ମହାନ୍ତି ସୁଖଦୁଃଖାନି ଯଃ ପଯାଂସୀଵ ସାଗରଃ । ସମସ୍ ସମୁପଗୃହ୍ଣାତି ମହାଭୋକ୍ତା ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣେ ବଡ଼ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖକୁ ସମଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ନଦୀଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜେ ଭଳି ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେଉଁଠି ସେଉଁଜଣେ ପ୍ରକୃତ ମହାଭୋକ୍ତା ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି।
ଅହିଂସା ସମତା ତୁଷ୍ଟିଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବାଦ୍ ଇଵାଂଶଵଃ । ନାପଯାନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନିଶଂ ଯସ୍ମାନ୍ ମହାଭୋକ୍ତା ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯାହାଙ୍କଠାରୁ ଅହିଂସା, ସମତା ଓ ସନ୍ତୋଷ କେବେ ବି ଦୂରେଇଯାଏ ନାହିଁ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର କିରଣ କେବେ ଛାଡ଼ି ଯାଏ ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ସେଉଁଜଣେ ପ୍ରକୃତ ମହାଭୋକ୍ତା।
କଟ୍ଵ୍ ଅମ୍ବ୍ଲଂ ଲଵଣଂ ତିକ୍ତମ୍ ଅମୃଷ୍ଟଂ ମୃଷ୍ଟମ୍ ଉତ୍ତମମ୍ । ଅଧମଂ ଯୋ ଽତ୍ତି ସାମ୍ଯେନ ମହାଭୋକ୍ତା ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣେ କଷା, ତିତିର୍ଷା, ଖାଟା, ଲୁଣିଆ, ତୀକ୍ତ, ଅସୁଦ୍ଧ, ଶୁଦ୍ଧ, ଉତ୍ତମ ଓ ଅଧମ ଭୋଜନକୁ ସମଭାବରେ ଖାଆନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସେଉଁଜଣେ ପ୍ରକୃତ ମହାଭୋକ୍ତା।
ସରସଂ ନୀରସଂ ଚୈଵ ସୁରତଂ ଵିରତଂ ତଥା । ଯଃ ପଶ୍ଯତି ସମସ୍ ସୋମ୍ଯୋ ମହାଭୋକ୍ତା ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣେ ରସଭରା ଓ ରସଶୂନ୍ୟ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ନିରାସକ ଦୃଶ୍ୟକୁ ସମଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସେଉଁଜଣେ ପ୍ରକୃତ ମହାଭୋକ୍ତା।
କ୍ଷାରେ ଖଣ୍ଡପ୍ରକାରେ ଚ ଶୁଭେ ଵାପ୍ଯ୍ ଅଶୁଭେ ତଥା । ସମତା ସୁସ୍ଥିତା ଯସ୍ଯ ମହାଭୋକ୍ତା ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣଙ୍କର ମନ ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ, ପ୍ରିୟ କିମ୍ବା ଅପ୍ରିୟ ସମସ୍ତ ପରିସ୍ଥିତିରେ ସମଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ସେଉଁଠିକୁ ବଡ଼ ଭୋଗୀ କୁହାଯାଏ।
ଇଦଂ ଭୋଜ୍ଯମ୍ ଅଭୋଜ୍ଯଂ ଚେତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଵିକଲ୍ପିତମ୍ । ଗତାଭିଲାଷଂ ଯୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ମହାଭୋକ୍ତା ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯିଏ 'ଏହା ଭୋଗ୍ୟ, ଏହା ଭୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ' ବୋଲି ଭିନ୍ନତା ଛାଡ଼ି, ଆସା ଛାଡ଼ି ଯାହା ମିଳେ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠିକୁ ବଡ଼ ଭୋଗୀ କୁହାଯାଏ।
ଆପଦଂ ସମ୍ପଦଂ ମୋହମ୍ ଆନନ୍ଦମ୍ ଅଵରଂ ଵରମ୍ । ଯୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ସମଯା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ମହାଭୋକ୍ତା ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯିଏ ଅସୁବିଧା ଓ ସୁବିଧା, ମୋହ ଓ ଆନନ୍ଦ, ମନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ତମ — ସମସ୍ତ ଅନୁଭବକୁ ସମଭାବ ମନେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠିକୁ ବଡ଼ ଭୋଗୀ କୁହାଯାଏ।
ଧର୍ମାଧର୍ମୌ ସୁଖଂ ଦୁଃଖଂ ଚିନ୍ତା ମରଣଜନ୍ମନୀ । ଧିଯା ଯେନେତି ସନ୍ତ୍ଯକ୍ତଂ ମହାତ୍ଯାଗୀ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯିଏ ଧର୍ମ ଅଧର୍ମ, ସୁଖ ଦୁଃଖ, ଚିନ୍ତା, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଜନ୍ମ — ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବୁଝିବା ବୁଦ୍ଧିରେ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି, ସେଉଁଠିକୁ ବଡ଼ ତ୍ୟାଗୀ କୁହାଯାଏ।
ସର୍ଵେଚ୍ଛାସ୍ ସକଲାଶ୍ ଶଙ୍କାସ୍ ସର୍ଵେହାସ୍ ସର୍ଵନିଶ୍ଚଯାଃ । ଧିଯା ଯେନ ପରିତ୍ଯକ୍ତା ମହାତ୍ଯାଗୀ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣେ ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା, ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ, ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ସମସ୍ତ ନିଶ୍ଚୟକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି, ସେଠିକି ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ତ୍ୟାଗୀ କୁହାଯାଏ।
ଦେହସ୍ଯ ମନସୋ ବୁଦ୍ଧେର୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ଜଗତ୍ସ୍ଥିତେଃ । ନୂନଂ ଯେନୋଜ୍ଝିତା ସତ୍ତା ମହାତ୍ଯାଗୀ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣେ ଦେହ, ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଏବଂ ସଂସାର ଉପରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଭାବନାକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି, ସେଠିକି ସେ ବଡ଼ ତ୍ୟାଗୀ କୁହାଯାନ୍ତି।
ନ ମେ ଦେହୋ ନ ଜନ୍ମାପି ଯୁକ୍ତାଯୁକ୍ତେ ନ କର୍ମଣା । ଇତି ନିଶ୍ଚଯଵାନ୍ ଯୋ ଽନ୍ତର୍ ମହାତ୍ଯାଗୀ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯିଏ ମନରେ ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ରଖନ୍ତି— 'ମୋର ଦେହ ନାହିଁ, ମୋର ଜନ୍ମ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ବନ୍ଧା ନୁହେଁ କିମ୍ବା ମୁକ୍ତ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ', ସେଠିକି ସେ ବଡ଼ ତ୍ୟାଗୀ କୁହାଯାନ୍ତି।
ଯେନ ଧର୍ମମ୍ ଅଧର୍ମଂ ଚ ମନୋମନନମ୍ ଈହିତଂ । ସର୍ଵମ୍ ଅନ୍ତଃ ପରିତ୍ଯକ୍ତଂ ମହାତ୍ଯାଗୀ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣେ ଧର୍ମ, ଅଧର୍ମ, ମନର ଚିନ୍ତା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାକୁ ମନରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି, ସେଠିକି ସେ ବଡ଼ ତ୍ୟାଗୀ କୁହାଯାନ୍ତି।
ମନୋ ଧ୍ଯାନଂ ତପସ୍ତେଜସ୍ ତ୍ଵତ୍ତାମତ୍ତେ ଶୁଭାଶୁଭେ । ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଯୋ ଽଵସ୍ଥିତସ୍ ସ୍ଵସ୍ଥୋ ମହାତ୍ଯାଗୀ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯିଏ ମନ, ଧ୍ୟାନ, ତପ, ତେଜ, ଉତ୍ସାହ ଓ ଶୁଭ-ଅଶୁଭ ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥାକୁ ଛାଡ଼ି, ନିଜ ମନରେ ଶାନ୍ତ ଓ ସ୍ଥିର ରହିଥାଏ, ସେଉଁଠି ମହାତ୍ୟାଗୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସ୍ଵମନୋମନନଂ ମାନ୍ଯୋ ନାଭିଵାଞ୍ଛତି ନୋଜ୍ଝତି । ଯୋ ଽଵାସନସ୍ ସର୍ଵମ୍ ଇଦଂ ମହାତ୍ଯାଗୀ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯିଏ ନିଜ ଚିନ୍ତାକୁ ନ ଚାହେଁ, ନ ତ୍ୟାଗ କରେ, ଚାହାନା ଓ ଘୃଣାରୁ ମୁକ୍ତ ଓ ସମସ୍ତ ଆଶାକୁ ଛାଡ଼ି ରହିଥାଏ, ସେଉଁଠି ମହାତ୍ୟାଗୀ କୁହାଯାଏ।
ଯାଵତୀ ଦୃଶ୍ଯକଲନା ସକଲେଯଂ ଵିଲୋକ୍ଯତେ । ସା ଯେନ ସୁଷ୍ଠୁ ସନ୍ତ୍ଯକ୍ତା ମହାତ୍ଯାଗୀ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯିଏ ଦେଖିବା ଓ ଭାବିବା ଯେତେକି ଜିନିଷ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତ୍ୟାଗ କରିଛି, ସେଉଁଠି ମହାତ୍ୟାଗୀ କୁହାଯାଏ।
ଯୋ ଽକାମକାମୀ ନିର୍ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵସ୍ ସୁଖଦୁଃଖେଷ୍ଵ୍ ଅଲୋଲଧୀଃ । ଧୀରସ୍ ସ୍ଵସ୍ଥୋ ମୃଦୁର୍ ଦାନ୍ତୋ ମହାତ୍ଯାଗୀ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯିଏ ଇଚ୍ଛା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଇଚ୍ଛାହୀନ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ, ସୁଖ-ଦୁଃଖରେ ଅଚଳ, ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ, ନିଜକୁ ନିଜେ ଧାରଣ କରିଥିବା, କୋମଳ ଓ ନିୟମିତ, ସେଉଁଠି ମହାତ୍ୟାଗୀ କୁହାଯାଏ।
କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଅପି ଚ କାର୍ଯାଣି ସୁଷୁପ୍ତସମଵୃତ୍ତିତାମ୍ । ନ ସନ୍ତ୍ଯଜତି ଯଃ ପୂର୍ଣୋ ମହାତ୍ଯାଗୀ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣେ କାମ କରିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାର ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥାନ୍ତି ଏବଂ ସ୍ଵ-ପୂର୍ଣ୍ଣତାକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଏକ ମହାତ୍ୟାଗୀ ଭାବରେ ଗଣାଯାନ୍ତି।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଂ ଦେଵଦେଵେନ ଭୃଙ୍ଗୀଶାଯ ପୁରାନଘ । ଏତାଂ ଦୃଷ୍ଟିମ୍ ଅଵଷ୍ଟଭ୍ଯ ତିଷ୍ଠ ରାମ ଯଥାସ୍ଥିତଃ
ଏହିପରି ଦେବତାଙ୍କର ଦେବତା ଭୃଙ୍ଗୀଙ୍କୁ ପୁରାତନ କାଳରେ କହିଥିଲେ, ହେ ନିର୍ମଳ ରାମ, ଏହି ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଧରି ତୁମେ ଯେପରି ଅଛ, ସେପରି ରହ।
ଶ୍ରୀମତ୍କପାଲଶକଲାଵଲିମଧ୍ଯବଦ୍ଧଖଣ୍ଡେନ୍ଦୁମଣ୍ଡିତଜଟାଶିରସା ହରେଣ । ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତମ୍ ଉଜ୍ଜ୍ଵଲମଣୀନ୍ଦ୍ରଶିଲୈକଶୃଙ୍ଗେ ମେରୌ ଜ୍ଵଲଜ୍ଜ୍ଵଲନରୂପିଣି ରାମଭଦ୍ର
ହରିଙ୍କ ଜଟାରେ ଶୁଭ କପାଳ ଶକଳ ମାଳା ମଧ୍ୟରେ ଅଧିକାର ଚନ୍ଦ୍ର ଶୋଭା ପାଉଛି, ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରତ୍ନ ଶିଳାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖରରେ ଆଗ୍ନିର ଦୀପ୍ତିରେ ରାମଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଏହିପରି କହାଯାଇଥିଲା।
ଏତାଂ ଦୃଶଂ ସମଵଲମ୍ବ୍ଯ ଵିଲାସକାନ୍ତକାର୍ଯଂ କୁରୁ କ୍ରମଗତଂ ସମଯୈଵ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା । ନିତ୍ଯୋଦିତୋ ଽସି ଵିମଲୋ ଽସି ନିରାମଯୋ ଽସି ଶଙ୍କାଂ ପରିତ୍ଯଜ ସୁଖୀ ଭଵ ଯୋ ଽସି ସୋ ଽସି
ଏହି ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଆପଣଙ୍କର ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଏବଂ ଉଚିତ କାମଗୁଡିକୁ ଦେଖିଦେଖି ଜଣା ଭାବରେ କର, ବୁଦ୍ଧିର ସହିତ। ତୁମେ ସଦା ଜାଗୃତ, ଶୁଧ୍ଧ, ରୋଗମୁକ୍ତ; ଶଙ୍କାକୁ ଛାଡ଼ି ଖୁସି ରହ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଅଛ, ସେଉଁଠି ଅଛ।
ହ୍ଯୋ ଦିନେ ହି ମଯା ପ୍ରଶ୍ନẖ କୃତ ଆସୀନ୍ ମୁନୀଶ୍ଵର । ଉପଶାନ୍ତିପ୍ରକରଣପ୍ରସରେ ସ ଯଥା କିଲ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଗତକାଲି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲି, ଯେତେବେଳେ ଶାନ୍ତି ଅଧ୍ୟାୟ ଉପରେ ଆଲୋଚନା ଚାଲିଥିଲା।
ଅନନ୍ତସ୍ଯାତ୍ମତତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ କଲଙ୍କକଲନା କୁତଃ । ଅବ୍ଧେର୍ ଅଗାଧରୂପସ୍ଯ ରଜୋରାଶିẖ କୁତୋ ଭଵେତ୍
ଅସୀମ ଆତ୍ମାର ତତ୍ତ୍ୱରେ କେମିତି କଳଙ୍କ ଭାବିଯାଇପାରିବ? ଅପାର ସମୁଦ୍ରରେ କେମିତି ଧୂଳିର ଏକ ଗୁଚ୍ଛ ହେବା ସମ୍ଭବ?
ତତ୍ରୋକ୍ତଂ ଭଵତା ବ୍ରହ୍ମନ୍ ମଯ୍ଯ୍ ଅକାଲୈକଚୋଦକେ । ସିଦ୍ଧାନ୍ତକାଲ ଏଵାସ୍ଯ ପ୍ରଶ୍ନସ୍ଯୋତ୍ତରଵାଗ୍ ଇତି
ସେଠାରେ, ଭଗବନ୍, ଆପଣ ମୋତେ କହିଥିଲେ: 'ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ସମୟ ଆସିଲେ, ନିଷ୍କର୍ଷ ସମୟରେ ଦିଆଯିବ।'
ତଦ୍ ଅଦ୍ଯ ଭଗଵଂସ୍ ତଂ ମେ ହୃଦଯାଚ୍ ଛିନ୍ଦ୍ଧି ସଂଶଯମ୍ । ଵାକ୍ଯରଶ୍ମିଭିର୍ ଆଶୀତୈẖ ଖାନ୍ ନିଶୀଵ ଶଶୀ ତମଃ
ଏହିପରି, ଆଜି ମୋ ହୃଦୟର ସଂଶୟକୁ ଦୟାକରି ଦୂର କରନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କର ଶବ୍ଦର ଶୀତଳ ରଶ୍ମି ରାତିରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଅନ୍ଧାରକୁ ଦୂର କରିଥିବାପରି।
ତ୍ଵଦ୍ଵାକ୍ଯାମୃତପାନେନ ସଂଶଯାଂଶାପମୃତ୍ଯଵଃ । ଅଶେଷେଣ ଵିନଷ୍ଟା ମେ ଵର୍ଷଣେନେଵ ପାଂସଵଃ
ତୁମ ଉପଦେଶର ଅମୃତ ଶବ୍ଦ ପିଇ ମୋର ମନର ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଓ ଦୁଃଖ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦୂର ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ଝରଣା ପାଣିରେ ଧୂଳି ଧୋଇଯାଏ।
କ୍ଷମାନଵଵଧୂକାନ୍ତଂ ତ୍ଵାଂ ପୃଚ୍ଛାମି ତଥାପ୍ଯ୍ ଅହମ୍ । ନ ରାଜତେ ସ୍ଵଯଂ ଜ୍ଞାତଂ ଜ୍ଞାନଂ ଗୁରୁଗିରଂ ଵିନା
ଧୈର୍ୟ ଧରିଥିବା ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ପୁଣିଥରେ ତୁମକୁ ପଚାରୁଛି; କାରଣ, ଜଣେ ନିଜେ ଜାଣିଥିବା ଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟ ଶିକ୍ଷକଙ୍କର ଉପଦେଶ ବିନା ଉଜ୍ୱଳ ହୁଏ ନାହିଁ।
ରାମ ରାଜୀଵପତ୍ତ୍ରାକ୍ଷ ସାଧୁ ସଂସ୍ମୃତଵାନ୍ ଅସି । କେ ନାମ ଵା ସମାରମ୍ଭାḫ ପ୍ରାଜ୍ଞସ୍ଯାଯାନ୍ତି ଵନ୍ଧ୍ଯତାମ୍
ହେ ରାମ, ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନୀ, ତୁମେ ଏହି କଥା ଭଲଭାବରେ ମନେ ପକାଇଛ; ଜ୍ଞାନୀଙ୍କର କୌଣସି ଉଦ୍ୟମ କେବେ ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏ କି?
କ୍ଷମୌଦାର୍ଯଶମପ୍ରାଯୈର୍ ଗୁଣୈର୍ ଯାତୋ ଽସି ପାତ୍ରତାମ୍ । ଶାରଦୈଶ୍ ଶାଲିସୌନ୍ଦର୍ଯୈଶ୍ ଶ୍ରୀମତ୍ତାମ୍ ଇଵ ଭୂତଲମ୍
ଧୈର୍ୟ, ଦାନଶୀଳତା ଓ ଶାନ୍ତି ପରି ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟତା ଅର୍ଜନ କରିଛ; ଯେପରି ଶରତ୍କାଳରେ ପକା ଧାନ ଫସଲର ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଭୂମି ଶୋଭା ପାଏ।
ଭାଜନଂ ତ୍ଵଂ ପଵିତ୍ରାଣାଂ ସିଦ୍ଧାନ୍ତଵଚସାଂ ସ୍ଥିତଃ । ସୁରକ୍ତକଣ୍ଠଗୀତୀନାଂ ରାଗରକ୍ତମନା ଇଵ
ପବିତ୍ର ସତ୍ୟର ପାତ୍ର ତୁମେ, ସିଦ୍ଧ ତତ୍ତ୍ୱର ଉପଦେଶରେ ଦୃଢ଼ ଅଟୁଟ ରହିଛ। ଯେପରି ଗଭୀର ଭାବରେ ଗାଇଥିବା ଗୀତରେ ମନ ଲଗାଇ ରହୁଥିବା ଲୋକ ମଧୁର ଗୀତରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ, ସେପରି ତୁମେ ଏହି ପବିତ୍ର ଉପଦେଶରେ ଲୀନ ହେଇଛ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵାତ୍ମଜ୍ଞାନସିଦ୍ଧାନ୍ତଂ ତ୍ଵମ୍ ଅଦ୍ଯାର୍ଧପ୍ରବୁଦ୍ଧଵତ୍ । ନ କ୍ରିଯାଦ୍ଵୈତଦୋଷେଣ ଗଚ୍ଛସ୍ଯ୍ ଉଭଯନଷ୍ଟତାମ୍
ଆଜି ଆତ୍ମଜ୍ଞାନର ତତ୍ତ୍ୱ ଶୁଣି, ତୁମେ ଅଧା ଜାଗ୍ରତ ମନିଷ୍ୟ ପରି ଅଛ। କ୍ରିୟା ଓ ଅଦ୍ୱୈତର ଭୁଲ ବୁଝିବା ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଟି ପାଖରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେବାରେ ତୁମେ ପଡ଼ୁନାହାଁ।