ଉତ୍ପଦ୍ଯତେ ଯୋ ଜଗତି ସ ଏଵ କିଲ ଵର୍ଧତେ । ସ ଏଵ ମୋକ୍ଷମ୍ ଆପ୍ନୋତି ସ୍ଵର୍ଗଂ ଵା ନରକଂ ଚ ଵା
ଏହି ସଂସାରରେ ଯାହା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼େ; ସେଇ ମୁକ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା ନରକ ଲାଭ କରେ।
ଅତସ୍ ତେ ସ୍ଵଵବୋଧାର୍ଥଂ ତତ୍ ତାଵତ୍ କଥଯାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ । ଉତ୍ପତ୍ତିଂ ସଂସୃତାଵ୍ ଏତି ପୂର୍ଵମ୍ ଏଵ ହି ଯୋ ଯଥା
ତେଣୁ ତୁମର ନିଜ ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ, ମୁଁ ଏବେ କହୁଛି—ଏହି ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମେ ଉତ୍ପତ୍ତି ହୁଏ, ଯେପରି ଆଗରୁ ହେଉଥିଲା।
ଇଦଂ ପ୍ରକରଣାର୍ଥଂ ତ୍ଵଂ ସଙ୍କ୍ଷେପାଚ୍ ଛୃଣୁ ରାଘଵ । ତତଃ ପ୍ରକଥଯିଷ୍ଯାମି ଵିସ୍ତରଂ ତେ ଯଥେପ୍ସିତମ୍
ଏହି ବିଷୟର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ରାଘବ, ତୁମେ ଏବେ ସଂକ୍ଷେପରେ ଶୁଣ। ପରେ, ତୁମେ ଯେପରି ଚାହଁ, ସେହିଠାରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ବିସ୍ତାରରେ ବୁଝେଇଦେବି।
ଯଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ସର୍ଵଂ ଜଗତ୍ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍ । ତତ୍ ସୁଷୁପ୍ତ ଇଵ ସ୍ଵପ୍ନଃ କଲ୍ପାନ୍ତେ ପ୍ରଵିନଶ୍ଯତି
ଏହି ଦୃଶ୍ୟମାନ ସମସ୍ତ ଜଗତ—ଚଳନ୍ତା ଓ ଅଚଳ—ସବୁ କିଛି, ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷରେ, ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ସ୍ୱପ୍ନ ଯେପରି ଲୟ ହୁଏ, ସେପରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ତତସ୍ ସ୍ତିମିତଗମ୍ଭୀରଂ ନ ତେଜୋ ନ ତମସ୍ ତତମ୍ । ଅନାଖ୍ଯମ୍ ଅନଭିଵ୍ଯକ୍ତଂ ଯତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅଵଶିଷ୍ଯତେ
ତାପରେ ଯାହା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ, ସେଠାରେ ନ ଆଲୋକ ରହିଥାଏ, ନ ଅନ୍ଧକାର; ସେ ଶାନ୍ତ ଓ ଗଭୀର, ଅନାମିତ ଓ ଅପ୍ରକାଶିତ, ଯେଉଁଠି ଯେପରି ଅଛି।
ଋତମ୍ ଆତ୍ମା ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ସତ୍ଯମ୍ ଇତ୍ଯାଦିକା ବୁଧୈଃ । କଲ୍ପିତା ଵ୍ଯଵହାରାର୍ଥଂ ଯସ୍ଯ ସଞ୍ଜ୍ଞା ମହାତ୍ମନଃ
ସତ୍ୟ, ଆତ୍ମା, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ତଥା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନାମ—ଏହା ସବୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ଚଳାଚଳରେ ଦିଆଯାଇଛି।
ସ ତଥାଭୂତ ଏଵାତ୍ମା ସ୍ଵଯମ୍ ଅନ୍ଯ ଇଵୋଲ୍ଲସନ୍ । ଜୀଵତାମ୍ ଉପଯାତୀଵ ଭାଵିନାମକଦର୍ଥନାମ୍
ସେଇ ଆତ୍ମା, ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବା ସତ୍ୱେ, ଅନ୍ୟ କିଛି ଭଳି ଦେଖାଯାଏ ଏବଂ ଜୀବମାନଙ୍କ ଭିତରକୁ ଭବିଷ୍ୟତ ଅନୁଭବରେ ପଡ଼ିବା ପାଇଁ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ଭଳି ଲାଗେ ।
ତତସ୍ ସ ଜୀଵଶବ୍ଦାର୍ଥକଲନାକୁଲତାଂ ଗତଃ । ମନୋ ଭଵତି ମୌନାତ୍ମା ମନନାନ୍ ମନ୍ଥରୀଭଵତ୍
ତାପରେ, ଯେତେବେଳେ ସେଇ ଆତ୍ମାକୁ 'ଜୀବ' ବୋଲି କୁହାଯିବାର ଭ୍ରମରେ ପଡ଼େ, ସେ ମନ ହୋଇଯାଏ; ନିରବ ଆତ୍ମା ଚିନ୍ତା ଦ୍ୱାରା ଧୀରେ ଧୀରେ ଅସ୍ତଜ୍ଞାନ ହୋଇଯାଏ ।
ମନସ୍ ସମ୍ପଦ୍ଯତେ ତେନ ମହତଃ ପରମାତ୍ମନଃ । ସୁସ୍ଥିରାଦ୍ ଅସ୍ଥିରାକାରସ୍ ତରଙ୍ଗ ଇଵ ଵାରିଧେଃ
ଏଭଳି ଭାବେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମାରୁ ମନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଦୃଢ଼ ଆତ୍ମାରୁ ଅସ୍ଥିର ମନ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ଯେମିତି ସାଗରରୁ ତରଙ୍ଗ ଉଠେ ।
ତତ୍ ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଵୈରମ୍ ଏଵାଶୁ ସଙ୍କଲ୍ପଯତି ନିତ୍ଯଶଃ । ତେନେଯମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଜାଲଶ୍ରୀର୍ ଵିତତେଵ ଵିତନ୍ଯତେ
ସେଇ ମନ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ସବୁବେଳେ ନିଜେ ନିଜେ କଳ୍ପନା କରେ; ଏହି ମନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ମାୟାର ଶୋଭା, ଯେଉଁଠି ଯାଦୁକର ଦେଖାଏ ଭଳି, ସାରା ଜଗତରେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ ।
ଯଥା କଟକଶବ୍ଦାର୍ଥଃ ପୃଥକ୍ତ୍ଵାର୍ହୋ ଽସ୍ତି କାନକେ । ନ ନାମ କଟକେ ତଦ୍ଵଜ୍ ଜଗଚ୍ଛବ୍ଦାର୍ଥତା ପରେ
ଯେପରି ଏକ ସୁନାର ଭିତରେ ‘କଙ୍କଣ’ ବୋଲି ଅଲଗା ଅର୍ଥ ରହିଛି, କିନ୍ତୁ ସୁନା ମଧ୍ୟରେ ‘କଙ୍କଣ’ ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ, ସେପରି ‘ଜଗତ’ ବୋଲି ଯେଉଁ ଅର୍ଥ ଅଛି, ସେଠାରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଭିତରେ ଏହା ନାହିଁ।
ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯ୍ ଏଵାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅନନ୍ଯାତ୍ମ ଯଥାସ୍ଥିତମ୍ ଇଦଂ ଜଗତ୍ । ନ ଜଗଚ୍ଛବ୍ଦକାର୍ଥୋ ଽସ୍ତି ହେମ୍ନୀଵ କଟକାଦିତା
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ପରମବ୍ରହ୍ମରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନ ଥିବା ଭାବେ ଯଥାଯଥା ଅଛି; ଏଠାରେ ‘ଜଗତ’ ବୋଲି କୌଣସି ସତ୍ୟ ନାହିଁ, ଯେପରି ସୁନାରେ ‘କଙ୍କଣ’ ପରିଚୟ ନାହିଁ।
ଅସତୈଵାସତୀ ତାପନଦ୍ଯେଵ ଲହରୀ ଚଲା । ମନସୈଵେନ୍ଦ୍ରଜାଲଶ୍ରୀର୍ ଜାଗତୀ ପ୍ରଵିତନ୍ଯତେ
