ଶିଖିଧ୍ଵଜଦୃଶାମ୍ ଅନ୍ତେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି କୁମ୍ଭଵପୁର୍ ଜହୌ । ସାନାଵର୍ତେଵ ଵାରିଶ୍ରୀର୍ ମୁଗ୍ଧା ସ୍ଵଂ ରୂପମ୍ ଆଯଯୌ
ଶିଖିଧ୍ୱଜଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଶେଷ ହେବାବେଳେ, କୁମ୍ଭଙ୍କର ଆକୃତି ଆକାଶରେ ହରାଇଗଲା, ଯେପରି ଗିରିର ଢାଳରୁ ପାଣିର ଶୋଭା ହଟିଯାଏ, ଏବଂ ସେ ନିଜର ସତ୍ୟ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।
ପ୍ରାପ ମଞ୍ଜରିତାକାରକଲ୍ପଵୃକ୍ଷୋପମଂ ପୁରମ୍ । ସ୍ଫୁରତ୍ପତାକମ୍ ଆତ୍ମୀଯଂ ସ୍ଵର୍ଗରମ୍ଯଂ ଦିଵଃ ପଥା
ସେ ଆକାଶପଥରେ ଚଳି, ମଞ୍ଜରୀରେ ଭରିଥିବା କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ସଦୃଶ, ପତାକାରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗ ସମ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା ନିଜ ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅନ୍ତଃପୁରମ୍ ଅଦୃଶ୍ଯୈଵ ଵିଵେଶ ଲଲନାକୁଲମ୍ । ମଧୁମାସମହାଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ ଲସଲ୍ଲତମ୍ ଇଵ ଦ୍ରୁମମ୍
ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠି ଅନେକ ମହିଳା ଥିଲେ, ଏହା ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେପରି ମଧୁମାସର ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ଫୁଲେଫୁଲେ ଭରିଥିବା ଗଛକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଛନ୍ତି।
ରାଜକାର୍ଯାଣ୍ଯ୍ ଅଶେଷାଣି ତତ୍ର ସମ୍ପାଦ୍ଯ ସତ୍ଵରମ୍ । ଶିଖିଧ୍ଵଜଵନଂ ଗନ୍ତୁଂ ପୁନର୍ ଆପୁପ୍ଲୁଵେ ନଭଃ
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ରାଜକାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ସମାପ୍ତ କରି, ପୁଣି ଶିଖିଧ୍ୱଜଙ୍କ ଅରଣ୍ୟକୁ ଫେରିବା ପାଇଁ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ।
ଉଲ୍ଲଙ୍ଘ୍ଯ ଗଗନାଧ୍ଵାନଂ ସମଂ ଦିନକରାଂଶୁଭିଃ । ଶିଖିଧ୍ଵଜଵନଂ ଶୈଲେ ଦଦର୍ଶ ଗଗନେ ସ୍ଥିତା
ସେ ଆକାଶର ପଥକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ସହ ସମାନ ହୋଇ, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଥିବା ମୟୂରଧ୍ୱଜ ଚିହ୍ନିତ ଆଶ୍ରମକୁ ଆକାଶରେ ଦେଖିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୁମ୍ଭରୂପଂ ତତ୍ ପୁନର୍ ଜଗ୍ରାହ ସତ୍ଵରମ୍ । ଶିଖିଧ୍ଵଜସ୍ଯ ପୁରତଃ ପପାତ ଚ ଖପୁଷ୍ପଵତ୍
