ଏଵଂ ଦୁରୁତ୍ତରାଦ୍ ଅସ୍ମାତ୍ ସଂସାରକୁହରାଦ୍ ଅହମ୍ । ଉତ୍ତାରିତୋ ଯଯା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ସା ହି କେନୋପମୀଯତେ
ଏହି ପ୍ରକାରର ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ଓ ଅଗାଧ ସଂସାରର ଗହ୍ୱରରୁ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇଛି। ଏହି ବୁଦ୍ଧିକୁ କିସି ସହିତ ତୁଳନା କରିହେବ କି?
ଅରୁନ୍ଧତୀ ଶଚୀ ଗୌରୀ ଗାଯତ୍ରୀ ଶ୍ରୀସ୍ ସରସ୍ଵତୀ । ସମସ୍ତାଃ ପେଲଵାଯନ୍ତେ ତନ୍ଵ୍ଯାସ୍ ସତ୍ତ୍ଵଗୁଣଶ୍ରିଯା
ଅରୁନ୍ଧତୀ, ଶଚୀ, ଗୌରୀ, ଗାୟତ୍ରୀ, ଶ୍ରୀ, ସରସ୍ୱତୀ—ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଏହି ସୁକୁମାରୀଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଓ ନିର୍ମଳତା ସମ୍ମୁଖରେ ଅତି ସାଧାରଣ ଲାଗନ୍ତି।
ଧୀଶ୍ରୀକାନ୍ତିକ୍ଷମାମୈତ୍ରୀକରୁଣାଦ୍ଯାସୁ ସୁନ୍ଦରି । କାନ୍ତାସ୍ଵ୍ ଆକାରକାନ୍ତାସୁ ପ୍ରଥମୈଵାସି ଲକ୍ଷ୍ଯସେ
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଧୀରତା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଧୈର୍ୟ, ମିତ୍ରତା ଓ କରୁଣା ଭରିଥିବା ସମସ୍ତ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ପରେଣାଧ୍ଯଵସାଯେନ ତ୍ଵଯାହମ୍ ଅଵବୋଧିତଃ । କେନ ପ୍ରତ୍ଯୁପକାରେଣ ତୁଲାମ୍ ଏଷ୍ଯନ୍ତି ମେ ଗୁଣାଃ
ତୁମ ଅଦ୍ଭୁତ ସଙ୍କଳ୍ପ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଜାଗୃତ ହୋଇଛି। ମୋର କୌଣସି ପ୍ରତିଉପକାର ଦ୍ୱାରା କିପରି ତୁମ ଗୁଣଙ୍କ ସହିତ ତୁଳନା କରିପାରିବି?
ମୋହାଦ୍ ଅନାଦିଗହନାଦ୍ ଅନନ୍ତଵିଷମାଦ୍ ଅପି । ପତିମ୍ ଅଧ୍ଯଵସାଯିନ୍ଯସ୍ ତାରଯନ୍ତି କୁଲସ୍ତ୍ରିଯଃ
ମହାନ ଘରର ନାରୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଦୃଢ ସଙ୍କଳ୍ପଶୀଳ, ସେମାନେ ମୋହର ଅନାଦି ଅନ୍ଧକାର ଓ ଅନନ୍ତ ବିଷରୁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।
ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥଗୁରୁମନ୍ତ୍ରାଦି ନ ତଥୋତ୍ତାରଣକ୍ଷମମ୍ । ଯଥୈତାସ୍ ସ୍ନେହଶାଲିନ୍ଯୋ ଭର୍ତୄଣାଂ କୁଲଯୋଷିତଃ
ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ, ଗୁରୁ, ମନ୍ତ୍ର ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟ କିଛି ଯେପରି ଉଦ୍ଧାର କରିପାରେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଘରର ସ୍ନେହମୟୀ ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।
ସଖା ଭ୍ରାତା ସୁହୃଦ୍ ଭୃତ୍ଯୋ ଗୁରୁର୍ ମନ୍ତ୍ରୋ ଧନଂ ସୁଖମ୍ । ଶାସ୍ତ୍ରମ୍ ଆଯତନଂ ଦାସ୍ଯସ୍ ସର୍ଵଂ ଭର୍ତୁଃ କୁଲସ୍ତ୍ରିଯଃ
ଏକ ଉଚ୍ଚ କୁଳର ଗୃହଣୀ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପାଇଁ ବନ୍ଧୁ, ଭାଇ, ସହଚର, ସେବକ, ଶିକ୍ଷକ, ମନ୍ତ୍ର, ଧନ, ସୁଖ, ଶାସ୍ତ୍ର, ଆଶ୍ରୟ ଓ ସମସ୍ତ କିଛି ହୁଅନ୍ତି।
ସର୍ଵଦା ସର୍ଵଯତ୍ନେନ ପୂଜନୀଯାଃ କୁଲାଙ୍ଗନାଃ । ଲୋକଦ୍ଵଯସୁଖଂ ସମ୍ଯକ୍ ସର୍ଵଂ ତାସୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍
ଉଚ୍ଚ କୁଳର ଜନନୀମାନେ ସଦା ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ସମ୍ମାନିତ ହେବା ଉଚିତ, କାରଣ ଦୁଇ ଜଗତର ସମସ୍ତ ସୁଖ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିହିତ।
ନିରିଚ୍ଛାଯାଃ ପ୍ରଯାତାଯାଃ ପାରଂ ସଂସାରଵାରିଧେଃ । କଥମ୍ ଅସ୍ଯୋପକାରସ୍ଯ କରିଷ୍ଯେ ତେ ପ୍ରତିକ୍ରିଯାମ୍
ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଆଶା ନଥିବା ଏବଂ ସଂସାର ରୂପୀ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଏହି ଉପକାରକୁ ମୁଁ କିପରି ପ୍ରତିଦାନ ଦେଇପାରିବି?
ମନ୍ଯେ କୁଲାଙ୍ଗନାଲୋକୋ ଲୋକେ ସର୍ଵସ୍ ତ୍ଵଯାଧୁନା । ନାରୀସୌଜନ୍ଯଚର୍ଚାସୁ ଵ୍ଯପଦେଶ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଏବେ ତୁମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଉତ୍ତମ ଘରଣାର ଜନନୀମାନେ କେମିତି ହେବା ଉଚିତ, ସେନେଇ ଚର୍ଚ୍ଚା ହେବ।
ତ୍ଵାଂ ନିର୍ମିତଵତୋ ଧାତୁର୍ ଗୁଣଜାଲାତିଶାଯିନୀମ୍ । ମନ୍ଯେ ପ୍ରକୁପିତା ନୂନମ୍ ଅରୁନ୍ଧତ୍ଯାଦିକାସ୍ ସ୍ତ୍ରିଯଃ
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଅତିକ୍ରମ କରି ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ଏହିଥିରେ ଅରୁଣ୍ଧତୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହିଳାମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଇର୍ଷ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି।
ସତୀତ୍ଵରୂପସୌଜନ୍ଯଗୁଣରତ୍ନସମୁଦ୍ଗିକେ । ଏହି ମେ ତ୍ଵଦ୍ଗୁଣୋତ୍କସ୍ଯ ପୁନର୍ ଆଲିଙ୍ଗନଂ କୁରୁ
ସତୀତ୍ୱ, ରୂପ, ସଉଜନ୍ୟ ଓ ଗୁଣର ରତ୍ନଭଣ୍ଡାର, ମୋ ମନ ତୁମ ଗୁଣ ପାଇଁ ଆତୁର ହୋଇଛି, ଆସ, ଆଉଥରେ ମୋତେ ଆଲିଙ୍ଗନ କର।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ମୃଗଶାଵାକ୍ଷୀଂ ଚୂଡାଲାଂ ସ ଶିଖିଧ୍ଵଜଃ । ଆଲିଲିଙ୍ଗ ପୁନର୍ ଗାଢଂ ନକୁଲୋ ନକୁଲୀମ୍ ଇଵ
ଏଭଳି କହି ମୃଗଶାବକ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଚୂଡାଳାଙ୍କୁ ଶିଖିଧ୍ୱଜ ଆଉଥରେ ଭଲଭାବରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଯେପରି ଏକ ନର ନକୁଳ ତାଙ୍କର ସାଥିନୀକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରେ।
ଦେଵ ଶୁଷ୍କକ୍ରିଯାଜାଲପରେ ତ୍ଵଯ୍ଯ୍ ଆକୁଲାତ୍ମନି । ତଥାଭୂଵଂ ଭୃଶମ୍ ଅହଂ ତ୍ଵଦର୍ଥଂ ଦୁଃଖିତା କିଲ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଯେତେବେଳେ ଶୁଷ୍କ କ୍ରିୟାକଳାପରେ ଲିନ ଥିଲେ ଏବଂ ଆପଣଙ୍କର ମନ ଅସ୍ଥିର ଥିଲା, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଖୁବ ଦୁଃଖିତ ହୋଇଥିଲି।
ତେନ ତ୍ଵଦଵବୋଧାତ୍ମା ସ୍ଵାର୍ଥ ଏଵୋପପାଦିତଃ । ମଯା ତଦ୍ ଅତ୍ର କିଂ ଦେଵଃ କରୋତି ମଯି ଶଂସନମ୍
ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଜାଗୃତି ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିଛି; ଏହି କଥାରେ ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ପ୍ରଶଂସା କରି କ'ଣ ଉପକାର କରିପାରିବେ?
ତ୍ଵଯା ଯଥା ଵରାରୋହେ ସ୍ଵାର୍ଥସ୍ ସମ୍ପାଦିତଶ୍ ଶୁଭଃ । ତଥେଦାନୀଂ ସତାଂ ସର୍ଵାସ୍ ସାଧଯନ୍ତୁ କୁଲସ୍ତ୍ରିଯଃ
ଯେପରି ଆପଣ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ନିଜ ଶୁଭ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରିଛନ୍ତି, ସେପରି ଏବେ ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ କୁଳର ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତାହା ସାଧନ କରନ୍ତୁ।
ବୁଦ୍ଧ୍ଯଂଶୈକାନ୍ତଵିଶ୍ରାନ୍ତଜଗଜ୍ଜାଲକ ଦେଵ ହେ । ଅଦ୍ଯ ତଂ ପ୍ରାକ୍ତନଂ କଚ୍ଚିନ୍ ମୋହଂ ସମନୁପଶ୍ଯସି
ହେ ଦେବ, ଯିଏ ଜଗତର ସମସ୍ତ ଜାଲକୁ ବୁଦ୍ଧିର ଏକ ଅଂଶରେ ଆଧାର କରି ଅବିଚଳ ରହିଛନ୍ତି, ଆଜି ଆପଣ ସେ ପୁରୁଣା ମୂଢତାକୁ ଦେଖିପାରୁଛନ୍ତି କି?
ଇଦଂ କରୋମି ନେଦଂ ତୁ ପ୍ରାପ୍ନୋମୀଦମ୍ ଇତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଇତି । ଅନ୍ତର୍ ହସସି ତାଂ କଚ୍ଚିଦ୍ ଆଶାପେଲଵତାଂ ଧିଯଃ
ମନର ଯେଉଁ ଆଶା ଥିଲା—'ଏହା କରିବି, ସେହି କରିବିନି, ଏହା ପାଇବି, ସେହି ପାଇବିନି'—ସେମାନେ ଯେପରି ଅନର୍ଥକ ଶାପ ଭଳି, ଆପଣ ଏବେ ଭିତରେ ହସୁଛନ୍ତି କି?
ତାସ୍ ତୁଚ୍ଛତୃଷ୍ଣାକଲନାସ୍ ତାସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପକୁକଲ୍ପନାଃ । ତ୍ଵଯି ନାଦ୍ଯାଵଲୋକ୍ଯନ୍ତେ ଦେଵ ଵ୍ଯୋମ୍ନୀଵ ପର୍ଵତାଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଅର୍ଥହୀନ ତୃଷ୍ଣା ଓ ଭ୍ରମ ଉପଜାଇଥିବା କଳ୍ପନା, ମନର ଟେଢ଼ା ଭାବନାଗୁଡ଼ିକ ଆଜି ଆପଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ, ଯେପରି ଆକାଶରେ ପାହାଡ଼ ଦେଖାଯାଏନାହିଁ ।
କସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅଦ୍ଯାଙ୍ଗସମ୍ପନ୍ନଃ କିଂନିଷ୍ଠୋ ଽସି କିମ୍ ଈହସେ । କଥଂ ପଶ୍ଯସି ପାଶ୍ଚାତ୍ଯଂ ଦେହାଵସ୍ଥାକ୍ରମଂ ପ୍ରଭୋ
ଆପଣ ବର୍ତ୍ତମାନ କିଏ, ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ? କେଉଁ ଆଧାରରେ ଦଢ଼ିଆଛନ୍ତି? କଣ ଆଶା କରୁଛନ୍ତି? ଦେହର ପରେ ପରେ ଘଟୁଥିବା ଅବସ୍ଥାଗୁଡ଼ିକୁ କିପରି ଦେଖୁଛନ୍ତି, ହେ ପ୍ରଭୁ?
ସୁମନଃପୂର୍ଣନୀଲାବ୍ଜମାଲାସାରଵିଲୋକନେ । ଯସ୍ଯ ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ତଜ୍ଜ୍ଞାସି ତଦ୍ ଏଵାହମ୍ ଉପସ୍ଥିତଃ
ଯେଉଁଠି ଶାନ୍ତ ମନରେ ନୀଳ କମଳର ମାଳାକୁ ତୁମେ ଦେଖ, ସେଠି ମୁଁ ଅଛି ବୋଲି ଜାଣ; କାରଣ, ସେଠି ମୁଁ ଉପସ୍ଥିତ।
ନିରୀହୋ ଽସ୍ମି ନିରଂଶୋ ଽସ୍ମି ନଭସ୍ସ୍ଵଚ୍ଛୋ ଽସ୍ମି ନିସ୍ସ୍ପୃହଃ । ଶାନ୍ତାହମର୍ଥରୂପୋ ଽସ୍ମି ଚିରାଯାହମ୍ ଅହଂ ସ୍ଥିତଃ
ମୋର କୌଣସି ଆଶା ନାହିଁ, ମୁଁ ଅଂଶହୀନ, ଆକାଶ ପରି ପ୍ରସ୍ତୁତ ଓ ନିର୍ମଳ, କିଛି ଆକାଂକ୍ଷା ନାହିଁ; ମୁଁ ଶାନ୍ତ, ଅର୍ଥର ରୂପ ଓ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ନିଜ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି।
ତାଂ ଦଶାମ୍ ଉପଯାତୋ ଽସ୍ମି ଯତଶ୍ ଚଣ୍ପକଵର୍ଣିନି । ପ୍ରତିଭାନ୍ତି ମହାନ୍ତୋ ଽପି ଶୋଚ୍ଯା ହରିଜିନାଦଯଃ
ହେ ସୁନଳିଆ ତ୍ୱଚାବଳୀ, ମୁଁ ସେଇ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛି; ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହାନ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋତେ ଦୟାଜନକ ଲାଗନ୍ତି।
ନକିଞ୍ଚିନ୍ମାତ୍ରଚିନ୍ମାତ୍ରନିଷ୍ଠୋ ଽସ୍ମି ସ୍ଵସ୍ଥ ଆସ୍ଥିତଃ । ଭ୍ରମେଣାଲଂ ଵିମୁକ୍ତୋ ଽସ୍ମି ସଂସାରେଣାଲିଲୋଚନେ
ମୁଁ କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାରେ ନିବିଡ଼ ଭାବରେ ଅଛି, ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ବସିଛି; ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭ୍ରମ ଓ ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତ, ହେ କମଳନୟନ।
ନ ତୁଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମି ନ ଖିନ୍ନୋ ଽସ୍ମି ନାଯମ୍ ଅସ୍ମି ନ ଚେତରତ୍ । ନ ସ୍ଥୂଲୋ ଽସ୍ମି ନ ସୂକ୍ଷ୍ମୋ ଽସ୍ମି ସର୍ଵମ୍ ଅସ୍ମି ଚ ସୁନ୍ଦରି
ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ନୁହେଁ, ଦୁଃଖିତ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏହି ଶରୀର ନୁହେଁ, ଆଉ କିଛି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ମୁଁ ମୋଟା ନୁହେଁ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ସୁନ୍ଦରି, ସମସ୍ତ କିଛି ମୁଁ ହେଉଛି।
ତେଜୋବିମ୍ବାତ୍ ପ୍ରଯାତେନ ଭିତ୍ତାଵ୍ ଅପତିତେନ ଚ । କ୍ଷଯାତିଶଯମୁକ୍ତେନ ପ୍ରକାଶେନାସ୍ମି ଵୈ ସମଃ
ଯେପରି ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ତାର ଉତ୍ସରୁ ବିକିରିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଦେଵାଳରେ ପଡ଼େ ନାହିଁ, ବୃଦ୍ଧି କିମ୍ବା କ୍ଷୟରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ରହେ, ସେପରି ମୁଁ ସଦା ସମ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଶାନ୍ତୋ ଽସ୍ମି ସାମ୍ଯମ୍ ଏଵାସ୍ମି ସ୍ଵଚ୍ଛୋ ଽସ୍ମି ଵିଗତାମଯଃ । ପରିନିର୍ଵାଣ ଏଵାସ୍ମି ସଦ୍ ଅସ୍ମ୍ଯ୍ ଅତିସତୀଵ୍ରତେ
ମୁଁ ଶାନ୍ତ, ସମତା ହେଉଛି, ପରିଶୁଦ୍ଧ ଓ ରୋଗରହିତ ଅଛି; ମୁଁ ପରମ ମୋକ୍ଷ, ମୁଁ ସତ୍ୟ, ଉଚ୍ଚତମ ନିଶ୍ଚୟରେ ଅବିଚଳ ଅଛି।
ଯତ୍ ତଦ୍ ଅସ୍ତି ତଦ୍ ଏଵାସ୍ମି ଵକ୍ତୁଂ ଶକ୍ନୋମି ନେତରତ୍ । ତରଙ୍ଗତରଲାପାଙ୍ଗେ ଗୁରୁସ୍ ତ୍ଵଂ ମେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ଯାହା ସତ୍ୟରେ ଅଛି, ମୁଁ ସେଇ ହେଉଛି; ଏହି କଥା ଛଡ଼ି ଆଉ କିଛି କହିପାରିବି ନାହିଁ। ତୁମର ତରଙ୍ଗିତ ଦୃଷ୍ଟି ଯେପରି ମୃଦୁ, ଓ ଗୁରୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ପ୍ରସାଦେନ ଵିଶାଲାକ୍ଷ୍ଯାସ୍ ତୀର୍ଣୋ ଽସ୍ମି ଭଵସାଗରାତ୍ । ପୁନର୍ ମଲଂ ନ ଗୃହ୍ଣାମି ଶତଧ୍ମାତସୁଵର୍ଣଵତ୍
ବିଶାଳ ନୟନୀଙ୍କର କୃପାରେ ମୁଁ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି; ଏବେ ମୁଁ ପୁଣି ମଳିନତାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବିନାହିଁ, ଯେପରି ଶତବାର ପରିଶୁଦ୍ଧ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପୁଣି ମଳିନ ହୁଏନାହିଁ।
ସ୍ଵସ୍ଥଶ୍ ଶାନ୍ତୋ ମୃଦୁର୍ ଦାନ୍ତୋ ଵୀତରାଗୋ ନିରଂଶଧୀଃ । ସର୍ଵାତୀତସ୍ ସର୍ଵଗଶ୍ ଚ ଖମ୍ ଇଵାଯମ୍ ଅହଂ ସ୍ଥିତଃ
ମୁଁ ନିଜେ ଶାନ୍ତ, ସ୍ଥିର, କୋମଳ, ନିୟମିତ, ରାଗ ରହିତ ଏବଂ ଭେଦ ନଥିବା ମନସହିତ; ସମସ୍ତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଅଛି, ଏବଂ ଆକାଶ ପରି ଅଚଳ ଅଛି।