ଆ ରାଜ୍ଯସମ୍ପରିତ୍ଯାଗାଦ୍ ଵର୍ତମାନକ୍ଷଣକ୍ରମମ୍ । ସର୍ଵମ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ଭୂପାଲୋ ଵିରରାମ ସମାଧିତଃ
ରାଜ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା ଦିନରୁ ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତର ଘଟଣାକୁ ଦେଖି, ରାଜା ସମାଧିରୁ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଭାବେ ବାହାରିଲେ।
ସମାଧିଵିରତୋ ହର୍ଷଵିକାସିନଯନାମ୍ବୁଜଃ । ଵିସାର୍ଯ ତରସା ବାହୂ ପୁଲକୋଜ୍ଜ୍ଵଲତାଂ ଗତଃ
ସମାଧିରୁ ବାହାରି ଆସି, ତାଙ୍କର ପଦ୍ମପରି ଆଖି ଆନନ୍ଦରେ ଖିଲିଉଠିଲା; ସେ ତୁରନ୍ତ ଦୁଇହାତ ଫିଲାଇଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହରେ ରୋମାଞ୍ଚ ଚମକିଉଠିଲା।
ଗଲଦଙ୍ଗଂ ଲସତ୍ସ୍ନେହମ୍ ଉଦ୍ଯଦ୍ବାଷ୍ପଂ ସ୍ଫୁରତ୍ସ୍ପୃହମ୍ । ଆଲିଲିଙ୍ଗ ଚିରଂ କାନ୍ତାଂ ନକୁଲୋ ନକୁଲୀମ୍ ଇଵ
ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ କମ୍ପିଥିଲା, ସ୍ନେହ ଆଖିରେ ଝଲମଲ କରୁଥିଲା, ଅଶ୍ରୁ ଚଢ଼ିଯାଉଥିଲା, ମନରେ ଅତିରିକ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟାକୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଯେପରିକି ଏକ ନକୁଳ ତାହାର ସାଥିକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରେ।
ତଯୋର୍ ଆଲିଙ୍ଗନେ ତସ୍ମିଂସ୍ ତତ୍ର ଭାଵୋ ବଭୂଵ ଯଃ । ନ ସ ଵାସୁକିଜିହ୍ଵାଭିର୍ ଵକ୍ତୁଂ ଵର୍ଷୈର୍ ହି ଶକ୍ଯତେ
ସେମାନଙ୍କର ଏହି ଆଲିଙ୍ଗନରେ ଯେଉଁ ଭାବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ସେଠାରେ ଥିବା ଅନୁଭୂତିକୁ ବର୍ଷ ପରେ ବର୍ଷ ଲାଗିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବସୁକି ସର୍ପର ଅନେକ ଜିଭା ଦ୍ୱାରା ବି ଏହାକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଚିତ୍ରସ୍ଥାଵ୍ ଇଵ ପଙ୍କେନ କୃତାଵ୍ ଇଵ ଗଲତ୍ତନୂ । ଶୈଲାଦ୍ ଇଵ ସମୁତ୍କୀର୍ଣୌ ଶ୍ଲିଷ୍ଟାଵ୍ ଆସ୍ତାଂ ଚିରଂ ପ୍ରିଯୌ
ମାଟିରେ ଚିତ୍ର ଅଙ୍କିତ ହୋଇଥିବା ପରି, ଗଳିଯାଉଥିବା ଦେହ ଭଳି, ପାହାଡ଼ରୁ ଖସିଯାଇଥିବା ଦୁଇଟି ଜଣ୍ଟୁ ପରି, ସେ ଦୁଇ ପ୍ରେମିକ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଏକାଠି ଲଗି ରହିଲେ।
ମୁହୂର୍ତେନ ଗଲଦ୍ଘର୍ମଜାଲୌ ପୁଲକପୀଵରୌ । ବାହୂ ଵିଶ୍ଲଥତାମ୍ ଈଷନ୍ ନିନ୍ଯତୁସ୍ ତୌ ଶନୈଃ ପ୍ରିଯୌ
କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ, ତାଙ୍କର ବାହୁ ଉତ୍ସାହରେ ଫୁଲିଯାଇଥିଲା, ଘରମ ଝରିଯାଉଥିଲା, ତେବେ ଦୁଇ ପ୍ରେମିକ ଶନେ ଶନେ ଏକାଠି ଧରିଥିବା ବାହୁ ଢିଲା କରି ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଅମୃତାପୂର୍ଣହୃଦଯଂ ସଂଶୂନ୍ଯହୃଦଯୋପମମ୍ । ଉନ୍ମୁକ୍ତଭୁଜମ୍ ଆସ୍ତାଂ ତାଵ୍ ଅଲକ୍ଷ୍ଯସ୍ଥିତଲୋଚନମ୍
ଅମୃତରେ ଭରିଥିବା ହୃଦୟ, ଯେଉଁହିଁ ଶୂନ୍ୟ ହୃଦୟ ସମାନ ଲାଗୁଥିଲା, ଛାଡ଼ିଦିଆ ହାତ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଦିଗକୁ ନଜର ରଖି, ସେ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ବସି ରହିଲେ।
ଘନାନନ୍ଦଃ କ୍ଷଣଂ ସ୍ଥିତ୍ଵା ତୂଷ୍ଣୀଂ ପ୍ରଣଯପେଶଲମ୍ । କାନ୍ତାଚିବୁକସଂଲଗ୍ନକରଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଭୂପତିଃ
ଘନାନନ୍ଦ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଦଢ଼ି ରହି, ମୃଦୁ ସ୍ନେହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟାଙ୍କ ଠୋଠରେ ହାତ ରଖି, ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅହୋ ନୁ ମଧୁରସ୍ ସ୍ନିଗ୍ଧଃ କାନ୍ତଶ୍ ଚ କୁଲଯୋଷିତାମ୍ । ପୁଣ୍ଯଶ୍ ଚରିତନିଷ୍ଷ୍ଯନ୍ଦସ୍ ସ୍ଵାଦଵାନ୍ ଅମୃତାଦ୍ ଅପି
ହେଉ, ଉତ୍ତମ ଘରର ଜିଅମାନେଙ୍କର ଚରିତ୍ର କେତେ ମଧୁର, କେତେ ସ୍ନିଗ୍ଧ ଓ ଆକର୍ଷକ! ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଗୁଣ ଏମିତି ଝରେ, ଯାହା ଅମୃତଠାରୁ ମଧୁର।
କିଯତ୍ପ୍ରମାଣଂ ତନ୍ଵଙ୍ଗି ତ୍ଵଯା ବାଲେନ୍ଦୁମୁଗ୍ଧଯା । ଅନୁଭୂତଶ୍ ଚିରଂ କ୍ଲେଶୋ ଭର୍ତୁର୍ ଅର୍ଥେନ ଦାରୁଣଃ
ହେ ସୁକୁମାରୀ, ଶିଶୁ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ନିର୍ମଳ, ତୁମେ ତୁମ ଭର୍ତ୍ତା ପାଇଁ କେତେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୁଃଖ ସହିଛ, ଏହି କଷ୍ଟ କେତେ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା!
ଏଵଂ ଦୁରୁତ୍ତରାଦ୍ ଅସ୍ମାତ୍ ସଂସାରକୁହରାଦ୍ ଅହମ୍ । ଉତ୍ତାରିତୋ ଯଯା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ସା ହି କେନୋପମୀଯତେ
ଏହି ପ୍ରକାରର ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ଓ ଅଗାଧ ସଂସାରର ଗହ୍ୱରରୁ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇଛି। ଏହି ବୁଦ୍ଧିକୁ କିସି ସହିତ ତୁଳନା କରିହେବ କି?