ସେ କୁମ୍ଭ ରୂପକୁ ଦେଖି, ତୁରନ୍ତ ସେଇ ରୂପକୁ ଆଉଥରେ ଧରିଲେ ଏବଂ ଆକାଶରୁ ଫୁଲ ପଡ଼ିବା ପରି, ଶିଖିଧ୍ୱଜଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅବତରିଲେ।
ତତ୍ର ମ୍ଲାନଦ୍ଯୁତି ମୁଖଂ ଚକାରାଖିନ୍ନମାନସମ୍ । ଇନ୍ଦୁଂ ସନୀହାରମ୍ ଇଵ ଯାମା ଖିନ୍ନମ୍ ଇଵାମ୍ବୁଜମ୍
ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଅଳସା ଓ ଅନ୍ଦାରା ହେଲା, ମନ ଥକିଗଲା—ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମା ତାହାର ଆଲୋକ ହରାଇଦେଇଛି, କିମ୍ବା ରାତିରେ ଶିଥିଳ ହୋଇଯାଇଥିବା ପଦ୍ମ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଦୃଗାକାରଂ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ଶିଖିଧ୍ଵଜଃ । ବଭୂଵ ଖିନ୍ନଚେତାଶ୍ ଚ ସମୁଵାଚେଦମ୍ ଆଦୃତଃ
ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଦେଖି, ଶିଖିଧ୍ୱଜ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଅଶାନ୍ତ ହେଲା ଏବଂ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଏହି କଥା କହିଲେ:
ଦେଵପୁତ୍ର ନମସ୍ ତେ ଽସ୍ତୁ ଵିମନା ଇଵ ଲକ୍ଷ୍ଯସେ । କୁମ୍ଭସ୍ ତ୍ଵଂ ତ୍ଯଜ ସଂରମ୍ଭମ୍ ଇଦମ୍ ଆସନମ୍ ଆସ୍ଯତାମ୍
ହେ ଦିବ୍ୟ ଯୁବକ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ତୁମେ ମନେ ହୁଏ ଦୁଃଖିତ ଦେଖାଯାଉଛ। କୁମ୍ଭ, ତୁମେ ଏହି ଅଶାନ୍ତିକୁ ଛାଡ଼, ଦୟାକରି ଏହି ଆସନରେ ବସ।
ସନ୍ତୋ ଵିଦିତଵେଦ୍ଯା ଯେ ତେ ହି ହର୍ଷଵିଷାଦଜାମ୍ । ନାଶ୍ରଯନ୍ତି ସ୍ଥିତିଂ ସ୍ଵସ୍ଥାଃ ପଦ୍ମା ଇଵ ଜଲାର୍ଦ୍ରତାମ୍
ଯେମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ କିମ୍ବା ଦୁଃଖରେ ଆସକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନେ ନିଜେ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ରହନ୍ତି, ଯେପରି ଜଳ ଛୁଅନ୍ତି ନଥିବା ପଦ୍ମ।
ତେନ ସ୍ମୋପଵିଶେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତେ କୁମ୍ଭ ଆହାସନେ ଵିଶନ୍ । ଗିରା ଵିଷଣ୍ଣଯା ଶୀର୍ଣଵଂଶସ୍ଵନସମାନଯା
ସେ 'ଦୟାକରି ବସ' ବୋଲି କହିବା ପରେ, କୁମ୍ଭ ଆସନରେ ବସିଗଲେ, ତାଙ୍କର କଣ୍ଠସ୍ୱର ଦୁଃଖିତ ଥିଲା, ଭଙ୍ଗା ବାଂଶୀର ସ୍ୱର ଭଳି।
ଯାଵଦ୍ଦେହମ୍ ଅଵସ୍ଥାସୁ ସମଚିତ୍ତତଯୈଵ ଯେ । କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ ନ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ନ ତେ ତତ୍ତ୍ଵଧିଯଶ୍ ଶଠାଃ
ଯେମାନେ ସମସ୍ତ ପରିସ୍ଥିତିରେ ମନକୁ ସମ ରଖନ୍ତି ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା କିଛି କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିଥିବା ଲୋକ; ସେମାନେ କେବେ ମିଥ୍ୟାଚାରୀ ନୁହଁନ୍ତି।
