ଅହଙ୍କୃତେର୍ ଅଵିଦ୍ଯାଯା ଭାଵିତାଯା ଅକାରଣମ୍ । ନାଶେ କ ଇଵ ସନ୍ଦେହୋ ଵିଚାରୈର୍ ନାଶହେତୁଭିଃ
ଯେତେବେଳେ ମନର ଅଜ୍ଞାନ ଅର୍ଥାତ୍ ଅହଂକାର କୌଣସି କାରଣ ବିନା ଶେଷ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ତାହାର ନଶ୍ୱରତା ବିଷୟରେ କଣସି ସନ୍ଦେହ ରହିପାରିବ? କାରଣ, ଅନ୍ୱେଷଣ ନିଜେ ତାହାକୁ ନଶ୍ୱର କରିଦେଉଛି।
ଭଗଵନ୍ ସର୍ଵତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞ ଚିତ୍ତେ ଽହଙ୍କାରନାମନି । ଗଲିତେ ଵା ଗଲଦ୍ରୂପେ ଲିଙ୍ଗଂ ସତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ କିଂ ଭଵେତ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ, ଯେତେବେଳେ ମନରେ 'ମୁଁ' ବୋଧ ଅର୍ଥାତ୍ ଅହଂକାର ଗଳିଯାଏ କିମ୍ବା ତାହାର ଆକୃତି ହରାଯାଏ, ତେବେ ଏହି ଜୀବର ଅସ୍ତିତ୍ୱର କୌଣସି ଚିହ୍ନ ରହିଯାଏ କି?
ଵିଵେକାବ୍ଦୋଦଯେନାଙ୍ଗ ଶାମ୍ଯନ୍ତ୍ଯାଂ ଦେହଧନ୍ଵନି । ସ୍ଵଚିତ୍ତମୃଗତୃଷ୍ଣାଯାଂ ନ ସଂସୃତ୍ଯାତପୋ ଭଵେତ୍
ହେ ପ୍ରିୟ, ବିବେକର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ ଓ ଦେହର ମରୁଭୂମି ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ନିଜ ମନର ମୃଗମରୀଚିକାରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମର ତାପ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏନାହିଁ।
ଉରଵୋ ଽପି ହି ସଞ୍ଜାତା ନ ସ୍ପୃଶନ୍ତ୍ଯ୍ ଆଶଯଂ ସିତମ୍ । ଲୋଭମୋହାଦଯୋ ଦୋଷାḫ ପଯାଂସୀଵ ସରୋରୁହମ୍
ଯଦିଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆସକ୍ତି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ସେଗୁଡ଼ିକି ଶୁଦ୍ଧ ମନକୁ ଛୁଁଇପାରନାହିଁ, ଯେପରି ଜଳ ମାନେ ପଦ୍ମକୁ ଛୁଁଇନଥାଏ।
ମୁଦିତାଦ୍ଯାଶ୍ ଶ୍ରିଯୋ ଵକ୍ତ୍ରଂ ନ ମୁଞ୍ଚନ୍ତି କଦାଚନ । ସୌଭାଗ୍ଯସୁଖଦାଯିନ୍ଯḫ ପୁଷ୍ପଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯୋ ମଧୁଂ ଯଥା
ଆନନ୍ଦ ଓ ଖୁସି ପରି ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦମୟ ଭାବଗୁଡ଼ିକ, ସମୃଦ୍ଧିର ମୁହଁକୁ କେବେ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ; ଏହି ଭାଗ୍ୟ ଓ ସୁଖ ଦେଇଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମୀମାନେ, ଫୁଲରେ ମଧୁମକ୍ଷିକା ଯେପରି ଲାଗି ରହେ, ସେପରି ସମୃଦ୍ଧି ସହ ଲାଗି ରହନ୍ତି।
କଥଂ ସଂସୃତିର୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ଵିଚାରେ ମୁଦିତୋଦଯେ । ଉଦେତି ସତ୍ତ୍ଵଂ ଚିତ୍ତଂ ଚ ଗଲନାଯ ପ୍ରଵର୍ତତେ
‘କିପରି ପୁନର୍ଜନ୍ମ ହୁଏ?’ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ମନରେ ଉଠିଲେ ଓ ଆନନ୍ଦ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତେବେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ମନ ଦେହ ଛାଡ଼ିବା ପାଇଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଏ।
