ଚିନ୍ତଯନ୍ନ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସୌ ଚିତ୍ତଂ ଯଦା ଵେଦ ନ କାନନେ । ତଦା ସଞ୍ଚିନ୍ତଯାମ୍ ଆସ ଧିଯେଦମ୍ ଅଵିଷଣ୍ଣଯା
ସେ ମନ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେତେବେଳେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏହାକୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ଅଚଳ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ଏଭଳି ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ପଦାର୍ଥଵୃନ୍ଦଂ ଦେହାଦି ନ ସର୍ଵମ୍ ଇତି କଥ୍ଯତେ । ତଦ୍ ଏତତ୍ କିଂ କ୍ଵ ଵା ଵ୍ଯର୍ଥଂ ନିରାଗସ୍କଂ ତ୍ଯଜାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ଦେହ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବସ୍ତୁମାନେ ସମସ୍ତ କିଛି ନୁହେଁ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ତେବେ ଏହି ଜିନିଷ କ'ଣ, କେଉଁଠି ଅଛି? ଯାହାରେ ଆସକ୍ତି ନାହିଁ ଓ ଅପ୍ରୟୋଜନୀୟ, ସେଠିକିଏଁ ମୁଁ ଏହାକୁ ଛାଡିବି?
ପିତୁସ୍ ସକାଶଂ ଗଚ୍ଛାମି ଜ୍ଞାତୁଂ ଚିତ୍ତମହାରିପୁମ୍ । ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚ ତତ୍ ତ୍ଯଜାମ୍ଯ୍ ଆଶୁ ତତସ୍ ତିଷ୍ଠାମି ଵିଜ୍ଵରମ୍
ମୁଁ ମୋ ବାପାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବି, ମନ ନାମର ବଡ଼ ଶତ୍ରୁକୁ ଜାଣିବା ପାଇଁ। ଏହାକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝିଲେ, ଶୀଘ୍ର ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିଦେବି ଏବଂ ତାପରେ ମୁଁ ଦୁଃଖ ଭିତରୁ ମୁକ୍ତ ରହିବି।
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ସ କଚ ଉତ୍ତତାର ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍ । ଵାକ୍ପତିଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସସ୍ନେହଂ ଵଵନ୍ଦେ ପ୍ରଣନାମ ଚ
ଏଭଳି ଭାବି, କଚ ଦେବଲୋକକୁ ଚଢ଼ିଗଲା। ସେ ବାଣୀର ଦେବତାଙ୍କୁ ଭେଟି, ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଜଣାଇଲା ଏବଂ ଶିର ନମାଇଲା।
ପପ୍ରଚ୍ଛ ଚୈନମ୍ ଏକାନ୍ତେ କିଂ ଚିତ୍ତଂ ଭଗଵନ୍ ମମ । ସ୍ଵରୂପଂ ବ୍ରୂହି ଚିତ୍ତସ୍ଯ ଯେନୈତତ୍ ସନ୍ତ୍ଯଜାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତରେ ପଚାରିଲା, 'ଭଗବନ୍ତ, ମୋର ମନ କଣ? ଦୟାକରି ମନର ସଠିକ୍ ସ୍ୱରୂପ କହନ୍ତୁ, ଯାହା ଜାଣି ମୁଁ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିପାରିବି।'
ଚିତ୍ତଂ ନିଜମ୍ ଅହଙ୍କାରଂ ଵିଦୁଶ୍ ଚିତ୍ତଵିଦୋ ଜନାଃ । ଅନ୍ତର୍ ଯୋ ଽଯମ୍ ଅହମ୍ଭାଵୋ ଜନ୍ତୋସ୍ ତଚ୍ ଚିତ୍ତମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁମାନେ ମନକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ କହନ୍ତି ନିଜର ମନ ହେଉଛି ଅହଂକାର। ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାଣୀର ଭିତରେ ଯେଉଁ 'ମୁଁ' ବୋଧ ଅଛି, ତାହାକୁ ମନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମନ୍ଯେ ଽସ୍ଯ ଦୁଷ୍କରସ୍ ତ୍ଯାଗୋ ନ ସିଦ୍ଧିମ୍ ଉପଗଚ୍ଛତି । କଥମ୍ ଏଷ କିଲ ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ଯୁଜ୍ଯତେ ଯୋଗିନାଂ ଵର
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର ଏବଂ ଏହା ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ସିଦ୍ଧି ମିଳେନାହିଁ। ଏହିପରି ଜିନିଷକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଯୋଗୀମାନେ କିପରି ଛାଡ଼ିପାରିବେ?
ଅପି ପୁଷ୍ପାଵଦଲନାଦ୍ ଅପି ଲୋଚନମୀଲନାତ୍ । ସୁକରୋ ଽହଙ୍କୃତିତ୍ଯାଗୋ ନ କ୍ଲେଶୋ ଽତ୍ର ମନାଗ୍ ଅପି
ଅହଂକାରକୁ ଛାଡ଼ିବା ଫୁଲ ଛିଣିବା କିମ୍ବା ଆଖି ବନ୍ଦ କରିବା ପରି ସହଜ; ଏଥିରେ କିଛିମାତ୍ର କଷ୍ଟ ନାହିଁ।
ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶନ୍ମହାକୋଟୀପ୍ରମାଣସ୍ଯ ମହାମତେ । ଗୁରୋ ଗୀର୍ଵାଣଵୃନ୍ଦସ୍ଯ କଥମ୍ ଏତଦ୍ ଵଦାଶୁ ମେ
ହେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ତେତିସ କୋଟି ଦେବତାମାନଙ୍କର ଗୁରୁ ପାଇଁ ଏହା କିପରି ସମ୍ଭବ? ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର ମୋତେ କୁହ।
ଯଥୈତଦ୍ ଏଵ ତନଯ ତଥା ଶୃଣୁ ଵଦାମି ତେ । ଅଜ୍ଞାନମାତ୍ରସଂସିଦ୍ଧଂ ଵସ୍ତୁ ଜ୍ଞାନେନ ନଶ୍ଯତି
ମୁଁ ଯେପରି କହୁଛି, ଏହିପରି ହିଁ ଶୁଣ, ପୁଅ। ଯେଉଁ ଜିନିଷ କେବଳ ଅଜ୍ଞାନରେ ଥାଏ, ତାହା ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଵସ୍ତୁତୋ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅହଙ୍କାରଃ ପୁତ୍ର ମିଥ୍ଯାଭ୍ରମୋ ହ୍ଯ୍ ଅସୌ । ଅସନ୍ ସନ୍ନ୍ ଇଵ ସମ୍ପନ୍ନୋ ବାଲଵେତାଲଵଚ୍ ଛଠଃ
ପୁଅ, ପ୍ରକୃତରେ ଆତ୍ମବୋଧ ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ; ଏହା କେବଳ ଭ୍ରମ ଏବଂ ମିଥ୍ୟା ଧାରଣା। ଏହା ଅସତ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଛୁଆଁ ମାନେ ଖେଳରେ ଚତୁରତା କରେ।
ଯଥା ରଜ୍ଜ୍ଵାଂ ଭୁଜଙ୍ଗତ୍ଵଂ ମରାଵ୍ ଅମ୍ବୁମତିର୍ ଯଥା । ମିଥ୍ଯାଵଭାସାତ୍ ସ୍ଫୁରତି ତଥା ମିଥ୍ଯାପ୍ଯ୍ ଅହଙ୍କୃତିଃ
ଯେପରି ଡୋରିକୁ ସାପ୍ ବୋଲି ଭାବିବା କିମ୍ବା ମରୁଭୂମିରେ ପାଣି ଦେଖାଯିବା, ସେପରି ଭ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମବୋଧ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଅସଦ୍ ଏଵ ଯଥା ଦ୍ଵିତ୍ଵଂ ମୋହାଦ୍ ଇନ୍ଦୋର୍ ଵିଲୋକ୍ଯତେ । ତଥା ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଅହଙ୍କାରୋ ନସତ୍ଯୋ ନାମ ସତ୍ଯଵତ୍
ମନର ଭ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ଯେପରି ଏକ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଦୁଇଟି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଆତ୍ମବୋଧ ମଧ୍ୟ ଅସତ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଏକମ୍ ଆଦ୍ଯନ୍ତରହିତଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅମଲଂ ତତମ୍ । ଖାଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅତିତରାମ୍ ଅଚ୍ଛଂ ଵିଦ୍ଯତେ ସର୍ଵଵେଦନମ୍
ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଅଛି, ଯାହାର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପିଛି, ଆକାଶଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଏବଂ ସବୁକିଛି ଜାଣିପାରେ।
ସର୍ଵତ୍ର ସର୍ଵଦା ସର୍ଵପ୍ରକାରଂ ସର୍ଵଜନ୍ତୁଷୁ । ତଦ୍ ଏଵୈକଂ କଚତ୍ଯ୍ ଅମ୍ବୁ ଵିଲୋଲାସ୍ଵ୍ ଇଵ ଵୀଚିଷୁ
ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ, ସମସ୍ତ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସେ ଏକମାତ୍ର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଏମିତି ଚଳିତିଛି—ଯେପରି ଚଞ୍ଚଳ ତରଙ୍ଗମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପାଣି ଘୁରୁଛି।
ଅତ୍ର କୋ ଽଯମ୍ ଅହମ୍ଭାଵଃ କୁତୋ ଵା କଥମ୍ ଉତ୍ଥିତଃ । କ୍ଵାବ୍ଧେର୍ ଜାତୋ ରଜୋରାଶିଃ କ୍ଵାନଲାଦ୍ ଉତ୍ଥିତମ୍ ଜଲମ୍
ଏଠାରେ ଏହି 'ମୁଁ' ଭାବ କଣ? ଏହା କେଉଁଠୁ, କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା? ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ କେଉଁଠି ଧୂଳିର ଢେର ଜନ୍ମ ନେଇପାରିବ? ଅଗ୍ନିରୁ କେଉଁପରି ପାଣି ବାହାରିପାରିବ?
ଅଯଂ ସୋ ଽହମ୍ ଇତି ଵ୍ଯର୍ଥଂ ପ୍ରତ୍ଯଯଂ ତ୍ଯଜ ପୁତ୍ରକ । ତୁଚ୍ଛଂ ପରିମିତାକାରଂ ଦିକ୍କାଲଵିଵଶୀକୃତମ୍
ପୁଅ, 'ମୁଁ ଏହି' ଭାବକୁ ଛାଡ଼ିଦେ; ଏହା ଅର୍ଥହୀନ, ଖାଲି, ସୀମିତ ଆକାରର, ଦିଗ, ସମୟ ଓ ପରିସ୍ଥିତିରେ ବନ୍ଧା।
ଦିକ୍କାଲାଦ୍ଯନଵଚ୍ଛିନ୍ନଂ ସ୍ଵଚ୍ଛଂ ନିତ୍ଯୋଦିତଂ ତତମ୍ । ସର୍ଵାର୍ଥମଯମ୍ ଏକାର୍ଥଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅମଲଂ ଭଵାନ୍
ତୁମେ ହେଉଛ, ଯାହା ଦିଗ, ସମୟ ଓ ଏମିତି ଅନ୍ୟ କିଛିରେ ବନ୍ଧା ନୁହେଁ—ସ୍ୱଚ୍ଛ, ସଦା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି, ସମସ୍ତର ସାର, ଏକମାତ୍ର ଅର୍ଥ, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, ନିର୍ମଳ।
ଫଲକୁସୁମଦଲାନାଂ ସର୍ଵଦିକ୍ସଂସ୍ଥିତାନାଂ ରସ ଇଵ ଜଗତାଂ ତ୍ଵଂ ସଂସ୍ଥିତସ୍ ସର୍ଵଦୈଵ । ଵିମଲତରଚିଦାତ୍ମା ନିତ୍ଯମ୍ ଏଵାତ୍ଯନନ୍ତଃ କ ଇଵ କିଲ ତଵାହଂନିଶ୍ଚଯୋ ଭାଵମୂର୍ତେ
ଫଳ, ଫୁଲ ଓ ପତ୍ରର ରସ ଯେପରି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପିଥାଏ, ସେପରି ତୁମେ ସବୁ ଜଗତରେ ସଦା ବ୍ୟାପିତ ଅଛ। ତୁମର ସ୍ୱରୂପ ସଦା ପବିତ୍ର ଚେତନା ଓ ଅସୀମ। ଏପରି ଭାବର ଦେହ ଥିବା ତୁମେ, 'ମୁଁ' ବୋଲି କୌଣସି ନିଶ୍ଚିତ ଧାରଣା କେମିତି ହେବ?
ଇତି ପ୍ରାପ୍ଯ ପରଂ ଯୋଗମ୍ ଉପଦେଶମ୍ ଅନୁତ୍ତମମ୍ । ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତୋ ବଭୂଵାସୌ ତତୋ ଦେଵଗୁରୋସ୍ ସୁତଃ
ଏଭଳି ଉତ୍ତମ ଯୋଗ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପଦେଶ ପାଇ, ଦେବଗୁରୁଙ୍କର ପୁଅ ସଜୀବାବସ୍ଥାରେ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ।
ନିର୍ଭାଵୋ ନିରହଙ୍କାରଶ୍ ଛିନ୍ନଗ୍ରନ୍ଥିଃ ପ୍ରଶାନ୍ତଧୀଃ । କଚୋ ଯଥା ସ୍ଥିତୋ ରାମ ତଥା ତିଷ୍ଠାଵିକାରଵାନ୍
ସ୍ୱଭାବ ଓ ଅହଂକାର ଛାଡି, ସମସ୍ତ ଗଠି ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ, ମନ ଶାନ୍ତ ଥିଲା। ରାମ, ଯେପରି ନିର୍ମଳ ପାଣି ଶାନ୍ତ ରହେ, ସେପରି ସେ ଅଚଳ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଲେ।
ଅହଙ୍କାରମ୍ ଅସଦ୍ ଵିଦ୍ଧି ମୈନମ୍ ଆଶ୍ରଯ ମା ତ୍ଯଜ । ଅସତଶ୍ ଶଶଶୃଙ୍ଗସ୍ଯ କିଲ ତ୍ଯାଗଗ୍ରହୌ କୁତଃ
ଅହଂକାରକୁ ଅସତ୍ୟ ବୋଲି ଜାଣ; ଏହାରେ ଭରସା କରନି, ଏହାକୁ ଛାଡିଦେ। ଯେପରି ଖରାର ଶିଙ୍ଗ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଅସତ୍ୟ ଜିନିଷକୁ ଧରିବା କିମ୍ବା ଛାଡିବା କେମିତି ସମ୍ଭବ?
ଅସମ୍ଭଵତ୍ଯ୍ ଅହଙ୍କାରେ କ୍ଵ ତେ ମରଣଜନ୍ମନୀ । ନଭଃକ୍ଷେତ୍ରତଯା ଵ୍ଯୁପ୍ତଂ କେନ ସଙ୍ଗୃହ୍ଯତେ ଫଲମ୍
ଯେତେବେଳେ ମୁଁ-ଭାବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ତୁମ ପାଇଁ ଜନ୍ମ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ କେଉଁଠି ହେବ? ଯେପରି ଆକାଶ ସମଗ୍ର ଦିଗକୁ ଭରି ରହିଛି, ସେପରି ଏହାର ଫଳ କିଏ ଧରିପାରିବ?
ନିରଂଶଂ ଶାନ୍ତସଙ୍କଲ୍ପଂ ସର୍ଵଭାଵାତ୍ମକଂ ତତମ୍ । ପରମାଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଣୋସ୍ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ତ୍ଵଂ ନିରାମଯମ୍
ତୁମେ ଅଖଣ୍ଡ, ଶାନ୍ତ ଚିନ୍ତା ଥିବା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ବ୍ୟାପିତ, ସବୁଠୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ମାତ୍ର, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ।
ଯଥାମ୍ଭସସ୍ ତରଙ୍ଗାଦି ଯଥା ହେମ୍ନୋ ଽଙ୍ଗଦାଦି ଵା । ତଦ୍ ଏଵାତଦ୍ ଇଵାଭାସଂ ତଥାହମ୍ଭାଵନଂ ଚିତଃ
ଯେପରି ପାଣିରୁ ତରଙ୍ଗ ଉଠେ, କିମ୍ବା ସୁନାରୁ ଗହନା ତିଆରି ହୁଏ, ସେପରି ଚେତନାରୁ 'ମୁଁ' ଭାବ ଦେଖାଯାଏ—ସେଠାରେ ଏହା ନିଜେ ନିଜ, ତଥାପି ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ।
ଅବୋଧେନ ଜଗତ୍ ସର୍ଵଂ ମାଯାମଯମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍ । ବୋଧେନ ସକଲଂ ବ୍ରହ୍ମରୂପଂ ସମ୍ପଦ୍ଯତେ ଽନଘ
ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସଂସାର ମାୟାର ଭଳି ଦେଖାଯାଏ; ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ହେ ନିର୍ମଳ, ସମସ୍ତ କିଛି ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ୱରୂପ ହୋଇଯାଏ।
ଦ୍ଵିତ୍ଵୈକତ୍ଵମତୀ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଶେଷସ୍ଥସ୍ ସୁଖିତୋ ଭଵ । ମା ଦୁଃଖିତୋ ଭଵ ଵ୍ଯର୍ଥଂ ତ୍ଵଂ ମିଥ୍ଯାପୁରୁଷୋ ଯଥା
ଦ୍ୱିତୀୟତା ଓ ଏକତା ଭାବକୁ ଛାଡି, ଯାହା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଛି ସେଥିରେ ଦୃଢ଼ ରୁହି ଖୁସିରେ ରୁହ। ଅନାବଶ୍ୟକ ଦୁଃଖ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରନି, ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପରି ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ମାଯେଯମ୍ ଅତିଦୁଷ୍ପାରା ସାଂସାରୀ ସାରତାଂ ଗତା । ଶରଦା ମିହିକେଵାଶୁ ବୋଧେନାଯାତି ତାନଵମ୍
ଏହି ସଂସାର ମାୟାରେ ଗଢ଼ା, ଏବଂ ଏହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ। ତଥାପି, ଏହା ଯେପରି ଏକ ତଥ୍ୟ ଭାବ ପାଇଛି, ଜ୍ଞାନ ଆସିଲେ ଶରଦ ମାସର କୁହୁଡ଼ି ପରି ଶୀଘ୍ର ହ୍ରାସ ପାଏ।
ପରମାମ୍ ଆଗତୋ ଽସ୍ମ୍ଯ୍ ଅନ୍ତସ୍ ତୃପ୍ତିଂ ଜ୍ଞାନାମୃତେନ ତେ । ଅଵଗ୍ରହଭଯାକ୍ରାନ୍ତସ୍ ସ୍ଵାସାରେଣେଵ ଚାତକଃ
ତୁମର ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ମନରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସନ୍ତୋଷ ଲାଭ କରିଛି, ଯେପରି ଚାତକ ପକ୍ଷୀ ଅଭାବର ଭୟରେ ଏକ ବୁନ୍ଦି ବର୍ଷା ମିଳିଲେ ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କରେ।
ଅମୃତେନେଵ ସିକ୍ତୋ ଽହମ୍ ଅନ୍ତର୍ ଗଚ୍ଛାମି ଶୀତତାମ୍ । ଉପରୀଵ ସମସ୍ତାନାଂ ତିଷ୍ଠାମ୍ଯ୍ ଅତୁଲସମ୍ପଦାମ୍
ଅମୃତରେ ସିଞ୍ଚିତ ହୋଇଥିବା ପରି, ମୁଁ ମନରେ ଶିତଳତା ଅନୁଭବ କରୁଛି। ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଅପୂର୍ବ ସମ୍ପଦର ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଦୃଢ଼ ରହିଛି।