ଯେ ହ୍ଯ୍ ଅତତ୍ତ୍ଵଵିଦୋ ମୂଢା ରାଜନ୍ ବାଲତଯୈଵ ତେ । ଅଵସ୍ଥାଭ୍ଯଃ ପଲାଯନ୍ତେ ଗୃହୀତାଭ୍ଯସ୍ ସ୍ଵଭାଵତଃ
ହେ ରାଜା, ଯେମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଶିଶୁମାନେ ପରି ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ନିଜର ସ୍ୱାଭାବିକ ଅବସ୍ଥାରୁ ଚାଲିଯାଆନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମସିଦ୍ଧ ସଂଯୋଗ ରହିଛି।
ଯାଵତ୍ତିଲଂ ଯଥା ତୈଲଂ ଯାଵଦ୍ଦେହଂ ଦଶା ତଥା । ଯୋ ନ ଦେହଦଶାମ୍ ଏତି ସ ଚ୍ଛିନତ୍ତ୍ଯ୍ ଅସିନାମ୍ବରମ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତିଳରେ ତେଲ ରହିଥାଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେହର ଅବସ୍ଥା ରହିଥାଏ। ଯିଏ ଦେହର ସୀମାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିନାହିଁ, ସେ କେବଳ ବାହ୍ୟ ଆବରଣକୁ କାଟେ, ଯେପରି ତଳୱାରରେ କପଡ଼ା କାଟାଯାଏ।
ଏଷ ଦେହଦଶାଦୁଃଖପରିହାରୋ ହ୍ଯ୍ ଅନୁତ୍ତମଃ । ଯତ୍ ସାମ୍ଯଂ ଚେତସୋ ଯୋଗାନ୍ ନ ତୁ କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯସ୍ଥିତେଃ
ଦେହ ଦୁଃଖରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମୁକ୍ତି ହେଉଛି ମନର ସମତା, ଯାହା ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଆସେ; କେବଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ଯାଵଦ୍ଦେହଂ ଯଥାଚାରଂ ଦଶାସ୍ଵ୍ ଅଙ୍ଗ ଵିଜାନତା । କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ ହି ସ୍ଥାତଵ୍ଯଂ ନ ତୁ ବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ରିଯୈଃ କ୍ଵଚିତ୍
ହେ ପ୍ରିୟ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେହ ରହିଛି ଏବଂ ଯେପରି ତାହାର ଚଳନା, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା କାମ କରିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ କେବେଠି ମନ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ପରମେଷ୍ଠିପ୍ରଭୃତଯସ୍ ସର୍ଵ ଏଵୋଦିତାଶଯାଃ । ଦେହାଵସ୍ଥାସୁ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ନିଯତେର୍ ଏଷ ନିଶ୍ଚଯଃ
ବ୍ରହ୍ମାଓ ଆଦିଠାରୁ ସମସ୍ତେ, ଯେଉଁମାନେ ଯେଉଁ ଦେହରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ଭାଗ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଏହି ଦେହ ଅବସ୍ଥାରେ ରହନ୍ତି । ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାଗ୍ୟର ନିୟମ ।
ଅଜ୍ଞତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞଭୂତାଦି ଦୃଶ୍ଯଜାତମ୍ ଇଦଂ ହି ଯତ୍ । ତତ୍ ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ନିଯତିଂ ଧାଵତ୍ଯ୍ ଅମ୍ବୁ ଯଥାମ୍ବୁଧିମ୍
ଅଜ୍ଞାନୀ, ଜ୍ଞାନୀ, ଜୀବଜନ୍ତୁ ଓ ଜଡ଼, ଯେଉଁମାନେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭାଗ୍ୟ ଅନୁସାରେ ଚଳିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଜଳ ସମୁଦ୍ରକୁ ବହିଯାଏ ।
ତଜ୍ଜ୍ଞା ବୁଦ୍ଧ୍ଯାଦିସାମ୍ଯେନ ପାଣ୍ଯାଦିଚଲନେନ ଚ । ନିଯତିଂ ଯାପଯନ୍ତୀମାଂ ଯାଵଦ୍ଦେହମ୍ ଅଖଣ୍ଡିତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସମବୁଦ୍ଧି ଓ ହାତ ପାଉଁ ଚଳାଇବା ଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦେହ ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଖଣ୍ଡ ଭାଗ୍ୟକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ।
ଅଜ୍ଞାସ୍ ତୁ ସର୍ଵକ୍ଷୋଭେଣ ସୁଖଦୁଃଖଦଶାହତାଃ । ନିଯତିଂ ଯାପଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗ ଦେହଲକ୍ଷୈର୍ ଵିଖଣ୍ଡିତାଃ
କିନ୍ତୁ ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଅଶାନ୍ତି ଓ ସୁଖ-ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ, ଅନେକ ଦେହ ଦୁଃଖ ଦ୍ୱାରା ଭାଗ୍ୟକୁ ଭଙ୍ଗ କରି ଜୀବନ କଟାନ୍ତି, ଓ ପ୍ରିୟ ।
ଇତ୍ଥଂ ସୁଖେଷୁ ନନୁ ଦୁଃଖଦଶାସୁ ଚେତ୍ଥଂ ସ୍ଥାତଵ୍ଯମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଧିଗତଂ ଯଦ୍ ଇହାଙ୍ଗ ଜୀଵୈଃ । ତଜ୍ଜ୍ଞାଜ୍ଞଭୂତନିଚଯସ୍ ସ୍ଫୁରିତସ୍ ତଦ୍ ଏଵ ଦୁର୍ଲଙ୍ଘ୍ଯ ଏଷ ନିଯତୋ ନିଯତେର୍ ଵିଲାସଃ
ହେ ପ୍ରିୟ, ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଜୀବମାନେ ସୁଖ କିମ୍ବା ଦୁଃଖରେ ଯେପରି ରହିବା ଉଚିତ୍ ବୋଲି ବୁଝିଛନ୍ତି, ଏହି ବୁଝିବାଟି ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ ଦୁହିଁର ମିଶ୍ର ରୂପ। ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ କେହି ଟାଳିପାରିବେ ନାହିଁ; ଏହା ନିୟତିର ଅଟଳ ଖେଳ।
ଏଵଂ ସ୍ଥିତେ ମହାଭାଗ କଥମ୍ ଉଦ୍ଵେଗମ୍ ଈଦୃଶମ୍ । ଲବ୍ଧଵାନ୍ ଅସି ଦେଵୋ ଽପି ସ୍ଵର୍ଗାଦ୍ ଅପି ସୁଖାସ୍ପଦାତ୍
ଏମିତି ଅବସ୍ଥାରେ, ହେ ମହାଭାଗ, ତୁମେ ଏତେ ଦେବତା ହେଉଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ସ୍ୱର୍ଗର ଆନନ୍ଦ ଠାରୁ ବଡ଼ ସୁଖ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କିପରି ଏପରି ଚିଂତା ଓ ଅଶାନ୍ତିରେ ପଡ଼ିଗଲେ?
ଶୃଣୁ କାର୍ଯମ୍ ଇଦଂ ଚିତ୍ରଂ ମଦୀଯଂ ଵସୁଧାଧିପ । କଥଯାମି ତଵାଶେଷଂ ସ୍ଵର୍ଗେ ଯଦ୍ ଵୃତ୍ତମ୍ ଅଦ୍ଯ ମେ
ହେ ପୃଥିବୀର ରାଜା, ମୋର ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣାକୁ ଶୁଣ; ଆଜି ସ୍ୱର୍ଗରେ ମୋ ସହ କଣ ଘଟିଲା, ସେ ସବୁ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେବି।
ସୁହୃଦ୍ଯ୍ ଆଵେଦିତଂ ଦୁଃଖଂ ପରମ୍ ଆଯାତି ତାନଵମ୍ । ଘନଂ ଜଡଂ କୃଷ୍ଣମ୍ ଅପି ମୁକ୍ତଵୃଷ୍ଟିର୍ ଇଵାମ୍ବୁଦଃ
ମିତ୍ର ନିଜ ଦୁଃଖ କହିଲେ, ସେ ଦୁଃଖର ଭାର ଦେଖାଦେଖି କମିଯାଏ; ଯେପରି ଘନ ଏବଂ କଳା ମେଘ ବର୍ଷା କରିଲେ ହଳକା ହୋଇଯାଏ।
ସୁହୃଦା ପୃଚ୍ଛତା ସାଧୁ ଚେତୋ ଯାତି ପ୍ରସନ୍ନତାମ୍ । ସ୍ନିହ୍ଯତୋପଗତେନାଶୁ କତକେନ ଜଲଂ ଯଥା
ବନ୍ଧୁ ଯଦି ମମତାର ସହିତ ଭଲ ପ୍ରଶ୍ନ କରେ, ମନ ତୁରନ୍ତ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ଏକ ଛୋଟ କଟକ ବିଜୁଳି ଦେଲେ ପାଣି ସାଫ ହୋଇଯାଏ।
ଅହଂ ତାଵଦ୍ ଇତୋ ଯାତୋ ଭଵତେ ପୁଷ୍ପମଞ୍ଜରୀମ୍ । ଦତ୍ତ୍ଵା ଗଗନମ୍ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘ୍ଯ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଶ୍ ଚ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ଫୁଲର ଗୁଛ ଦେଇ, ଏଠାରୁ ଚାଲିଗଲି, ଆକାଶ ଚାଲି ଅତିକ୍ରମ କରି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଲି।
ତତ୍ର ପିତ୍ରା ସହେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସଭାସ୍ଥାନେ ଯଥାକ୍ରମମ୍ । ସ୍ଥିତ୍ଵୋତ୍ଥାଯ ତଥୋତ୍ଥାନକାଲେ ପିତ୍ରା ଵିସର୍ଜିତଃ
ସେଠାରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସଭାରେ ମୋ ବାପାଙ୍କ ସହିତ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ରହିଲି; ପରେ, ଉଠିବା ସମୟରେ, ବାପା ମୋତେ ଅନୁମତି ଦେଲେ।
ଇହାଗନ୍ତୁମ୍ ଅହଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ ନଭଃ । ଦିଵାକରହଯୈସ୍ ସାର୍ଧଂ ଵହାମ୍ଯ୍ ଅନିଲଵର୍ତ୍ମନି
ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ି ଏଠାକୁ ଆସିଲି, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ସହିତ, ପବନର ପଥରେ ଆକାଶ ଦେଇ ଯାତ୍ରା କରିଲି।
ଅଥୈକତ୍ର ଗତୋ ଭାନୁର୍ ଏକେନାନ୍ଯେନ ଵର୍ତ୍ମନା । ଆଗଚ୍ଛାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ଆକାଶସାଗରାତ୍ ପତିତାକୃତିଃ
ତାପରେ, ଏକ ସ୍ଥାନକୁ ଯିବା ପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଏକ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିଲି, ମୁଁ ଆକାଶ ସମୁଦ୍ରରୁ ଖସିପଡ଼ିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲି।
ଅଥାଗ୍ରେ ଵାରିପୂର୍ଣାନାଂ ମେଘାନାଂ ମଧ୍ଯଵର୍ତ୍ମନା । ଅପଶ୍ଯଂ ମୁନିମ୍ ଆଯାନ୍ତମ୍ ଅହଂ ଦୁର୍ଵାସସଂ ଜଵାତ୍
ତାପରେ, ପାଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମେଘମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ରୁତ ଚାଲିବା ସମୟରେ, ମୁଁ ଦୁର୍ବାସା ମୁନିଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲି।