ମହାରାଜୋ ମହାରାଜ୍ଞୀଂ ଭୂଷଯିତ୍ଵେଦମ୍ ଆହ ତାମ୍ । ରାଜସେ ମୃଗଶାଵାକ୍ଷି ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ ଇଵ ନଵୋତ୍ଥିତା
ମହାରାଜ ରାଣୀଙ୍କୁ ଭଲଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାର କରି, ସେଠାରେ କହିଲେ, 'ହେ ମୃଗନୟନୀ, ତୁମେ ଏମିତି ଅଭିଭାସ କରୁଛ, ଯେପରି ନୂତନ ଉଦିତ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଅପରାଜିତ ରୂପେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।'
ଶକ୍ରେଣ ସହ ଯଚ୍ ଛଚ୍ଯା ଯଲ୍ ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ହରିଣା ସହ । ଯଦ୍ ଗୌର୍ଯାଶ୍ ଶମ୍ଭୁନା ସାର୍ଧଂ ତତ୍ ତେ ଭଵତୁ ମଙ୍ଗଲମ୍
ଏହି ଶୁଭ ହେଉ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଶଚୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି, ଯେପରି ହରି ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି, ଏବଂ ଯେପରି ଶିବ ଓ ଗୌରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି।
ପଦ୍ମକନ୍ଦାଙ୍କୁରରଦା ଲୋଲନୀଲୋତ୍ପଲେକ୍ଷଣା । ଆମୋଦସୁଭଗାକାରା ତ୍ଵଂ ସ୍ଥିତା ପଦ୍ମିନୀସମା
ତୁମର ନୟନ ନୀଳ କମଳ ପତ୍ର ପରି ହଲେ, ହାତ କମଳ ମୂଳ ପରି ହେଉଛି, ତୁମ ରୂପ ମଧୁର ସୁଗନ୍ଧ ଭରା, ତୁମେ କମଳିନୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଛ।
ସୁରକ୍ତପଲ୍ଲଵକରା ସ୍ତବକସ୍ତନଧାରିଣୀ । ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ଫଲଦା ମନ୍ଯେ କାମକଲ୍ପତରୋର୍ ଲତା
ତୁମର ହାତ ଗାଢ଼ ରଙ୍ଗର କିଶଳୟ ପରି, ଛାତି ଗୁଛା ପରି ଦେଖାଯାଉଛି। ମୁଁ ଭାବୁଛି, ତୁମେ ଇଚ୍ଛାକଳ୍ପତରୁ ଲତା ପରି ଫଳଦାୟିନୀ।
ହିମଶୀତାଵଦାତାଙ୍ଗୀ ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନାପ୍ରସରହାସିନୀ । ପୂର୍ଣେନ୍ଦୁଶ୍ରୀର୍ ଇଵୋଦ୍ଯୁକ୍ତା ଦୃଷ୍ଟୈଵାହ୍ଲାଦଯସ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ତାଙ୍କର ଦେହ ହିମ ପରି ଧଳା ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆଲୋକରେ ହସୁଥିଲା; ସେ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରର ଶୋଭାରେ ଶୁଭ୍ର ଓ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମନ ଖୁସିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲା।
ତଦ୍ ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ଵରାରୋହେ ଵେଦୀଂ ଵୈଵାହିକୀଂ ସ୍ଵଯମ୍ । ରତ୍ନପୁଷ୍ପଲତାଜାଲୈ ରଚଯାଵୋ ଯଥାକ୍ରମମ୍
