ପ୍ରାପ୍ଯତେ ସତି ଦୃଶ୍ଯେ ଽସ୍ମିନ୍ ନ ଚ ତନ୍ ନାମ କେନଚିତ୍ । ଯତ୍ର ତତ୍ର କିଲାଯାତି ଚିତ୍ତଭ୍ରାନ୍ତ୍ଯା ଜଗଦ୍ଭ୍ରମଃ
ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଦଶା କେହି ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରେ ନାହିଁ; କାରଣ, ମନର ଭ୍ରମ ଦ୍ୱାରା, ସଂସାରର ମିଥ୍ୟା ଭାବ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ଦ୍ରଷ୍ଟାଥ ଯଦି ପାଷାଣରୂପତାଂ ଭାଵଯନ୍ ବଲାତ୍ । କିଲାସ୍ତେ ତତ୍ ତଦନ୍ତେ ଽପି ଭୂଯୋ ଽସ୍ଯୋଦେତି ଦୃଶ୍ଯତା
ଯଦି ଦର୍ଶକ ବଳଜୋରେ ନିଜକୁ ପଥର ପରି ଭାବିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ତେବେ ସେ ଅବସ୍ଥାର ଶେଷରେ ମଧ୍ୟ ସଂସାର ଦୃଶ୍ୟ ପୁଣି ଦେଖାଯାଏ।
ନ ଚ ପାଷାଣତାତୁଲ୍ଯା ନିର୍ଵିକଲ୍ପସମାଧଯଃ । କେଷାଞ୍ଚିତ୍ ସ୍ଥିତିମ୍ ଆଯାନ୍ତି ସର୍ଵୈର୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅନୁଭୂଯତେ
ନିର୍ବିକଳ୍ପ ସମାଧି କେବଳ କିଛି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ପଥର ସମାନ ଅବସ୍ଥାକୁ ନେଇଯାଏ ନାହିଁ; ଏହି କଥା ସମସ୍ତେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ନ ଚ ପାଷାଣତାତୁଲ୍ଯା ରୂଢିଂ ଯାତାସ୍ ସମାଧଯଃ । ଭଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଗ୍ର୍ଯଂ ପଦଂ ଶାନ୍ତଂ ଚିଦ୍ରୂପମ୍ ଅଜମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍
ଯେଉଁ ସମାଧି ପଥର ସମାନ ହୋଇଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଅଟୁଟ ରହିପାରେ ନାହିଁ; ସେଗୁଡ଼ିକ ଶାନ୍ତ, ଅଜନ୍ମା, ଅକ୍ଷୟ ଚେତନାର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଯଦୀଦଂ ସଦ୍ ଦୃଶ୍ଯଂ ତନ୍ ନ ଶାମ୍ଯେତ୍ କଦାଚନ । ଶାମ୍ଯେତ୍ ତପୋଜପଧ୍ଯାନୈର୍ ଦୃଢମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଜ୍ଞକଲ୍ପନା
ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରପଞ୍ଚ ଯଦି ସତ୍ୟରୂପେ ଅଛି, ତେବେ ଏହା କେବେବି ଶେଷ ହେବ ନାହିଁ। ତପ, ଜପ କିମ୍ବା ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଶାନ୍ତ କରିପାରିବା ବୋଲି ଯେ ଭାବାଯାଏ, ସେହି ଭାବନା ଅଜ୍ଞତାର ଫଳ।
ଆଲୀନଵଲ୍ଲରୀରୂପଂ ଯଥା ପଦ୍ମାକ୍ଷକୋଟରେ । ଆସ୍ତେ କମଲିନୀବୀଜଂ ତଥା ଦ୍ରଷ୍ଟରି ଦୃଶ୍ଯଧୀଃ
ଯେପରି ଏକ ବନ୍ଦ ପଦ୍ମ ଡଣ୍ଡର ଭିତରେ ପଦ୍ମବୀଜ ଥାଏ, ସେପରି ଦେଖୁଥିବା ଜଣଙ୍କ ଭିତରେ ଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରତିତି ରହିଥାଏ।
ଯଥା ରସଃ ପଦାର୍ଥେଷୁ ଯଥା ତୈଲଂ ତିଲାଦିଷୁ । କୁସୁମେଷୁ ଯଥାମୋଦସ୍ ତଥା ଦ୍ରଷ୍ଟରି ଦୃଶ୍ଯଧୀଃ
ଯେପରି ଦ୍ରବ୍ୟରେ ସ୍ୱାଦ, ତିଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବୀଜରେ ତେଲ, ଫୁଲରେ ସୁଗନ୍ଧ ରହିଥାଏ, ସେପରି ଦେଖୁଥିବା ଜଣଙ୍କ ଭିତରେ ଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରତିତି ରହିଥାଏ।
ଯତ୍ର ଯତ୍ର ସ୍ଥିତସ୍ଯାପି କର୍ପୂରାଦେସ୍ ସୁଗନ୍ଧତା । ଯଥୋଦେତି ତଥା ଦୃଶ୍ଯଂ ଚିଦ୍ଧାତୋର୍ ଉଦରେ ଜଗତ୍
ଯେଉଁଠି କମ୍ପୁର କିମ୍ବା ଏପରି ଦ୍ରବ୍ୟ ରଖାଯାଏ, ସେଠି ସେମାନଙ୍କର ସୁଗନ୍ଧ ଉପସ୍ଥିତି ଅନୁଯାୟୀ ଚାଲିଆସେ; ସେପରି ଚେତନାର ମଧ୍ୟରେ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ପ୍ରକଟ ହୁଏ।
ଯଥା ଚାତ୍ର ତଵ ସ୍ଵପ୍ନସଙ୍କଲ୍ପଶ୍ ଚିତ୍ତରାଜ୍ଯଧୀଃ । ସ୍ଵାନୁଭୂତ୍ଯୈଵ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତସ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଧୃଦ୍ଯ୍ ଅସ୍ତି ଦୃଶ୍ଯଭୂଃ
ଯେପରି ତୁମର ସ୍ୱପ୍ନ, କଳ୍ପନା ଓ ମନର ରାଜ୍ୟର ଭାବନା କେବଳ ତୁମର ନିଜ ଅନୁଭୂତି ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାଏ, ସେପରି ଏହି ଦୃଶ୍ୟଜଗତ ମଧ୍ୟ ହୃଦୟରେ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ।
ତସ୍ମାଚ୍ ଚିତ୍ତଵିକଲ୍ପସ୍ଥଃ ପିଶାଚୋ ବାଲକଂ ଯଥା । ଵିନିହନ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ ଏଷାନ୍ତର୍ ଦ୍ରଷ୍ଟାରଂ ଦୃଶ୍ଯରୂପିକା
ଯେପରି ମନରେ ଥିବା ଭୂତ ପିଲାକୁ ନଷ୍ଟ କରିପାରେ, ସେପରି ଏହି ଦୃଶ୍ୟର ଆକୃତି ମଧ୍ୟ ଭିତରେ ଥିବା ଦର୍ଶକଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରେ।
ଯଥାଙ୍କୁରୋ ଽନ୍ତର୍ ବୀଜସ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତୋ ଦେଶକାଲତଃ । କରୋତି ଭାସୁରଂ ଦେହଂ ତନୋତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ହି ଦୃଶ୍ଯଧୀଃ
ଯେପରି ବୀଜ ଭିତରେ ଥିବା ଅଂକୁର ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନ ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହ ଦେଇଥାଏ, ସେପରି ଦୃଶ୍ୟର ଅନୁଭୂତି ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଖୋଲିଯାଏ।
ଦ୍ରଵ୍ଯସ୍ଯ ହୃଦ୍ଯ୍ ଏଵ ଚମତ୍କୃତିର୍ ଯଥା ସଦୋଦିତାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅସ୍ତମଯୋଜ୍ଝିତୋଦରେ । ଦ୍ରଵ୍ଯସ୍ଯ ଚିନ୍ମାତ୍ରଶରୀରିଣସ୍ ତଥା ସ୍ଵଭାଵଭୂତାସ୍ତ୍ଯ୍ ଉଦରେ ଜଗତ୍ସ୍ଥିତିଃ
ଯେପରି କୌଣସି ଜିନିଷର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୃଦୟରେ ସଦା ଉଦିତ ହୁଏ ଓ ମଧ୍ୟରେ ଅବିରତ ରହିଥାଏ, ସେପରି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଦେହ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମନର ଗଭୀରତାରେ ଏହି ସଂସାରର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ବସିଥାଏ।
