ପରିପୂଜ୍ଯାଭିଵନ୍ଦ୍ଯୈନଂ ସମାଲିଙ୍ଗିତପୁତ୍ରକମ୍ । ଅପୃଚ୍ଛଦ୍ ଵାକ୍ପତିଂ ଭୂଯସ୍ ସ କଚଃ କ୍ଲାନ୍ତଯା ଗିରା
ସେ ମନୋୟୋଗରେ ପୂଜା କରି, ସମ୍ମାନ ସହିତ ଶିର ନମାଇ, ପୁଅକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, କ୍ଲାନ୍ତ ଶବ୍ଦରେ ମଧ୍ୟ ଏବେ ପୁନି ବକ୍ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ ।
ଅଦ୍ଯେଦମ୍ ଅଷ୍ଟମଂ ଵର୍ଷଂ ସର୍ଵତ୍ଯାଗଃ କୃତୋ ମଯା । ତଥାପି ତାତ ଵିଶ୍ରାନ୍ତିଂ ନାଧିଗଚ୍ଛାମ୍ଯ୍ ଅନିନ୍ଦିତାମ୍
ଆଜି ଏହି ଅଷ୍ଟମ ବର୍ଷ ହେଲା, ମୁଁ ସବୁକିଛି ଛାଡ଼ିଦେଇଛି; ତଥାପି, ବାପା, ମୁଁ ନିର୍ମଳ ଶାନ୍ତିକୁ ପାଇପାରିନାହିଁ ।
ଏଵମ୍ ଆର୍ତମନସ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିନ୍ କଚେ ଵଦତି କାନନେ । ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ତ୍ଯଜେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଵାକ୍ପତିର୍ ଦିଵମ୍ ଉଦ୍ଯଯୌ
ଏଭଳି ଦୁଃଖିତ ମନେ କଚ ବନରେ କହିଥିବାବେଳେ, ବକ୍ତା କେବଳ 'ସବୁକିଛି ଛାଡ଼' ବୋଲି କହି, ଦିବ୍ୟଲୋକକୁ ଚଳିଗଲେ ।
ଗତେ ତସ୍ମିନ୍ କଚୋ ଦେହାଦ୍ ଵଲ୍କଲାଦ୍ଯ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଶେଷତଃ । ତତ୍ଯାଜାମ୍ବୁଦଵର୍ଷାଦି ଶରଦୀଵ ନଭସ୍ତଲମ୍
ସେଠାରୁ ବକ୍ତା ଚଳିଯିବା ପରେ, କଚ ତାଙ୍କ ଦେହର ଚେରା-ଉଡ଼ଣା ଓ ସମସ୍ତ କିଛି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯେପରି ଶରତ୍କାଳର ଆକାଶ ମେଘ, ବର୍ଷା ଓ ବିଜୁଳିକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ ।
ଉଵାସୈକୋ ଦିଗନ୍ତେଷୁ ଶାନ୍ତଶ୍ ଶୂନ୍ଯଵପୁଶ୍ ଶ୍ଵସନ୍ । ଗତେନ୍ଦ୍ଵଭ୍ରାର୍କତାରେଣ ଶରଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନା ସମୋପମଃ
ସେ ଏକାକି ଦିଗନ୍ତରେ ବସିଲେ, ଶାନ୍ତ ଓ ଶୂନ୍ୟ ଦେହରେ, କେବଳ ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିଲେ—ଯେପରି ଶରତ୍କାଳୀନ ଆକାଶ ଚନ୍ଦ୍ର, ମେଘ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାରା ବିନା ଶାନ୍ତ ଓ ନିର୍ମଳ ଥାଏ।
ପୁନର୍ ଵର୍ଷତ୍ରଯେଣୈଷ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିତ୍ କାନନାନ୍ତରେ । ଦୂଯମାନମନାଃ ପ୍ରାପ ତମ୍ ଏଵ ପିତରଂ ଗୁରୁମ୍
ତିନି ବର୍ଷ ପରେ, ଆଉ ଏକ ଅଞ୍ଚଳରେ, ମନ ଅପରିଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ, ସେ ପୁଣି ସେଇ ପିତା ଓ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
କୃତପୂଜାକ୍ରମୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ସମାଲିଙ୍ଗିତପୁତ୍ରକମ୍ । ଅପୃଚ୍ଛତ୍ ତମ୍ ଅସୌ ଭୂଯଃ ଖେଦଗଦ୍ଗଦଯା ଗିରା
ଭକ୍ତି ସହିତ ଉଚିତ ପୂଜା କରି, ପୁଅକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଏବଂ କ୍ଲାନ୍ତିରେ ଭରିଆ ଗଳାରେ ପୁଣି ତାକୁ ପଚାରିଲେ।
ତାତ ସର୍ଵଂ ପରିତ୍ଯକ୍ତଂ କନ୍ଥାଵେଣୁଲତାଦ୍ଯ୍ ଅପି । ତଥାପି ନାସ୍ତି ଵିଶ୍ରାନ୍ତିସ୍ ସ୍ଵପଦେ କିଂ କରୋମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ପିତା, ମୁଁ ସବୁକିଛି ଛାଡ଼ିଦେଇଛି—କାଠ ଓ ଲତାର ଜାମା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ—ତଥାପି ମୋ ମନରେ ଶାନ୍ତି ଆସୁନାହିଁ; ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ମୁଁ କଣ କରିବି?
ଚିତ୍ତଂ ସର୍ଵମ୍ ଇତି ପ୍ରାହୁସ୍ ତତ୍ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପୁତ୍ର ରାଜସେ । ଚିତ୍ତତ୍ଯାଗଂ ଵିଦୁସ୍ ସର୍ଵତ୍ଯାଗଂ ତ୍ଯାଗଵିଦୋ ଜନାଃ
ମନ ହିଁ ସବୁ କିଛି ବୋଲି କହାଯାଏ; ଏହାକୁ ଛାଡିଦେଲେ, ପୁଅ, ମନୁଷ୍ୟ ରାଜା ହେବାକୁ ସମର୍ଥ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ମନକୁ ଛାଡିବାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସବୁ କିଛି ଛାଡିଦେବାର ଅର୍ଥ ବୁଝନ୍ତି; ଏମିତି ଲୋକମାନେ ଏକାଠିକି ତ୍ୟାଗକୁ ଜାଣନ୍ତି।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଵାକ୍ପତିଃ ପୁତ୍ରଂ ପୁପ୍ଲୁଵେ ତରସା ନଭଃ । ଅନ୍ଵିଯେଷ କଚଶ୍ ଚିତ୍ତଂ ପରିତ୍ଯକ୍ତୁମ୍ ଅଖିନ୍ନଧୀଃ
ଏଭଳି କହି, ବାଣୀର ଦେବତା ତୁରନ୍ତ ଆକାଶକୁ ଉଡିଗଲେ; କଚ ଅଟୁଟ ମନସ୍କାମନା ସହିତ ମନକୁ ଛାଡିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଚିନ୍ତଯନ୍ନ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସୌ ଚିତ୍ତଂ ଯଦା ଵେଦ ନ କାନନେ । ତଦା ସଞ୍ଚିନ୍ତଯାମ୍ ଆସ ଧିଯେଦମ୍ ଅଵିଷଣ୍ଣଯା
ସେ ମନ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେତେବେଳେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏହାକୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ଅଚଳ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ଏଭଳି ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ପଦାର୍ଥଵୃନ୍ଦଂ ଦେହାଦି ନ ସର୍ଵମ୍ ଇତି କଥ୍ଯତେ । ତଦ୍ ଏତତ୍ କିଂ କ୍ଵ ଵା ଵ୍ଯର୍ଥଂ ନିରାଗସ୍କଂ ତ୍ଯଜାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ଦେହ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବସ୍ତୁମାନେ ସମସ୍ତ କିଛି ନୁହେଁ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ତେବେ ଏହି ଜିନିଷ କ'ଣ, କେଉଁଠି ଅଛି? ଯାହାରେ ଆସକ୍ତି ନାହିଁ ଓ ଅପ୍ରୟୋଜନୀୟ, ସେଠିକିଏଁ ମୁଁ ଏହାକୁ ଛାଡିବି?
ପିତୁସ୍ ସକାଶଂ ଗଚ୍ଛାମି ଜ୍ଞାତୁଂ ଚିତ୍ତମହାରିପୁମ୍ । ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚ ତତ୍ ତ୍ଯଜାମ୍ଯ୍ ଆଶୁ ତତସ୍ ତିଷ୍ଠାମି ଵିଜ୍ଵରମ୍
ମୁଁ ମୋ ବାପାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବି, ମନ ନାମର ବଡ଼ ଶତ୍ରୁକୁ ଜାଣିବା ପାଇଁ। ଏହାକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝିଲେ, ଶୀଘ୍ର ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିଦେବି ଏବଂ ତାପରେ ମୁଁ ଦୁଃଖ ଭିତରୁ ମୁକ୍ତ ରହିବି।
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ସ କଚ ଉତ୍ତତାର ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍ । ଵାକ୍ପତିଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସସ୍ନେହଂ ଵଵନ୍ଦେ ପ୍ରଣନାମ ଚ
ଏଭଳି ଭାବି, କଚ ଦେବଲୋକକୁ ଚଢ଼ିଗଲା। ସେ ବାଣୀର ଦେବତାଙ୍କୁ ଭେଟି, ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଜଣାଇଲା ଏବଂ ଶିର ନମାଇଲା।
ପପ୍ରଚ୍ଛ ଚୈନମ୍ ଏକାନ୍ତେ କିଂ ଚିତ୍ତଂ ଭଗଵନ୍ ମମ । ସ୍ଵରୂପଂ ବ୍ରୂହି ଚିତ୍ତସ୍ଯ ଯେନୈତତ୍ ସନ୍ତ୍ଯଜାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତରେ ପଚାରିଲା, 'ଭଗବନ୍ତ, ମୋର ମନ କଣ? ଦୟାକରି ମନର ସଠିକ୍ ସ୍ୱରୂପ କହନ୍ତୁ, ଯାହା ଜାଣି ମୁଁ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିପାରିବି।'
ଚିତ୍ତଂ ନିଜମ୍ ଅହଙ୍କାରଂ ଵିଦୁଶ୍ ଚିତ୍ତଵିଦୋ ଜନାଃ । ଅନ୍ତର୍ ଯୋ ଽଯମ୍ ଅହମ୍ଭାଵୋ ଜନ୍ତୋସ୍ ତଚ୍ ଚିତ୍ତମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁମାନେ ମନକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ କହନ୍ତି ନିଜର ମନ ହେଉଛି ଅହଂକାର। ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାଣୀର ଭିତରେ ଯେଉଁ 'ମୁଁ' ବୋଧ ଅଛି, ତାହାକୁ ମନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମନ୍ଯେ ଽସ୍ଯ ଦୁଷ୍କରସ୍ ତ୍ଯାଗୋ ନ ସିଦ୍ଧିମ୍ ଉପଗଚ୍ଛତି । କଥମ୍ ଏଷ କିଲ ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ଯୁଜ୍ଯତେ ଯୋଗିନାଂ ଵର
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର ଏବଂ ଏହା ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ସିଦ୍ଧି ମିଳେନାହିଁ। ଏହିପରି ଜିନିଷକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଯୋଗୀମାନେ କିପରି ଛାଡ଼ିପାରିବେ?
ଅପି ପୁଷ୍ପାଵଦଲନାଦ୍ ଅପି ଲୋଚନମୀଲନାତ୍ । ସୁକରୋ ଽହଙ୍କୃତିତ୍ଯାଗୋ ନ କ୍ଲେଶୋ ଽତ୍ର ମନାଗ୍ ଅପି
ଅହଂକାରକୁ ଛାଡ଼ିବା ଫୁଲ ଛିଣିବା କିମ୍ବା ଆଖି ବନ୍ଦ କରିବା ପରି ସହଜ; ଏଥିରେ କିଛିମାତ୍ର କଷ୍ଟ ନାହିଁ।
ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶନ୍ମହାକୋଟୀପ୍ରମାଣସ୍ଯ ମହାମତେ । ଗୁରୋ ଗୀର୍ଵାଣଵୃନ୍ଦସ୍ଯ କଥମ୍ ଏତଦ୍ ଵଦାଶୁ ମେ
ହେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ତେତିସ କୋଟି ଦେବତାମାନଙ୍କର ଗୁରୁ ପାଇଁ ଏହା କିପରି ସମ୍ଭବ? ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର ମୋତେ କୁହ।
ଯଥୈତଦ୍ ଏଵ ତନଯ ତଥା ଶୃଣୁ ଵଦାମି ତେ । ଅଜ୍ଞାନମାତ୍ରସଂସିଦ୍ଧଂ ଵସ୍ତୁ ଜ୍ଞାନେନ ନଶ୍ଯତି
ମୁଁ ଯେପରି କହୁଛି, ଏହିପରି ହିଁ ଶୁଣ, ପୁଅ। ଯେଉଁ ଜିନିଷ କେବଳ ଅଜ୍ଞାନରେ ଥାଏ, ତାହା ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଵସ୍ତୁତୋ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅହଙ୍କାରଃ ପୁତ୍ର ମିଥ୍ଯାଭ୍ରମୋ ହ୍ଯ୍ ଅସୌ । ଅସନ୍ ସନ୍ନ୍ ଇଵ ସମ୍ପନ୍ନୋ ବାଲଵେତାଲଵଚ୍ ଛଠଃ
ପୁଅ, ପ୍ରକୃତରେ ଆତ୍ମବୋଧ ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ; ଏହା କେବଳ ଭ୍ରମ ଏବଂ ମିଥ୍ୟା ଧାରଣା। ଏହା ଅସତ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଛୁଆଁ ମାନେ ଖେଳରେ ଚତୁରତା କରେ।
ଯଥା ରଜ୍ଜ୍ଵାଂ ଭୁଜଙ୍ଗତ୍ଵଂ ମରାଵ୍ ଅମ୍ବୁମତିର୍ ଯଥା । ମିଥ୍ଯାଵଭାସାତ୍ ସ୍ଫୁରତି ତଥା ମିଥ୍ଯାପ୍ଯ୍ ଅହଙ୍କୃତିଃ
ଯେପରି ଡୋରିକୁ ସାପ୍ ବୋଲି ଭାବିବା କିମ୍ବା ମରୁଭୂମିରେ ପାଣି ଦେଖାଯିବା, ସେପରି ଭ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମବୋଧ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଅସଦ୍ ଏଵ ଯଥା ଦ୍ଵିତ୍ଵଂ ମୋହାଦ୍ ଇନ୍ଦୋର୍ ଵିଲୋକ୍ଯତେ । ତଥା ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଅହଙ୍କାରୋ ନସତ୍ଯୋ ନାମ ସତ୍ଯଵତ୍
ମନର ଭ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ଯେପରି ଏକ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଦୁଇଟି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଆତ୍ମବୋଧ ମଧ୍ୟ ଅସତ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଏକମ୍ ଆଦ୍ଯନ୍ତରହିତଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅମଲଂ ତତମ୍ । ଖାଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅତିତରାମ୍ ଅଚ୍ଛଂ ଵିଦ୍ଯତେ ସର୍ଵଵେଦନମ୍
ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଅଛି, ଯାହାର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପିଛି, ଆକାଶଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଏବଂ ସବୁକିଛି ଜାଣିପାରେ।
ସର୍ଵତ୍ର ସର୍ଵଦା ସର୍ଵପ୍ରକାରଂ ସର୍ଵଜନ୍ତୁଷୁ । ତଦ୍ ଏଵୈକଂ କଚତ୍ଯ୍ ଅମ୍ବୁ ଵିଲୋଲାସ୍ଵ୍ ଇଵ ଵୀଚିଷୁ
ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ, ସମସ୍ତ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସେ ଏକମାତ୍ର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଏମିତି ଚଳିତିଛି—ଯେପରି ଚଞ୍ଚଳ ତରଙ୍ଗମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପାଣି ଘୁରୁଛି।
ଅତ୍ର କୋ ଽଯମ୍ ଅହମ୍ଭାଵଃ କୁତୋ ଵା କଥମ୍ ଉତ୍ଥିତଃ । କ୍ଵାବ୍ଧେର୍ ଜାତୋ ରଜୋରାଶିଃ କ୍ଵାନଲାଦ୍ ଉତ୍ଥିତମ୍ ଜଲମ୍
ଏଠାରେ ଏହି 'ମୁଁ' ଭାବ କଣ? ଏହା କେଉଁଠୁ, କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା? ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ କେଉଁଠି ଧୂଳିର ଢେର ଜନ୍ମ ନେଇପାରିବ? ଅଗ୍ନିରୁ କେଉଁପରି ପାଣି ବାହାରିପାରିବ?
ଅଯଂ ସୋ ଽହମ୍ ଇତି ଵ୍ଯର୍ଥଂ ପ୍ରତ୍ଯଯଂ ତ୍ଯଜ ପୁତ୍ରକ । ତୁଚ୍ଛଂ ପରିମିତାକାରଂ ଦିକ୍କାଲଵିଵଶୀକୃତମ୍
ପୁଅ, 'ମୁଁ ଏହି' ଭାବକୁ ଛାଡ଼ିଦେ; ଏହା ଅର୍ଥହୀନ, ଖାଲି, ସୀମିତ ଆକାରର, ଦିଗ, ସମୟ ଓ ପରିସ୍ଥିତିରେ ବନ୍ଧା।
ଦିକ୍କାଲାଦ୍ଯନଵଚ୍ଛିନ୍ନଂ ସ୍ଵଚ୍ଛଂ ନିତ୍ଯୋଦିତଂ ତତମ୍ । ସର୍ଵାର୍ଥମଯମ୍ ଏକାର୍ଥଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅମଲଂ ଭଵାନ୍
ତୁମେ ହେଉଛ, ଯାହା ଦିଗ, ସମୟ ଓ ଏମିତି ଅନ୍ୟ କିଛିରେ ବନ୍ଧା ନୁହେଁ—ସ୍ୱଚ୍ଛ, ସଦା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି, ସମସ୍ତର ସାର, ଏକମାତ୍ର ଅର୍ଥ, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, ନିର୍ମଳ।
ଫଲକୁସୁମଦଲାନାଂ ସର୍ଵଦିକ୍ସଂସ୍ଥିତାନାଂ ରସ ଇଵ ଜଗତାଂ ତ୍ଵଂ ସଂସ୍ଥିତସ୍ ସର୍ଵଦୈଵ । ଵିମଲତରଚିଦାତ୍ମା ନିତ୍ଯମ୍ ଏଵାତ୍ଯନନ୍ତଃ କ ଇଵ କିଲ ତଵାହଂନିଶ୍ଚଯୋ ଭାଵମୂର୍ତେ
ଫଳ, ଫୁଲ ଓ ପତ୍ରର ରସ ଯେପରି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପିଥାଏ, ସେପରି ତୁମେ ସବୁ ଜଗତରେ ସଦା ବ୍ୟାପିତ ଅଛ। ତୁମର ସ୍ୱରୂପ ସଦା ପବିତ୍ର ଚେତନା ଓ ଅସୀମ। ଏପରି ଭାବର ଦେହ ଥିବା ତୁମେ, 'ମୁଁ' ବୋଲି କୌଣସି ନିଶ୍ଚିତ ଧାରଣା କେମିତି ହେବ?
ଇତି ପ୍ରାପ୍ଯ ପରଂ ଯୋଗମ୍ ଉପଦେଶମ୍ ଅନୁତ୍ତମମ୍ । ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତୋ ବଭୂଵାସୌ ତତୋ ଦେଵଗୁରୋସ୍ ସୁତଃ
ଏଭଳି ଉତ୍ତମ ଯୋଗ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପଦେଶ ପାଇ, ଦେବଗୁରୁଙ୍କର ପୁଅ ସଜୀବାବସ୍ଥାରେ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ।