ତ୍ଵାଂ ନିର୍ମିତଵତୋ ଧାତୁର୍ ଗୁଣଜାଲାତିଶାଯିନୀମ୍ । ମନ୍ଯେ ପ୍ରକୁପିତା ନୂନମ୍ ଅରୁନ୍ଧତ୍ଯାଦିକାସ୍ ସ୍ତ୍ରିଯଃ
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଅତିକ୍ରମ କରି ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ଏହିଥିରେ ଅରୁଣ୍ଧତୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହିଳାମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଇର୍ଷ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି।
ସତୀତ୍ଵରୂପସୌଜନ୍ଯଗୁଣରତ୍ନସମୁଦ୍ଗିକେ । ଏହି ମେ ତ୍ଵଦ୍ଗୁଣୋତ୍କସ୍ଯ ପୁନର୍ ଆଲିଙ୍ଗନଂ କୁରୁ
ସତୀତ୍ୱ, ରୂପ, ସଉଜନ୍ୟ ଓ ଗୁଣର ରତ୍ନଭଣ୍ଡାର, ମୋ ମନ ତୁମ ଗୁଣ ପାଇଁ ଆତୁର ହୋଇଛି, ଆସ, ଆଉଥରେ ମୋତେ ଆଲିଙ୍ଗନ କର।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ମୃଗଶାଵାକ୍ଷୀଂ ଚୂଡାଲାଂ ସ ଶିଖିଧ୍ଵଜଃ । ଆଲିଲିଙ୍ଗ ପୁନର୍ ଗାଢଂ ନକୁଲୋ ନକୁଲୀମ୍ ଇଵ
ଏଭଳି କହି ମୃଗଶାବକ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଚୂଡାଳାଙ୍କୁ ଶିଖିଧ୍ୱଜ ଆଉଥରେ ଭଲଭାବରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଯେପରି ଏକ ନର ନକୁଳ ତାଙ୍କର ସାଥିନୀକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରେ।
ଦେଵ ଶୁଷ୍କକ୍ରିଯାଜାଲପରେ ତ୍ଵଯ୍ଯ୍ ଆକୁଲାତ୍ମନି । ତଥାଭୂଵଂ ଭୃଶମ୍ ଅହଂ ତ୍ଵଦର୍ଥଂ ଦୁଃଖିତା କିଲ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଯେତେବେଳେ ଶୁଷ୍କ କ୍ରିୟାକଳାପରେ ଲିନ ଥିଲେ ଏବଂ ଆପଣଙ୍କର ମନ ଅସ୍ଥିର ଥିଲା, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଖୁବ ଦୁଃଖିତ ହୋଇଥିଲି।
ତେନ ତ୍ଵଦଵବୋଧାତ୍ମା ସ୍ଵାର୍ଥ ଏଵୋପପାଦିତଃ । ମଯା ତଦ୍ ଅତ୍ର କିଂ ଦେଵଃ କରୋତି ମଯି ଶଂସନମ୍
ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଜାଗୃତି ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିଛି; ଏହି କଥାରେ ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ପ୍ରଶଂସା କରି କ'ଣ ଉପକାର କରିପାରିବେ?
ତ୍ଵଯା ଯଥା ଵରାରୋହେ ସ୍ଵାର୍ଥସ୍ ସମ୍ପାଦିତଶ୍ ଶୁଭଃ । ତଥେଦାନୀଂ ସତାଂ ସର୍ଵାସ୍ ସାଧଯନ୍ତୁ କୁଲସ୍ତ୍ରିଯଃ
ଯେପରି ଆପଣ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ନିଜ ଶୁଭ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରିଛନ୍ତି, ସେପରି ଏବେ ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ କୁଳର ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତାହା ସାଧନ କରନ୍ତୁ।
ବୁଦ୍ଧ୍ଯଂଶୈକାନ୍ତଵିଶ୍ରାନ୍ତଜଗଜ୍ଜାଲକ ଦେଵ ହେ । ଅଦ୍ଯ ତଂ ପ୍ରାକ୍ତନଂ କଚ୍ଚିନ୍ ମୋହଂ ସମନୁପଶ୍ଯସି
ହେ ଦେବ, ଯିଏ ଜଗତର ସମସ୍ତ ଜାଲକୁ ବୁଦ୍ଧିର ଏକ ଅଂଶରେ ଆଧାର କରି ଅବିଚଳ ରହିଛନ୍ତି, ଆଜି ଆପଣ ସେ ପୁରୁଣା ମୂଢତାକୁ ଦେଖିପାରୁଛନ୍ତି କି?
ଇଦଂ କରୋମି ନେଦଂ ତୁ ପ୍ରାପ୍ନୋମୀଦମ୍ ଇତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଇତି । ଅନ୍ତର୍ ହସସି ତାଂ କଚ୍ଚିଦ୍ ଆଶାପେଲଵତାଂ ଧିଯଃ
ମନର ଯେଉଁ ଆଶା ଥିଲା—'ଏହା କରିବି, ସେହି କରିବିନି, ଏହା ପାଇବି, ସେହି ପାଇବିନି'—ସେମାନେ ଯେପରି ଅନର୍ଥକ ଶାପ ଭଳି, ଆପଣ ଏବେ ଭିତରେ ହସୁଛନ୍ତି କି?
ତାସ୍ ତୁଚ୍ଛତୃଷ୍ଣାକଲନାସ୍ ତାସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପକୁକଲ୍ପନାଃ । ତ୍ଵଯି ନାଦ୍ଯାଵଲୋକ୍ଯନ୍ତେ ଦେଵ ଵ୍ଯୋମ୍ନୀଵ ପର୍ଵତାଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଅର୍ଥହୀନ ତୃଷ୍ଣା ଓ ଭ୍ରମ ଉପଜାଇଥିବା କଳ୍ପନା, ମନର ଟେଢ଼ା ଭାବନାଗୁଡ଼ିକ ଆଜି ଆପଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ, ଯେପରି ଆକାଶରେ ପାହାଡ଼ ଦେଖାଯାଏନାହିଁ ।
କସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅଦ୍ଯାଙ୍ଗସମ୍ପନ୍ନଃ କିଂନିଷ୍ଠୋ ଽସି କିମ୍ ଈହସେ । କଥଂ ପଶ୍ଯସି ପାଶ୍ଚାତ୍ଯଂ ଦେହାଵସ୍ଥାକ୍ରମଂ ପ୍ରଭୋ
ଆପଣ ବର୍ତ୍ତମାନ କିଏ, ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ? କେଉଁ ଆଧାରରେ ଦଢ଼ିଆଛନ୍ତି? କଣ ଆଶା କରୁଛନ୍ତି? ଦେହର ପରେ ପରେ ଘଟୁଥିବା ଅବସ୍ଥାଗୁଡ଼ିକୁ କିପରି ଦେଖୁଛନ୍ତି, ହେ ପ୍ରଭୁ?
ସୁମନଃପୂର୍ଣନୀଲାବ୍ଜମାଲାସାରଵିଲୋକନେ । ଯସ୍ଯ ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ତଜ୍ଜ୍ଞାସି ତଦ୍ ଏଵାହମ୍ ଉପସ୍ଥିତଃ
ଯେଉଁଠି ଶାନ୍ତ ମନରେ ନୀଳ କମଳର ମାଳାକୁ ତୁମେ ଦେଖ, ସେଠି ମୁଁ ଅଛି ବୋଲି ଜାଣ; କାରଣ, ସେଠି ମୁଁ ଉପସ୍ଥିତ।
ନିରୀହୋ ଽସ୍ମି ନିରଂଶୋ ଽସ୍ମି ନଭସ୍ସ୍ଵଚ୍ଛୋ ଽସ୍ମି ନିସ୍ସ୍ପୃହଃ । ଶାନ୍ତାହମର୍ଥରୂପୋ ଽସ୍ମି ଚିରାଯାହମ୍ ଅହଂ ସ୍ଥିତଃ
ମୋର କୌଣସି ଆଶା ନାହିଁ, ମୁଁ ଅଂଶହୀନ, ଆକାଶ ପରି ପ୍ରସ୍ତୁତ ଓ ନିର୍ମଳ, କିଛି ଆକାଂକ୍ଷା ନାହିଁ; ମୁଁ ଶାନ୍ତ, ଅର୍ଥର ରୂପ ଓ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ନିଜ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି।
ତାଂ ଦଶାମ୍ ଉପଯାତୋ ଽସ୍ମି ଯତଶ୍ ଚଣ୍ପକଵର୍ଣିନି । ପ୍ରତିଭାନ୍ତି ମହାନ୍ତୋ ଽପି ଶୋଚ୍ଯା ହରିଜିନାଦଯଃ
ହେ ସୁନଳିଆ ତ୍ୱଚାବଳୀ, ମୁଁ ସେଇ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛି; ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହାନ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋତେ ଦୟାଜନକ ଲାଗନ୍ତି।
