ଚତୁର୍ଦିକ୍କଂ ଚତୁର୍ଭିଶ୍ ଚ ନାରିକେଲମହାଫଲୈଃ । ପୂର୍ଣକୁମ୍ଭତଯା ଗାଙ୍ଗଵାରିପୂରୈଃ ପ୍ରକଲ୍ପିତୈଃ
ଚାରିଦିଗରେ, ଚାରିଟି ବଡ଼ ନଡ଼ିଆ ରଖିଥିଲେ, ଯାହାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ ଭାବେ ତିଆରି କରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଜ୍ଵଲଯାମ୍ ଆସତୁସ୍ ତସ୍ଯାଂ ମଧ୍ଯେ ଚନ୍ଦନଦାରୁଭିଃ । ଜ୍ଵଲନଂ ଜ୍ଵଲିତଜ୍ଵାଲଂ ଦକ୍ଷିଣସ୍ଥପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍
ମଧ୍ୟରେ, ଚନ୍ଦନ କାଠିରେ ଆଗୁନ ଜାଳିଥିଲେ, ଯାହା ତୀବ୍ର ଆଲୋକରେ ଜଳୁଥିଲା, ଦକ୍ଷିଣ ପାଖରେ ରଖି ଏବଂ ପରିକ୍ରମା କରାଯାଇଥିଲା ।
ପୂର୍ଵାଭିମୁଖମ୍ ଅଗ୍ନେସ୍ ତାଵ୍ ଅଗ୍ରେ ପଲ୍ଲଵଵିଷ୍ଟରେ । ନିଯୋଜ୍ଯ ଦମ୍ପତୀ କାନ୍ତୌ ତଯୋର୍ ଵିଵିଶତୁସ୍ ସ୍ଵଯମ୍
ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଅଗ୍ନି ସାମ୍ନାରେ ତରୁଣ ପତ୍ର ଉପରେ ସେହି ଦମ୍ପତି ବସିଥିଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ନିଜେ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସ ହୁତ୍ଵା ତିଲଲାଜାଦି ପାଵକାଯ ଶିଖିଧ୍ଵଜଃ । ଉତ୍ଥାଯୋତ୍ଥାପ୍ଯ କାନ୍ତାଂ ଚ ପାଣିଭ୍ଯାଂ ସ୍ଵଯମ୍ ଆଦଦେ
ଶିଖିଧ୍ୱଜ ତିଳ, ଚାଉଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧାନ୍ୟ ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରି, ଉଠି ନିଜ ହାତରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟାକୁ ଉଠାଇ ନେଲେ।
ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଂ ଶୋଭମାନୌ ତାଵ୍ ଅନ୍ଯାଵ୍ ଇଵ ନଵୌ ଶିଵୌ । ଚକ୍ରତୁର୍ ଦମ୍ପତୀ ତସ୍ଯ ପାଵକସ୍ଯ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍
ସେହି ଦୁଇଜଣ ନୂତନ ବିବାହିତ ଦମ୍ପତି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ, ଅଗ୍ନିକୁ ଦମ୍ପତି ଭାବେ ପରିକ୍ରମା କଲେ।
ସ୍ଵଦାଯଂ ଜ୍ଞାନସର୍ଵସ୍ଵଂ ହୃଦଯଂ ପ୍ରେମ ଚାଚଲମ୍ । ଦଦତୁସ୍ ତୌ ମିଥୋ ମାନ୍ଯୌ ସ୍ମିତକାନ୍ତମୁଖଶ୍ରିଯୌ
ସମ୍ମାନିତ ଦମ୍ପତି, ହସୁଥିବା ସୁନ୍ଦର ମୁହଁରେ, ଏକାଉଁଠି ଅପରକୁ ନିଜ ହୃଦୟ, ଅଟୁଟ ପ୍ରେମ ଓ ଜ୍ଞାନର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଦେଇଥିଲେ।
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣତ୍ରଯଂ କୃତ୍ଵା ଲାଜାନ୍ ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯ ଵହ୍ନଯେ । ମଦ୍ଭାର୍ଯାମ୍ ଅମ୍ବରାଦ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କରୌ ତତ୍ଯଜତୁଃ କ୍ରମାତ୍
ତିନିଥର ପରିକ୍ରମା ଶେଷ କରି ଧାନ୍ୟ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଇ, ଆକାଶରୁ ମୋ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ଦିରେ-ଦିରେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟଙ୍କର ହାତ ଛାଡ଼ିଲେ।
ସ୍ମଯମାନମୁଖୌ କାନ୍ତୌ ଚନ୍ଦ୍ରାଵ୍ ଇଵ ନଵୋଦିତୌ । ପୂର୍ଵୋପରଚିତେ ପୁଷ୍ପତଲ୍ପେ ଵିଵିଶତୁର୍ ନଵେ
ହସୁଥିବା ମୁହଁ, ନୂତନ ଉଦିତ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଶୋଭାମୟ, ସେ ଦୁହେଁ ସୁନ୍ଦର ଦମ୍ପତି ନୂଆ ତୟାରି ହୋଇଥିବା ଫୁଲ ଶଯ୍ୟାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନ୍ତରେ ଚନ୍ଦ୍ରଶ୍ ଚତୁର୍ଭାଗଂ ନଭସ୍ତଲାତ୍ । ଶନୈର୍ ଆକ୍ରମଯାମ୍ ଆସ ଶୋଭାଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମ୍ ଇଵୈତଯୋଃ
ଏହି ସମୟରେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ତାଙ୍କର ଶୋଭା ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁଥିବା ପରି, ଧୀରେ ଧୀରେ ଆକାଶର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଉପରେ ଉଠିଗଲା।
ତସ୍ମିନ୍ ସାନୌ ଲତାଚ୍ଛିଦ୍ରୈର୍ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଦୃଷ୍ଟୀର୍ ଇଵାଭିତଃ । ଲୋଲୈସ୍ ସଞ୍ଚାରଯାମ୍ ଆସ କରାନ୍ ଇନ୍ଦୁର୍ ଵରାଙ୍ଗନେ
ସେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ, ଲତାର ଫାଟରୁ ଚନ୍ଦ୍ରମା ତାଙ୍କ କମ୍ପିଥିବା କିରଣଗୁଡ଼ିକୁ ହାତ ଭଳି ଘୁରାଇଲେ, ଯେପରି ଚାରିପଟେ ଥିବା ସୁନ୍ଦରୀକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି।
ତୈସ୍ ତୈସ୍ ତତ୍ର କଥାଲାପୈର୍ ଇନ୍ଦାଵ୍ ଅଭ୍ଯୁଦିତେ ତଥା । ତାଵ୍ ଆସାଂ ଚକ୍ରତୁଃ କାନ୍ତୌ ଦମ୍ପତୀ ତୁ ମୁହୂର୍ତକମ୍
ଚନ୍ଦ୍ରମା ଉଦୟ ହେବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଓ ଗଳ୍ପ କହି କହି, କିଛି ସମୟ ପ୍ରେମରେ ଏକାଠି କାଟିଲେ ।
ଅଥୋତ୍ଥାଯ ଜ୍ଵଲଦ୍ରତ୍ନଦୀପାଂ କାଞ୍ଚନକନ୍ଦରାମ୍ । ସ୍ଵଯଂ ପୂର୍ଵୋପରଚିତାଂ ଗୁପ୍ତାଂ ଵିଵିଶତୁଃ ପ୍ରିଯୌ
ତାପରେ, ସେମାନେ ଉଠି, ଆଗରୁ ତିଆରି କରି ଲୁଚାଇ ରଖିଥିବା, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମଣିଦୀପରେ ଆଲୋକିତ ସୁନାର ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ନଵଂ ଦଦୃଶତୁସ୍ ତତ୍ର ତଲ୍ପଂ କୁସୁମକଲ୍ପିତମ୍ । ପରିତୋ ଵ୍ଯାପ୍ତମ୍ ଉତ୍ଫୁଲ୍ଲୈର୍ ହେମପଙ୍କଜରାଶିଭିଃ
ସେଠାରେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଏକ ନୂଆ ଫୁଲରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଶଯ୍ୟା, ଯାହା ଚାରିପାଖରେ ଫୁଲିଥିବା ସୁନାର ପଦ୍ମର ଢେର ଦେଇ ଘେରାଯାଇଥିଲା ।
ମନ୍ଦାରାଦିଭିର୍ ଅନ୍ଯୈଶ୍ ଚ ପୁଷ୍ପୈର୍ ମ୍ଲାନିଵିଵର୍ଜିତୈଃ । ଉଚ୍ଚକୈଃ ପୁଂପ୍ରମାଣେନ ନିର୍ମିତଂ କୁସୁମୈସ୍ ସମୈଃ
ସେଇ ଶଯ୍ୟାଟି ମନ୍ଦାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତରଳ ଓ ତାଜା ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, ଏକ ଲୋକର ଉଚ୍ଚତା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମାନ ଆକାରର ଫୁଲରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା ।
ଦୀର୍ଘେନ୍ଦୁବିମ୍ବପ୍ରତିମଂ ତୁଷାରସ୍ଥଲଶୀତଲମ୍ । କ୍ଷୀରୋଦଜଲଧାରାଭଂ ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନାସମ୍ପିଣ୍ଡପାଣ୍ଡୁରମ୍
ସେ ଦୃଶ୍ୟଟି ଦୀର୍ଘ ଚନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ତୁଷାର ମାଟି ପରି ଶୀତଳ ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି କିମ୍ବା କ୍ଷୀରସାଗରର ଫେଣା ପରି ସ୍ବେତ ଏବଂ ନିର୍ମଳ ।
ପ୍ରତିବିମ୍ବମ୍ ଅନନ୍ତସ୍ଯ ରତ୍ନଭିତ୍ତାଵ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍ । ସୁଗନ୍ଧମ୍ ଉନ୍ନତଂ କାନ୍ତଂ ଵିଶରାରୁତଯୋଜ୍ଝିତମ୍
ଏହା ଅନନ୍ତତାର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଭଳି ମଣିର ଦିଵାଳରେ ରହିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସୁଗନ୍ଧିତ, ଉଚ୍ଚ, ଆକର୍ଷକ ଏବଂ କୌଣସି ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ ।
ମିଥୁନଂ ପୁଷ୍ପରାଶୌ ତତ୍ ପପାତ ଧଵଲାମଲେ । ତସ୍ମିନ୍ ସମସମାଭୋଗେ କ୍ଷୀରୋଦେ ମନ୍ଦରୋ ଯଥା
ସେ ଦୁଇଜଣ ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଫୁଲର ଢେର ଉପରେ ଏକାଠି ଶୋଇଲେ, ଏମିତି ଭାବରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଯେପରି କ୍ଷୀରସାଗରରେ ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ବିଶ୍ରାମ କରେ ।
ତୈସ୍ ତୈସ୍ ତତଃ ପ୍ରଣତିପେଶଲଵାଗ୍ଵିଲାସୈସ୍ ତତ୍କାଲକାର୍ଯସୁଭଗୈଃ ପ୍ରଣଯୋପଚାରୈଃ । ସତ୍କାନ୍ତଯୋର୍ ନଵନଵେନ ତଯୋସ୍ ସୁଖେନ ଦୀର୍ଘା ମୁହୂର୍ତ ଇଵ ସା ରଜନୀ ଜଗାମ
ସେମାନେ ମୃଦୁ କଥା, ହସିଖୁସି ଭାବ, ଏବଂ ସମୟଯୋଗ୍ୟ ସ୍ନେହ ଦେଇ ଏହି ରାତିଟିକୁ କାଟିଲେ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ନୂଆ ଆନନ୍ଦ ଆଣିଥିଲା, ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ଏହି ଦୀର୍ଘ ରାତି ଏକ ଅଟୁଟ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରି ।
ଅଥ ସୂର୍ଯାଂଶୁରଙ୍ଗେଣ ରଞ୍ଜିତେ ଭୁଵନୋଦରେ । ଶିଖିଧ୍ଵଜାଙ୍ଗନା ଭୂଯୋ ମଦନୀ କୁମ୍ଭତାଂ ଯଯୌ
ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ରଙ୍ଗିନ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଶିଖିଧ୍ୱଜା ନାମକ ନାରୀ ପୁଣିଥରେ ପ୍ରେମରେ ମତ୍ତ ହେଲେ।
ଏଵଂ ମହେନ୍ଦ୍ରଦର୍ଯାଂ ତାଵ୍ ଉଭୌ କୁମ୍ଭଶିଖିଧ୍ଵଜୌ । ସ୍ଵଯଂ ଵିଵାହିତାଵ୍ ଇଷ୍ଟୌ ସମ୍ପନ୍ନୌ ନଵଦମ୍ପତୀ
ଏଭଳି ମହାପର୍ବତ ଉପରେ, କୁମ୍ଭ ଓ ଶିଖିଧ୍ୱଜ ଦୁଇଜଣେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ବିବାହ କରି, ନୂତନ ଦମ୍ପତି ଭାବେ ଆନନ୍ଦ ଓ ସନ୍ତୋଷରେ ରହିଲେ।
ଵିଲେସତୁର୍ ଵିଚିତ୍ରାସୁ ପ୍ରତ୍ଯହଂ ଵନରାଜିଷୁ । ପ୍ରପକ୍ଵଫଲଭାରାସୁ ପୁଷ୍ପପଲ୍ଲଵିନୀଷୁ ଚ
ସେମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ଅଦ୍ଭୁତ ଅଟାରେ, ପକ୍କା ଫଳର ଭାର ଓ ଫୁଲ ଓ କୁଡ଼ି ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ଦିଵା ପ୍ରିଯତରେ ମିତ୍ରେ ଯାମିନ୍ଯାମ୍ ଇଷ୍ଟଦମ୍ପତୀ । ପ୍ରଭାଦୀପାଵ୍ ଇଵ ଶ୍ଲିଷ୍ଟୌ ନ ଵିଯୁକ୍ତୌ ବଭୂଵତୁଃ
ଦିନେ ସେମାନେ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ରହୁଥିଲେ, ରାତିରେ ପ୍ରେମିକ ଦମ୍ପତି ଭାବେ; ଆଲୋକ ଓ ଦୀପ ଯେପରି ଏକାଠି ରହେ, ସେମାନେ କେବେ ବି ଅଲଗା ହେଲେ ନାହିଁ।
ରେମାତେ ଵନକୁଞ୍ଜେଷୁ ଗୁହାସୁ ଚ ମହୀଭୃତାମ୍ । ତମାଲସାଲଷଣ୍ଡେଷୁ ମନ୍ଦାରଗହନେଷୁ ଚ
ସେମାନେ ଜଙ୍ଗଲର ଛାୟାଘନ ଉପବନ, ପାହାଡ଼ର ଗୁହା, ତମାଳ ଓ ସାଳ ଗଛର ଝାଡ଼ି, ଏବଂ ଘନ ମନ୍ଦାର ଜଙ୍ଗଲରେ ଆନନ୍ଦରେ ବିହାର କରୁଥିଲେ।
ସହ୍ଯଦର୍ଦୁରକୈଲାସମହେନ୍ଦ୍ରମଲଯେଷୁ ଚ । ଗନ୍ଧମାଦନଵିନ୍ଧ୍ଯାଦ୍ରିଲୋକାଲୋକତଟେଷୁ ଚ
ସେମାନେ ସହ୍ୟ, ଦର୍ଦୁର, କୈଳାସ, ମହେନ୍ଦ୍ର ଓ ମଲୟ ପାହାଡ଼, ଏବଂ ଗନ୍ଧମାଦନ, ବିନ୍ଧ୍ୟା ଓ ଲୋକାଲୋକ ପାହାଡ଼ର ଢାଳିରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲୁଥିଲେ।
ଦିନୈସ୍ ତ୍ରିଭିସ୍ ତ୍ରିଭିର୍ ଗତ୍ଵା ନିଦ୍ରାଂ ଗତଵତି ପ୍ରିଯେ । ଚୂଡାଲା ରାଜକାର୍ଯାଣି କୃତ୍ଵା ସ୍ଵାନ୍ଯ୍ ଆଯଯୌ ପୁନଃ
ତିନି ଦିନ ପରେ, ପ୍ରିୟଜନ ଘୁମିଯାଉଥିବା ବେଳେ, ଚୂଡାଳା ରାଜକାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଆଉଥରେ ଫେରିଆସିଲେ।
ତୌ ଦିଵା ସୁହୃଦୌ ରାତ୍ରୌ ଦମ୍ପତୀ କୁମ୍ଭଭୂମିପୌ । ନାନାକୁସୁମସଂଵୀତୌ ତସ୍ଥତୁର୍ ମୁଦିତୌ ମିଥଃ
ଦିନେ ସେମାନେ ବନ୍ଧୁ ଭାବେ, ରାତିରେ ଦମ୍ପତି ଭାବେ—କୁମ୍ଭ ଓ ରାଜା, ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, ଏକାଉଁଠି ଖୁସିରେ ରହୁଥିଲେ।
ମାସମ୍ ଏକଂ ମହେନ୍ଦ୍ରାଦ୍ରିସାନୌ ସରଲସଙ୍କୁଲେ । ରତ୍ନକୁଡ୍ଯେ ଗୁହାଗେହେ ପୂଜିତୌ ସୁରକିନ୍ନରୈଃ
ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼ର ଢାଳରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସାରଳ ଗଛ ଘନ ହୋଇଛି, ରତ୍ନରେ ତିଆରି ଗୁହା ଘରେ, ଦେବତା ଓ କିନ୍ନରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ମାସ ଧରି ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲେ।
ହସ୍ତଲଭ୍ଯୋଦିତେନ୍ଦୌ ଚ ମନ୍ଦାରଵନମାଲିତେ । ଏଵଂ ଶୁକ୍ତିମତଃ ପୃଷ୍ଠେ ପକ୍ଷଂ ପକ୍ଷଂ ଲତାଗୃହେ
ହାତରେ ଛୁଇଁପାରିବା ଚନ୍ଦ୍ର ଉଦୟ ହେଉଥିବାବେଳେ, ମନ୍ଦାର ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଏଭଳି ଶୁକ୍ତିମତ ପାହାଡ଼ର ପଛରେ, ଲତା ଘରରେ, ପ୍ରତି ସପ୍ତାହ ଏଭଳି କାଟିଲେ।
ମାସଦ୍ଵଯମ୍ ଋକ୍ଷଵତୋ ଗିରେର୍ ଦକ୍ଷିଣତସ୍ ତଟେ । ପାରିଜାତଵନେ ଦେଵପୁଷ୍ପସ୍ତବକମଣ୍ଡପେ
ଋକ୍ଷବତ ପାହାଡ଼ର ଦକ୍ଷିଣ ଢାଳରେ, ପାରିଜାତ ଗଛର ଉଦ୍ୟାନରେ, ଦେବତାଙ୍କର ଫୁଲ ଦେଇ ତିଆରି ଛାୟା ତଳେ, ସେମାନେ ଦୁଇ ମାସ ରହିଥିଲେ।
ଜମ୍ବୂଷଣ୍ଡତଲେ ମେରୋଃ ପାଦେ ଜମ୍ବୂନଦୀତଟେ । ଜାମ୍ବୂନଦମଯେ ମାସଂ ଜମ୍ବୂଫଲରସାଵନୌ
ମେରୁ ପାହାଡ଼ର ପାଦଦେଶରେ, ଜମ୍ବୁ ଗଛର ଛାୟା ତଳେ, ଜମ୍ବୁନଦୀ ତଟରେ, ସୁନାରେ ତିଆରି ଘରେ, ଏକ ମାସ ଧରି ଜମ୍ବୁ ଫଳର ରସ ଆସ୍ୱାଦନ କରି ରହିଥିଲେ।