ଅଚେତ୍ଯଚିତ୍ସ୍ଵରୂପାତ୍ମା ଯତ୍ର ଯତ୍ରୈଷ ତିଷ୍ଠତି । ତତ୍ର ତତ୍ରାସ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯଶ୍ରୀସ୍ ସମୁଦେତ୍ଯ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଣୂଦରେ
ଏହି ଆତ୍ମା ଯେଉଁଠି ଅଚେତନ ଓ ଚେତନ ଦୁହିଁର ସ୍ୱରୂପରେ ବସିଛି, ସେଉଁଠି ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତର ମହିମା ଉଦିତ ହୁଏ—ଏହା ସବୁଠି, ଏକ ଅଣୁର ଭିତରେ ମଧ୍ୟ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଅସ୍ତି ଜଗଦ୍ ଦୃଶ୍ଯଂ ତତ୍ ପ୍ରମୃଷ୍ଟମ୍ ଇଦଂ ମଯା । ତ୍ଯକ୍ତଂ ତପୋଧ୍ଯାନଜପୈର୍ ଇତି କାଞ୍ଚିକତୃପ୍ତିଵତ୍
ସେହିପରି, ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତ ଅଛି; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛି—ତପ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଜପ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରିଛି, ଯେପରି ଦର୍ପଣ ପୋଲି ହେବା ପରେ ମନ ତୃପ୍ତି ପାଏ।
ଯଦି ନାମ ଜଗଦ୍ ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତି ତତ୍ ପ୍ରତିବିମ୍ବତି । ପରମାଣୂଦରେ ଽପ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିଂଶ୍ ଚିଦାଦର୍ଶେ ନ ସଂଶଯଃ
ଯଦି ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତ୍ ଅଛି ବୋଲି ଧରାଯାଏ, ତେବେ ସେଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ — ଏହା ଚେତନାର ଆଇନାରେ, ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ଅଣୁ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୁଏ।
ଯତ୍ର ତତ୍ର ସ୍ଥିତଂ ରାମ ଯଥାଦର୍ଶେ ପ୍ରବିମ୍ବତି । ଅଦ୍ରିଦ୍ଯୂର୍ଵୀନଦୀଶାଦି ଚିଦାଦର୍ଶେ ତଥୈଵ ହି
ହେ ରାମ, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଏହା ଅଛି, ଏହା ଆଇନାରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ହେବା ପରି ଦେଖାଯାଏ; ପାହାଡ଼, ମାଟି, ନଦୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯେପରି ଚେତନାର ଆଇନାରେ ଏଭଳି ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ତତସ୍ ତତ୍ର ପୁନର୍ ଦୁଃଖଂ ଜରା ମରଣଜନ୍ମନୀ । ଭାଵାଭାଵଗ୍ରହୋତ୍ସର୍ଗାସ୍ ସ୍ଥୂଲସୂକ୍ଷ୍ମଚଲାଚଲାଃ
ତାପରେ ସେଠି ପୁଣି ଦୁଃଖ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ମୃତ୍ୟୁ, ଜନ୍ମ, ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ନାସ୍ତିତ୍ୱକୁ ଧରିବା ଓ ଛାଡ଼ିବା, ମୋଟ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ — ଏମିତି ସବୁ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
ଇଦଂ ପ୍ରମାର୍ଜିତଂ ଦୃଶ୍ଯଂ ମଯା ନାତ୍ରାହମ୍ ଆସ୍ଥିତଃ । ଏତଦ୍ ଏଵାକ୍ଷଯଂ ବୀଜଂ ସମାଧୌ ସଂସୃତିସ୍ମୃତେଃ
ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତକୁ ମୁଁ ଶୁଧ୍ଧ କରିଛି; ଏଥିରେ ମୁଁ ରହୁନାହିଁ। ତଥାପି, ଏହି ଜଗତ୍ ହିଁ ସମାଧିରେ ସଂସାର ସ୍ମୃତି ପାଇଁ ଅକ୍ଷୟ ବୀଜ ରହିଛି।
ସତି ତ୍ଵ୍ ଅସ୍ମିଞ୍ ଜଗଦ୍ଦୃଶ୍ଯେ ନିର୍ଵିକଲ୍ପସମାଧିନା । ନ ଚାକ୍ଷଯସୁଷୁପ୍ତତ୍ଵଂ ତୁର୍ଯଂ ଵାପ୍ଯ୍ ଉପପଦ୍ଯତେ
ଏହି ସଂସାର ଦୃଶ୍ୟ ଥିବାବେଳେ, ନିର୍ବିକଳ୍ପ ସମାଧି, ଅକ୍ଷୟ ସୁଷୁପ୍ତି ଅବସ୍ଥା କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥା କେବେ ହେବାକୁ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ଵ୍ଯୁତ୍ଥାନେ ହି ସମାଧୀନାଂ ସୁଷୁପ୍ତାନ୍ତ ଇଵାଖିଲମ୍ । ଜଗଦ୍ଦୁଃଖମ୍ ଇଦଂ ଭାତି ଯଥାସ୍ଥିତମ୍ ଅଖଣ୍ଡିତମ୍
ସମାଧିରୁ ମନ ବାହାରିଲେ, ସମସ୍ତ ସଂସାର ଏହିପରି ଅଟୁଟ ଦୁଃଖ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ସୁଷୁପ୍ତିର ଶେଷରେ ଦେଖାଯାଏ।
ପ୍ରାପ୍ତଂ ଭଵତି ହେ ରାମ ତତ୍ କିଂ ନାମ ସମାଧିଭିଃ । ଭୂଯୋ ଽନର୍ଥନିପାତେ ହି କ୍ଷଣସାମ୍ଯେ ଽପି କିଂ ସୁଖମ୍
ହେ ରାମ, ସେଠାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ସମାଧିର କଣ ଆଉ ଦରକାର? ଯେତେବେଳେ ଆଉଥରେ ଅନର୍ଥ ଆସିପଡ଼େ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ସମତା ରହିଲେ ମଧ୍ୟ କଣ ସୁଖ ମିଳେ?
ଯଦି ଵାପି ସମାଧାନେ ନିର୍ଵିକଲ୍ପେ ସ୍ଥିତିଂ ଵ୍ରଜେତ୍ । ତଦ୍ ଅକ୍ଷଯସୁଷୁପ୍ତାଭଂ ତନ୍ ମନ୍ଯେ ନାମଲଂ ପଦମ୍
ଯଦି କିଏ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ସମାଧିରେ ଅବିଚଳ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚେ, ମୁଁ ଏହାକୁ ଅକ୍ଷୟ ସୁଷୁପ୍ତି ସଦୃଶ ନିର୍ମଳ ପଦ ଭାବେ ଭାବିଏ।
ପ୍ରାପ୍ଯତେ ସତି ଦୃଶ୍ଯେ ଽସ୍ମିନ୍ ନ ଚ ତନ୍ ନାମ କେନଚିତ୍ । ଯତ୍ର ତତ୍ର କିଲାଯାତି ଚିତ୍ତଭ୍ରାନ୍ତ୍ଯା ଜଗଦ୍ଭ୍ରମଃ
ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଦଶା କେହି ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରେ ନାହିଁ; କାରଣ, ମନର ଭ୍ରମ ଦ୍ୱାରା, ସଂସାରର ମିଥ୍ୟା ଭାବ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ଦ୍ରଷ୍ଟାଥ ଯଦି ପାଷାଣରୂପତାଂ ଭାଵଯନ୍ ବଲାତ୍ । କିଲାସ୍ତେ ତତ୍ ତଦନ୍ତେ ଽପି ଭୂଯୋ ଽସ୍ଯୋଦେତି ଦୃଶ୍ଯତା
ଯଦି ଦର୍ଶକ ବଳଜୋରେ ନିଜକୁ ପଥର ପରି ଭାବିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ତେବେ ସେ ଅବସ୍ଥାର ଶେଷରେ ମଧ୍ୟ ସଂସାର ଦୃଶ୍ୟ ପୁଣି ଦେଖାଯାଏ।
ନ ଚ ପାଷାଣତାତୁଲ୍ଯା ନିର୍ଵିକଲ୍ପସମାଧଯଃ । କେଷାଞ୍ଚିତ୍ ସ୍ଥିତିମ୍ ଆଯାନ୍ତି ସର୍ଵୈର୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅନୁଭୂଯତେ
ନିର୍ବିକଳ୍ପ ସମାଧି କେବଳ କିଛି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ପଥର ସମାନ ଅବସ୍ଥାକୁ ନେଇଯାଏ ନାହିଁ; ଏହି କଥା ସମସ୍ତେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
ନ ଚ ପାଷାଣତାତୁଲ୍ଯା ରୂଢିଂ ଯାତାସ୍ ସମାଧଯଃ । ଭଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଗ୍ର୍ଯଂ ପଦଂ ଶାନ୍ତଂ ଚିଦ୍ରୂପମ୍ ଅଜମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍
ଯେଉଁ ସମାଧି ପଥର ସମାନ ହୋଇଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଅଟୁଟ ରହିପାରେ ନାହିଁ; ସେଗୁଡ଼ିକ ଶାନ୍ତ, ଅଜନ୍ମା, ଅକ୍ଷୟ ଚେତନାର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଯଦୀଦଂ ସଦ୍ ଦୃଶ୍ଯଂ ତନ୍ ନ ଶାମ୍ଯେତ୍ କଦାଚନ । ଶାମ୍ଯେତ୍ ତପୋଜପଧ୍ଯାନୈର୍ ଦୃଢମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଜ୍ଞକଲ୍ପନା
ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରପଞ୍ଚ ଯଦି ସତ୍ୟରୂପେ ଅଛି, ତେବେ ଏହା କେବେବି ଶେଷ ହେବ ନାହିଁ। ତପ, ଜପ କିମ୍ବା ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଶାନ୍ତ କରିପାରିବା ବୋଲି ଯେ ଭାବାଯାଏ, ସେହି ଭାବନା ଅଜ୍ଞତାର ଫଳ।
ଆଲୀନଵଲ୍ଲରୀରୂପଂ ଯଥା ପଦ୍ମାକ୍ଷକୋଟରେ । ଆସ୍ତେ କମଲିନୀବୀଜଂ ତଥା ଦ୍ରଷ୍ଟରି ଦୃଶ୍ଯଧୀଃ
ଯେପରି ଏକ ବନ୍ଦ ପଦ୍ମ ଡଣ୍ଡର ଭିତରେ ପଦ୍ମବୀଜ ଥାଏ, ସେପରି ଦେଖୁଥିବା ଜଣଙ୍କ ଭିତରେ ଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରତିତି ରହିଥାଏ।
ଯଥା ରସଃ ପଦାର୍ଥେଷୁ ଯଥା ତୈଲଂ ତିଲାଦିଷୁ । କୁସୁମେଷୁ ଯଥାମୋଦସ୍ ତଥା ଦ୍ରଷ୍ଟରି ଦୃଶ୍ଯଧୀଃ
ଯେପରି ଦ୍ରବ୍ୟରେ ସ୍ୱାଦ, ତିଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବୀଜରେ ତେଲ, ଫୁଲରେ ସୁଗନ୍ଧ ରହିଥାଏ, ସେପରି ଦେଖୁଥିବା ଜଣଙ୍କ ଭିତରେ ଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରତିତି ରହିଥାଏ।
ଯତ୍ର ଯତ୍ର ସ୍ଥିତସ୍ଯାପି କର୍ପୂରାଦେସ୍ ସୁଗନ୍ଧତା । ଯଥୋଦେତି ତଥା ଦୃଶ୍ଯଂ ଚିଦ୍ଧାତୋର୍ ଉଦରେ ଜଗତ୍
ଯେଉଁଠି କମ୍ପୁର କିମ୍ବା ଏପରି ଦ୍ରବ୍ୟ ରଖାଯାଏ, ସେଠି ସେମାନଙ୍କର ସୁଗନ୍ଧ ଉପସ୍ଥିତି ଅନୁଯାୟୀ ଚାଲିଆସେ; ସେପରି ଚେତନାର ମଧ୍ୟରେ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ପ୍ରକଟ ହୁଏ।
ଯଥା ଚାତ୍ର ତଵ ସ୍ଵପ୍ନସଙ୍କଲ୍ପଶ୍ ଚିତ୍ତରାଜ୍ଯଧୀଃ । ସ୍ଵାନୁଭୂତ୍ଯୈଵ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତସ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଧୃଦ୍ଯ୍ ଅସ୍ତି ଦୃଶ୍ଯଭୂଃ
ଯେପରି ତୁମର ସ୍ୱପ୍ନ, କଳ୍ପନା ଓ ମନର ରାଜ୍ୟର ଭାବନା କେବଳ ତୁମର ନିଜ ଅନୁଭୂତି ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାଏ, ସେପରି ଏହି ଦୃଶ୍ୟଜଗତ ମଧ୍ୟ ହୃଦୟରେ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ।
ତସ୍ମାଚ୍ ଚିତ୍ତଵିକଲ୍ପସ୍ଥଃ ପିଶାଚୋ ବାଲକଂ ଯଥା । ଵିନିହନ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ ଏଷାନ୍ତର୍ ଦ୍ରଷ୍ଟାରଂ ଦୃଶ୍ଯରୂପିକା
ଯେପରି ମନରେ ଥିବା ଭୂତ ପିଲାକୁ ନଷ୍ଟ କରିପାରେ, ସେପରି ଏହି ଦୃଶ୍ୟର ଆକୃତି ମଧ୍ୟ ଭିତରେ ଥିବା ଦର୍ଶକଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରେ।
ଯଥାଙ୍କୁରୋ ଽନ୍ତର୍ ବୀଜସ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତୋ ଦେଶକାଲତଃ । କରୋତି ଭାସୁରଂ ଦେହଂ ତନୋତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ହି ଦୃଶ୍ଯଧୀଃ
ଯେପରି ବୀଜ ଭିତରେ ଥିବା ଅଂକୁର ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନ ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହ ଦେଇଥାଏ, ସେପରି ଦୃଶ୍ୟର ଅନୁଭୂତି ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଖୋଲିଯାଏ।
ଦ୍ରଵ୍ଯସ୍ଯ ହୃଦ୍ଯ୍ ଏଵ ଚମତ୍କୃତିର୍ ଯଥା ସଦୋଦିତାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅସ୍ତମଯୋଜ୍ଝିତୋଦରେ । ଦ୍ରଵ୍ଯସ୍ଯ ଚିନ୍ମାତ୍ରଶରୀରିଣସ୍ ତଥା ସ୍ଵଭାଵଭୂତାସ୍ତ୍ଯ୍ ଉଦରେ ଜଗତ୍ସ୍ଥିତିଃ
ଯେପରି କୌଣସି ଜିନିଷର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୃଦୟରେ ସଦା ଉଦିତ ହୁଏ ଓ ମଧ୍ୟରେ ଅବିରତ ରହିଥାଏ, ସେପରି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଦେହ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମନର ଗଭୀରତାରେ ଏହି ସଂସାରର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ବସିଥାଏ।
ଇଦମ୍ ଆକାଶଜାଖ୍ଯାନଂ ଶୃଣୁ ଶ୍ରଵଣଭୂଷଣମ୍ । ଉତ୍ପତ୍ତ୍ଯାଖ୍ଯଂ ପ୍ରକରଣଂ ଯେନ ରାଘଵ ବୁଧ୍ଯସେ
ଏହି ଆକାଶଜଙ୍କର କଥା ଶୁଣ, ଯାହା କାନ ପାଇଁ ଅଳଙ୍କାର ସମାନ। ଏହା 'ଉତ୍ପତ୍ତି' ନାମକ ଅଂଶ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ରାଘବ, ତୁମେ ବୁଝିପାରିବ।
ଅସ୍ତୀହାକାଶଜୋ ନାମ ଦ୍ଵିଜଃ ପରମଧାର୍ମିକଃ । ଧ୍ଯାନୈକନିଷ୍ଠସ୍ ସତତଂ ପ୍ରଜାନାଂ ଚ ହିତେ ରତଃ
ଏକ ଦ୍ୱିଜ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଆକାଶଜ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧାର୍ମିକ ଓ ସଦା ଧ୍ୟାନରେ ଲଗିଥିବା। ସେ ସବୁ ସତ୍ତ୍ୱର ଭଲ ପାଇଁ ସଦା ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
ସ ଚିରଂ ଜୀଵତି ଯଦା ତଦା ମୃତ୍ଯୁର୍ ଅଚିନ୍ତଯତ୍ । ସର୍ଵାଣ୍ଯ୍ ଏଵ କ୍ରମେଣାହଂ ଭୂତାନ୍ଯ୍ ଅଦ୍ମି କିଲାକ୍ଷଯଃ
ସେ ବହୁଦିନ ଜୀବନ୍ତ ରହିଲେ। ତେବେ ମୃତ୍ୟୁ ଭାବିଲେ—'ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ କ୍ରମେ କ୍ରମେ ନିଗଳି ନେଉଛି, କାରଣ ମୋର କ୍ଷୟ ନାହିଁ।'
ଏଵମ୍ ଆକାଶଜଂ ଵିପ୍ରଂ ନ କସ୍ମାଦ୍ ଭକ୍ଷଯାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ । ଅତ୍ର ମେ କୁଣ୍ଠିତା ଶକ୍ତିଃ ଖଡ୍ଗଧାରା ଯଥୋପଲେ
ତେବେ ମୁଁ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆକାଶଜଙ୍କୁ କାହିଁକି ଖାଇପାରୁନି? ଏହି ବିଷୟରେ ମୋର ଶକ୍ତି ନିର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଛି, ଯେପରି ତଳେ ପଡ଼ିଥିବା ପାଥର ଉପରେ ତଳୱାରର ଧାର ନିଷ୍ପ୍ରଭ ହୋଇଯାଏ।
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ତଂ ହନ୍ତୁମ୍ ଅଗଚ୍ଛତ୍ ତତ୍ପୁରଂ ତଦା । ତ୍ଯଜନ୍ତ୍ଯ୍ ଉଦ୍ଯମମ୍ ଉଦ୍ଯୁକ୍ତା ନ କଦାଚନ କେଚନ
ଏଭଳି ଭାବି, ମୃତ୍ୟୁ ସେଠାକୁ ସେଉଁଠିକୁ ମାରିବାକୁ ଗଲା; କିନ୍ତୁ ଯେମାନେ ସତ୍ୟସଙ୍କଳ୍ପ ଓ ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ଥାନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଚେଷ୍ଟାକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ।
ତତସ୍ ତତ୍ସଦନଂ ଯାଵନ୍ ମୃତ୍ଯୁଃ ପ୍ରଵିଶତି ସ୍ଵଯମ୍ । ତାଵଦ୍ ଏନଂ ଦହତ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନିଃ କଲ୍ପାନ୍ତଜ୍ଵଲନୋପମଃ
ତାପରେ, ଯେତେବେଳେ ମୃତ୍ୟୁ ସେ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା, ସେଇ ସମୟରେ, ବିପ୍ଳବ ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ତାକୁ ଜଳାଇଦେଲା।
ଅଗ୍ନିଜ୍ଵାଲାମହାଜାଲଂ ଵିଦାର୍ଯାନ୍ତର୍ଗତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅସୌ । ଦ୍ଵିଜଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସମାଦାତୁଂ ହସ୍ତେନୈଚ୍ଛତ୍ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିର ଜାଲକୁ ଭେଦି ଭିତରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଦ୍ୱିଜକୁ ଧରିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଚେଷ୍ଟା କଲା।
ନ ଚାଶକତ୍ ପୁରୋ ଦୃଷ୍ଟମ୍ ଅପି ହସ୍ତଶତୈର୍ ଦ୍ଵିଜମ୍ । ବଲଵାନ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଵଷ୍ଟବ୍ଧୁଂ ସଙ୍କଲ୍ପପୁରୁଷଂ ଯଥା
ସେ ଦ୍ୱିଜକୁ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶତହସ୍ତ ଦେଇ ଧରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ଯେପରି ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ବଳବାନ ମଧ୍ୟ ବାନ୍ଧିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।