ନକିଞ୍ଚିନ୍ମାତ୍ରଚିନ୍ମାତ୍ରନିଷ୍ଠୋ ଽସ୍ମି ସ୍ଵସ୍ଥ ଆସ୍ଥିତଃ । ଭ୍ରମେଣାଲଂ ଵିମୁକ୍ତୋ ଽସ୍ମି ସଂସାରେଣାଲିଲୋଚନେ
ମୁଁ କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାରେ ନିବିଡ଼ ଭାବରେ ଅଛି, ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ବସିଛି; ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭ୍ରମ ଓ ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତ, ହେ କମଳନୟନ।
ନ ତୁଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମି ନ ଖିନ୍ନୋ ଽସ୍ମି ନାଯମ୍ ଅସ୍ମି ନ ଚେତରତ୍ । ନ ସ୍ଥୂଲୋ ଽସ୍ମି ନ ସୂକ୍ଷ୍ମୋ ଽସ୍ମି ସର୍ଵମ୍ ଅସ୍ମି ଚ ସୁନ୍ଦରି
ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ନୁହେଁ, ଦୁଃଖିତ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏହି ଶରୀର ନୁହେଁ, ଆଉ କିଛି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ମୁଁ ମୋଟା ନୁହେଁ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ସୁନ୍ଦରି, ସମସ୍ତ କିଛି ମୁଁ ହେଉଛି।
ତେଜୋବିମ୍ବାତ୍ ପ୍ରଯାତେନ ଭିତ୍ତାଵ୍ ଅପତିତେନ ଚ । କ୍ଷଯାତିଶଯମୁକ୍ତେନ ପ୍ରକାଶେନାସ୍ମି ଵୈ ସମଃ
ଯେପରି ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ତାର ଉତ୍ସରୁ ବିକିରିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଦେଵାଳରେ ପଡ଼େ ନାହିଁ, ବୃଦ୍ଧି କିମ୍ବା କ୍ଷୟରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ରହେ, ସେପରି ମୁଁ ସଦା ସମ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଶାନ୍ତୋ ଽସ୍ମି ସାମ୍ଯମ୍ ଏଵାସ୍ମି ସ୍ଵଚ୍ଛୋ ଽସ୍ମି ଵିଗତାମଯଃ । ପରିନିର୍ଵାଣ ଏଵାସ୍ମି ସଦ୍ ଅସ୍ମ୍ଯ୍ ଅତିସତୀଵ୍ରତେ
ମୁଁ ଶାନ୍ତ, ସମତା ହେଉଛି, ପରିଶୁଦ୍ଧ ଓ ରୋଗରହିତ ଅଛି; ମୁଁ ପରମ ମୋକ୍ଷ, ମୁଁ ସତ୍ୟ, ଉଚ୍ଚତମ ନିଶ୍ଚୟରେ ଅବିଚଳ ଅଛି।
ଯତ୍ ତଦ୍ ଅସ୍ତି ତଦ୍ ଏଵାସ୍ମି ଵକ୍ତୁଂ ଶକ୍ନୋମି ନେତରତ୍ । ତରଙ୍ଗତରଲାପାଙ୍ଗେ ଗୁରୁସ୍ ତ୍ଵଂ ମେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ଯାହା ସତ୍ୟରେ ଅଛି, ମୁଁ ସେଇ ହେଉଛି; ଏହି କଥା ଛଡ଼ି ଆଉ କିଛି କହିପାରିବି ନାହିଁ। ତୁମର ତରଙ୍ଗିତ ଦୃଷ୍ଟି ଯେପରି ମୃଦୁ, ଓ ଗୁରୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ପ୍ରସାଦେନ ଵିଶାଲାକ୍ଷ୍ଯାସ୍ ତୀର୍ଣୋ ଽସ୍ମି ଭଵସାଗରାତ୍ । ପୁନର୍ ମଲଂ ନ ଗୃହ୍ଣାମି ଶତଧ୍ମାତସୁଵର୍ଣଵତ୍
ବିଶାଳ ନୟନୀଙ୍କର କୃପାରେ ମୁଁ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି; ଏବେ ମୁଁ ପୁଣି ମଳିନତାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବିନାହିଁ, ଯେପରି ଶତବାର ପରିଶୁଦ୍ଧ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପୁଣି ମଳିନ ହୁଏନାହିଁ।
ସ୍ଵସ୍ଥଶ୍ ଶାନ୍ତୋ ମୃଦୁର୍ ଦାନ୍ତୋ ଵୀତରାଗୋ ନିରଂଶଧୀଃ । ସର୍ଵାତୀତସ୍ ସର୍ଵଗଶ୍ ଚ ଖମ୍ ଇଵାଯମ୍ ଅହଂ ସ୍ଥିତଃ
ମୁଁ ନିଜେ ଶାନ୍ତ, ସ୍ଥିର, କୋମଳ, ନିୟମିତ, ରାଗ ରହିତ ଏବଂ ଭେଦ ନଥିବା ମନସହିତ; ସମସ୍ତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଅଛି, ଏବଂ ଆକାଶ ପରି ଅଚଳ ଅଛି।
ଏଵଂ ସ୍ଥିତେ ମହାସତ୍ତ୍ଵ ପ୍ରାଣେଶ ହୃଦଯପ୍ରିଯ । କିମ୍ ଇଦାନୀଂ ପ୍ରଭୋ ବ୍ରୂହି ରୋଚତେ ତେ ମହାମତେ
ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ମହାତ୍ମା, ପ୍ରାଣନାଥ, ମୋ ହୃଦୟର ପ୍ରିୟ, ଏବେ ମୁଁ କଣ କହିବି, ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ଯାହା ତୁମକୁ ପସନ୍ଦ ହୁଏ?
ପ୍ରତିଷେଧଂ ନ ଜାନାମି ନ ଜାନାମ୍ଯ୍ ଅଭିଵାଞ୍ଛନମ୍ । ଯଦ୍ ଆଚରସି ତନ୍ଵି ତ୍ଵଂ କଦାଚିଦ୍ ଵେଦ୍ମି ତନ୍ ନ ଵା
ମୁଁ ବିରୋଧ କିମ୍ବା ଆକାଂକ୍ଷା କୁହିବାକୁ ଜାଣେନି; ତୁମେ ଯାହା କର, ସେଥିରୁ କେବେ କେବେ ମୁଁ ଜାଣେ, କେବେ କେବେ ଜାଣେନି।
ମନ୍ମନୋ ନାଶକଲନାଂ ତଥା ସ୍ଥିତିକଲାଂ ପ୍ରିଯେ । ନ କାଞ୍ଚିଦ୍ ଅନୁସନ୍ଧାତୁଂ ଜାନାତ୍ଯ୍ ଅମ୍ବରସୁଵ୍ରତମ୍
ମୋର ମନ ନାଶ କିମ୍ବା ଅବସ୍ଥାନ ବିଷୟରେ କୌଣସି ଚିନ୍ତା କରିପାରେ ନାହିଁ, ପ୍ରିୟା। ଏହା କିଛି ଧ୍ୟାନ କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଜାଣେ ନାହିଁ, ଆକାଶ ଯେପରି ନିର୍ଲିପ୍ତ ରହେ।
ଯଦ୍ ଏଵ କିଞ୍ଚିଜ୍ ଜାନାସି ତଦ୍ ଏଵ କୁରୁ ସୁନ୍ଦରି । ତଦ୍ ଏଵ ଧାରଯିଷ୍ଯାମି ପ୍ରତିବିମ୍ବଂ ଯଥା ମଣିଃ
ତୁମେ ଯାହା ଜାଣ, ସୁନ୍ଦରୀ, ସେଇ କାମ କର। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେଇ କଥାକୁ ଧାରଣ କରିବି, ଯେପରି ଏକ ମଣି ଆଗରେ ଯାହା ରହେ, ସେଇ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଧରେ।
ଚେତସା ଵିଗତେଚ୍ଛେନ ଯଥାପ୍ରାପ୍ତମ୍ ଅନିନ୍ଦିତେ । ନ ସ୍ତୌମି ନ ଚ ନିନ୍ଦାମି ଯଦ୍ ଇଚ୍ଛସି ତଦ୍ ଆଚର
ଇଚ୍ଛା ଶୂନ୍ୟ ମନ ନେଇ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷିଣୀ, ମୁଁ ଆସୁଥିବା କିଛିକୁ ନ ତ ଶଂସା କରେ, ନ ତ ନିନ୍ଦା କରେ। ତୁମେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର, ସେଇ କର।
ଯଦ୍ଯ୍ ଏଵଂ ତନ୍ ମହାଭାଗ ସମାକର୍ଣଯ ମନ୍ମତମ୍ । ଆକର୍ଣ୍ଯ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତାତ୍ମଂସ୍ ତଦ୍ ଏଵାହର୍ତୁମ୍ ଅର୍ହସି
ଯଦି ଏହିପରି ଅଟୁଟ ରହେ, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ତେବେ ମୋର ମନର କଥା ଶୁଣ। ଏହାକୁ ଜୀବନ୍ମୁକ୍ତ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଣି, ସେଇ କଥାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵତ୍ରୈକ୍ଯାଵବୋଧେନ ମୌର୍ଖ୍ଯକ୍ଷଯଭୁଵାଧୁନା । ନିରିଚ୍ଛାସ୍ ତାଵଦ୍ ଆକାଶଵିଶଦାସ୍ ସଂସ୍ଥିତା ଵଯମ୍
ଏବେ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଏକତ୍ୱର ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଅଜ୍ଞାନର ନାଶ ହୋଇଥିବାରୁ, ଆମେ ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ନିର୍ମଳ ଆକାଶ ପରି ପବିତ୍ର ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଛୁ।
ଯାଦୃଗ୍ ଏଷଣମ୍ ଅସ୍ମାକମ୍ ତାଦୃଗ୍ ଏତଦ୍ ଅନେଷଣମ୍ । ଏଷଣାନେଷଣେ ଭେଦଶ୍ ଚିନ୍ମାତ୍ରୋଲ୍ଲସନେ ହି କଃ
ଯେପରି ଆମର ଚେଷ୍ଟା ଥିଲା, ସେପରି ଏହି ଅଚେଷ୍ଟା ମଧ୍ୟ ଅଛି; ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଚେଷ୍ଟା ଓ ଅଚେଷ୍ଟା ମଧ୍ୟରେ କଣସି ପ୍ରଭେଦ ରହିନାହିଁ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଆଦ୍ଯନ୍ତମଧ୍ଯେଷୁ ଯେ ଵଯଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ । ମୌର୍ଖ୍ଯମ୍ ଏଵ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ତ ଏଵେମେ ସ୍ଥିତା ଇହ
ସେଠାରୁ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ଆମେ ଯେମାନେ ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷରେ କେବଳ ଅଜ୍ଞାନକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛୁ, ସେମାନେ ଏଠି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି।
ସାମ୍ପ୍ରତଂ ପ୍ରକୃତେନେମଂ କାଲଂ ନୀତ୍ଵା କ୍ରମେଣ ଵୈ । ଵିଦେହତାଂ ପ୍ରଯାସ୍ଯାମଃ ପ୍ରଭୋ କାଲେନ କେନଚିତ୍
ଏବେ ପ୍ରକୃତିର ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଏହି ସମୟକୁ କ୍ରମେ କ୍ରମେ କଟାଇବା; ଏବଂ, ହେ ପ୍ରଭୁ, କିଛି ଉପାୟରେ ଦେହ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବୁ।