ତେନ ସ୍ମୋପଵିଶେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତେ କୁମ୍ଭ ଆହାସନେ ଵିଶନ୍ । ଗିରା ଵିଷଣ୍ଣଯା ଶୀର୍ଣଵଂଶସ୍ଵନସମାନଯା
ସେ 'ଦୟାକରି ବସ' ବୋଲି କହିବା ପରେ, କୁମ୍ଭ ଆସନରେ ବସିଗଲେ, ତାଙ୍କର କଣ୍ଠସ୍ୱର ଦୁଃଖିତ ଥିଲା, ଭଙ୍ଗା ବାଂଶୀର ସ୍ୱର ଭଳି।
ଯାଵଦ୍ଦେହମ୍ ଅଵସ୍ଥାସୁ ସମଚିତ୍ତତଯୈଵ ଯେ । କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ ନ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ନ ତେ ତତ୍ତ୍ଵଧିଯଶ୍ ଶଠାଃ
ଯେମାନେ ସମସ୍ତ ପରିସ୍ଥିତିରେ ମନକୁ ସମ ରଖନ୍ତି ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା କିଛି କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିଥିବା ଲୋକ; ସେମାନେ କେବେ ମିଥ୍ୟାଚାରୀ ନୁହଁନ୍ତି।
ଯେ ହ୍ଯ୍ ଅତତ୍ତ୍ଵଵିଦୋ ମୂଢା ରାଜନ୍ ବାଲତଯୈଵ ତେ । ଅଵସ୍ଥାଭ୍ଯଃ ପଲାଯନ୍ତେ ଗୃହୀତାଭ୍ଯସ୍ ସ୍ଵଭାଵତଃ
ହେ ରାଜା, ଯେମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଶିଶୁମାନେ ପରି ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ନିଜର ସ୍ୱାଭାବିକ ଅବସ୍ଥାରୁ ଚାଲିଯାଆନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମସିଦ୍ଧ ସଂଯୋଗ ରହିଛି।
ଯାଵତ୍ତିଲଂ ଯଥା ତୈଲଂ ଯାଵଦ୍ଦେହଂ ଦଶା ତଥା । ଯୋ ନ ଦେହଦଶାମ୍ ଏତି ସ ଚ୍ଛିନତ୍ତ୍ଯ୍ ଅସିନାମ୍ବରମ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତିଳରେ ତେଲ ରହିଥାଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେହର ଅବସ୍ଥା ରହିଥାଏ। ଯିଏ ଦେହର ସୀମାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିନାହିଁ, ସେ କେବଳ ବାହ୍ୟ ଆବରଣକୁ କାଟେ, ଯେପରି ତଳୱାରରେ କପଡ଼ା କାଟାଯାଏ।
ଏଷ ଦେହଦଶାଦୁଃଖପରିହାରୋ ହ୍ଯ୍ ଅନୁତ୍ତମଃ । ଯତ୍ ସାମ୍ଯଂ ଚେତସୋ ଯୋଗାନ୍ ନ ତୁ କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯସ୍ଥିତେଃ
ଦେହ ଦୁଃଖରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମୁକ୍ତି ହେଉଛି ମନର ସମତା, ଯାହା ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଆସେ; କେବଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ଯାଵଦ୍ଦେହଂ ଯଥାଚାରଂ ଦଶାସ୍ଵ୍ ଅଙ୍ଗ ଵିଜାନତା । କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ ହି ସ୍ଥାତଵ୍ଯଂ ନ ତୁ ବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ରିଯୈଃ କ୍ଵଚିତ୍
ହେ ପ୍ରିୟ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେହ ରହିଛି ଏବଂ ଯେପରି ତାହାର ଚଳନା, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା କାମ କରିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ କେବେଠି ମନ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ପରମେଷ୍ଠିପ୍ରଭୃତଯସ୍ ସର୍ଵ ଏଵୋଦିତାଶଯାଃ । ଦେହାଵସ୍ଥାସୁ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ନିଯତେର୍ ଏଷ ନିଶ୍ଚଯଃ
ବ୍ରହ୍ମାଓ ଆଦିଠାରୁ ସମସ୍ତେ, ଯେଉଁମାନେ ଯେଉଁ ଦେହରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ଭାଗ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଏହି ଦେହ ଅବସ୍ଥାରେ ରହନ୍ତି । ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାଗ୍ୟର ନିୟମ ।
ଅଜ୍ଞତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞଭୂତାଦି ଦୃଶ୍ଯଜାତମ୍ ଇଦଂ ହି ଯତ୍ । ତତ୍ ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ନିଯତିଂ ଧାଵତ୍ଯ୍ ଅମ୍ବୁ ଯଥାମ୍ବୁଧିମ୍
ଅଜ୍ଞାନୀ, ଜ୍ଞାନୀ, ଜୀବଜନ୍ତୁ ଓ ଜଡ଼, ଯେଉଁମାନେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭାଗ୍ୟ ଅନୁସାରେ ଚଳିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଜଳ ସମୁଦ୍ରକୁ ବହିଯାଏ ।
ତଜ୍ଜ୍ଞା ବୁଦ୍ଧ୍ଯାଦିସାମ୍ଯେନ ପାଣ୍ଯାଦିଚଲନେନ ଚ । ନିଯତିଂ ଯାପଯନ୍ତୀମାଂ ଯାଵଦ୍ଦେହମ୍ ଅଖଣ୍ଡିତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସମବୁଦ୍ଧି ଓ ହାତ ପାଉଁ ଚଳାଇବା ଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦେହ ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଖଣ୍ଡ ଭାଗ୍ୟକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ।
ଅଜ୍ଞାସ୍ ତୁ ସର୍ଵକ୍ଷୋଭେଣ ସୁଖଦୁଃଖଦଶାହତାଃ । ନିଯତିଂ ଯାପଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗ ଦେହଲକ୍ଷୈର୍ ଵିଖଣ୍ଡିତାଃ
କିନ୍ତୁ ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଅଶାନ୍ତି ଓ ସୁଖ-ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ, ଅନେକ ଦେହ ଦୁଃଖ ଦ୍ୱାରା ଭାଗ୍ୟକୁ ଭଙ୍ଗ କରି ଜୀବନ କଟାନ୍ତି, ଓ ପ୍ରିୟ ।
ଇତ୍ଥଂ ସୁଖେଷୁ ନନୁ ଦୁଃଖଦଶାସୁ ଚେତ୍ଥଂ ସ୍ଥାତଵ୍ଯମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଧିଗତଂ ଯଦ୍ ଇହାଙ୍ଗ ଜୀଵୈଃ । ତଜ୍ଜ୍ଞାଜ୍ଞଭୂତନିଚଯସ୍ ସ୍ଫୁରିତସ୍ ତଦ୍ ଏଵ ଦୁର୍ଲଙ୍ଘ୍ଯ ଏଷ ନିଯତୋ ନିଯତେର୍ ଵିଲାସଃ
ହେ ପ୍ରିୟ, ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଜୀବମାନେ ସୁଖ କିମ୍ବା ଦୁଃଖରେ ଯେପରି ରହିବା ଉଚିତ୍ ବୋଲି ବୁଝିଛନ୍ତି, ଏହି ବୁଝିବାଟି ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ ଦୁହିଁର ମିଶ୍ର ରୂପ। ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ କେହି ଟାଳିପାରିବେ ନାହିଁ; ଏହା ନିୟତିର ଅଟଳ ଖେଳ।
ଏଵଂ ସ୍ଥିତେ ମହାଭାଗ କଥମ୍ ଉଦ୍ଵେଗମ୍ ଈଦୃଶମ୍ । ଲବ୍ଧଵାନ୍ ଅସି ଦେଵୋ ଽପି ସ୍ଵର୍ଗାଦ୍ ଅପି ସୁଖାସ୍ପଦାତ୍
ଏମିତି ଅବସ୍ଥାରେ, ହେ ମହାଭାଗ, ତୁମେ ଏତେ ଦେବତା ହେଉଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ସ୍ୱର୍ଗର ଆନନ୍ଦ ଠାରୁ ବଡ଼ ସୁଖ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କିପରି ଏପରି ଚିଂତା ଓ ଅଶାନ୍ତିରେ ପଡ଼ିଗଲେ?
ଶୃଣୁ କାର୍ଯମ୍ ଇଦଂ ଚିତ୍ରଂ ମଦୀଯଂ ଵସୁଧାଧିପ । କଥଯାମି ତଵାଶେଷଂ ସ୍ଵର୍ଗେ ଯଦ୍ ଵୃତ୍ତମ୍ ଅଦ୍ଯ ମେ
ହେ ପୃଥିବୀର ରାଜା, ମୋର ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣାକୁ ଶୁଣ; ଆଜି ସ୍ୱର୍ଗରେ ମୋ ସହ କଣ ଘଟିଲା, ସେ ସବୁ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେବି।
ସୁହୃଦ୍ଯ୍ ଆଵେଦିତଂ ଦୁଃଖଂ ପରମ୍ ଆଯାତି ତାନଵମ୍ । ଘନଂ ଜଡଂ କୃଷ୍ଣମ୍ ଅପି ମୁକ୍ତଵୃଷ୍ଟିର୍ ଇଵାମ୍ବୁଦଃ
ମିତ୍ର ନିଜ ଦୁଃଖ କହିଲେ, ସେ ଦୁଃଖର ଭାର ଦେଖାଦେଖି କମିଯାଏ; ଯେପରି ଘନ ଏବଂ କଳା ମେଘ ବର୍ଷା କରିଲେ ହଳକା ହୋଇଯାଏ।
ସୁହୃଦା ପୃଚ୍ଛତା ସାଧୁ ଚେତୋ ଯାତି ପ୍ରସନ୍ନତାମ୍ । ସ୍ନିହ୍ଯତୋପଗତେନାଶୁ କତକେନ ଜଲଂ ଯଥା
ବନ୍ଧୁ ଯଦି ମମତାର ସହିତ ଭଲ ପ୍ରଶ୍ନ କରେ, ମନ ତୁରନ୍ତ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ଏକ ଛୋଟ କଟକ ବିଜୁଳି ଦେଲେ ପାଣି ସାଫ ହୋଇଯାଏ।
ଅହଂ ତାଵଦ୍ ଇତୋ ଯାତୋ ଭଵତେ ପୁଷ୍ପମଞ୍ଜରୀମ୍ । ଦତ୍ତ୍ଵା ଗଗନମ୍ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘ୍ଯ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଶ୍ ଚ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ଫୁଲର ଗୁଛ ଦେଇ, ଏଠାରୁ ଚାଲିଗଲି, ଆକାଶ ଚାଲି ଅତିକ୍ରମ କରି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଲି।
ତତ୍ର ପିତ୍ରା ସହେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସଭାସ୍ଥାନେ ଯଥାକ୍ରମମ୍ । ସ୍ଥିତ୍ଵୋତ୍ଥାଯ ତଥୋତ୍ଥାନକାଲେ ପିତ୍ରା ଵିସର୍ଜିତଃ
ସେଠାରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସଭାରେ ମୋ ବାପାଙ୍କ ସହିତ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ରହିଲି; ପରେ, ଉଠିବା ସମୟରେ, ବାପା ମୋତେ ଅନୁମତି ଦେଲେ।
ଇହାଗନ୍ତୁମ୍ ଅହଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ ନଭଃ । ଦିଵାକରହଯୈସ୍ ସାର୍ଧଂ ଵହାମ୍ଯ୍ ଅନିଲଵର୍ତ୍ମନି
ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ି ଏଠାକୁ ଆସିଲି, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ସହିତ, ପବନର ପଥରେ ଆକାଶ ଦେଇ ଯାତ୍ରା କରିଲି।
ଅଥୈକତ୍ର ଗତୋ ଭାନୁର୍ ଏକେନାନ୍ଯେନ ଵର୍ତ୍ମନା । ଆଗଚ୍ଛାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଆକାଶସାଗରାତ୍ ପତିତାକୃତିଃ
ତାପରେ, ଏକ ସ୍ଥାନକୁ ଯିବା ପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଏକ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିଲି, ମୁଁ ଆକାଶ ସମୁଦ୍ରରୁ ଖସିପଡ଼ିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲି।
ଅଥାଗ୍ରେ ଵାରିପୂର୍ଣାନାଂ ମେଘାନାଂ ମଧ୍ଯଵର୍ତ୍ମନା । ଅପଶ୍ଯଂ ମୁନିମ୍ ଆଯାନ୍ତମ୍ ଅହଂ ଦୁର୍ଵାସସଂ ଜଵାତ୍
ତାପରେ, ପାଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମେଘମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ରୁତ ଚାଲିବା ସମୟରେ, ମୁଁ ଦୁର୍ବାସା ମୁନିଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲି।
ପଯୋଧରପଟଚ୍ଛନ୍ନଂ ଵିଦ୍ଯୁଦ୍ଵଲଯଭୂଷିତମ୍ । ଅଭିସାରିକଯା ତୁଲ୍ଯଂ ଧାରାଧୌତାଙ୍ଗସଞ୍ଚଯମ୍
ବର୍ଷା ମେଘର ଚାଦର ପିନ୍ଧିଥିବା, ବିଜୁଳିର ମଣ୍ଡଳରେ ଶୋଭିତ, ସେ ଜଣେ ପ୍ରେମିକାଙ୍କୁ ମିଳିବାକୁ ଯାଉଥିବା ଜଣେ ଜିଉଁ ମହିଳା ପରି ଲାଗୁଥିଲେ, ବର୍ଷା ଧାରାରେ ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଧୋଇଯାଇଥିଲା।
ସ୍ଥିତଂ ସୁମେଘଚ୍ଛାଯାଯାଂ ଶ୍ଯାମାଯାଂ ଵସୁଧାତଲେ । ଵେଗେନାଭିସରନ୍ତଂ ତଂ ତପୋଲକ୍ଷ୍ମୀମ୍ ଇଵ ପ୍ରିଯାମ୍
ସେ ସୁନୀଳ ମେଘର ଛାୟାରେ, କଳା ମାଟି ଉପରେ ଦଢ଼ିଥିଲେ, ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିଲେ, ଯେପରି ତପସ୍ୟାର ଶ୍ରୀ ନିଜ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଯାଏ।
ତସ୍ଯ କୃତ୍ଵା ନମସ୍କାରମ୍ ଉକ୍ତଂ ଚ ଵହତା ମଯା । ମୁନେ ନୀଲାବ୍ଦଵସ୍ତ୍ରସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅଭିସାରିକଯା ସମଃ
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ନମସ୍କାର କଲି, ଏବଂ ଯେଉଁବେଳେ ମୁଁ ଭାସିଯାଉଥିଲି, ସେତେବେଳେ କହିଲି: 'ହେ ମୁନି, ତୁମେ ନୀଳ ସମୁଦ୍ର ରଙ୍ଗର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା ମନେ ହେଉଛ, ଯେପରି ଜଣେ ଜୀବନସାଥୀଙ୍କୁ ମିଳିବାକୁ ଯାଉଥିବା ଜଣେ ଜିଉତି।'
ଇତ୍ଯ୍ ଆକର୍ଣ୍ଯ ଚୁକୋପାସୌ ମଯି ମାନଦ ମାନହା । ଵିସ୍ଫାର୍ଯ ରକ୍ତେ ନଯନେ ପ୍ରାହ ଗମ୍ଭୀରନିସ୍ସ୍ଵନମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ମୋ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ହେ ମାନଦାନ କରୁଥିବା, ମାନ ଭଂଗ କରୁଥିବା, ସେ ଲାଲ ଆଖି ବଡ଼ କରି, ଗଭୀର ଧ୍ୱନିରେ କହିଲେ।
ପୌତ୍ରୋ ଽସ୍ମି ପଦ୍ମଜସ୍ଯେତି ଗର୍ଵିତସ୍ ତ୍ଵଂ କିମ୍ ଈଦୃଶଃ । ଭଵ୍ଯା ହି ନତିମ୍ ଆଯାନ୍ତି ଗୁଣୈର୍ ଵୃକ୍ଷାଃ ଫଲୈର୍ ଇଵ
'ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରୁଛ, ମୁଁ ପଦ୍ମଯୋନିଙ୍କର ନାତି, ତେଣୁ ଏଭଳି ଗର୍ବ କାହିଁକି? ସତ୍ୟକୁହିଲେ, ମହାନ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କର ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ନମ୍ର ହୁଅନ୍ତି, ଯେପରି ଗଛ ଫଳ ହେଲେ ନମିଯାଏ।'
ଵେଶ୍ଯାଭିସାରିକାରୂପୋ ଭଵାନ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଶୁଭଂ ଵଚଃ । ମଯି ଵକ୍ଷି ଦୁରାଚାର ମୂଢ ଦେଵକୁମାରକ
'ତୁମେ ଯେପରି ଜଣେ ବେଶ୍ୟା ଜଣେ ପ୍ରେମିକଙ୍କୁ ମିଳିବାକୁ ଯାଉଛି, ସେଭଳି ଦେଖାଯାଉଛ, ଏଭଳି ଅଶୁଭ କଥା ମୋତେ କହୁଛ, ହେ ଦୁର୍ନୀତି କରୁଥିବା, ମୂଢ଼ ଦେବତାପୁତ୍ର!'
ସ୍ତନକେଶଵତୀ କାନ୍ତା ହାଵଭାଵଵିକାରିଣୀ । ଗଚ୍ଛାନେନ ଦୁରୁକ୍ତେନ ରାତ୍ରୌ ଵେଶ୍ଯା ଭଵିଷ୍ଯସି
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମର ଉଦର ଓ କେଶ ରହିଛି, ତୁମେ ଭାବଭଙ୍ଗି ଦେଖାଉଛ, ଯଦି ଏହି କଠୋର କଥା ନେଇ ଚାଲିଯିବ, ତେବେ ରାତିରେ ତୁମେ ବେଶ୍ୟା ହେବ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵାଶୁଭଂ ଵାକ୍ଯମ୍ ଉଜ୍ଝିତଂ ଜର୍ଜରଦ୍ଵିଜାତ୍ । ଵିମୃଷ୍ଯାମି ମନାଗ୍ ଯାଵତ୍ ତାଵଦ୍ ଅନ୍ତର୍ହିତୋ ମୁନିଃ
ଏହି ଅଶୁଭ କଥା ବୃଦ୍ଧ ଦ୍ୱିଜ ମୁଁହରୁ ଶୁଣି, ମୁଁ କିଛି ଖଣ୍ଡ ପାଇଁ ଭାବିଲି, ଏହି ସମୟରେ ସେ ମୁନି ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉଦ୍ଵିଗ୍ନମନାସ୍ ସାଧୋ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତୋ ଽସ୍ମି ନଭସ୍ତଲାତ୍ । ଏତତ୍ ତେ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ସମ୍ପନ୍ନୋ ଽସ୍ମି ନିଶାଙ୍ଗନା
ଏଭଳି ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ମନେ ରଖି, ହେ ସାଧୁ, ମୁଁ ଆକାଶରୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି; ଏହି ସବୁ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲି, ଏବେ ମୁଁ ଏକ ରାତିର ଜଣେ ନାରୀ ହୋଇପଡ଼ିଛି।
ଅତିଵାହ୍ଯଂ ଦିନାନ୍ତେଷୁ ସ୍ତ୍ରୀତ୍ଵମ୍ ଏତନ୍ ମଯା କଥମ୍ । ଯୋନିସ୍ତନଵତା ରାତ୍ରୌ ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ କିଂ ମଯା ପିତୁଃ
ଏହି ନାରୀ ଦେହ ନେଇ ଏତେ ଦିନ ଅତିକ୍ରମ କରି, ରାତିରେ ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଏହି ଯୋନି ନୂତନ ଦେହରେ ରହିଛି, ସେତେବେଳେ କିପରି ମୁଁ ମୋ ବାପାଙ୍କୁ କଥା କହିପାରିବି?