ଏହିପରି ଦେଖି, ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଉଠ; ଆମେ ଦୁଇଏ ଏହି ବିବାହ ମଞ୍ଚକୁ ଆପଣେ ଆପଣେ ରତ୍ନ ଓ ଫୁଲର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ପଦକ୍ରମେ ସଜାଇବା।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଦମ୍ପତୀ କାନ୍ତୌ ରଚଯାମ୍ ଆସତୁସ୍ ତଦା । ଵେଦୀମ୍ ଆତ୍ମଵିଵାହାଯ ମହେନ୍ଦ୍ରମଣିକନ୍ଦରେ
ଏଭଳି କହି, ସେଇ ପ୍ରେମିକ ଦମ୍ପତି ମହେନ୍ଦ୍ର ରତ୍ନରେ ଭରିଥିବା ଗୁହାରେ ନିଜ ବିବାହ ପାଇଁ ବିବାହ ମଞ୍ଚ ସଜାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ମୁକ୍ତାଜାଲୈସ୍ ସଝାଙ୍କାରୈଃ ପୁଷ୍ପୋତ୍ତଂସୈସ୍ ସଷଟ୍ପଦୈଃ । ରତ୍ନମାଲ୍ଯୈସ୍ ସଟାଙ୍କାରୈର୍ ଵୈଜଯନ୍ତୀପଟୈଶ୍ ଚଲୈଃ
ମୁକ୍ତାର ମାଳା, ଚମକୁଥିବା ଗହନା, ମଧୁମକ୍ଷିକା ସହିତ ଫୁଲର ଗୁଛ, ରତ୍ନର ମାଳା ଓ ଚମକୁଥିବା ଅଳଙ୍କାର, ଏବଂ ଡାହାଡ଼ି ହେଉଥିବା ବୈଜୟନ୍ତୀ ବସ୍ତ୍ରରେ ସେଠା ସଜିଗଲା।
କଲ୍ପଵୃକ୍ଷଲତାସୂତ୍ରୈଃ କଲ୍ପସ୍ତବକମଣ୍ଡଲୈଃ । କଲ୍ପପାଦପପଟ୍ଟୈଶ୍ ଚ କଲ୍ପଦ୍ରୁମଫଲୋତ୍କରୈଃ
ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ବୃକ୍ଷର ଲତାର ତାନ୍ତୁ, ତାଙ୍କର ତଣ୍ଡ ଚକ୍ର, ଛାଲର ଟାଣ୍ଡା, ଏବଂ ଅନେକ ଫଳର ଢେର ସହିତ,
ଦେଵଦାରୁଲତାଜାଲୈଃ କାଣ୍ଡପ୍ରତିସରାଙ୍କିତୈଃ । ମୁକ୍ତାକୁସୁମଲାଜାନାଂ ପ୍ରକରୈସ୍ ତାରକୋପମୈଃ
ଦେବଦାରୁ ଲତାର ଜାଲ ଓ ଗଠି ବିଶେଷ ଚିହ୍ନିତ, ମୁକ୍ତା ଫୁଲର ମାଳାର ଗଛ ଏବଂ ତାରା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଗୁଛ ସହିତ,
ଚତୁର୍ଦିକ୍କଂ ଚତୁର୍ଭିଶ୍ ଚ ନାରିକେଲମହାଫଲୈଃ । ପୂର୍ଣକୁମ୍ଭତଯା ଗାଙ୍ଗଵାରିପୂରୈଃ ପ୍ରକଲ୍ପିତୈଃ
ଚାରିଦିଗରେ, ଚାରିଟି ବଡ଼ ନଡ଼ିଆ ରଖିଥିଲେ, ଯାହାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ ଭାବେ ତିଆରି କରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଜ୍ଵଲଯାମ୍ ଆସତୁସ୍ ତସ୍ଯାଂ ମଧ୍ଯେ ଚନ୍ଦନଦାରୁଭିଃ । ଜ୍ଵଲନଂ ଜ୍ଵଲିତଜ୍ଵାଲଂ ଦକ୍ଷିଣସ୍ଥପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍
ମଧ୍ୟରେ, ଚନ୍ଦନ କାଠିରେ ଆଗୁନ ଜାଳିଥିଲେ, ଯାହା ତୀବ୍ର ଆଲୋକରେ ଜଳୁଥିଲା, ଦକ୍ଷିଣ ପାଖରେ ରଖି ଏବଂ ପରିକ୍ରମା କରାଯାଇଥିଲା ।
ପୂର୍ଵାଭିମୁଖମ୍ ଅଗ୍ନେସ୍ ତାଵ୍ ଅଗ୍ରେ ପଲ୍ଲଵଵିଷ୍ଟରେ । ନିଯୋଜ୍ଯ ଦମ୍ପତୀ କାନ୍ତୌ ତଯୋର୍ ଵିଵିଶତୁସ୍ ସ୍ଵଯମ୍
ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଅଗ୍ନି ସାମ୍ନାରେ ତରୁଣ ପତ୍ର ଉପରେ ସେହି ଦମ୍ପତି ବସିଥିଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ନିଜେ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସ ହୁତ୍ଵା ତିଲଲାଜାଦି ପାଵକାଯ ଶିଖିଧ୍ଵଜଃ । ଉତ୍ଥାଯୋତ୍ଥାପ୍ଯ କାନ୍ତାଂ ଚ ପାଣିଭ୍ଯାଂ ସ୍ଵଯମ୍ ଆଦଦେ
ଶିଖିଧ୍ୱଜ ତିଳ, ଚାଉଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧାନ୍ୟ ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରି, ଉଠି ନିଜ ହାତରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟାକୁ ଉଠାଇ ନେଲେ।
ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଂ ଶୋଭମାନୌ ତାଵ୍ ଅନ୍ଯାଵ୍ ଇଵ ନଵୌ ଶିଵୌ । ଚକ୍ରତୁର୍ ଦମ୍ପତୀ ତସ୍ଯ ପାଵକସ୍ଯ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍
ସେହି ଦୁଇଜଣ ନୂତନ ବିବାହିତ ଦମ୍ପତି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ, ଅଗ୍ନିକୁ ଦମ୍ପତି ଭାବେ ପରିକ୍ରମା କଲେ।
ସ୍ଵଦାଯଂ ଜ୍ଞାନସର୍ଵସ୍ଵଂ ହୃଦଯଂ ପ୍ରେମ ଚାଚଲମ୍ । ଦଦତୁସ୍ ତୌ ମିଥୋ ମାନ୍ଯୌ ସ୍ମିତକାନ୍ତମୁଖଶ୍ରିଯୌ
ସମ୍ମାନିତ ଦମ୍ପତି, ହସୁଥିବା ସୁନ୍ଦର ମୁହଁରେ, ଏକାଉଁଠି ଅପରକୁ ନିଜ ହୃଦୟ, ଅଟୁଟ ପ୍ରେମ ଓ ଜ୍ଞାନର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଦେଇଥିଲେ।
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣତ୍ରଯଂ କୃତ୍ଵା ଲାଜାନ୍ ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯ ଵହ୍ନଯେ । ମଦ୍ଭାର୍ଯାମ୍ ଅମ୍ବରାଦ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କରୌ ତତ୍ଯଜତୁଃ କ୍ରମାତ୍
ତିନିଥର ପରିକ୍ରମା ଶେଷ କରି ଧାନ୍ୟ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଇ, ଆକାଶରୁ ମୋ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ଦିରେ-ଦିରେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟଙ୍କର ହାତ ଛାଡ଼ିଲେ।
ସ୍ମଯମାନମୁଖୌ କାନ୍ତୌ ଚନ୍ଦ୍ରାଵ୍ ଇଵ ନଵୋଦିତୌ । ପୂର୍ଵୋପରଚିତେ ପୁଷ୍ପତଲ୍ପେ ଵିଵିଶତୁର୍ ନଵେ
ହସୁଥିବା ମୁହଁ, ନୂତନ ଉଦିତ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଶୋଭାମୟ, ସେ ଦୁହେଁ ସୁନ୍ଦର ଦମ୍ପତି ନୂଆ ତୟାରି ହୋଇଥିବା ଫୁଲ ଶଯ୍ୟାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନ୍ତରେ ଚନ୍ଦ୍ରଶ୍ ଚତୁର୍ଭାଗଂ ନଭସ୍ତଲାତ୍ । ଶନୈର୍ ଆକ୍ରମଯାମ୍ ଆସ ଶୋଭାଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମ୍ ଇଵୈତଯୋଃ
ଏହି ସମୟରେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ତାଙ୍କର ଶୋଭା ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁଥିବା ପରି, ଧୀରେ ଧୀରେ ଆକାଶର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଉପରେ ଉଠିଗଲା।
ତସ୍ମିନ୍ ସାନୌ ଲତାଚ୍ଛିଦ୍ରୈର୍ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଦୃଷ୍ଟୀର୍ ଇଵାଭିତଃ । ଲୋଲୈସ୍ ସଞ୍ଚାରଯାମ୍ ଆସ କରାନ୍ ଇନ୍ଦୁର୍ ଵରାଙ୍ଗନେ
ସେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ, ଲତାର ଫାଟରୁ ଚନ୍ଦ୍ରମା ତାଙ୍କ କମ୍ପିଥିବା କିରଣଗୁଡ଼ିକୁ ହାତ ଭଳି ଘୁରାଇଲେ, ଯେପରି ଚାରିପଟେ ଥିବା ସୁନ୍ଦରୀକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି।
ତୈସ୍ ତୈସ୍ ତତ୍ର କଥାଲାପୈର୍ ଇନ୍ଦାଵ୍ ଅଭ୍ଯୁଦିତେ ତଥା । ତାଵ୍ ଆସାଂ ଚକ୍ରତୁଃ କାନ୍ତୌ ଦମ୍ପତୀ ତୁ ମୁହୂର୍ତକମ୍
ଚନ୍ଦ୍ରମା ଉଦୟ ହେବା ସମୟରେ, ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଓ ଗଳ୍ପ କହି କହି, କିଛି ସମୟ ପ୍ରେମରେ ଏକାଠି କାଟିଲେ ।
ଅଥୋତ୍ଥାଯ ଜ୍ଵଲଦ୍ରତ୍ନଦୀପାଂ କାଞ୍ଚନକନ୍ଦରାମ୍ । ସ୍ଵଯଂ ପୂର୍ଵୋପରଚିତାଂ ଗୁପ୍ତାଂ ଵିଵିଶତୁଃ ପ୍ରିଯୌ
ତାପରେ, ସେମାନେ ଉଠି, ଆଗରୁ ତିଆରି କରି ଲୁଚାଇ ରଖିଥିବା, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମଣିଦୀପରେ ଆଲୋକିତ ସୁନାର ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ନଵଂ ଦଦୃଶତୁସ୍ ତତ୍ର ତଲ୍ପଂ କୁସୁମକଲ୍ପିତମ୍ । ପରିତୋ ଵ୍ଯାପ୍ତମ୍ ଉତ୍ଫୁଲ୍ଲୈର୍ ହେମପଙ୍କଜରାଶିଭିଃ
ସେଠାରେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଏକ ନୂଆ ଫୁଲରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଶଯ୍ୟା, ଯାହା ଚାରିପାଖରେ ଫୁଲିଥିବା ସୁନାର ପଦ୍ମର ଢେର ଦେଇ ଘେରାଯାଇଥିଲା ।
ମନ୍ଦାରାଦିଭିର୍ ଅନ୍ଯୈଶ୍ ଚ ପୁଷ୍ପୈର୍ ମ୍ଲାନିଵିଵର୍ଜିତୈଃ । ଉଚ୍ଚକୈଃ ପୁଂପ୍ରମାଣେନ ନିର୍ମିତଂ କୁସୁମୈସ୍ ସମୈଃ
ସେଇ ଶଯ୍ୟାଟି ମନ୍ଦାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତରଳ ଓ ତାଜା ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, ଏକ ଲୋକର ଉଚ୍ଚତା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମାନ ଆକାରର ଫୁଲରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା ।
ଦୀର୍ଘେନ୍ଦୁବିମ୍ବପ୍ରତିମଂ ତୁଷାରସ୍ଥଲଶୀତଲମ୍ । କ୍ଷୀରୋଦଜଲଧାରାଭଂ ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନାସମ୍ପିଣ୍ଡପାଣ୍ଡୁରମ୍
ସେ ଦୃଶ୍ୟଟି ଦୀର୍ଘ ଚନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ତୁଷାର ମାଟି ପରି ଶୀତଳ ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି କିମ୍ବା କ୍ଷୀରସାଗରର ଫେଣା ପରି ସ୍ବେତ ଏବଂ ନିର୍ମଳ ।
ପ୍ରତିବିମ୍ବମ୍ ଅନନ୍ତସ୍ଯ ରତ୍ନଭିତ୍ତାଵ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍ । ସୁଗନ୍ଧମ୍ ଉନ୍ନତଂ କାନ୍ତଂ ଵିଶରାରୁତଯୋଜ୍ଝିତମ୍
ଏହା ଅନନ୍ତତାର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଭଳି ମଣିର ଦିଵାଳରେ ରହିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସୁଗନ୍ଧିତ, ଉଚ୍ଚ, ଆକର୍ଷକ ଏବଂ କୌଣସି ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ ।
ମିଥୁନଂ ପୁଷ୍ପରାଶୌ ତତ୍ ପପାତ ଧଵଲାମଲେ । ତସ୍ମିନ୍ ସମସମାଭୋଗେ କ୍ଷୀରୋଦେ ମନ୍ଦରୋ ଯଥା
ସେ ଦୁଇଜଣ ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଫୁଲର ଢେର ଉପରେ ଏକାଠି ଶୋଇଲେ, ଏମିତି ଭାବରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଯେପରି କ୍ଷୀରସାଗରରେ ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ବିଶ୍ରାମ କରେ ।
ତୈସ୍ ତୈସ୍ ତତଃ ପ୍ରଣତିପେଶଲଵାଗ୍ଵିଲାସୈସ୍ ତତ୍କାଲକାର୍ଯସୁଭଗୈଃ ପ୍ରଣଯୋପଚାରୈଃ । ସତ୍କାନ୍ତଯୋର୍ ନଵନଵେନ ତଯୋସ୍ ସୁଖେନ ଦୀର୍ଘା ମୁହୂର୍ତ ଇଵ ସା ରଜନୀ ଜଗାମ
ସେମାନେ ମୃଦୁ କଥା, ହସିଖୁସି ଭାବ, ଏବଂ ସମୟଯୋଗ୍ୟ ସ୍ନେହ ଦେଇ ଏହି ରାତିଟିକୁ କାଟିଲେ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ନୂଆ ଆନନ୍ଦ ଆଣିଥିଲା, ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ଏହି ଦୀର୍ଘ ରାତି ଏକ ଅଟୁଟ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରି ।
ଅଥ ସୂର୍ଯାଂଶୁରଙ୍ଗେଣ ରଞ୍ଜିତେ ଭୁଵନୋଦରେ । ଶିଖିଧ୍ଵଜାଙ୍ଗନା ଭୂଯୋ ମଦନୀ କୁମ୍ଭତାଂ ଯଯୌ
ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ରଙ୍ଗିନ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଶିଖିଧ୍ୱଜା ନାମକ ନାରୀ ପୁଣିଥରେ ପ୍ରେମରେ ମତ୍ତ ହେଲେ।
ଏଵଂ ମହେନ୍ଦ୍ରଦର୍ଯାଂ ତାଵ୍ ଉଭୌ କୁମ୍ଭଶିଖିଧ୍ଵଜୌ । ସ୍ଵଯଂ ଵିଵାହିତାଵ୍ ଇଷ୍ଟୌ ସମ୍ପନ୍ନୌ ନଵଦମ୍ପତୀ
ଏଭଳି ମହାପର୍ବତ ଉପରେ, କୁମ୍ଭ ଓ ଶିଖିଧ୍ୱଜ ଦୁଇଜଣେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ବିବାହ କରି, ନୂତନ ଦମ୍ପତି ଭାବେ ଆନନ୍ଦ ଓ ସନ୍ତୋଷରେ ରହିଲେ।