ସର୍ଵତ୍ର ଵିଗତସ୍ନେହୋ ଯସ୍ ସାକ୍ଷିଵଦ୍ ଅଵସ୍ଥିତଃ । ନିରିଚ୍ଛଂ ଵର୍ତତେ କାର୍ଯେ ମହାକର୍ତା ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯିଏ ସବୁଠାରେ ଅସକ୍ତ ରହି, ସାକ୍ଷୀ ଭଳି ନିର୍ବିକାର ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି, କାମ କରିବାବେଳେ କୌଣସି ଆଶା ରଖେନାହିଁ—ସେଠିକି ମହାକର୍ତ୍ତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଉଦ୍ଵେଗାନନ୍ଦରହିତସ୍ ସମଯା ସ୍ଵଚ୍ଛଯେଚ୍ଛଯା । ନ ଶୋଚତେ ଯୋ ନୋଦେତି ମହାକର୍ତା ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯିଏ ଚିନ୍ତା ଓ ଆନନ୍ଦରୁ ଦୂରେଇ ରହି, ସମୟ ଓ ନିଜର ପବିତ୍ର ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ କାମ କରେ, ଶୋକ କିମ୍ବା ଅତିଆନନ୍ଦରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏନାହିଁ—ସେଠିକି ମହାକର୍ତ୍ତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଯଃ କାର୍ଯକାଲେ ମତିମାନ୍ ଅସଂସକ୍ତମନା ମୁନିଃ । କାର୍ଯାନୁରୂପଵୃତ୍ତିସ୍ଥୋ ମହାକର୍ତା ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣ କାମ କରିବାବେଳେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଅସକ୍ତ ମନରେ ରହନ୍ତି, କାମର ଉପଯୁକ୍ତ ଆଚରଣରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠିକେ ବଡ଼ କର୍ତ୍ତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସ୍ଵଭାଵେନୈଵ ଯସ୍ଯାନ୍ତସ୍ ସମତାଂ ନ ଜହାତି ଧୀଃ । ଶୁଭାଶୁଭଂ ହ୍ଯ୍ ଆଚରତୋ ମହାକର୍ତା ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯାହାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ସ୍ୱଭାବତଃ ଭିତରେ ସମତାକୁ କେବେ ଛାଡ଼େନାହିଁ, ସେ ଶୁଭ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ କାମ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଉଁଠିକେ ବଡ଼ କର୍ତ୍ତା କୁହାଯାନ୍ତି।
ଜନ୍ମସ୍ଥିତିଵିନାଶେଷୁ ସୋଦଯାସ୍ତମଯେଷ୍ଵ୍ ଅଲମ୍ । ସମମ୍ ଏଵ ମନୋ ଯସ୍ଯ ମହାକର୍ତା ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯାହାଙ୍କର ମନ ଜନ୍ମ, ଅବସ୍ଥା ଓ ନାଶ, ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତମୟ ସମୟରେ ସମଭାବରେ ରହେ, ସେଉଁଠିକେ ବଡ଼ କର୍ତ୍ତା କୁହାଯାନ୍ତି।
ନ କିଞ୍ଚନ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ଚ ଯୋ ନ କିଂ ଚ ସ୍ତୌତି ଯସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ । ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଚ ପ୍ରକୃତଂ ସର୍ଵଂ ମହାଭୋକ୍ତା ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣ କିଛିକୁ ଘୃଣା କରନ୍ତିନାହିଁ, କିଛିକୁ ନିଜେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତିନାହିଁ, ଯାହା ଆସେ ତାହା ସାଧାରଣଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠିକେ ବଡ଼ ଭୋଗୀ କୁହାଯାନ୍ତି।
ନାଦତ୍ତେ ଽପ୍ଯ୍ ଆଦଦାନସ୍ ସନ୍ ନାଚରତ୍ଯ୍ ଆଚରନ୍ନ୍ ଅପି । ଭୁଞ୍ଜାନୋ ଽପି ନ ଯୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ମହାଭୋକ୍ତା ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣେ ନେଉଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ କିଛି ନେଉନାହାନ୍ତି, କରୁଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ କିଛି କରୁନାହାନ୍ତି, ଖାଉଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ କିଛି ଖାଉନାହାନ୍ତି—ସେଠିକି ମହାଭୋଗୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସାକ୍ଷିଵତ୍ ସକଲଂ ଲୋକଵ୍ଯଵହାରମ୍ ଅଖିନ୍ନଧୀଃ । ଯଃ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅପଯାତେଚ୍ଛଂ ମହାଭୋକ୍ତା ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣଙ୍କର ମନ କେବେ ଅଶାନ୍ତ ହୁଏନାହିଁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରପଞ୍ଚକୁ ସାକ୍ଷୀଭଳି ଦେଖନ୍ତି ଏବଂ ଇଚ୍ଛାରୁ ମୁକ୍ତ—ସେଠିକି ମହାଭୋଗୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସୁଖୈର୍ ଦୁଃଖୈଃ କ୍ରିଯାଯୋଗୈର୍ ଭାଵାଭାଵୈର୍ ଭ୍ରମପ୍ରଦୈଃ । ଯସ୍ଯ ନୋତ୍କ୍ରାମତି ମତିର୍ ମହାଭୋକ୍ତା ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣଙ୍କର ମନ ସୁଖ, ଦୁଃଖ, କାର୍ଯ୍ୟ, ଯୋଗ, ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ନାସ୍ତିତ୍ୱ କିମ୍ବା ଭ୍ରମାଣ୍ତିରେ କେବେ ଅସ୍ଥିର ହୁଏନାହିଁ—ସେଠିକି ମହାଭୋଗୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଜରାମରଣମ୍ ଆପଚ୍ ଚ ରାଜ୍ଯଂ ଦାରିଦ୍ର୍ଯମ୍ ଏଵ ଚ । ରମ୍ଯମ୍ ଏଵେତି ଯୋ ଵେତ୍ତି ମହାଭୋକ୍ତା ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣେ ବୁଝନ୍ତି ଯେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ମୃତ୍ୟୁ, ରାଜ୍ୟ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ କିମ୍ବା ଆନନ୍ଦ—ସମସ୍ତେ ଏକରକମ—ସେଠିକି ମହାଭୋଗୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମହାନ୍ତି ସୁଖଦୁଃଖାନି ଯଃ ପଯାଂସୀଵ ସାଗରଃ । ସମସ୍ ସମୁପଗୃହ୍ଣାତି ମହାଭୋକ୍ତା ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣେ ବଡ଼ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖକୁ ସମଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ନଦୀଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜେ ଭଳି ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେଉଁଠି ସେଉଁଜଣେ ପ୍ରକୃତ ମହାଭୋକ୍ତା ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି।
ଅହିଂସା ସମତା ତୁଷ୍ଟିଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବାଦ୍ ଇଵାଂଶଵଃ । ନାପଯାନ୍ତ୍ଯ୍ ଅନିଶଂ ଯସ୍ମାନ୍ ମହାଭୋକ୍ତା ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯାହାଙ୍କଠାରୁ ଅହିଂସା, ସମତା ଓ ସନ୍ତୋଷ କେବେ ବି ଦୂରେଇଯାଏ ନାହିଁ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର କିରଣ କେବେ ଛାଡ଼ି ଯାଏ ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ସେଉଁଜଣେ ପ୍ରକୃତ ମହାଭୋକ୍ତା।
କଟ୍ଵ୍ ଅମ୍ବ୍ଲଂ ଲଵଣଂ ତିକ୍ତମ୍ ଅମୃଷ୍ଟଂ ମୃଷ୍ଟମ୍ ଉତ୍ତମମ୍ । ଅଧମଂ ଯୋ ଽତ୍ତି ସାମ୍ଯେନ ମହାଭୋକ୍ତା ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣେ କଷା, ତିତିର୍ଷା, ଖାଟା, ଲୁଣିଆ, ତୀକ୍ତ, ଅସୁଦ୍ଧ, ଶୁଦ୍ଧ, ଉତ୍ତମ ଓ ଅଧମ ଭୋଜନକୁ ସମଭାବରେ ଖାଆନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସେଉଁଜଣେ ପ୍ରକୃତ ମହାଭୋକ୍ତା।
ସରସଂ ନୀରସଂ ଚୈଵ ସୁରତଂ ଵିରତଂ ତଥା । ଯଃ ପଶ୍ଯତି ସମସ୍ ସୋମ୍ଯୋ ମହାଭୋକ୍ତା ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣେ ରସଭରା ଓ ରସଶୂନ୍ୟ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ନିରାସକ ଦୃଶ୍ୟକୁ ସମଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସେଉଁଜଣେ ପ୍ରକୃତ ମହାଭୋକ୍ତା।
କ୍ଷାରେ ଖଣ୍ଡପ୍ରକାରେ ଚ ଶୁଭେ ଵାପ୍ଯ୍ ଅଶୁଭେ ତଥା । ସମତା ସୁସ୍ଥିତା ଯସ୍ଯ ମହାଭୋକ୍ତା ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣଙ୍କର ମନ ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ, ପ୍ରିୟ କିମ୍ବା ଅପ୍ରିୟ ସମସ୍ତ ପରିସ୍ଥିତିରେ ସମଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ସେଉଁଠିକୁ ବଡ଼ ଭୋଗୀ କୁହାଯାଏ।
ଇଦଂ ଭୋଜ୍ଯମ୍ ଅଭୋଜ୍ଯଂ ଚେତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଵିକଲ୍ପିତମ୍ । ଗତାଭିଲାଷଂ ଯୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ମହାଭୋକ୍ତା ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯିଏ 'ଏହା ଭୋଗ୍ୟ, ଏହା ଭୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ' ବୋଲି ଭିନ୍ନତା ଛାଡ଼ି, ଆସା ଛାଡ଼ି ଯାହା ମିଳେ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠିକୁ ବଡ଼ ଭୋଗୀ କୁହାଯାଏ।
ଆପଦଂ ସମ୍ପଦଂ ମୋହମ୍ ଆନନ୍ଦମ୍ ଅଵରଂ ଵରମ୍ । ଯୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ସମଯା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ମହାଭୋକ୍ତା ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯିଏ ଅସୁବିଧା ଓ ସୁବିଧା, ମୋହ ଓ ଆନନ୍ଦ, ମନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ତମ — ସମସ୍ତ ଅନୁଭବକୁ ସମଭାବ ମନେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠିକୁ ବଡ଼ ଭୋଗୀ କୁହାଯାଏ।
ଧର୍ମାଧର୍ମୌ ସୁଖଂ ଦୁଃଖଂ ଚିନ୍ତା ମରଣଜନ୍ମନୀ । ଧିଯା ଯେନେତି ସନ୍ତ୍ଯକ୍ତଂ ମହାତ୍ଯାଗୀ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯିଏ ଧର୍ମ ଅଧର୍ମ, ସୁଖ ଦୁଃଖ, ଚିନ୍ତା, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଜନ୍ମ — ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବୁଝିବା ବୁଦ୍ଧିରେ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି, ସେଉଁଠିକୁ ବଡ଼ ତ୍ୟାଗୀ କୁହାଯାଏ।
ସର୍ଵେଚ୍ଛାସ୍ ସକଲାଶ୍ ଶଙ୍କାସ୍ ସର୍ଵେହାସ୍ ସର୍ଵନିଶ୍ଚଯାଃ । ଧିଯା ଯେନ ପରିତ୍ଯକ୍ତା ମହାତ୍ଯାଗୀ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣେ ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା, ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ, ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ସମସ୍ତ ନିଶ୍ଚୟକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି, ସେଠିକି ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ତ୍ୟାଗୀ କୁହାଯାଏ।
ଦେହସ୍ଯ ମନସୋ ବୁଦ୍ଧେର୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ଜଗତ୍ସ୍ଥିତେଃ । ନୂନଂ ଯେନୋଜ୍ଝିତା ସତ୍ତା ମହାତ୍ଯାଗୀ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣେ ଦେହ, ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଏବଂ ସଂସାର ଉପରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଭାବନାକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି, ସେଠିକି ସେ ବଡ଼ ତ୍ୟାଗୀ କୁହାଯାନ୍ତି।
ନ ମେ ଦେହୋ ନ ଜନ୍ମାପି ଯୁକ୍ତାଯୁକ୍ତେ ନ କର୍ମଣା । ଇତି ନିଶ୍ଚଯଵାନ୍ ଯୋ ଽନ୍ତର୍ ମହାତ୍ଯାଗୀ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯିଏ ମନରେ ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ରଖନ୍ତି— 'ମୋର ଦେହ ନାହିଁ, ମୋର ଜନ୍ମ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ବନ୍ଧା ନୁହେଁ କିମ୍ବା ମୁକ୍ତ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ', ସେଠିକି ସେ ବଡ଼ ତ୍ୟାଗୀ କୁହାଯାନ୍ତି।
ଯେନ ଧର୍ମମ୍ ଅଧର୍ମଂ ଚ ମନୋମନନମ୍ ଈହିତଂ । ସର୍ଵମ୍ ଅନ୍ତଃ ପରିତ୍ଯକ୍ତଂ ମହାତ୍ଯାଗୀ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣେ ଧର୍ମ, ଅଧର୍ମ, ମନର ଚିନ୍ତା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାକୁ ମନରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି, ସେଠିକି ସେ ବଡ଼ ତ୍ୟାଗୀ କୁହାଯାନ୍ତି।
ମନୋ ଧ୍ଯାନଂ ତପସ୍ତେଜସ୍ ତ୍ଵତ୍ତାମତ୍ତେ ଶୁଭାଶୁଭେ । ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଯୋ ଽଵସ୍ଥିତସ୍ ସ୍ଵସ୍ଥୋ ମହାତ୍ଯାଗୀ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯିଏ ମନ, ଧ୍ୟାନ, ତପ, ତେଜ, ଉତ୍ସାହ ଓ ଶୁଭ-ଅଶୁଭ ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥାକୁ ଛାଡ଼ି, ନିଜ ମନରେ ଶାନ୍ତ ଓ ସ୍ଥିର ରହିଥାଏ, ସେଉଁଠି ମହାତ୍ୟାଗୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସ୍ଵମନୋମନନଂ ମାନ୍ଯୋ ନାଭିଵାଞ୍ଛତି ନୋଜ୍ଝତି । ଯୋ ଽଵାସନସ୍ ସର୍ଵମ୍ ଇଦଂ ମହାତ୍ଯାଗୀ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯିଏ ନିଜ ଚିନ୍ତାକୁ ନ ଚାହେଁ, ନ ତ୍ୟାଗ କରେ, ଚାହାନା ଓ ଘୃଣାରୁ ମୁକ୍ତ ଓ ସମସ୍ତ ଆଶାକୁ ଛାଡ଼ି ରହିଥାଏ, ସେଉଁଠି ମହାତ୍ୟାଗୀ କୁହାଯାଏ।
ଯାଵତୀ ଦୃଶ୍ଯକଲନା ସକଲେଯଂ ଵିଲୋକ୍ଯତେ । ସା ଯେନ ସୁଷ୍ଠୁ ସନ୍ତ୍ଯକ୍ତା ମହାତ୍ଯାଗୀ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯିଏ ଦେଖିବା ଓ ଭାବିବା ଯେତେକି ଜିନିଷ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତ୍ୟାଗ କରିଛି, ସେଉଁଠି ମହାତ୍ୟାଗୀ କୁହାଯାଏ।
ଯୋ ଽକାମକାମୀ ନିର୍ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵସ୍ ସୁଖଦୁଃଖେଷ୍ଵ୍ ଅଲୋଲଧୀଃ । ଧୀରସ୍ ସ୍ଵସ୍ଥୋ ମୃଦୁର୍ ଦାନ୍ତୋ ମହାତ୍ଯାଗୀ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯିଏ ଇଚ୍ଛା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଇଚ୍ଛାହୀନ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ, ସୁଖ-ଦୁଃଖରେ ଅଚଳ, ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ, ନିଜକୁ ନିଜେ ଧାରଣ କରିଥିବା, କୋମଳ ଓ ନିୟମିତ, ସେଉଁଠି ମହାତ୍ୟାଗୀ କୁହାଯାଏ।
କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଅପି ଚ କାର୍ଯାଣି ସୁଷୁପ୍ତସମଵୃତ୍ତିତାମ୍ । ନ ସନ୍ତ୍ଯଜତି ଯଃ ପୂର୍ଣୋ ମହାତ୍ଯାଗୀ ସ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁଜଣେ କାମ କରିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାର ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥାନ୍ତି ଏବଂ ସ୍ଵ-ପୂର୍ଣ୍ଣତାକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଏକ ମହାତ୍ୟାଗୀ ଭାବରେ ଗଣାଯାନ୍ତି।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଂ ଦେଵଦେଵେନ ଭୃଙ୍ଗୀଶାଯ ପୁରାନଘ । ଏତାଂ ଦୃଷ୍ଟିମ୍ ଅଵଷ୍ଟଭ୍ଯ ତିଷ୍ଠ ରାମ ଯଥାସ୍ଥିତଃ
ଏହିପରି ଦେବତାଙ୍କର ଦେବତା ଭୃଙ୍ଗୀଙ୍କୁ ପୁରାତନ କାଳରେ କହିଥିଲେ, ହେ ନିର୍ମଳ ରାମ, ଏହି ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଧରି ତୁମେ ଯେପରି ଅଛ, ସେପରି ରହ।
ଶ୍ରୀମତ୍କପାଲଶକଲାଵଲିମଧ୍ଯବଦ୍ଧଖଣ୍ଡେନ୍ଦୁମଣ୍ଡିତଜଟାଶିରସା ହରେଣ । ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତମ୍ ଉଜ୍ଜ୍ଵଲମଣୀନ୍ଦ୍ରଶିଲୈକଶୃଙ୍ଗେ ମେରୌ ଜ୍ଵଲଜ୍ଜ୍ଵଲନରୂପିଣି ରାମଭଦ୍ର
ହରିଙ୍କ ଜଟାରେ ଶୁଭ କପାଳ ଶକଳ ମାଳା ମଧ୍ୟରେ ଅଧିକାର ଚନ୍ଦ୍ର ଶୋଭା ପାଉଛି, ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରତ୍ନ ଶିଳାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖରରେ ଆଗ୍ନିର ଦୀପ୍ତିରେ ରାମଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଏହିପରି କହାଯାଇଥିଲା।
ଏତାଂ ଦୃଶଂ ସମଵଲମ୍ବ୍ଯ ଵିଲାସକାନ୍ତକାର୍ଯଂ କୁରୁ କ୍ରମଗତଂ ସମଯୈଵ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା । ନିତ୍ଯୋଦିତୋ ଽସି ଵିମଲୋ ଽସି ନିରାମଯୋ ଽସି ଶଙ୍କାଂ ପରିତ୍ଯଜ ସୁଖୀ ଭଵ ଯୋ ଽସି ସୋ ଽସି
ଏହି ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଆପଣଙ୍କର ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଏବଂ ଉଚିତ କାମଗୁଡିକୁ ଦେଖିଦେଖି ଜଣା ଭାବରେ କର, ବୁଦ୍ଧିର ସହିତ। ତୁମେ ସଦା ଜାଗୃତ, ଶୁଧ୍ଧ, ରୋଗମୁକ୍ତ; ଶଙ୍କାକୁ ଛାଡ଼ି ଖୁସି ରହ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଅଛ, ସେଉଁଠି ଅଛ।