନ ଏବଂ ବିଶାଳ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଜଗତର ଭ୍ରମ ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କୁ ନ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି, ନ ଦୁଃଖ।
ବୁଦ୍ଧ୍ଯାଲୋକନସାଧ୍ଯେ ଽସ୍ମିନ୍ ଵସ୍ତୁନ୍ଯ୍ ଅସ୍ତମିତାପଦି । ପ୍ରଵର୍ତତେ ନ ଯୋ ମୋହାତ୍ ତଂ ଧିଗ୍ ଅସ୍ତୁ ନରାଧମମ୍
ଯାହାକୁ ବୁଦ୍ଧିର ଆଲୋକରେ ଜଣାଯାଏ ଏବଂ ଯାହା କେବେ ନାସ୍ତ ହୁଏନି, ସେଠାରେ ଯେଉଁଠି ମୂଢତାରୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରେନି, ସେଉଁଠି ଏମିତି ମନୁଷ୍ୟ ନିନ୍ଦନୀୟ।
ଵିଶ୍ରାନ୍ତିମ୍ ଆପ୍ତୁମ୍ ଉଚିତାଂ ଚିରମ୍ ଅଙ୍ଗ ଦୁẖଖରତ୍ନାକରଂ ଜନନସାଗରମ୍ ଉତ୍ତିତୀର୍ଷୋଃ । କୋ ଽହଂ କଥଂ ଜଗଦ୍ ଇଦଂ ଚ ପରଶ୍ ଚ କସ୍ ସ୍ଯାତ୍ କିଂ ଭୋଗକୈର୍ ଇତି ମତିḫ ପରମୋ ଽଭ୍ଯୁପାଯଃ
ହେ ପ୍ରିୟ, ଜନ୍ମର ସମୁଦ୍ର ଯେଉଁଥିରେ ଦୁଃଖ ରତ୍ନ ଭରିଛି, ସେଠାରୁ ପାର ହେବାକୁ ଚାହାଁଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ସଠିକ୍ ଶାନ୍ତି ଲାଗି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଉପାୟ ହେଉଛି – ମୁଁ କିଏ? ଏହି ସଂସାର କିପରି ହେଲା? ଏହା କାହାର? କି ଭୋଗ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ କିଏ ଭୋଗ କରିବ? – ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ ମନରେ ଉଠିବା।
ଭଵତାମ୍ ଆଦିପୁରୁଷ ଇକ୍ଷ୍ଵାକୁର୍ ନାମ ଭୂପତିଃ । ଇକ୍ଷ୍ଵାକୁଵଂଶପ୍ରଭଵୋ ଯଥା ମୁକ୍ତସ୍ ତଥା ଶୃଣୁ
ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ, ସେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଆଦିପୁରୁଷ। ସେ କିପରି ମୁକ୍ତି ପାଇଥିଲେ, ଏହି କଥା ଶୁଣ।
ଇକ୍ଷ୍ଵାକୁର୍ ଇତି ଵିଖ୍ଯାତୋ ଭୂପୋ ଭାସ୍କରଵଂଶଜଃ । ଆସୀତ୍ ପତିର୍ ମହୀପାନାଂ ପିତୄଣାମ୍ ଇଵ ଧର୍ମରାଟ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ବଂଶର ଜନ୍ମ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ନାମକ ରାଜା ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ସେ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ଧର୍ମରାଜ ପିତୃମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ, ସେଉଁପରି ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁ ଥିଲେ।
ହିମଶୀତସ୍ଵଭାଵୋ ଽପି ପଦାର୍ଥାନ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅସ୍ପୃଶନ୍ । ମଧ୍ଯାହ୍ନେ ସୂର୍ଯକାନ୍ତାଦ୍ରିର୍ ଇଵ ଜ୍ଵଲତି ଯୋ ଽରିଷୁ
ସେ ତାଳ ହିମ ପରି ଶାନ୍ତ ସ୍ୱଭାବ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭିତରେ କୌଣସି ବିଷୟକୁ ଛୁଇଁନଥିଲେ। ତଥାପି ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସହ ବିଗ୍ରହ କାଳରେ ଦିନମଧ୍ୟାନର ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଜଳୁଥିବା ପାର୍ବତ ପରି ଜ୍ୱଳିଉଥିଲେ।
ଯମବନ୍ଧୁତ୍ଵମ୍ ଅରିଷୁ ଯେନ ପାପାଶଯେଷୁ ଚ । ଦୀନାରିସ୍ତ୍ରୀଦୃଶା ଶ୍ଯାମଵପୁଷା ପ୍ରକଟୀକୃତମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଓ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି ଲୋକମାନେ ଥିଲେ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କର କଳା ଦେହ ଏମିତି ପ୍ରକଟ ହେଲା, ଯେପରି ଦୁଃଖିତ, ଶତ୍ରୁ ଓ ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ଦୁର୍ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ପ୍ରତାପେନାର୍କଵଂଶତ୍ଵଂ ଯେନାରିଷୁ ଵ୍ଯତନ୍ଯତ । ସୋମ୍ଯତ୍ଵଂ ତୁ ସୁହୃଦ୍ଵିପ୍ରଵଧୂଗୁର୍ଵାଦ୍ଯବନ୍ଧୁଷୁ
ତାଙ୍କର ତେଜରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶର ଗର୍ବ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା; କିନ୍ତୁ ବନ୍ଧୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଗୁରୁ ଓ ଅନ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମୃଦୁତା ଦେଖାଇଲେ।
ଯସ୍ଯାନନାବ୍ଜମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ ଭ୍ରୂଭ୍ରମରୀ ସଖୀ । ଅମନ୍ଯତ ହରେର୍ ଵକ୍ଷẖ କ୍ଷପାକୁସୁମପେଲଵମ୍
ଯାହାଙ୍କ ମୁହଁର ପଦ୍ମକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କ ଭୃକୁଟି ମଧୁମାକୁଡ଼ି ପରି ସାଙ୍ଗିନୀ ହୋଇ, ହରିଙ୍କ ଛାତିକୁ ରାତିର ଫୁଲ ପରି କମଜୋର ବୋଲି ଭାବିଲେ।
ଯସ୍ଯ ଶୀତଲଶୁକ୍ଲେନ ଯଶସା ଵଲିତଂ ଜଗତ୍ । କରୋତି ଚକ୍ରଵାକାନାଂ ପୂର୍ଣେନ୍ଦୂଦଯଵିଭ୍ରମମ୍
ତାଙ୍କର ଶୀତଳ ଓ ଶୁଭ୍ର କୀର୍ତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ଶୋଭିତ ହେଲା, ଯାହା ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀମାନେ ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଉଦୟ ଭାବର ମାୟା ସୃଷ୍ଟି କଲା।
ସୋ ଽଖଣ୍ଡଶକ୍ତିପ୍ରସରଂ ସ୍ଵାରାଜ୍ଯଂ ପରିପାଲଯନ୍ । କଦାଚିଦ୍ ଏକାନ୍ତଗତୋ ମନସା ସମଚିନ୍ତଯତ୍
ସେ ନିଜର ଅଖଣ୍ଡ ଶକ୍ତି ଓ ଶାସନ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ । ଏକ ଦିନ ଏକା ହେଇ ବସିଥିବାବେଳେ, ମନରେ ଚିନ୍ତା କଲେ ।
ଜରାମରଣସଙ୍କ୍ଷୋଭସୁଖଦୁẖଖଭ୍ରମସ୍ଥିତେଃ । ଅସ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯପ୍ରପଞ୍ଚସ୍ଯ କୋ ହେତୁସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଇତି ସ୍ଵଯମ୍
ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତ ଯେଉଁଥିରେ ବୃଦ୍ଧା, ମୃତ୍ୟୁ, ସୁଖ, ଦୁଃଖ ଓ ଭ୍ରମ ରହିଛି, ଏହାର କାହିଁକି ଏପରି ହେଲା, କେଉଁ ଦାୟି ଅଛି, ଏହି ଭାବରେ ସେ ନିଜେ ଚିନ୍ତା କଲେ ।
ଜଗତୋ ନ ଵିଵେଦାସୌ କାରଣଂ ଚିନ୍ତଯନ୍ନ୍ ଅପି । ବାଲୋ ଽଭ୍ରସ୍ତନିତସ୍ଯେଵ ତେନାସୌ ପର୍ଯତପ୍ଯତ
ସେ ଜଗତର କାରଣ ଉପରେ ଭାବିଲେ ମଧ୍ୟ, କିଛି ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ । ଏହି ଦୁଃଖରେ, ତା'ପରି ଏକ ଶିଶୁ ବିଜୁଳିର ଆଘାତରେ ଭୟଭୀତ ହୁଏ, ସେ ତାହାରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ।
ଅଥୈକଦାପୃଚ୍ଛଦ୍ ଅସୌ ବ୍ରହ୍ମଲୋକାଗତଂ ମନୁମ୍ । ପୂଜିତଂ ସ୍ଵସଭାସଂସ୍ଥଂ ଭଗଵନ୍ତଂ ପ୍ରଜାପତିମ୍
ତା'ପରେ ଏକ ଦିନ, ସେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ଆସିଥିବା ମନୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ । ସଭାରେ ବସିଥିବା, ସମ୍ମାନିତ ଓ ପୂଜିତ ଭଗବାନ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ସେ ପଚାରିଲେ ।
ସଂଯୋଜଯତି ଧାର୍ଷ୍ଟ୍ଯେନ ଭଗଵନ୍ ଭୂରିତେଜସମ୍ । ଭଵତ୍ପ୍ରସାଦ ଏଵାଯଂ ଭଵନ୍ତଂ ପ୍ରଷ୍ଟୁମ୍ ଓଜସା
ସାହସରେ ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଓ ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର କୃପା ବଳେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାର ଶକ୍ତି ପାଇଛି।”
ସ୍ଫୁରତା ହୃଦଯେ ନିତ୍ଯଂ ଧୂମଶ୍ଯାମେନ ତାପିନା । ଦହ୍ଯେ ଽହଂ ସଂଶଯେନାନ୍ତର୍ ଵାଡଵେନେଵ ଵାରିଧିଃ
ମୋ ହୃଦୟରେ ଏକ ଅନ୍ଧାର ଧୂଆଁ ପରି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ସଦା ଜଳିଉଠେ; ଏହି ସନ୍ଦେହର ଆଗୁନିରେ ମୁଁ ତପିଯାଉଛି, ଯେପରି ଗଭୀର ସମୁଦ୍ର ଗୁପ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ି ଜଳିଯାଏ।
କୁତସ୍ ସର୍ଗୋ ଽଯମ୍ ଆଯାତẖ କିଂସ୍ଵରୂପଶ୍ ଚ କଥ୍ଯତେ । କଥଂ କେଷ୍ଵ୍ ଅଵତିଷ୍ଠନ୍ତେ ଜରାର୍ତିମରଣାପଦଃ
ଏହି ସୃଷ୍ଟି କେଉଁଠୁ ଆସିଛି, ଏହାର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ କଣ? ଏଥିରେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ରୋଗ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଭଳି ଦୁଃଖ କିପରି ଅଟୁଟ ରହିଛି?
ଅହଂ କଥଂ ଵା ଵିଷମାଦ୍ ଅସ୍ମାତ୍ ସଂସୃତିଵିଭ୍ରମାତ୍ । ଵିମୁଚ୍ଯେଯ ଘନାସ୍ତୀର୍ଣାଜ୍ ଜାଲାଦ୍ ଇଵ ଵିହଙ୍ଗମଃ
ମୁଁ କିପରି ଏହି ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ଭ୍ରମରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବି, ଯେପରି ଏକ ପକ୍ଷୀ ଘନ ଜାଳରୁ ଉଡିଯାଏ?
ତ୍ଵମ୍ ଏଵାସ୍ଯ ପ୍ରପଞ୍ଚସ୍ଯ ଜାନାସି ସକଲା ଗତୀଃ । ଗମ୍ଭୀରସ୍ଯାତିଲୋଲସ୍ଯ ଵରୁଣୋ ଽମ୍ବୁନିଧେର୍ ଇଵ
ଏହି ବିଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ଗତିକୁ ତୁମେ ଏକା ଜାଣିଛ, ଯେପରି ଗଭୀର ଏବଂ ଅତି ଅସ୍ଥିର ସମୁଦ୍ରର ଗଭୀରତାକୁ ବରୁଣ ଜାଣନ୍ତି।
ସନ୍ଦେହଵୃକ୍ଷପରଶୁର୍ ହାର୍ଦଧ୍ଵାନ୍ତଦିଵାକରଃ । ପରମାମୃତଶୀତାଂଶୁସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଏକḫ ପରମେଶ୍ଵରଃ
ସନ୍ଦେହର ଗଛକୁ କାଟିଦେଇଥିବା କୁହାଡ଼ି, ହୃଦୟର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଅମୃତର ଚନ୍ଦ୍ରମା—ତୁମେ ଏକା ପରମେଶ୍ୱର।
ଅହୋ ନୁ ଚିରକାଲେନ ଵିଵେକେ ପ୍ରଵିକାସିନି । ଵିତତାନର୍ଥଵିଚ୍ଛେତ୍ତା ସାରḫ ପ୍ରଶ୍ନସ୍ ତ୍ଵଯା କୃତଃ
ହାଁ, ବହୁତ ଦିନ ପରେ ବିବେକ ଫୁଟିଉଠିବା ସମୟରେ, ତୁମେ ଏମିତି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ଯାହା ଅସତ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବୋଧର ଜାଳକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ କାଟିଦେଉଛି।
ସଂସାରାମ୍ଭୋଧିତରଣଂ ପରଂ ଵିଶ୍ରମଣଂ ଧିଯଃ । ଦୃଶ୍ଯତୃଣ୍ଯାମହାଵାତଂ ଯଥାପୃଷ୍ଟମ୍ ଇଦଂ ଶୃଣୁ
ଏହା ହେଉଛି ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାର ଉପାୟ, ମନର ପରମ ବିଶ୍ରାମ, ଦୃଶ୍ୟ ମୃଗମରୀଚିକାକୁ ଉଡ଼ାଇଦେଇଥିବା ବଡ଼ ପବନ—ତୁମେ ଯେପରି ପଚାରିଛ, ଏହାକୁ ଶୁଣ।
ଯଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯତେ କିଞ୍ଚିତ୍ ତନ୍ ନାସ୍ତି ନୃପ କିଞ୍ଚନ । ରଜ୍ଜ୍ଵାମ୍ ଇଵ ଭୁଜଙ୍ଗତ୍ଵମ୍ ଅସଦ୍ ଏଵେଦମ୍ ଉତ୍ଥିତମ୍
ହେ ରାଜା, ଏଠାରେ ଯେ କିଛି ଦେଖାଯାଏ, ସେ ସତରେ କିଛି ନୁହେଁ; ଯେପରି ରସିରେ ସାପ ଦେଖାଯିବା ଭଳି, ଏହା ସବୁ ମିଥ୍ୟା ଭାବରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ଯଥା ଗନ୍ଧର୍ଵନଗରଂ ଯଥା ଵାରିମତିର୍ ମରୌ । ଯଥା ଶୁକ୍ତୌ ରଜତତା ଯଥା ଦ୍ଵିତ୍ଵଂ ସୁଧାନିଧୌ
ଯେପରି ଗନ୍ଧର୍ବନଗର, ମରୁଭୂମିରେ ପାଣିର ଭ୍ରମ, ଶଙ୍ଖରେ ଚାନ୍ଦି ଦେଖାଯିବା, କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଦୁଇଟି ଦେଖାଯିବା—
ସର୍ଵଂ ମିଥ୍ଯାଵଭାସାତ୍ମ ସ୍ଫୁରତୀଦମ୍ ଅସନ୍ମଯମ୍ । ପ୍ରଵିଲୋଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲାଲାତଲୋଚନଭ୍ରମଚକ୍ରଵତ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ମିଥ୍ୟା ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଅସ୍ଥିର ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲଲାଟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆଗୁନିର ଚକ୍ର ଘୂରୁଥିବା ଭଳି।
ଯତ୍ ତୁ ନୋ ଦୃଶ୍ଯତେ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଯନ୍ ନକିଞ୍ଚିଦ୍ ଇତି ସ୍ମୃତମ୍ । ମନଷ୍ଷଷ୍ଠେନ୍ଦ୍ରିଯାତୀତଂ ଯତ୍ ଖାଦ୍ ଅପି ନକିଞ୍ଚନ
କିନ୍ତୁ ଯାହା କିଛି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ, ଯାହାକୁ 'କିଛି ନୁହେଁ' ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ, ଯାହା ମନ ଓ ଛଅଟି ଇନ୍ଦ୍ରିୟରୁ ଉପରେ, ଯାହା ଆକାଶରେ ମଧ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ—