ଵସ୍ତୁତୋ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅହଙ୍କାରଃ ପୁତ୍ର ମିଥ୍ଯାଭ୍ରମୋ ହ୍ଯ୍ ଅସୌ । ଅସନ୍ ସନ୍ନ୍ ଇଵ ସମ୍ପନ୍ନୋ ବାଲଵେତାଲଵଚ୍ ଛଠଃ
ପୁଅ, ପ୍ରକୃତରେ ଆତ୍ମବୋଧ ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ; ଏହା କେବଳ ଭ୍ରମ ଏବଂ ମିଥ୍ୟା ଧାରଣା। ଏହା ଅସତ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଛୁଆଁ ମାନେ ଖେଳରେ ଚତୁରତା କରେ।
ଯଥା ରଜ୍ଜ୍ଵାଂ ଭୁଜଙ୍ଗତ୍ଵଂ ମରାଵ୍ ଅମ୍ବୁମତିର୍ ଯଥା । ମିଥ୍ଯାଵଭାସାତ୍ ସ୍ଫୁରତି ତଥା ମିଥ୍ଯାପ୍ଯ୍ ଅହଙ୍କୃତିଃ
ଯେପରି ଡୋରିକୁ ସାପ୍ ବୋଲି ଭାବିବା କିମ୍ବା ମରୁଭୂମିରେ ପାଣି ଦେଖାଯିବା, ସେପରି ଭ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମବୋଧ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଅସଦ୍ ଏଵ ଯଥା ଦ୍ଵିତ୍ଵଂ ମୋହାଦ୍ ଇନ୍ଦୋର୍ ଵିଲୋକ୍ଯତେ । ତଥା ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଅହଙ୍କାରୋ ନସତ୍ଯୋ ନାମ ସତ୍ଯଵତ୍
ମନର ଭ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ଯେପରି ଏକ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଦୁଇଟି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଆତ୍ମବୋଧ ମଧ୍ୟ ଅସତ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଏକମ୍ ଆଦ୍ଯନ୍ତରହିତଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅମଲଂ ତତମ୍ । ଖାଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅତିତରାମ୍ ଅଚ୍ଛଂ ଵିଦ୍ଯତେ ସର୍ଵଵେଦନମ୍
ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଅଛି, ଯାହାର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପିଛି, ଆକାଶଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଏବଂ ସବୁକିଛି ଜାଣିପାରେ।
ସର୍ଵତ୍ର ସର୍ଵଦା ସର୍ଵପ୍ରକାରଂ ସର୍ଵଜନ୍ତୁଷୁ । ତଦ୍ ଏଵୈକଂ କଚତ୍ଯ୍ ଅମ୍ବୁ ଵିଲୋଲାସ୍ଵ୍ ଇଵ ଵୀଚିଷୁ
ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ, ସମସ୍ତ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସେ ଏକମାତ୍ର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଏମିତି ଚଳିତିଛି—ଯେପରି ଚଞ୍ଚଳ ତରଙ୍ଗମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପାଣି ଘୁରୁଛି।
ଅତ୍ର କୋ ଽଯମ୍ ଅହମ୍ଭାଵଃ କୁତୋ ଵା କଥମ୍ ଉତ୍ଥିତଃ । କ୍ଵାବ୍ଧେର୍ ଜାତୋ ରଜୋରାଶିଃ କ୍ଵାନଲାଦ୍ ଉତ୍ଥିତମ୍ ଜଲମ୍
ଏଠାରେ ଏହି 'ମୁଁ' ଭାବ କଣ? ଏହା କେଉଁଠୁ, କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା? ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ କେଉଁଠି ଧୂଳିର ଢେର ଜନ୍ମ ନେଇପାରିବ? ଅଗ୍ନିରୁ କେଉଁପରି ପାଣି ବାହାରିପାରିବ?
ଅଯଂ ସୋ ଽହମ୍ ଇତି ଵ୍ଯର୍ଥଂ ପ୍ରତ୍ଯଯଂ ତ୍ଯଜ ପୁତ୍ରକ । ତୁଚ୍ଛଂ ପରିମିତାକାରଂ ଦିକ୍କାଲଵିଵଶୀକୃତମ୍
ପୁଅ, 'ମୁଁ ଏହି' ଭାବକୁ ଛାଡ଼ିଦେ; ଏହା ଅର୍ଥହୀନ, ଖାଲି, ସୀମିତ ଆକାରର, ଦିଗ, ସମୟ ଓ ପରିସ୍ଥିତିରେ ବନ୍ଧା।
ଦିକ୍କାଲାଦ୍ଯନଵଚ୍ଛିନ୍ନଂ ସ୍ଵଚ୍ଛଂ ନିତ୍ଯୋଦିତଂ ତତମ୍ । ସର୍ଵାର୍ଥମଯମ୍ ଏକାର୍ଥଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅମଲଂ ଭଵାନ୍
ତୁମେ ହେଉଛ, ଯାହା ଦିଗ, ସମୟ ଓ ଏମିତି ଅନ୍ୟ କିଛିରେ ବନ୍ଧା ନୁହେଁ—ସ୍ୱଚ୍ଛ, ସଦା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି, ସମସ୍ତର ସାର, ଏକମାତ୍ର ଅର୍ଥ, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, ନିର୍ମଳ।
ଫଲକୁସୁମଦଲାନାଂ ସର୍ଵଦିକ୍ସଂସ୍ଥିତାନାଂ ରସ ଇଵ ଜଗତାଂ ତ୍ଵଂ ସଂସ୍ଥିତସ୍ ସର୍ଵଦୈଵ । ଵିମଲତରଚିଦାତ୍ମା ନିତ୍ଯମ୍ ଏଵାତ୍ଯନନ୍ତଃ କ ଇଵ କିଲ ତଵାହଂନିଶ୍ଚଯୋ ଭାଵମୂର୍ତେ
ଫଳ, ଫୁଲ ଓ ପତ୍ରର ରସ ଯେପରି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପିଥାଏ, ସେପରି ତୁମେ ସବୁ ଜଗତରେ ସଦା ବ୍ୟାପିତ ଅଛ। ତୁମର ସ୍ୱରୂପ ସଦା ପବିତ୍ର ଚେତନା ଓ ଅସୀମ। ଏପରି ଭାବର ଦେହ ଥିବା ତୁମେ, 'ମୁଁ' ବୋଲି କୌଣସି ନିଶ୍ଚିତ ଧାରଣା କେମିତି ହେବ?
ଇତି ପ୍ରାପ୍ଯ ପରଂ ଯୋଗମ୍ ଉପଦେଶମ୍ ଅନୁତ୍ତମମ୍ । ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତୋ ବଭୂଵାସୌ ତତୋ ଦେଵଗୁରୋସ୍ ସୁତଃ
ଏଭଳି ଉତ୍ତମ ଯୋଗ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପଦେଶ ପାଇ, ଦେବଗୁରୁଙ୍କର ପୁଅ ସଜୀବାବସ୍ଥାରେ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ।
ନିର୍ଭାଵୋ ନିରହଙ୍କାରଶ୍ ଛିନ୍ନଗ୍ରନ୍ଥିଃ ପ୍ରଶାନ୍ତଧୀଃ । କଚୋ ଯଥା ସ୍ଥିତୋ ରାମ ତଥା ତିଷ୍ଠାଵିକାରଵାନ୍
ସ୍ୱଭାବ ଓ ଅହଂକାର ଛାଡି, ସମସ୍ତ ଗଠି ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ, ମନ ଶାନ୍ତ ଥିଲା। ରାମ, ଯେପରି ନିର୍ମଳ ପାଣି ଶାନ୍ତ ରହେ, ସେପରି ସେ ଅଚଳ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଲେ।
ଅହଙ୍କାରମ୍ ଅସଦ୍ ଵିଦ୍ଧି ମୈନମ୍ ଆଶ୍ରଯ ମା ତ୍ଯଜ । ଅସତଶ୍ ଶଶଶୃଙ୍ଗସ୍ଯ କିଲ ତ୍ଯାଗଗ୍ରହୌ କୁତଃ
ଅହଂକାରକୁ ଅସତ୍ୟ ବୋଲି ଜାଣ; ଏହାରେ ଭରସା କରନି, ଏହାକୁ ଛାଡିଦେ। ଯେପରି ଖରାର ଶିଙ୍ଗ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଅସତ୍ୟ ଜିନିଷକୁ ଧରିବା କିମ୍ବା ଛାଡିବା କେମିତି ସମ୍ଭବ?
ଅସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଅହଙ୍କାରେ କ୍ଵ ତେ ମରଣଜନ୍ମନୀ । ନଭଃକ୍ଷେତ୍ରତଯା ଵ୍ଯୁପ୍ତଂ କେନ ସଙ୍ଗୃହ୍ଯତେ ଫଲମ୍
ଯେତେବେଳେ ମୁଁ-ଭାବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ତୁମ ପାଇଁ ଜନ୍ମ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ କେଉଁଠି ହେବ? ଯେପରି ଆକାଶ ସମଗ୍ର ଦିଗକୁ ଭରି ରହିଛି, ସେପରି ଏହାର ଫଳ କିଏ ଧରିପାରିବ?
ନିରଂଶଂ ଶାନ୍ତସଙ୍କଲ୍ପଂ ସର୍ଵଭାଵାତ୍ମକଂ ତତମ୍ । ପରମାଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଣୋସ୍ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ତ୍ଵଂ ନିରାମଯମ୍
ତୁମେ ଅଖଣ୍ଡ, ଶାନ୍ତ ଚିନ୍ତା ଥିବା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ବ୍ୟାପିତ, ସବୁଠୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ମାତ୍ର, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ।
ଯଥାମ୍ଭସସ୍ ତରଙ୍ଗାଦି ଯଥା ହେମ୍ନୋ ଽଙ୍ଗଦାଦି ଵା । ତଦ୍ ଏଵାତଦ୍ ଇଵାଭାସଂ ତଥାହମ୍ଭାଵନଂ ଚିତଃ
ଯେପରି ପାଣିରୁ ତରଙ୍ଗ ଉଠେ, କିମ୍ବା ସୁନାରୁ ଗହନା ତିଆରି ହୁଏ, ସେପରି ଚେତନାରୁ 'ମୁଁ' ଭାବ ଦେଖାଯାଏ—ସେଠାରେ ଏହା ନିଜେ ନିଜ, ତଥାପି ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ।
ଅବୋଧେନ ଜଗତ୍ ସର୍ଵଂ ମାଯାମଯମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍ । ବୋଧେନ ସକଲଂ ବ୍ରହ୍ମରୂପଂ ସମ୍ପଦ୍ଯତେ ଽନଘ
ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସଂସାର ମାୟାର ଭଳି ଦେଖାଯାଏ; ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ହେ ନିର୍ମଳ, ସମସ୍ତ କିଛି ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ୱରୂପ ହୋଇଯାଏ।
ଦ୍ଵିତ୍ଵୈକତ୍ଵମତୀ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଶେଷସ୍ଥସ୍ ସୁଖିତୋ ଭଵ । ମା ଦୁଃଖିତୋ ଭଵ ଵ୍ଯର୍ଥଂ ତ୍ଵଂ ମିଥ୍ଯାପୁରୁଷୋ ଯଥା
ଦ୍ୱିତୀୟତା ଓ ଏକତା ଭାବକୁ ଛାଡି, ଯାହା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଛି ସେଥିରେ ଦୃଢ଼ ରୁହି ଖୁସିରେ ରୁହ। ଅନାବଶ୍ୟକ ଦୁଃଖ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରନି, ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପରି ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ମାଯେଯମ୍ ଅତିଦୁଷ୍ପାରା ସାଂସାରୀ ସାରତାଂ ଗତା । ଶରଦା ମିହିକେଵାଶୁ ବୋଧେନାଯାତି ତାନଵମ୍
ଏହି ସଂସାର ମାୟାରେ ଗଢ଼ା, ଏବଂ ଏହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ। ତଥାପି, ଏହା ଯେପରି ଏକ ତଥ୍ୟ ଭାବ ପାଇଛି, ଜ୍ଞାନ ଆସିଲେ ଶରଦ ମାସର କୁହୁଡ଼ି ପରି ଶୀଘ୍ର ହ୍ରାସ ପାଏ।
ପରମାମ୍ ଆଗତୋ ଽସ୍ମ୍ଯ୍ ଅନ୍ତସ୍ ତୃପ୍ତିଂ ଜ୍ଞାନାମୃତେନ ତେ । ଅଵଗ୍ରହଭଯାକ୍ରାନ୍ତସ୍ ସ୍ଵାସାରେଣେଵ ଚାତକଃ
ତୁମର ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ମନରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସନ୍ତୋଷ ଲାଭ କରିଛି, ଯେପରି ଚାତକ ପକ୍ଷୀ ଅଭାବର ଭୟରେ ଏକ ବୁନ୍ଦି ବର୍ଷା ମିଳିଲେ ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କରେ।
ଅମୃତେନେଵ ସିକ୍ତୋ ଽହମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଗଚ୍ଛାମି ଶୀତତାମ୍ । ଉପରୀଵ ସମସ୍ତାନାଂ ତିଷ୍ଠାମ୍ଯ୍ ଅତୁଲସମ୍ପଦାମ୍
ଅମୃତରେ ସିଞ୍ଚିତ ହୋଇଥିବା ପରି, ମୁଁ ମନରେ ଶିତଳତା ଅନୁଭବ କରୁଛି। ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଅପୂର୍ବ ସମ୍ପଦର ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଦୃଢ଼ ରହିଛି।
ନ ତୃପ୍ତିମ୍ ଅଧିଗଚ୍ଛାମି ଵଚସାଂ ଵଦତସ୍ ତଵ । ଐନ୍ଦଵୀନାଂ ମରୀଚୀନାଂ ଚକୋରସ୍ ତୃଷିତୋ ଯଥା
ତୁମର ମଧୁର କଥା ଶୁଣିଲେ ମୋ ମନ ତୃପ୍ତି ପାଉନାହିଁ, ଯେପରି ତିବ୍ର ପିପାସି ଚକୋର ପକ୍ଷୀ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ଦେଖି ମଧୁରତା ଅନୁଭବ କରିପାରେନାହିଁ।
ତୃପ୍ତୋ ଽପି ଭୂଯଃ ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ ପ୍ରଶ୍ନମ୍ ଇମମ୍ ଈଶ୍ଵର । କୋ ନାମ ତୃପ୍ତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଗ୍ରସ୍ଥଂ ନ ପିବତ୍ଯ୍ ଅମୃତାସଵମ୍
ମୁଁ ତୃପ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପୁଣିଥରେ ପଚାରୁଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ, କିଏ ତୃପ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସାମ୍ନାରେ ରହିଥିବା ଅମୃତ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବ?
କିମ୍ ଉଚ୍ଯତେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ମିଥ୍ଯାପୁରୁଷନାମକମ୍ । ଵସ୍ତ୍ଵ୍ ଅଵସ୍ତୂକୃତଜଗଦ୍ଵସ୍ତୁଜାତଂ ଵଦାଶୁ ମେ
ହେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମୁନି, ଏହି ଭ୍ରମ ପୁରୁଷ ବୋଲି କାହାକୁ କୁହାଯାଏ? ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ମିଶ୍ର ଏହି ସଂସାର ବିଷୟରେ ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର କହ।
ମିଥ୍ଯାପୁରୁଷବୋଧାଯ ଶୃଣୁ ରାଘଵ ଶୋଭନାମ୍ । ଇମାମ୍ ଆଖ୍ଯାଯିକାଂ ହାସଜନନୀଂ ମଦୁଦୀରିତାମ୍
ହେ ରାଘବ, ଏହି ଭ୍ରମ ପୁରୁଷ ବିଷୟରେ ବୁଝିବା ପାଇଁ ମୋର ଏହି ମନୋହର ଓ ହସ୍ୟପ୍ରଦ ଗଳ୍ପଟି ଆଗ୍ରହରେ ଶୁଣ।
ଅସ୍ତି କଶ୍ଚିନ୍ ମହାବାହୋ ମାଯାଯନ୍ତ୍ରମଯଃ ପୁମାନ୍ । ବାଲପେଲଵଧୀର୍ ମୂଢୋ ଗୂଢୋ ମୌର୍ଖ୍ଯେଣ କେଵଲମ୍
ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏଠାରେ କେହି ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ମାୟାର ଯନ୍ତ୍ରରେ ତିଆରି, ସେ ଶିଶୁ ଭଳି ଅସହାୟ ଓ ଅବୁଝ, ଅଜ୍ଞାନରେ ଲୁଚି ରହିଛନ୍ତି।
ସ ଏକାନ୍ତେ କ୍ଵଚିଜ୍ ଜାତଶ୍ ଶୂନ୍ଯେ ତତ୍ରୈଵ ତିଷ୍ଠତି । କେଶୋଣ୍ଡୁକମ୍ ଇଵ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ମୃଗତୃଷ୍ଣେଵ ଵା ମରୌ
ସେ ଏକାନ୍ତରେ, ଶୂନ୍ୟ ଜାଗାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି ଓ ସେଉଁଠି ରହିଛନ୍ତି; ଆକାଶରେ କେଶର ଗୁଡିକିମ୍ବା ବାଲୁକାରେ ମୃଗତୃଷ୍ଣା ଭଳି।
ତସ୍ମାଦ୍ ଅନ୍ଯନ୍ ନ ତତ୍ରାସ୍ତି ଯଦ୍ ଅସ୍ତି ଚ ସ ଏଵ ତତ୍ । ଯଚ୍ ଚାନ୍ଯତ୍ ତତ୍ ସଦାଭାସଂ ନ ସ ପଶ୍ଯତି ଦୁର୍ମତିଃ
ସେଠି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ; ଯାହା ଅଛି, ସେ ଏକା ଅଟୁଟ। ଅନ୍ୟ ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ସେ ସବୁ ଭାସା ମାତ୍ର, ଯାହାକୁ ଅବୁଝ ମନେ କେବେ ବୁଝିପାରେନି।
ସଙ୍କଲ୍ପସ୍ ତସ୍ଯ ସଞ୍ଜାତସ୍ ତତ୍ର ଵୃଦ୍ଧିମ୍ ଉପେଯୁଷଃ । ଖସ୍ଯାହଂ ଖମ୍ ଅହଂ ଖଂ ମେ ଖଂ ରକ୍ଷାମୀତି ନିଶ୍ଚଲଃ
ତାଙ୍କର ମନରେ ଏକ ଭାବ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଯାହା ଏଠି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା: 'ମୁଁ ଆକାଶ, ଆକାଶ ମୁଁ, ଆକାଶ ମୋର, ମୁଁ ଆକାଶକୁ ରକ୍ଷା କରିବି' — ଏହି ଭାବରେ ସେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ।
ଖଂ ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵା ରକ୍ଷାମି ଵସ୍ତ୍ଵ୍ ଇଷ୍ଟଂ ରକ୍ଷ୍ଯମ୍ ଆଦରାତ୍ । ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତଯନ୍ ଵ୍ଯୋମରକ୍ଷାର୍ଥମ୍ ସୋ ଽକରୋଦ୍ ଗୃହମ୍
ମୁଁ ଆକାଶକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବି ଏବଂ ମୋର ଇଚ୍ଛିତ ଜିନିଷକୁ ସାତରେ ସମ୍ଭାଳିବି—ଏହିଭଳି ଭାବି, ସେ ଆକାଶକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଘର ତିଆରି କଲା।
ତସ୍ଯ କୋଶେ ବବନ୍ଧାସ୍ଥାଂ ରକ୍ଷିତଂ ଖଂ ମଯେତ୍ଯ୍ ଅସୌ । ଗୃହାକାଶେନ ସନ୍ତୁଷ୍ଟସ୍ ସ୍ଥିତସ୍ ସ ରଘୁନନ୍ଦନ
ସେ ଏହିଭଳି କହିଲା—‘ମୁଁ ଆକାଶକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିଛି’ ବୋଲି ଏକ ସନ୍ଦୁକରେ ଆକାଶକୁ ରଖିଲା, ଏବଂ ଘର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଆକାଶରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ରହିଲା, ହେ ରଘୁନନ୍ଦନ।