ଏହି ଜଗତ ଦୁଃଖର ନଦୀରେ ଏକ ଚଞ୍ଚଳ ତରଙ୍ଗ ପରି ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏହା ସତ୍ୟରେ ଅସତ୍ୟ; ଏହା ମନର ମାୟା ପରି ଏକ ଭ୍ରମ ମାତ୍ର।
ଅଵିଦ୍ଯା ସଂସୃତିର୍ ବନ୍ଧୋ ମାଯା ମୋହୋ ମହତ୍ ତମଃ । କଲ୍ପିତାନୀତି ନାମାନି ଯସ୍ଯାସ୍ ସକଲଵେଦିଭିଃ
ଅଜ୍ଞାନ, ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ର, ବନ୍ଧନ, ମାୟା, ମୋହ, ଏବଂ ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାର—ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଣାଶୁଣା ଲୋକେ କେବଳ କଳ୍ପିତ ନାମ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି।
ବନ୍ଧସ୍ଯ ତାଵଦ୍ ରୂପଂ ତ୍ଵଂ କଥ୍ଯମାନମ୍ ଇଦଂ ଶୃଣୁ । ତତସ୍ ସ୍ଵରୂପଂ ମୋକ୍ଷସ୍ଯ ଜ୍ଞାସ୍ଯସୀନ୍ଦୁସମାନନ
ବନ୍ଧନର ସ୍ୱରୂପ କଣ, ଏହାକୁ ମୁଁ ଏବେ ତୁମକୁ କହିବି, ଶୁଣ। ପରେ ତୁମେ ମୁକ୍ତିର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପକୁ ଜାଣିପାରିବ, ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖୀ।
ଦ୍ରଷ୍ଟୁର୍ ଦୃଶ୍ଯତ୍ଵସତ୍ତାଙ୍ଗ ବନ୍ଧ ଇତ୍ଯ୍ ଅଭିଧୀଯତେ । ଦ୍ରଷ୍ଟା ଦୃଶ୍ଯଵଶାଦ୍ ବଦ୍ଧୋ ଦୃଶ୍ଯାଭାଵାଦ୍ ଵିମୁଚ୍ଯତେ
ଦେଖୁଥିବା, ଦେଖାଯାଉଥିବା ଓ ଏହାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଥିଲେ ବନ୍ଧନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଦେଖୁଥିବା ଜଣେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ବନ୍ଧିଯାଏ, ଦେଖାଯାଉଥିବା ନ ଥିଲେ ସେ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ଜଗତ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅହମ୍ ଇତ୍ଯାଦିସର୍ଗାତ୍ମା ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଉଚ୍ଯତେ । ଯାଵଦ୍ ଏତତ୍ ସମ୍ଭଵତି ତାଵନ୍ ମୋକ୍ଷୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
‘ଜଗତ’, ‘ମୁଁ’, ‘ତୁମେ’ ଇତ୍ୟାଦି ଭାବ ଯାହା ସୃଷ୍ଟିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେହି ହେଉଛି ଦେଖାଯାଉଥିବା। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହା ରହିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁକ୍ତି ନାହିଁ।
ନେଦଂ ନେଦମ୍ ଇତି ଵ୍ଯର୍ଥୈଃ ପ୍ରଲାପୈର୍ ନୋପଶାମ୍ଯତି । ସଙ୍କଲ୍ପଜନକୈର୍ ଦୃଶ୍ଯଵ୍ଯାଧିଃ ପ୍ରତ୍ଯୁତ ଵର୍ଧତେ
‘ଏହା ନୁହେଁ, ଏହା ନୁହେଁ’ ବୋଲି ଅର୍ଥହୀନ କଥା କହିଲେ ଏହି ଦେଖାଯାଉଥିବା ରୋଗ ଶାନ୍ତ ହୁଏନି; ବରଂ ଯେଉଁ ଚିନ୍ତା ଏହାକୁ ଜନ୍ମ ଦେଉଛି, ସେଠାରୁ ଏହା ଆଉ ବଢ଼ିଯାଏ।
ନ ଚ ତର୍କଭରକ୍ଷୋଦୈର୍ ନ ତୀର୍ଥନିଯମାଦିଭିଃ । ସତୋ ଦୃଶ୍ଯସ୍ଯ ଜଗତୋ ଯସ୍ମାଦ୍ ଏତେ ଵିଚାରକାଃ
ନ ତର୍କର ଭାର ଦ୍ୱାରା, ନ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନିୟମ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ଦୃଶ୍ୟମାନ ଜଗତର ସତ୍ୟତାକୁ ଜଣାଯିବ ନାହିଁ; କାରଣ, ଏସବୁ କେବଳ ତଦନ୍ୱେଷଣର ଉପାୟ ମାତ୍ର।
ଜଗଦ୍ ଦୃଶ୍ଯଂ ତୁ ଯଦ୍ଯ୍ ଅସ୍ତି ନ ଶାମ୍ଯତ୍ଯ୍ ଏଵ ତତ୍ କ୍ଵଚିତ୍ । ନାସତୋ ଵିଦ୍ଯତେ ଭାଵୋ ନାଭାଵୋ ଵିଦ୍ଯତେ ସତଃ
ଯଦି ଏହି ଜଗତ ଦୃଶ୍ୟମାନ ଅଛି, ତେବେ ଏହା କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ କେବେ ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ; କାରଣ, ଅସତ୍ୟର କେବେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ, ଓ ସତ୍ୟ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଅଚେତ୍ଯଚିତ୍ସ୍ଵରୂପାତ୍ମା ଯତ୍ର ଯତ୍ରୈଷ ତିଷ୍ଠତି । ତତ୍ର ତତ୍ରାସ୍ଯ ଦୃଶ୍ଯଶ୍ରୀସ୍ ସମୁଦେତ୍ଯ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଣୂଦରେ
ଏହି ଆତ୍ମା ଯେଉଁଠି ଅଚେତନ ଓ ଚେତନ ଦୁହିଁର ସ୍ୱରୂପରେ ବସିଛି, ସେଉଁଠି ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତର ମହିମା ଉଦିତ ହୁଏ—ଏହା ସବୁଠି, ଏକ ଅଣୁର ଭିତରେ ମଧ୍ୟ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଅସ୍ତି ଜଗଦ୍ ଦୃଶ୍ଯଂ ତତ୍ ପ୍ରମୃଷ୍ଟମ୍ ଇଦଂ ମଯା । ତ୍ଯକ୍ତଂ ତପୋଧ୍ଯାନଜପୈର୍ ଇତି କାଞ୍ଚିକତୃପ୍ତିଵତ୍
ସେହିପରି, ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତ ଅଛି; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛି—ତପ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଜପ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରିଛି, ଯେପରି ଦର୍ପଣ ପୋଲି ହେବା ପରେ ମନ ତୃପ୍ତି ପାଏ।
ଯଦି ନାମ ଜଗଦ୍ ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତି ତତ୍ ପ୍ରତିବିମ୍ବତି । ପରମାଣୂଦରେ ଽପ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିଂଶ୍ ଚିଦାଦର୍ଶେ ନ ସଂଶଯଃ
ଯଦି ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତ୍ ଅଛି ବୋଲି ଧରାଯାଏ, ତେବେ ସେଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ — ଏହା ଚେତନାର ଆଇନାରେ, ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ଅଣୁ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୁଏ।
ଯତ୍ର ତତ୍ର ସ୍ଥିତଂ ରାମ ଯଥାଦର୍ଶେ ପ୍ରବିମ୍ବତି । ଅଦ୍ରିଦ୍ଯୂର୍ଵୀନଦୀଶାଦି ଚିଦାଦର୍ଶେ ତଥୈଵ ହି
ହେ ରାମ, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଏହା ଅଛି, ଏହା ଆଇନାରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ହେବା ପରି ଦେଖାଯାଏ; ପାହାଡ଼, ମାଟି, ନଦୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯେପରି ଚେତନାର ଆଇନାରେ ଏଭଳି ଦେଖାଯାନ୍ତି।
ତତସ୍ ତତ୍ର ପୁନର୍ ଦୁଃଖଂ ଜରା ମରଣଜନ୍ମନୀ । ଭାଵାଭାଵଗ୍ରହୋତ୍ସର୍ଗାସ୍ ସ୍ଥୂଲସୂକ୍ଷ୍ମଚଲାଚଲାଃ
ତାପରେ ସେଠି ପୁଣି ଦୁଃଖ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ମୃତ୍ୟୁ, ଜନ୍ମ, ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ନାସ୍ତିତ୍ୱକୁ ଧରିବା ଓ ଛାଡ଼ିବା, ମୋଟ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ — ଏମିତି ସବୁ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
ଇଦଂ ପ୍ରମାର୍ଜିତଂ ଦୃଶ୍ଯଂ ମଯା ନାତ୍ରାହମ୍ ଆସ୍ଥିତଃ । ଏତଦ୍ ଏଵାକ୍ଷଯଂ ବୀଜଂ ସମାଧୌ ସଂସୃତିସ୍ମୃତେଃ
ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତକୁ ମୁଁ ଶୁଧ୍ଧ କରିଛି; ଏଥିରେ ମୁଁ ରହୁନାହିଁ। ତଥାପି, ଏହି ଜଗତ୍ ହିଁ ସମାଧିରେ ସଂସାର ସ୍ମୃତି ପାଇଁ ଅକ୍ଷୟ ବୀଜ ରହିଛି।
ସତି ତ୍ଵ୍ ଅସ୍ମିଞ୍ ଜଗଦ୍ଦୃଶ୍ଯେ ନିର୍ଵିକଲ୍ପସମାଧିନା । ନ ଚାକ୍ଷଯସୁଷୁପ୍ତତ୍ଵଂ ତୁର୍ଯଂ ଵାପ୍ଯ୍ ଉପପଦ୍ଯତେ
ଏହି ସଂସାର ଦୃଶ୍ୟ ଥିବାବେଳେ, ନିର୍ବିକଳ୍ପ ସମାଧି, ଅକ୍ଷୟ ସୁଷୁପ୍ତି ଅବସ୍ଥା କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥା କେବେ ହେବାକୁ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ଵ୍ଯୁତ୍ଥାନେ ହି ସମାଧୀନାଂ ସୁଷୁପ୍ତାନ୍ତ ଇଵାଖିଲମ୍ । ଜଗଦ୍ଦୁଃଖମ୍ ଇଦଂ ଭାତି ଯଥାସ୍ଥିତମ୍ ଅଖଣ୍ଡିତମ୍
ସମାଧିରୁ ମନ ବାହାରିଲେ, ସମସ୍ତ ସଂସାର ଏହିପରି ଅଟୁଟ ଦୁଃଖ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ସୁଷୁପ୍ତିର ଶେଷରେ ଦେଖାଯାଏ।
ପ୍ରାପ୍ତଂ ଭଵତି ହେ ରାମ ତତ୍ କିଂ ନାମ ସମାଧିଭିଃ । ଭୂଯୋ ଽନର୍ଥନିପାତେ ହି କ୍ଷଣସାମ୍ଯେ ଽପି କିଂ ସୁଖମ୍
ହେ ରାମ, ସେଠାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ସମାଧିର କଣ ଆଉ ଦରକାର? ଯେତେବେଳେ ଆଉଥରେ ଅନର୍ଥ ଆସିପଡ଼େ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ସମତା ରହିଲେ ମଧ୍ୟ କଣ ସୁଖ ମିଳେ?
ଯଦି ଵାପି ସମାଧାନେ ନିର୍ଵିକଲ୍ପେ ସ୍ଥିତିଂ ଵ୍ରଜେତ୍ । ତଦ୍ ଅକ୍ଷଯସୁଷୁପ୍ତାଭଂ ତନ୍ ମନ୍ଯେ ନାମଲଂ ପଦମ୍
ଯଦି କିଏ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ସମାଧିରେ ଅବିଚଳ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚେ, ମୁଁ ଏହାକୁ ଅକ୍ଷୟ ସୁଷୁପ୍ତି ସଦୃଶ ନିର୍ମଳ ପଦ ଭାବେ ଭାବିଏ।