ଅରୁନ୍ଧତୀ ଶଚୀ ଗୌରୀ ଗାଯତ୍ରୀ ଶ୍ରୀସ୍ ସରସ୍ଵତୀ । ସମସ୍ତାଃ ପେଲଵାଯନ୍ତେ ତନ୍ଵ୍ଯାସ୍ ସତ୍ତ୍ଵଗୁଣଶ୍ରିଯା
ଅରୁନ୍ଧତୀ, ଶଚୀ, ଗୌରୀ, ଗାୟତ୍ରୀ, ଶ୍ରୀ, ସରସ୍ୱତୀ—ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଏହି ସୁକୁମାରୀଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଓ ନିର୍ମଳତା ସମ୍ମୁଖରେ ଅତି ସାଧାରଣ ଲାଗନ୍ତି।
ଧୀଶ୍ରୀକାନ୍ତିକ୍ଷମାମୈତ୍ରୀକରୁଣାଦ୍ଯାସୁ ସୁନ୍ଦରି । କାନ୍ତାସ୍ଵ୍ ଆକାରକାନ୍ତାସୁ ପ୍ରଥମୈଵାସି ଲକ୍ଷ୍ଯସେ
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଧୀରତା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଧୈର୍ୟ, ମିତ୍ରତା ଓ କରୁଣା ଭରିଥିବା ସମସ୍ତ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ରୂପ ଓ ଗୁଣରେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ପରେଣାଧ୍ଯଵସାଯେନ ତ୍ଵଯାହମ୍ ଅଵବୋଧିତଃ । କେନ ପ୍ରତ୍ଯୁପକାରେଣ ତୁଲାମ୍ ଏଷ୍ଯନ୍ତି ମେ ଗୁଣାଃ
ତୁମ ଅଦ୍ଭୁତ ସଙ୍କଳ୍ପ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଜାଗୃତ ହୋଇଛି। ମୋର କୌଣସି ପ୍ରତିଉପକାର ଦ୍ୱାରା କିପରି ତୁମ ଗୁଣଙ୍କ ସହିତ ତୁଳନା କରିପାରିବି?
ମୋହାଦ୍ ଅନାଦିଗହନାଦ୍ ଅନନ୍ତଵିଷମାଦ୍ ଅପି । ପତିମ୍ ଅଧ୍ଯଵସାଯିନ୍ଯସ୍ ତାରଯନ୍ତି କୁଲସ୍ତ୍ରିଯଃ
ମହାନ ଘରର ନାରୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଦୃଢ ସଙ୍କଳ୍ପଶୀଳ, ସେମାନେ ମୋହର ଅନାଦି ଅନ୍ଧକାର ଓ ଅନନ୍ତ ବିଷରୁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।
ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥଗୁରୁମନ୍ତ୍ରାଦି ନ ତଥୋତ୍ତାରଣକ୍ଷମମ୍ । ଯଥୈତାସ୍ ସ୍ନେହଶାଲିନ୍ଯୋ ଭର୍ତୄଣାଂ କୁଲଯୋଷିତଃ
ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ, ଗୁରୁ, ମନ୍ତ୍ର ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟ କିଛି ଯେପରି ଉଦ୍ଧାର କରିପାରେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଘରର ସ୍ନେହମୟୀ ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।
ସଖା ଭ୍ରାତା ସୁହୃଦ୍ ଭୃତ୍ଯୋ ଗୁରୁର୍ ମନ୍ତ୍ରୋ ଧନଂ ସୁଖମ୍ । ଶାସ୍ତ୍ରମ୍ ଆଯତନଂ ଦାସ୍ଯସ୍ ସର୍ଵଂ ଭର୍ତୁଃ କୁଲସ୍ତ୍ରିଯଃ
ଏକ ଉଚ୍ଚ କୁଳର ଗୃହଣୀ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପାଇଁ ବନ୍ଧୁ, ଭାଇ, ସହଚର, ସେବକ, ଶିକ୍ଷକ, ମନ୍ତ୍ର, ଧନ, ସୁଖ, ଶାସ୍ତ୍ର, ଆଶ୍ରୟ ଓ ସମସ୍ତ କିଛି ହୁଅନ୍ତି।
ସର୍ଵଦା ସର୍ଵଯତ୍ନେନ ପୂଜନୀଯାଃ କୁଲାଙ୍ଗନାଃ । ଲୋକଦ୍ଵଯସୁଖଂ ସମ୍ଯକ୍ ସର୍ଵଂ ତାସୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍
ଉଚ୍ଚ କୁଳର ଜନନୀମାନେ ସଦା ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ସମ୍ମାନିତ ହେବା ଉଚିତ, କାରଣ ଦୁଇ ଜଗତର ସମସ୍ତ ସୁଖ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିହିତ।
ନିରିଚ୍ଛାଯାଃ ପ୍ରଯାତାଯାଃ ପାରଂ ସଂସାରଵାରିଧେଃ । କଥମ୍ ଅସ୍ଯୋପକାରସ୍ଯ କରିଷ୍ଯେ ତେ ପ୍ରତିକ୍ରିଯାମ୍
ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଆଶା ନଥିବା ଏବଂ ସଂସାର ରୂପୀ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଏହି ଉପକାରକୁ ମୁଁ କିପରି ପ୍ରତିଦାନ ଦେଇପାରିବି?
ମନ୍ଯେ କୁଲାଙ୍ଗନାଲୋକୋ ଲୋକେ ସର୍ଵସ୍ ତ୍ଵଯାଧୁନା । ନାରୀସୌଜନ୍ଯଚର୍ଚାସୁ ଵ୍ଯପଦେଶ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଏବେ ତୁମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଉତ୍ତମ ଘରଣାର ଜନନୀମାନେ କେମିତି ହେବା ଉଚିତ, ସେନେଇ ଚର୍ଚ୍ଚା ହେବ।
ତ୍ଵାଂ ନିର୍ମିତଵତୋ ଧାତୁର୍ ଗୁଣଜାଲାତିଶାଯିନୀମ୍ । ମନ୍ଯେ ପ୍ରକୁପିତା ନୂନମ୍ ଅରୁନ୍ଧତ୍ଯାଦିକାସ୍ ସ୍ତ୍ରିଯଃ
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଅତିକ୍ରମ କରି ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ଏହିଥିରେ ଅରୁଣ୍ଧତୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହିଳାମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଇର୍ଷ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି।
ସତୀତ୍ଵରୂପସୌଜନ୍ଯଗୁଣରତ୍ନସମୁଦ୍ଗିକେ । ଏହି ମେ ତ୍ଵଦ୍ଗୁଣୋତ୍କସ୍ଯ ପୁନର୍ ଆଲିଙ୍ଗନଂ କୁରୁ
ସତୀତ୍ୱ, ରୂପ, ସଉଜନ୍ୟ ଓ ଗୁଣର ରତ୍ନଭଣ୍ଡାର, ମୋ ମନ ତୁମ ଗୁଣ ପାଇଁ ଆତୁର ହୋଇଛି, ଆସ, ଆଉଥରେ ମୋତେ ଆଲିଙ୍ଗନ କର।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ମୃଗଶାଵାକ୍ଷୀଂ ଚୂଡାଲାଂ ସ ଶିଖିଧ୍ଵଜଃ । ଆଲିଲିଙ୍ଗ ପୁନର୍ ଗାଢଂ ନକୁଲୋ ନକୁଲୀମ୍ ଇଵ
ଏଭଳି କହି ମୃଗଶାବକ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଚୂଡାଳାଙ୍କୁ ଶିଖିଧ୍ୱଜ ଆଉଥରେ ଭଲଭାବରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଯେପରି ଏକ ନର ନକୁଳ ତାଙ୍କର ସାଥିନୀକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରେ।
ଦେଵ ଶୁଷ୍କକ୍ରିଯାଜାଲପରେ ତ୍ଵଯ୍ଯ୍ ଆକୁଲାତ୍ମନି । ତଥାଭୂଵଂ ଭୃଶମ୍ ଅହଂ ତ୍ଵଦର୍ଥଂ ଦୁଃଖିତା କିଲ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଯେତେବେଳେ ଶୁଷ୍କ କ୍ରିୟାକଳାପରେ ଲିନ ଥିଲେ ଏବଂ ଆପଣଙ୍କର ମନ ଅସ୍ଥିର ଥିଲା, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଖୁବ ଦୁଃଖିତ ହୋଇଥିଲି।
ତେନ ତ୍ଵଦଵବୋଧାତ୍ମା ସ୍ଵାର୍ଥ ଏଵୋପପାଦିତଃ । ମଯା ତଦ୍ ଅତ୍ର କିଂ ଦେଵଃ କରୋତି ମଯି ଶଂସନମ୍
ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଜାଗୃତି ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିଛି; ଏହି କଥାରେ ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ପ୍ରଶଂସା କରି କ'ଣ ଉପକାର କରିପାରିବେ?
ତ୍ଵଯା ଯଥା ଵରାରୋହେ ସ୍ଵାର୍ଥସ୍ ସମ୍ପାଦିତଶ୍ ଶୁଭଃ । ତଥେଦାନୀଂ ସତାଂ ସର୍ଵାସ୍ ସାଧଯନ୍ତୁ କୁଲସ୍ତ୍ରିଯଃ
ଯେପରି ଆପଣ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ନିଜ ଶୁଭ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରିଛନ୍ତି, ସେପରି ଏବେ ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ କୁଳର ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତାହା ସାଧନ କରନ୍ତୁ।
ବୁଦ୍ଧ୍ଯଂଶୈକାନ୍ତଵିଶ୍ରାନ୍ତଜଗଜ୍ଜାଲକ ଦେଵ ହେ । ଅଦ୍ଯ ତଂ ପ୍ରାକ୍ତନଂ କଚ୍ଚିନ୍ ମୋହଂ ସମନୁପଶ୍ଯସି
ହେ ଦେବ, ଯିଏ ଜଗତର ସମସ୍ତ ଜାଲକୁ ବୁଦ୍ଧିର ଏକ ଅଂଶରେ ଆଧାର କରି ଅବିଚଳ ରହିଛନ୍ତି, ଆଜି ଆପଣ ସେ ପୁରୁଣା ମୂଢତାକୁ ଦେଖିପାରୁଛନ୍ତି କି?
ଇଦଂ କରୋମି ନେଦଂ ତୁ ପ୍ରାପ୍ନୋମୀଦମ୍ ଇତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଇତି । ଅନ୍ତର୍ ହସସି ତାଂ କଚ୍ଚିଦ୍ ଆଶାପେଲଵତାଂ ଧିଯଃ
ମନର ଯେଉଁ ଆଶା ଥିଲା—'ଏହା କରିବି, ସେହି କରିବିନି, ଏହା ପାଇବି, ସେହି ପାଇବିନି'—ସେମାନେ ଯେପରି ଅନର୍ଥକ ଶାପ ଭଳି, ଆପଣ ଏବେ ଭିତରେ ହସୁଛନ୍ତି କି?
ତାସ୍ ତୁଚ୍ଛତୃଷ୍ଣାକଲନାସ୍ ତାସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପକୁକଲ୍ପନାଃ । ତ୍ଵଯି ନାଦ୍ଯାଵଲୋକ୍ଯନ୍ତେ ଦେଵ ଵ୍ଯୋମ୍ନୀଵ ପର୍ଵତାଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଅର୍ଥହୀନ ତୃଷ୍ଣା ଓ ଭ୍ରମ ଉପଜାଇଥିବା କଳ୍ପନା, ମନର ଟେଢ଼ା ଭାବନାଗୁଡ଼ିକ ଆଜି ଆପଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ, ଯେପରି ଆକାଶରେ ପାହାଡ଼ ଦେଖାଯାଏନାହିଁ ।
କସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅଦ୍ଯାଙ୍ଗସମ୍ପନ୍ନଃ କିଂନିଷ୍ଠୋ ଽସି କିମ୍ ଈହସେ । କଥଂ ପଶ୍ଯସି ପାଶ୍ଚାତ୍ଯଂ ଦେହାଵସ୍ଥାକ୍ରମଂ ପ୍ରଭୋ
ଆପଣ ବର୍ତ୍ତମାନ କିଏ, ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ? କେଉଁ ଆଧାରରେ ଦଢ଼ିଆଛନ୍ତି? କଣ ଆଶା କରୁଛନ୍ତି? ଦେହର ପରେ ପରେ ଘଟୁଥିବା ଅବସ୍ଥାଗୁଡ଼ିକୁ କିପରି ଦେଖୁଛନ୍ତି, ହେ ପ୍ରଭୁ?