ଗଲତ୍ଯ୍ ଅହଙ୍କାରମଯେ ଚିତ୍ତେ ଚଲତି ଦୁଷ୍କୃତେ । ଵାସନାଗ୍ରନ୍ଥଯẖ ଖିନ୍ନା ଇଵ ତ୍ରୁଟ୍ଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲଂ ଶନୈଃ
ଅହଂକାରରେ ଗଠିତ ମନ ଗଳିଯିବାବେଳେ ଓ ଦୁଷ୍କର୍ମ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ଚିରକାଳର ଆଶା-ଅଭିଳାଷାର ଗଠନ ଥକିଯାଇ ଦୀରେ-ଦୀରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଖୁଲିଯାଏ।
କୋପସ୍ ତାନଵମ୍ ଆଯାତି ଶରଦୀଵ ପଯୋଧରଃ । ମୋହୋ ମାନ୍ଦ୍ଯମ୍ ଉପାଦତ୍ତେ ପ୍ରଭାତେ ତିମିରଂ ଯଥା
କ୍ରୋଧ ଶରଦ୍ ଋତୁରେ ମେଘ ଯେପରି ପତଳା ହୋଇଯାଏ, ସେପରି ଦୁର୍ବଳ ହୁଏ; ମୋହ ଉଷାକାଳରେ ଅନ୍ଧକାର ଯେପରି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇଯାଏ।
କାମẖ କ୍ଲମଂ ଗଚ୍ଛତି ଚ ଦୀର୍ଘାଧ୍ଵଗ ଇଵାତପେ । ଲୋଭḫ ପଲାଯତେ କ୍ଵାପି ଵ୍ଯାଲୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵେଵ ବର୍ହିଣମ୍
ଇଚ୍ଛା ଦୀର୍ଘ ଦୂର ପଥିକ ଭଳି ଘର୍ମରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୁଏ; ଲୋଭ ମୟୂରକୁ ଦେଖି ଅଜଗର ଯେପରି ଲୁଚିଯାଏ, ସେପରି ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ଚାଲିଯାଏ।
ନୋଲ୍ଲସନ୍ତୀନ୍ଦ୍ରିଯାଣ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଚୈର୍ ଅହନୀଵ ନିଶାଚରାଃ । ନ ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଚକୈẖ ଖେଦḫ ପ୍ରାଵୃଷୀଵାକୁଲଂ ରଜଃ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ଦିନରେ ରାତିର ପଶୁମାନେ ଯେପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଏନାହିଁ, ସେପରି ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏନାହିଁ; ବର୍ଷାରେ ଧୂଳି ଯେପରି ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ତେଣୁ କ୍ଲାନ୍ତି ମଧ୍ୟ ଭଲେ ଦେଖାଯାଏନାହିଁ।
ନ ଦୁẖଖାନ୍ଯ୍ ଉପଗର୍ଜନ୍ତି ଗଜା ଇଵ ଵିଯୌଵନାଃ । ନ ସୁଖାନ୍ଯ୍ ଉପଧାଵନ୍ତି ପଯାଂସୀଵୋଗ୍ରସେତୁନା
ଦୁଃଖମାନେ ଯୁବନ ହରାଇଥିବା ହାତୀ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରୁନାହାନ୍ତି; ସୁଖମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ରୋକାଯାଇଥିବା ପାଣି ଭଳି ଦୌଡ଼ି ଆସିନାହାନ୍ତି।
ସୁଖଦୁẖଖାଦଯଶ୍ ଚୈତେ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଯଦି ଵା ମୁଖେ । ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଏଵ ତତ୍ ସାଧୋ ନ ତୁ ଲିମ୍ପନ୍ତି ତେ ମନଃ
ସୁଖ, ଦୁଃଖ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭାବଗୁଡ଼ିକ ବାହାରେ ଦେଖାଯାଇପାରେ କିମ୍ବା ନ ଦେଖାଯାଇପାରେ; ହେ ମହାନ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ, କିନ୍ତୁ ମନକୁ ଛୁଁଇପାରନ୍ତିନାହିଁ।
ଚିତ୍ତେ ଗଲତି ଗୀର୍ଵାଣଗଣସ୍ଯ ସ୍ପୃହଣୀଯତାମ୍ । ସାଧୁର୍ ଗଚ୍ଛତ୍ଯ୍ ଉଦେତ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ ସମତାଶୀତଚନ୍ଦ୍ରିକା
ମନରେ ଏପରି ଅବସ୍ଥା ଆସିଲେ, ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଶା କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ଜଣେ ସାଧୁ ସମତାର ଶୀତଳ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଇଦଂ ଶାନ୍ତଂ ଚ କାନ୍ତଂ ଚ ଦୀପ୍ତମ୍ ଅପ୍ରତିଘାତି ଚ । ନିଭୃତଂ ଚୋର୍ଜିତଂ ସ୍ଵଚ୍ଛଂ ଭଵତୀନ୍ଦ୍ଵମଲଂ ଵପୁଃ
ଏହି ଅବସ୍ଥା ଶାନ୍ତ, ଆନନ୍ଦମୟ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, କୌଣସି ବାଧା ନାହିଁ; ନିରବ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଭାଵାଭାଵଵିଭୁଗ୍ନୋ ଽପି ଵିଚିତ୍ରୋ ଽପି ମହାନ୍ ଅପି । ନାନନ୍ଦାଯ ନ ଖେଦାଯ ସତାଂ ସଂସୃତିଵିଭ୍ରମଃ
ବସ୍ତୁ ଥିବା କିମ୍ବା ନଥିବାରେ ଏହା ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ବିଭିନ୍ନ ଏବଂ ବିଶାଳ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଜଗତର ଭ୍ରମ ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କୁ ନ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି, ନ ଦୁଃଖ।
ବୁଦ୍ଧ୍ଯାଲୋକନସାଧ୍ଯେ ଽସ୍ମିନ୍ ଵସ୍ତୁନ୍ଯ୍ ଅସ୍ତମିତାପଦି । ପ୍ରଵର୍ତତେ ନ ଯୋ ମୋହାତ୍ ତଂ ଧିଗ୍ ଅସ୍ତୁ ନରାଧମମ୍
ଯାହାକୁ ବୁଦ୍ଧିର ଆଲୋକରେ ଜଣାଯାଏ ଏବଂ ଯାହା କେବେ ନାସ୍ତ ହୁଏନି, ସେଠାରେ ଯେଉଁଠି ମୂଢତାରୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରେନି, ସେଉଁଠି ଏମିତି ମନୁଷ୍ୟ ନିନ୍ଦନୀୟ।
ଵିଶ୍ରାନ୍ତିମ୍ ଆପ୍ତୁମ୍ ଉଚିତାଂ ଚିରମ୍ ଅଙ୍ଗ ଦୁẖଖରତ୍ନାକରଂ ଜନନସାଗରମ୍ ଉତ୍ତିତୀର୍ଷୋଃ । କୋ ଽହଂ କଥଂ ଜଗଦ୍ ଇଦଂ ଚ ପରଶ୍ ଚ କସ୍ ସ୍ଯାତ୍ କିଂ ଭୋଗକୈର୍ ଇତି ମତିḫ ପରମୋ ଽଭ୍ଯୁପାଯଃ
ହେ ପ୍ରିୟ, ଜନ୍ମର ସମୁଦ୍ର ଯେଉଁଥିରେ ଦୁଃଖ ରତ୍ନ ଭରିଛି, ସେଠାରୁ ପାର ହେବାକୁ ଚାହାଁଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ସଠିକ୍ ଶାନ୍ତି ଲାଗି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଉପାୟ ହେଉଛି – ମୁଁ କିଏ? ଏହି ସଂସାର କିପରି ହେଲା? ଏହା କାହାର? କି ଭୋଗ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ କିଏ ଭୋଗ କରିବ? – ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ ମନରେ ଉଠିବା।
ଭଵତାମ୍ ଆଦିପୁରୁଷ ଇକ୍ଷ୍ଵାକୁର୍ ନାମ ଭୂପତିଃ । ଇକ୍ଷ୍ଵାକୁଵଂଶପ୍ରଭଵୋ ଯଥା ମୁକ୍ତସ୍ ତଥା ଶୃଣୁ
ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ, ସେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଆଦିପୁରୁଷ। ସେ କିପରି ମୁକ୍ତି ପାଇଥିଲେ, ଏହି କଥା ଶୁଣ।
ଇକ୍ଷ୍ଵାକୁର୍ ଇତି ଵିଖ୍ଯାତୋ ଭୂପୋ ଭାସ୍କରଵଂଶଜଃ । ଆସୀତ୍ ପତିର୍ ମହୀପାନାଂ ପିତୄଣାମ୍ ଇଵ ଧର୍ମରାଟ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ବଂଶର ଜନ୍ମ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ନାମକ ରାଜା ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ସେ ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ଧର୍ମରାଜ ପିତୃମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ, ସେଉଁପରି ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁ ଥିଲେ।
ହିମଶୀତସ୍ଵଭାଵୋ ଽପି ପଦାର୍ଥାନ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅସ୍ପୃଶନ୍ । ମଧ୍ଯାହ୍ନେ ସୂର୍ଯକାନ୍ତାଦ୍ରିର୍ ଇଵ ଜ୍ଵଲତି ଯୋ ଽରିଷୁ
ସେ ତାଳ ହିମ ପରି ଶାନ୍ତ ସ୍ୱଭାବ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭିତରେ କୌଣସି ବିଷୟକୁ ଛୁଇଁନଥିଲେ। ତଥାପି ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସହ ବିଗ୍ରହ କାଳରେ ଦିନମଧ୍ୟାନର ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଜଳୁଥିବା ପାର୍ବତ ପରି ଜ୍ୱଳିଉଥିଲେ।
ଯମବନ୍ଧୁତ୍ଵମ୍ ଅରିଷୁ ଯେନ ପାପାଶଯେଷୁ ଚ । ଦୀନାରିସ୍ତ୍ରୀଦୃଶା ଶ୍ଯାମଵପୁଷା ପ୍ରକଟୀକୃତମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଓ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି ଲୋକମାନେ ଥିଲେ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କର କଳା ଦେହ ଏମିତି ପ୍ରକଟ ହେଲା, ଯେପରି ଦୁଃଖିତ, ଶତ୍ରୁ ଓ ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ଦୁର୍ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ପ୍ରତାପେନାର୍କଵଂଶତ୍ଵଂ ଯେନାରିଷୁ ଵ୍ଯତନ୍ଯତ । ସୋମ୍ଯତ୍ଵଂ ତୁ ସୁହୃଦ୍ଵିପ୍ରଵଧୂଗୁର୍ଵାଦ୍ଯବନ୍ଧୁଷୁ
ତାଙ୍କର ତେଜରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟବଂଶର ଗର୍ବ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା; କିନ୍ତୁ ବନ୍ଧୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଗୁରୁ ଓ ଅନ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମୃଦୁତା ଦେଖାଇଲେ।
ଯସ୍ଯାନନାବ୍ଜମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ ଭ୍ରୂଭ୍ରମରୀ ସଖୀ । ଅମନ୍ଯତ ହରେର୍ ଵକ୍ଷẖ କ୍ଷପାକୁସୁମପେଲଵମ୍
ଯାହାଙ୍କ ମୁହଁର ପଦ୍ମକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କ ଭୃକୁଟି ମଧୁମାକୁଡ଼ି ପରି ସାଙ୍ଗିନୀ ହୋଇ, ହରିଙ୍କ ଛାତିକୁ ରାତିର ଫୁଲ ପରି କମଜୋର ବୋଲି ଭାବିଲେ।
ଯସ୍ଯ ଶୀତଲଶୁକ୍ଲେନ ଯଶସା ଵଲିତଂ ଜଗତ୍ । କରୋତି ଚକ୍ରଵାକାନାଂ ପୂର୍ଣେନ୍ଦୂଦଯଵିଭ୍ରମମ୍
ତାଙ୍କର ଶୀତଳ ଓ ଶୁଭ୍ର କୀର୍ତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ଶୋଭିତ ହେଲା, ଯାହା ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀମାନେ ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଉଦୟ ଭାବର ମାୟା ସୃଷ୍ଟି କଲା।
ସୋ ଽଖଣ୍ଡଶକ୍ତିପ୍ରସରଂ ସ୍ଵାରାଜ୍ଯଂ ପରିପାଲଯନ୍ । କଦାଚିଦ୍ ଏକାନ୍ତଗତୋ ମନସା ସମଚିନ୍ତଯତ୍
ସେ ନିଜର ଅଖଣ୍ଡ ଶକ୍ତି ଓ ଶାସନ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ । ଏକ ଦିନ ଏକା ହେଇ ବସିଥିବାବେଳେ, ମନରେ ଚିନ୍ତା କଲେ ।
ଜରାମରଣସଙ୍କ୍ଷୋଭସୁଖଦୁẖଖଭ୍ରମସ୍ଥିତେଃ । ଅସ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯପ୍ରପଞ୍ଚସ୍ଯ କୋ ହେତୁସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଇତି ସ୍ଵଯମ୍
ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତ ଯେଉଁଥିରେ ବୃଦ୍ଧା, ମୃତ୍ୟୁ, ସୁଖ, ଦୁଃଖ ଓ ଭ୍ରମ ରହିଛି, ଏହାର କାହିଁକି ଏପରି ହେଲା, କେଉଁ ଦାୟି ଅଛି, ଏହି ଭାବରେ ସେ ନିଜେ ଚିନ୍ତା କଲେ ।
ଜଗତୋ ନ ଵିଵେଦାସୌ କାରଣଂ ଚିନ୍ତଯନ୍ନ୍ ଅପି । ବାଲୋ ଽଭ୍ରସ୍ତନିତସ୍ଯେଵ ତେନାସୌ ପର୍ଯତପ୍ଯତ
ସେ ଜଗତର କାରଣ ଉପରେ ଭାବିଲେ ମଧ୍ୟ, କିଛି ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ । ଏହି ଦୁଃଖରେ, ତା'ପରି ଏକ ଶିଶୁ ବିଜୁଳିର ଆଘାତରେ ଭୟଭୀତ ହୁଏ, ସେ ତାହାରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ।
ଅଥୈକଦାପୃଚ୍ଛଦ୍ ଅସୌ ବ୍ରହ୍ମଲୋକାଗତଂ ମନୁମ୍ । ପୂଜିତଂ ସ୍ଵସଭାସଂସ୍ଥଂ ଭଗଵନ୍ତଂ ପ୍ରଜାପତିମ୍
ତା'ପରେ ଏକ ଦିନ, ସେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ଆସିଥିବା ମନୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ । ସଭାରେ ବସିଥିବା, ସମ୍ମାନିତ ଓ ପୂଜିତ ଭଗବାନ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ସେ ପଚାରିଲେ ।
ସଂଯୋଜଯତି ଧାର୍ଷ୍ଟ୍ଯେନ ଭଗଵନ୍ ଭୂରିତେଜସମ୍ । ଭଵତ୍ପ୍ରସାଦ ଏଵାଯଂ ଭଵନ୍ତଂ ପ୍ରଷ୍ଟୁମ୍ ଓଜସା
ସାହସରେ ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଓ ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର କୃପା ବଳେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାର ଶକ୍ତି ପାଇଛି।”
ସ୍ଫୁରତା ହୃଦଯେ ନିତ୍ଯଂ ଧୂମଶ୍ଯାମେନ ତାପିନା । ଦହ୍ଯେ ଽହଂ ସଂଶଯେନାନ୍ତର୍ ଵାଡଵେନେଵ ଵାରିଧିଃ
ମୋ ହୃଦୟରେ ଏକ ଅନ୍ଧାର ଧୂଆଁ ପରି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ସଦା ଜଳିଉଠେ; ଏହି ସନ୍ଦେହର ଆଗୁନିରେ ମୁଁ ତପିଯାଉଛି, ଯେପରି ଗଭୀର ସମୁଦ୍ର ଗୁପ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ି ଜଳିଯାଏ।