ଇଦମ୍ ଆକାଶଜାଖ୍ଯାନଂ ଶୃଣୁ ଶ୍ରଵଣଭୂଷଣମ୍ । ଉତ୍ପତ୍ତ୍ଯାଖ୍ଯଂ ପ୍ରକରଣଂ ଯେନ ରାଘଵ ବୁଧ୍ଯସେ
ଏହି ଆକାଶଜଙ୍କର କଥା ଶୁଣ, ଯାହା କାନ ପାଇଁ ଅଳଙ୍କାର ସମାନ। ଏହା 'ଉତ୍ପତ୍ତି' ନାମକ ଅଂଶ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ରାଘବ, ତୁମେ ବୁଝିପାରିବ।
ଅସ୍ତୀହାକାଶଜୋ ନାମ ଦ୍ଵିଜଃ ପରମଧାର୍ମିକଃ । ଧ୍ଯାନୈକନିଷ୍ଠସ୍ ସତତଂ ପ୍ରଜାନାଂ ଚ ହିତେ ରତଃ
ଏକ ଦ୍ୱିଜ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଆକାଶଜ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧାର୍ମିକ ଓ ସଦା ଧ୍ୟାନରେ ଲଗିଥିବା। ସେ ସବୁ ସତ୍ତ୍ୱର ଭଲ ପାଇଁ ସଦା ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
ସ ଚିରଂ ଜୀଵତି ଯଦା ତଦା ମୃତ୍ଯୁର୍ ଅଚିନ୍ତଯତ୍ । ସର୍ଵାଣ୍ଯ୍ ଏଵ କ୍ରମେଣାହଂ ଭୂତାନ୍ଯ୍ ଅଦ୍ମି କିଲାକ୍ଷଯଃ
ସେ ବହୁଦିନ ଜୀବନ୍ତ ରହିଲେ। ତେବେ ମୃତ୍ୟୁ ଭାବିଲେ—'ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ କ୍ରମେ କ୍ରମେ ନିଗଳି ନେଉଛି, କାରଣ ମୋର କ୍ଷୟ ନାହିଁ।'
ଏଵମ୍ ଆକାଶଜଂ ଵିପ୍ରଂ ନ କସ୍ମାଦ୍ ଭକ୍ଷଯାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ । ଅତ୍ର ମେ କୁଣ୍ଠିତା ଶକ୍ତିଃ ଖଡ୍ଗଧାରା ଯଥୋପଲେ
ତେବେ ମୁଁ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆକାଶଜଙ୍କୁ କାହିଁକି ଖାଇପାରୁନି? ଏହି ବିଷୟରେ ମୋର ଶକ୍ତି ନିର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଛି, ଯେପରି ତଳେ ପଡ଼ିଥିବା ପାଥର ଉପରେ ତଳୱାରର ଧାର ନିଷ୍ପ୍ରଭ ହୋଇଯାଏ।
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ତଂ ହନ୍ତୁମ୍ ଅଗଚ୍ଛତ୍ ତତ୍ପୁରଂ ତଦା । ତ୍ଯଜନ୍ତ୍ଯ୍ ଉଦ୍ଯମମ୍ ଉଦ୍ଯୁକ୍ତା ନ କଦାଚନ କେଚନ
ଏଭଳି ଭାବି, ମୃତ୍ୟୁ ସେଠାକୁ ସେଉଁଠିକୁ ମାରିବାକୁ ଗଲା; କିନ୍ତୁ ଯେମାନେ ସତ୍ୟସଙ୍କଳ୍ପ ଓ ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ଥାନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଚେଷ୍ଟାକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ।
ତତସ୍ ତତ୍ସଦନଂ ଯାଵନ୍ ମୃତ୍ଯୁଃ ପ୍ରଵିଶତି ସ୍ଵଯମ୍ । ତାଵଦ୍ ଏନଂ ଦହତ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନିଃ କଲ୍ପାନ୍ତଜ୍ଵଲନୋପମଃ
ତାପରେ, ଯେତେବେଳେ ମୃତ୍ୟୁ ସେ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା, ସେଇ ସମୟରେ, ବିପ୍ଳବ ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ତାକୁ ଜଳାଇଦେଲା।
ଅଗ୍ନିଜ୍ଵାଲାମହାଜାଲଂ ଵିଦାର୍ଯାନ୍ତର୍ଗତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅସୌ । ଦ୍ଵିଜଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସମାଦାତୁଂ ହସ୍ତେନୈଚ୍ଛତ୍ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିର ଜାଲକୁ ଭେଦି ଭିତରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଦ୍ୱିଜକୁ ଧରିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଚେଷ୍ଟା କଲା।
ନ ଚାଶକତ୍ ପୁରୋ ଦୃଷ୍ଟମ୍ ଅପି ହସ୍ତଶତୈର୍ ଦ୍ଵିଜମ୍ । ବଲଵାନ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଵଷ୍ଟବ୍ଧୁଂ ସଙ୍କଲ୍ପପୁରୁଷଂ ଯଥା
ସେ ଦ୍ୱିଜକୁ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶତହସ୍ତ ଦେଇ ଧରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ଯେପରି ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ବଳବାନ ମଧ୍ୟ ବାନ୍ଧିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଅଥାଗତ୍ଯ ଯମଂ ମୃତ୍ଯୁର୍ ଅପୃଚ୍ଛତ୍ ସଂଶଯଚ୍ଛିଦମ୍ । କିମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅହଂ ନ ଶକ୍ନୋମି ଭୋକ୍ତୁମ୍ ଆକାଶଜଂ ପ୍ରଭୋ
ତାପରେ ମୃତ୍ୟୁ ଯମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ— 'ପ୍ରଭୁ, ଆକାଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି ପ୍ରାଣୀକୁ ମୁଁ କାହିଁକି ଭୋଗ କରିପାରୁନାହିଁ?'
ମୃତ୍ଯୋ ନ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଛକ୍ତସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଏକୋ ମାରଯିତୁଂ ବଲାତ୍ । ମାରଣୀଯସ୍ଯ କର୍ମାଣି ତତ୍କର୍ତୄଣୀହ ନେତରତ୍
ମୃତ୍ୟୁ, ତୁମେ ଏକାକି କେହିଁକୁ ଜବରଦସ୍ତି ମାରିପାରିବା ଶକ୍ତି ନାହିଁ; ଯେଉଁ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା କାହାର ମୃତ୍ୟୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ସେହି କର୍ମ ହିଁ କାରଣ, ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଏତସ୍ଯ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ମାରଣୀଯସ୍ଯ ଯତ୍ନତଃ । କର୍ମାଣ୍ଯ୍ ଅନ୍ଵିଚ୍ଛ ତେଷାଂ ତ୍ଵଂ ସାହାଯ୍ଯେନୈନମ୍ ଅତ୍ସ୍ଯସି
ସେହିଠାରୁ, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଯେଉଁ କର୍ମ ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁର ଅଧୀନ କରିଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମେ ଆଗ୍ରହରେ ଖୋଜ; ସେହି କର୍ମର ସାହାଯ୍ୟରେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଭୋଗ କରିପାରିବ।
ତତସ୍ ସ ମୃତ୍ଯୁର୍ ବଭ୍ରାମ ତତ୍କର୍ମାନ୍ଵେଷଣାଦୃତଃ । ମଣ୍ଡଲାନି ଦିଗନ୍ତାଂଶ୍ ଚ ସରାଂସି ସରିତୋ ଦିଶଃ
ତାପରେ ମୃତ୍ୟୁ ସେହି କର୍ମ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ନାନା ମଣ୍ଡଳ, ଦିଗନ୍ତ, ହ୍ରଦ, ନଦୀ ଓ ଦିଗ୍ବିଭାଗ ଭିତରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଵନଜଙ୍ଗଲଜାଲାନି ଶୈଲାମ୍ଭୋଧିତଟାନ୍ଯ୍ ଅପି । ଦ୍ଵୀପାନ୍ତରାଣ୍ଯ୍ ଅରଣ୍ଯାନି ନଗରାଣି ପୁରାଣି ଚ
ସେ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଅରଣ୍ୟ, ପାହାଡ଼ ଓ ସମୁଦ୍ର କୂଳ, ଦୂର ଦ୍ୱୀପ, ଜଙ୍ଗଲ ଅଞ୍ଚଳ, ସହର ଓ ପୁରାତନ ନଗରଗୁଡ଼ିକୁ ତଲାଶ କଲେ।
ଗ୍ରାମାନ୍ ଅଖିଲରାଷ୍ଟ୍ରାଣି ଦେଶାନ୍ତଗହନାନି ଚ । ଏଵଂ ଭୂମଣ୍ଡଲଂ ଭ୍ରାନ୍ତ୍ଵା ସ କୁତଶ୍ଚିନ୍ ନ କାନିଚିତ୍
ସେ ଗାଁ, ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ଓ ଦୁର୍ଗମ ଦେଶମାନେ ମଧ୍ୟ ଖୋଜିଲେ; ଏଭଳି ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଘୁଞ୍ଚି ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ କେଉଁଠିଠି ମଧ୍ୟ କିଛି ମିଳିଲା ନାହିଁ।
ତାନ୍ଯ୍ ଆକାଶଜକର୍ମାଣି ଲବ୍ଧଵାନ୍ ମୃତ୍ଯୁର୍ ଉଦ୍ଯତଃ । ଵନ୍ଧ୍ଯାପୁତ୍ରମ୍ ଇଵ ପ୍ରାଜ୍ଞସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପାଦ୍ରିମ୍ ଇଵାପରଃ
ମୃତ୍ୟୁ ଆଗ୍ରହରେ ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ ଆକାଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ତାଙ୍କର କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ମିଳିଲା ନାହିଁ; ଏହା ଏମିତି, ଯେପରି ଜ୍ଞାନୀ ଜଣେ ବଞ୍ଜା ମହିଳାର ପୁଅକୁ ଖୋଜନ୍ତି, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟେ ଭାବନାର ପାହାଡ଼ ଖୋଜନ୍ତି।
ସମପୃଚ୍ଛଦ୍ ଅଥାଗତ୍ଯ ଯମଂ ସର୍ଵାର୍ଥକୋଵିଦମ୍ । ପରାଯଣଂ ହି ପ୍ରଭଵସ୍ ସନ୍ଦେହେଷ୍ଵ୍ ଅନୁଜୀଵିନାମ୍
ତାପରେ ସେ ଫେରି ଆସି, ସମସ୍ତ କଥାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଯମଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ; କାରଣ, ସନ୍ଦେହରେ ରହୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ଶେଷ ଆଶ୍ରୟ।
ଆକାଶଜସ୍ଯ କର୍ମାଣି କ୍ଵ ସ୍ଥିତାନି ଵଦ ପ୍ରଭୋ । ଧର୍ମରାଜୋ ଽଥ ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ସୁଚିରଂ ପ୍ରୋକ୍ତଵାନ୍ ଇଦମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆକାଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ କେଉଁଠି ରହିଛି, ମୋତେ କହନ୍ତୁ। ଏପରେ ଧର୍ମରାଜ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଚିନ୍ତା କରି, ଏହିପରି କହିଲେ:
ଆକାଶଜସ୍ଯ କର୍ମାଣି ମୃତ୍ଯୋ ସନ୍ତି ନ କାନିଚିତ୍ । ଏଷ ହ୍ଯ୍ ଆକାଶଜୋ ଵିପ୍ରୋ ଜାତଃ ଖାଦ୍ ଏଵ କେଵଲାତ୍
ହେ ମୃତ୍ୟୁ, ଆକାଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ କେବଳ ଆକାଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି।