ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ସାନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗୀ ଲଜ୍ଜାଵନମିତାନନା । ଲୋଲାଲକେନ ଶିରସା ପ୍ରଣନାମ ନଯାତ୍ ପତିମ୍
ଏଭଳି କହି, ନିର୍ମଳ ଅଙ୍ଗ ଥିବା ସେ ଜଣେ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁହଁ ନମାଇ, ଖୋଲା କେଶ ଶିର ଉପରେ ପଡ଼ିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଉଵାଚେଦଂ ଚ ହେ ନାଥ ତ୍ଵଂ ମାଂ ଭୂଷଯ ଭୂଷଣୈଃ । କ୍ରମେଣାଗ୍ନିଂ ଚ ସଞ୍ଜ୍ଵାଲ୍ଯ ମତ୍ପାଣିଗ୍ରହଣଂ କୁରୁ
ସେ ଏହିପରି କହିଲେ: ନାଥ, ମୋତେ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧାଇଦିଅ, ଏବଂ ପରେ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରି, ମୋର ହାତ ଧରି ବିବାହ କର।
ରାଜସେ ଽତିତରାଂ ନାଥ ମାଂ କରୋଷି ସ୍ମରାତୁରାମ୍ । ରତେର୍ ଵିଵାହେ ମଦନମ୍ ଅଭିଭୂଯାଧିତିଷ୍ଠସି
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ମୋତେ ଅତ୍ୟଧିକ ଆକୁଳ କରିଦେଉଛନ୍ତି; ଏହି ରତିର ବିବାହ ଅବସରରେ ଆପଣ ମଦନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି।
ଇନ୍ଦୋର୍ ଇଵାଂଶୁଜାଲାନି ରାଜନ୍ ମାଲ୍ଯାନି ଭାନ୍ତି ତେ । ମେରୁଗଙ୍ଗାପ୍ରଵାହାଭାଂ ଧତ୍ତେ ହାରସ୍ ତଵୋରସି
ହେ ରାଜା, ଆପଣଙ୍କ ମାଳାଗୁଡିକ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର କିରଣ ପରି ଚମକୁଛି, ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ଛାତିରେ ପିନ୍ଧିଥିବା ହାରଟି ମେରୁ ପର୍ବତରୁ ବହୁଥିବା ଗଙ୍ଗା ପରି ଦେଖାଯାଉଛି।
ମନ୍ଦାରକୁସୁମପ୍ରୋତୈଃ କୁନ୍ତଲୈର୍ ନୃପ ରାଜସେ । କନକାବ୍ଜମ୍ ଇଵାଲୋଲୈର୍ ଭୃଙ୍ଗୈଃ କେସରଧୂସରୈଃ
ହେ ରାଜା, ମନ୍ଦାର ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଆପଣଙ୍କ କେଶ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଛି, ଯେଉଁପରି ସୁନା ଶାପଲା ଫୁଲ ଉପରେ ପ୍ରମାଦିନୀ ମଧୁମକ୍ଷିକା ରେଣୁରେ ଲପଟି ଘୁରୁଛି।
ରତ୍ନାଂଶୁଜାଲୈଃ କୁସୁମୈଶ୍ ଶ୍ରିଯା ସ୍ଥୈର୍ଯେଣ ତେଜସା । ଉନ୍ନତ୍ଯା ଚ ଵିଭୋ ମେରୁମ୍ ଅଭିଭୂଯାଵତିଷ୍ଠସେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ରତ୍ନର ଆଲୋକ, ଫୁଲ, ଶ୍ରୀ, ଦୃଢତା, ତେଜସ୍ୱିତା ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ମହତ୍ତ୍ୱରେ, ଆପଣ ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭାବେ ଦଢ଼ି ରହିଛନ୍ତି।
ଏଵମାଦି ଵଦନ୍ତୌ ତୌ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ନଵଦମ୍ପତୀ । ପ୍ରଚ୍ଛନ୍ନପୂର୍ଵଦାମ୍ପତ୍ଯୌ ମିଥସ୍ ତୁଷ୍ଟୌ ବଭୂଵତୁଃ
ଏଭଳି ଭାବରେ କଥାହେଉଥିବା ସେମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଆଗାମୀରେ ପତି-ପତ୍ନୀ ହେବେ ଏବଂ ଯାହାଙ୍କର ସମ୍ପର୍କ ପୂର୍ବରୁ ଲୁଚିଥିଲା, ସେମାନେ ଦୁହେଁ ପରସ୍ପରରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ମହାରାଜ୍ଞୀଂ ମଦନିକାଂ ମହାରାଜଶ୍ ଶିଖିଧ୍ଵଜଃ । କାଞ୍ଚନାମଲପର୍ଯଙ୍କେ ନିଯୋଜ୍ଯାଭୂଷଯତ୍ ସ୍ଵଯମ୍
ମହାରାଜା ଶିଖିଧ୍ୱଜ ନିଜେ ମହାରାଣୀ ମଦନିକାଙ୍କୁ ଏକ ଶୁଭ୍ର ସୁନାର ଶଯ୍ୟାରେ ବସାଇ ଅଳଙ୍କୃତ କଲେ।
ଅଵତଂସୈସ୍ ତଥା ମାଲ୍ଯୈର୍ ମଣିମୁକ୍ତାଵିଭୂଷଣୈଃ । ଵସ୍ତ୍ରୈର୍ ଵିଲେପନୈଃ ପୁଷ୍ପୈର୍ ଉଚିତସ୍ଥାନଯୋଜିତୈଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ କାନର ଅଳଙ୍କାର, ମାଳା, ମଣି ଓ ମୁକ୍ତାର ଗହନା, ବସ୍ତ୍ର, ଚନ୍ଦନ ଓ ଫୁଲରେ ଯଥାଯଥ ସ୍ଥାନରେ ଶୋଭାୟିତ କଲେ।
ସା ବଭୌ ଭୂଷିତା ତନ୍ଵୀ ମଦନୀ ମଦଦାଯିନୀ । ଗିରିଜେଵ ଵିଵାହୋତ୍କା କାମକାନ୍ତେଵ କାମିନୀ
ସେ ତନୁ ଶୋଭାୟିତ ହୋଇ, ମଦ ଓ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଅପୂର୍ବ ରୂପରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଗିରିଜା ବିବାହ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, କିମ୍ବା ଏକ ପ୍ରେମିକା ନିଜ ପ୍ରେମିକ ପାଇଁ ଆତୁର।
ମହାରାଜୋ ମହାରାଜ୍ଞୀଂ ଭୂଷଯିତ୍ଵେଦମ୍ ଆହ ତାମ୍ । ରାଜସେ ମୃଗଶାଵାକ୍ଷି ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ ଇଵ ନଵୋତ୍ଥିତା
ମହାରାଜ ରାଣୀଙ୍କୁ ଭଲଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାର କରି, ସେଠାରେ କହିଲେ, 'ହେ ମୃଗନୟନୀ, ତୁମେ ଏମିତି ଅଭିଭାସ କରୁଛ, ଯେପରି ନୂତନ ଉଦିତ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଅପରାଜିତ ରୂପେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।'
ଶକ୍ରେଣ ସହ ଯଚ୍ ଛଚ୍ଯା ଯଲ୍ ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ହରିଣା ସହ । ଯଦ୍ ଗୌର୍ଯାଶ୍ ଶମ୍ଭୁନା ସାର୍ଧଂ ତତ୍ ତେ ଭଵତୁ ମଙ୍ଗଲମ୍
ଏହି ଶୁଭ ହେଉ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଶଚୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି, ଯେପରି ହରି ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି, ଏବଂ ଯେପରି ଶିବ ଓ ଗୌରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି।
ପଦ୍ମକନ୍ଦାଙ୍କୁରରଦା ଲୋଲନୀଲୋତ୍ପଲେକ୍ଷଣା । ଆମୋଦସୁଭଗାକାରା ତ୍ଵଂ ସ୍ଥିତା ପଦ୍ମିନୀସମା
ତୁମର ନୟନ ନୀଳ କମଳ ପତ୍ର ପରି ହଲେ, ହାତ କମଳ ମୂଳ ପରି ହେଉଛି, ତୁମ ରୂପ ମଧୁର ସୁଗନ୍ଧ ଭରା, ତୁମେ କମଳିନୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଛ।
ସୁରକ୍ତପଲ୍ଲଵକରା ସ୍ତବକସ୍ତନଧାରିଣୀ । ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ଫଲଦା ମନ୍ଯେ କାମକଲ୍ପତରୋର୍ ଲତା
ତୁମର ହାତ ଗାଢ଼ ରଙ୍ଗର କିଶଳୟ ପରି, ଛାତି ଗୁଛା ପରି ଦେଖାଯାଉଛି। ମୁଁ ଭାବୁଛି, ତୁମେ ଇଚ୍ଛାକଳ୍ପତରୁ ଲତା ପରି ଫଳଦାୟିନୀ।
ହିମଶୀତାଵଦାତାଙ୍ଗୀ ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନାପ୍ରସରହାସିନୀ । ପୂର୍ଣେନ୍ଦୁଶ୍ରୀର୍ ଇଵୋଦ୍ଯୁକ୍ତା ଦୃଷ୍ଟୈଵାହ୍ଲାଦଯସ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ତାଙ୍କର ଦେହ ହିମ ପରି ଧଳା ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆଲୋକରେ ହସୁଥିଲା; ସେ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରର ଶୋଭାରେ ଶୁଭ୍ର ଓ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମନ ଖୁସିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲା।
ତଦ୍ ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ଵରାରୋହେ ଵେଦୀଂ ଵୈଵାହିକୀଂ ସ୍ଵଯମ୍ । ରତ୍ନପୁଷ୍ପଲତାଜାଲୈ ରଚଯାଵୋ ଯଥାକ୍ରମମ୍
ଏହିପରି ଦେଖି, ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଉଠ; ଆମେ ଦୁଇଏ ଏହି ବିବାହ ମଞ୍ଚକୁ ଆପଣେ ଆପଣେ ରତ୍ନ ଓ ଫୁଲର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ପଦକ୍ରମେ ସଜାଇବା।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଦମ୍ପତୀ କାନ୍ତୌ ରଚଯାମ୍ ଆସତୁସ୍ ତଦା । ଵେଦୀମ୍ ଆତ୍ମଵିଵାହାଯ ମହେନ୍ଦ୍ରମଣିକନ୍ଦରେ
ଏଭଳି କହି, ସେଇ ପ୍ରେମିକ ଦମ୍ପତି ମହେନ୍ଦ୍ର ରତ୍ନରେ ଭରିଥିବା ଗୁହାରେ ନିଜ ବିବାହ ପାଇଁ ବିବାହ ମଞ୍ଚ ସଜାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ମୁକ୍ତାଜାଲୈସ୍ ସଝାଙ୍କାରୈଃ ପୁଷ୍ପୋତ୍ତଂସୈସ୍ ସଷଟ୍ପଦୈଃ । ରତ୍ନମାଲ୍ଯୈସ୍ ସଟାଙ୍କାରୈର୍ ଵୈଜଯନ୍ତୀପଟୈଶ୍ ଚଲୈଃ
ମୁକ୍ତାର ମାଳା, ଚମକୁଥିବା ଗହନା, ମଧୁମକ୍ଷିକା ସହିତ ଫୁଲର ଗୁଛ, ରତ୍ନର ମାଳା ଓ ଚମକୁଥିବା ଅଳଙ୍କାର, ଏବଂ ଡାହାଡ଼ି ହେଉଥିବା ବୈଜୟନ୍ତୀ ବସ୍ତ୍ରରେ ସେଠା ସଜିଗଲା।
କଲ୍ପଵୃକ୍ଷଲତାସୂତ୍ରୈଃ କଲ୍ପସ୍ତବକମଣ୍ଡଲୈଃ । କଲ୍ପପାଦପପଟ୍ଟୈଶ୍ ଚ କଲ୍ପଦ୍ରୁମଫଲୋତ୍କରୈଃ
ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ବୃକ୍ଷର ଲତାର ତାନ୍ତୁ, ତାଙ୍କର ତଣ୍ଡ ଚକ୍ର, ଛାଲର ଟାଣ୍ଡା, ଏବଂ ଅନେକ ଫଳର ଢେର ସହିତ,
ଦେଵଦାରୁଲତାଜାଲୈଃ କାଣ୍ଡପ୍ରତିସରାଙ୍କିତୈଃ । ମୁକ୍ତାକୁସୁମଲାଜାନାଂ ପ୍ରକରୈସ୍ ତାରକୋପମୈଃ
ଦେବଦାରୁ ଲତାର ଜାଲ ଓ ଗଠି ବିଶେଷ ଚିହ୍ନିତ, ମୁକ୍ତା ଫୁଲର ମାଳାର ଗଛ ଏବଂ ତାରା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଗୁଛ ସହିତ,
ଚତୁର୍ଦିକ୍କଂ ଚତୁର୍ଭିଶ୍ ଚ ନାରିକେଲମହାଫଲୈଃ । ପୂର୍ଣକୁମ୍ଭତଯା ଗାଙ୍ଗଵାରିପୂରୈଃ ପ୍ରକଲ୍ପିତୈଃ
ଚାରିଦିଗରେ, ଚାରିଟି ବଡ଼ ନଡ଼ିଆ ରଖିଥିଲେ, ଯାହାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ ଭାବେ ତିଆରି କରାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରାଯାଇଥିଲା ।
ଜ୍ଵଲଯାମ୍ ଆସତୁସ୍ ତସ୍ଯାଂ ମଧ୍ଯେ ଚନ୍ଦନଦାରୁଭିଃ । ଜ୍ଵଲନଂ ଜ୍ଵଲିତଜ୍ଵାଲଂ ଦକ୍ଷିଣସ୍ଥପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍
ମଧ୍ୟରେ, ଚନ୍ଦନ କାଠିରେ ଆଗୁନ ଜାଳିଥିଲେ, ଯାହା ତୀବ୍ର ଆଲୋକରେ ଜଳୁଥିଲା, ଦକ୍ଷିଣ ପାଖରେ ରଖି ଏବଂ ପରିକ୍ରମା କରାଯାଇଥିଲା ।
ପୂର୍ଵାଭିମୁଖମ୍ ଅଗ୍ନେସ୍ ତାଵ୍ ଅଗ୍ରେ ପଲ୍ଲଵଵିଷ୍ଟରେ । ନିଯୋଜ୍ଯ ଦମ୍ପତୀ କାନ୍ତୌ ତଯୋର୍ ଵିଵିଶତୁସ୍ ସ୍ଵଯମ୍
ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଅଗ୍ନି ସାମ୍ନାରେ ତରୁଣ ପତ୍ର ଉପରେ ସେହି ଦମ୍ପତି ବସିଥିଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ନିଜେ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସ ହୁତ୍ଵା ତିଲଲାଜାଦି ପାଵକାଯ ଶିଖିଧ୍ଵଜଃ । ଉତ୍ଥାଯୋତ୍ଥାପ୍ଯ କାନ୍ତାଂ ଚ ପାଣିଭ୍ଯାଂ ସ୍ଵଯମ୍ ଆଦଦେ
ଶିଖିଧ୍ୱଜ ତିଳ, ଚାଉଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧାନ୍ୟ ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରି, ଉଠି ନିଜ ହାତରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟାକୁ ଉଠାଇ ନେଲେ।
ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯଂ ଶୋଭମାନୌ ତାଵ୍ ଅନ୍ଯାଵ୍ ଇଵ ନଵୌ ଶିଵୌ । ଚକ୍ରତୁର୍ ଦମ୍ପତୀ ତସ୍ଯ ପାଵକସ୍ଯ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍
ସେହି ଦୁଇଜଣ ନୂତନ ବିବାହିତ ଦମ୍ପତି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ, ଅଗ୍ନିକୁ ଦମ୍ପତି ଭାବେ ପରିକ୍ରମା କଲେ।
ସ୍ଵଦାଯଂ ଜ୍ଞାନସର୍ଵସ୍ଵଂ ହୃଦଯଂ ପ୍ରେମ ଚାଚଲମ୍ । ଦଦତୁସ୍ ତୌ ମିଥୋ ମାନ୍ଯୌ ସ୍ମିତକାନ୍ତମୁଖଶ୍ରିଯୌ
ସମ୍ମାନିତ ଦମ୍ପତି, ହସୁଥିବା ସୁନ୍ଦର ମୁହଁରେ, ଏକାଉଁଠି ଅପରକୁ ନିଜ ହୃଦୟ, ଅଟୁଟ ପ୍ରେମ ଓ ଜ୍ଞାନର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଦେଇଥିଲେ।
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣତ୍ରଯଂ କୃତ୍ଵା ଲାଜାନ୍ ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯ ଵହ୍ନଯେ । ମଦ୍ଭାର୍ଯାମ୍ ଅମ୍ବରାଦ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କରୌ ତତ୍ଯଜତୁଃ କ୍ରମାତ୍
ତିନିଥର ପରିକ୍ରମା ଶେଷ କରି ଧାନ୍ୟ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଇ, ଆକାଶରୁ ମୋ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ଦିରେ-ଦିରେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟଙ୍କର ହାତ ଛାଡ଼ିଲେ।
ସ୍ମଯମାନମୁଖୌ କାନ୍ତୌ ଚନ୍ଦ୍ରାଵ୍ ଇଵ ନଵୋଦିତୌ । ପୂର୍ଵୋପରଚିତେ ପୁଷ୍ପତଲ୍ପେ ଵିଵିଶତୁର୍ ନଵେ
ହସୁଥିବା ମୁହଁ, ନୂତନ ଉଦିତ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଶୋଭାମୟ, ସେ ଦୁହେଁ ସୁନ୍ଦର ଦମ୍ପତି ନୂଆ ତୟାରି ହୋଇଥିବା ଫୁଲ ଶଯ୍ୟାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନ୍ତରେ ଚନ୍ଦ୍ରଶ୍ ଚତୁର୍ଭାଗଂ ନଭସ୍ତଲାତ୍ । ଶନୈର୍ ଆକ୍ରମଯାମ୍ ଆସ ଶୋଭାଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମ୍ ଇଵୈତଯୋଃ
ଏହି ସମୟରେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ତାଙ୍କର ଶୋଭା ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁଥିବା ପରି, ଧୀରେ ଧୀରେ ଆକାଶର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଉପରେ ଉଠିଗଲା।
ତସ୍ମିନ୍ ସାନୌ ଲତାଚ୍ଛିଦ୍ରୈର୍ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଦୃଷ୍ଟୀର୍ ଇଵାଭିତଃ । ଲୋଲୈସ୍ ସଞ୍ଚାରଯାମ୍ ଆସ କରାନ୍ ଇନ୍ଦୁର୍ ଵରାଙ୍ଗନେ
ସେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ, ଲତାର ଫାଟରୁ ଚନ୍ଦ୍ରମା ତାଙ୍କ କମ୍ପିଥିବା କିରଣଗୁଡ଼ିକୁ ହାତ ଭଳି ଘୁରାଇଲେ, ଯେପରି ଚାରିପଟେ ଥିବା ସୁନ୍ଦରୀକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି।