ତତ୍ କଞ୍ଚିଦ୍ ରଚଯାମ୍ଯ୍ ଆଶୁ ପ୍ରପଞ୍ଚଂ ପ୍ରଜ୍ଞଯା ନଵମ୍ । ଯେନାଯଂ ଭୂପତିର୍ ଭର୍ତା ରମତେ ମଯି ମାନଦଃ
ସେଠିପାଇଁ ମୁଁ ଏବେ ମୋର ବୁଦ୍ଧିରେ ଏକ ନୂଆ ମାୟା ତିଆରି କରିବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ରାଜା, ମୋ ସ୍ୱାମୀ ଏବଂ ମାନଦାତା, ମୋରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିପାରିବେ।
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ଚୂଡାଲା କୁମ୍ଭଵେଷଧରା ପତିମ୍ । ପ୍ରାହ କାନନଗୁଲ୍ମସ୍ଥା କୋକିଲଂ କୋକିଲା ଯଥା
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ଚୂଡାଳା କୁମ୍ଭବେଶ ଧାରଣ କରି ଅଟାର ମଧ୍ୟରୁ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯେପରି ଜଣେ କୋଇଲୀ ଜଣେ କୋଇଲାକୁ ଡାକେ।
ଚୈତ୍ରମାସସ୍ଯ ଶୁକ୍ଲେ ଽଯଂ ପ୍ରତିପଦ୍ଦିଵସସ୍ ସୁହୃତ୍ । ଅଦ୍ଯାସ୍ଥାନଂ ମହାରମ୍ଭଂ ସ୍ଵର୍ଗେ ଭଵତି ଵୈ ହରେଃ
ଆଜି ଚୈତ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ପ୍ରଥମ ଦିନ, ଏହି ଦିନଟି ସମସ୍ତ ସହଯାତ୍ରୀଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ। ଏହି ଦିନରେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ହରିଙ୍କ ପାଇଁ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ହୁଏ।
ସନ୍ନିଧାନଂ ମଯା ତତ୍ର କର୍ତଵ୍ଯଂ ପିତୁର୍ ଅଗ୍ରତଃ । ଯଥାସ୍ଥିତା ହି ନିଯତିର୍ ନ ସନ୍ତ୍ଯାଜ୍ଯା କଦାଚନ
ମୋତେ ମୋ ବାପାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ, କାରଣ ଯେପରି ଭାଗ୍ୟ ରହିଛି, ତାହା କେବେ ବି ଛାଡ଼ିହେବା ଯାଏନା।
ପ୍ରତିପାଲଯିତଵ୍ଯଂ ମେ ତ୍ଵଯେହାଦ୍ଯ ଵନାଵନୌ । କ୍ରୀଡତା ଧ୍ଯାନପୁଷ୍ପାଭ୍ଯାଂ ସମୁଦ୍ଵେଗମ୍ ଅଗଚ୍ଛତା
ତୁମେ ଆଜି ଏହି ଜଙ୍ଗଲ ଉଦ୍ୟାନରେ ମୋ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କର, ଧ୍ୟାନର ଫୁଲ ନେଇ ଖେଳିବା ସହିତ ଅଶାନ୍ତ ହେଉନାହିଁ।
ଆଗଚ୍ଛାମି ଦିନାନ୍ତେ ଽଦ୍ଯ ନିର୍ଵିକଲ୍ପଂ ନଭସ୍ତଲାତ୍ । ସ୍ଵର୍ଗାଦ୍ ଅତିତରାମ୍ ଏଵ ତ୍ଵତ୍ସଙ୍ଗୋ ମମ ତୁଷ୍ଟଯେ
ମୁଁ ଆଜି ଦିନ ସେଷରେ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଭାବରେ ଆକାଶରୁ ଫେରିଅସିବି। ତଥାପି, ତୁମ ସହ ରହିବା ମୋ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗଠାରୁ ବି ଅଧିକ ଆନନ୍ଦଦାୟକ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ମଞ୍ଜରୀଂ କୁମ୍ଭୋ ଦଦୌ ମିତ୍ରାଯ କୌସୁମୀମ୍ । ପ୍ରୀତଯେ ସ୍ଵାମ୍ ଇଵ ପ୍ରୀତିଂ କାନ୍ତାଂ ନନ୍ଦନଵୃକ୍ଷଜାମ୍
ଏଭଳି କହି, କୁମ୍ଭ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଫୁଲର ଗୁଛ ଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଯେପରି ଜଣେ ନିଜ ପ୍ରିୟାକୁ, ଯିଏ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ବୃକ୍ଷରୁ ଜନ୍ମିଛି, ନିଜ ସ୍ନେହ ପାଇଁ ଦେଇଥାଏ ।
ଆଗନ୍ତଵ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ଶୀଘ୍ରମ୍ ଏଵଂ ଵଦତି ଭୂପତୌ । ପୁପ୍ଲୁଵେ ଚ ଵନାଦ୍ ଵ୍ଯୋମ ଶରନ୍ମୁଗ୍ଧପଯୋଦଵତ୍
ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଆସିବାକୁ ହେବ, ରାଜା ଏପରି କହି, ବନରୁ ଆକାଶକୁ ଏମିତି ଉଡ଼ିଗଲେ, ଯେପରି ଶରତ୍କାଳର ପବନରେ ମନମୋହିତ ମେଘ ଉଡ଼ିଯାଏ ।
ପୁଷ୍ପଜାଲଂ ଜହୌ ଵ୍ଯୋମ ଵ୍ରଜନ୍ କୁସୁମଦାମଜମ୍ । ଵିସାରି ଵନଵାତେନ ହିମଂ ହୈମ ଇଵାମ୍ବୁଦଃ
ସେ ଯିବା ସମୟରେ, ଫୁଲର ମାଳା ଆକାଶରେ ଛାଡ଼ିଗଲା, ବନପବନରେ ଛିଟିଯାଇଲା, ଯେପରି ସୁନା ମେଘରୁ ହିମ ପଡ଼ିଯାଏ ।
ଶିଖିଧ୍ଵଜୋ ଵ୍ରଜନ୍ତଂ ତଂ ଦଦର୍ଶାଦର୍ଶନଂ ଗତମ୍ । ଉନ୍ନିଦ୍ରୋ ଽବ୍ଦଂ ଯଥା ବର୍ହୀ ସତ୍ପ୍ରୀତିର୍ ହି ସୁଦୁସ୍ତ୍ଯଜା
ଶିଖିଧ୍ୱଜ ତାଙ୍କୁ ଯିଅଉଥିବା ଦେଖିଲେ, ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ, ଯେପରି ମୟୂର ଏକ ମେଘକୁ ଦୂରକୁ ଯିଅଉଥିବା ଦେଖେ; କାରଣ ସତ୍ୟ ସ୍ନେହ ଛାଡ଼ିବା ବହୁତ କଷ୍ଟକର ।
ଶିଖିଧ୍ଵଜଦୃଶାମ୍ ଅନ୍ତେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି କୁମ୍ଭଵପୁର୍ ଜହୌ । ସାନାଵର୍ତେଵ ଵାରିଶ୍ରୀର୍ ମୁଗ୍ଧା ସ୍ଵଂ ରୂପମ୍ ଆଯଯୌ
ଶିଖିଧ୍ୱଜଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଶେଷ ହେବାବେଳେ, କୁମ୍ଭଙ୍କର ଆକୃତି ଆକାଶରେ ହରାଇଗଲା, ଯେପରି ଗିରିର ଢାଳରୁ ପାଣିର ଶୋଭା ହଟିଯାଏ, ଏବଂ ସେ ନିଜର ସତ୍ୟ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।
ପ୍ରାପ ମଞ୍ଜରିତାକାରକଲ୍ପଵୃକ୍ଷୋପମଂ ପୁରମ୍ । ସ୍ଫୁରତ୍ପତାକମ୍ ଆତ୍ମୀଯଂ ସ୍ଵର୍ଗରମ୍ଯଂ ଦିଵଃ ପଥା
ସେ ଆକାଶପଥରେ ଚଳି, ମଞ୍ଜରୀରେ ଭରିଥିବା କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ସଦୃଶ, ପତାକାରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗ ସମ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା ନିଜ ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅନ୍ତଃପୁରମ୍ ଅଦୃଶ୍ଯୈଵ ଵିଵେଶ ଲଲନାକୁଲମ୍ । ମଧୁମାସମହାଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ ଲସଲ୍ଲତମ୍ ଇଵ ଦ୍ରୁମମ୍
ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠି ଅନେକ ମହିଳା ଥିଲେ, ଏହା ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେପରି ମଧୁମାସର ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ଫୁଲେଫୁଲେ ଭରିଥିବା ଗଛକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଛନ୍ତି।
ରାଜକାର୍ଯାଣ୍ଯ୍ ଅଶେଷାଣି ତତ୍ର ସମ୍ପାଦ୍ଯ ସତ୍ଵରମ୍ । ଶିଖିଧ୍ଵଜଵନଂ ଗନ୍ତୁଂ ପୁନର୍ ଆପୁପ୍ଲୁଵେ ନଭଃ
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ରାଜକାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ସମାପ୍ତ କରି, ପୁଣି ଶିଖିଧ୍ୱଜଙ୍କ ଅରଣ୍ୟକୁ ଫେରିବା ପାଇଁ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ।
ଉଲ୍ଲଙ୍ଘ୍ଯ ଗଗନାଧ୍ଵାନଂ ସମଂ ଦିନକରାଂଶୁଭିଃ । ଶିଖିଧ୍ଵଜଵନଂ ଶୈଲେ ଦଦର୍ଶ ଗଗନେ ସ୍ଥିତା
ସେ ଆକାଶର ପଥକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ସହ ସମାନ ହୋଇ, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଥିବା ମୟୂରଧ୍ୱଜ ଚିହ୍ନିତ ଆଶ୍ରମକୁ ଆକାଶରେ ଦେଖିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୁମ୍ଭରୂପଂ ତତ୍ ପୁନର୍ ଜଗ୍ରାହ ସତ୍ଵରମ୍ । ଶିଖିଧ୍ଵଜସ୍ଯ ପୁରତଃ ପପାତ ଚ ଖପୁଷ୍ପଵତ୍
ସେ କୁମ୍ଭ ରୂପକୁ ଦେଖି, ତୁରନ୍ତ ସେଇ ରୂପକୁ ଆଉଥରେ ଧରିଲେ ଏବଂ ଆକାଶରୁ ଫୁଲ ପଡ଼ିବା ପରି, ଶିଖିଧ୍ୱଜଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅବତରିଲେ।
ତତ୍ର ମ୍ଲାନଦ୍ଯୁତି ମୁଖଂ ଚକାରାଖିନ୍ନମାନସମ୍ । ଇନ୍ଦୁଂ ସନୀହାରମ୍ ଇଵ ଯାମା ଖିନ୍ନମ୍ ଇଵାମ୍ବୁଜମ୍
ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଅଳସା ଓ ଅନ୍ଦାରା ହେଲା, ମନ ଥକିଗଲା—ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମା ତାହାର ଆଲୋକ ହରାଇଦେଇଛି, କିମ୍ବା ରାତିରେ ଶିଥିଳ ହୋଇଯାଇଥିବା ପଦ୍ମ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଦୃଗାକାରଂ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ଶିଖିଧ୍ଵଜଃ । ବଭୂଵ ଖିନ୍ନଚେତାଶ୍ ଚ ସମୁଵାଚେଦମ୍ ଆଦୃତଃ
ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଦେଖି, ଶିଖିଧ୍ୱଜ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଅଶାନ୍ତ ହେଲା ଏବଂ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଏହି କଥା କହିଲେ:
ଦେଵପୁତ୍ର ନମସ୍ ତେ ଽସ୍ତୁ ଵିମନା ଇଵ ଲକ୍ଷ୍ଯସେ । କୁମ୍ଭସ୍ ତ୍ଵଂ ତ୍ଯଜ ସଂରମ୍ଭମ୍ ଇଦମ୍ ଆସନମ୍ ଆସ୍ଯତାମ୍
ହେ ଦିବ୍ୟ ଯୁବକ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ତୁମେ ମନେ ହୁଏ ଦୁଃଖିତ ଦେଖାଯାଉଛ। କୁମ୍ଭ, ତୁମେ ଏହି ଅଶାନ୍ତିକୁ ଛାଡ଼, ଦୟାକରି ଏହି ଆସନରେ ବସ।
ସନ୍ତୋ ଵିଦିତଵେଦ୍ଯା ଯେ ତେ ହି ହର୍ଷଵିଷାଦଜାମ୍ । ନାଶ୍ରଯନ୍ତି ସ୍ଥିତିଂ ସ୍ଵସ୍ଥାଃ ପଦ୍ମା ଇଵ ଜଲାର୍ଦ୍ରତାମ୍
ଯେମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ କିମ୍ବା ଦୁଃଖରେ ଆସକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନେ ନିଜେ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ରହନ୍ତି, ଯେପରି ଜଳ ଛୁଅନ୍ତି ନଥିବା ପଦ୍ମ।
ତେନ ସ୍ମୋପଵିଶେତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତେ କୁମ୍ଭ ଆହାସନେ ଵିଶନ୍ । ଗିରା ଵିଷଣ୍ଣଯା ଶୀର୍ଣଵଂଶସ୍ଵନସମାନଯା
ସେ 'ଦୟାକରି ବସ' ବୋଲି କହିବା ପରେ, କୁମ୍ଭ ଆସନରେ ବସିଗଲେ, ତାଙ୍କର କଣ୍ଠସ୍ୱର ଦୁଃଖିତ ଥିଲା, ଭଙ୍ଗା ବାଂଶୀର ସ୍ୱର ଭଳି।
ଯାଵଦ୍ଦେହମ୍ ଅଵସ୍ଥାସୁ ସମଚିତ୍ତତଯୈଵ ଯେ । କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ ନ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ନ ତେ ତତ୍ତ୍ଵଧିଯଶ୍ ଶଠାଃ
ଯେମାନେ ସମସ୍ତ ପରିସ୍ଥିତିରେ ମନକୁ ସମ ରଖନ୍ତି ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା କିଛି କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିଥିବା ଲୋକ; ସେମାନେ କେବେ ମିଥ୍ୟାଚାରୀ ନୁହଁନ୍ତି।
ଯେ ହ୍ଯ୍ ଅତତ୍ତ୍ଵଵିଦୋ ମୂଢା ରାଜନ୍ ବାଲତଯୈଵ ତେ । ଅଵସ୍ଥାଭ୍ଯଃ ପଲାଯନ୍ତେ ଗୃହୀତାଭ୍ଯସ୍ ସ୍ଵଭାଵତଃ
ହେ ରାଜା, ଯେମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଶିଶୁମାନେ ପରି ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ନିଜର ସ୍ୱାଭାବିକ ଅବସ୍ଥାରୁ ଚାଲିଯାଆନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମସିଦ୍ଧ ସଂଯୋଗ ରହିଛି।
ଯାଵତ୍ତିଲଂ ଯଥା ତୈଲଂ ଯାଵଦ୍ଦେହଂ ଦଶା ତଥା । ଯୋ ନ ଦେହଦଶାମ୍ ଏତି ସ ଚ୍ଛିନତ୍ତ୍ଯ୍ ଅସିନାମ୍ବରମ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତିଳରେ ତେଲ ରହିଥାଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେହର ଅବସ୍ଥା ରହିଥାଏ। ଯିଏ ଦେହର ସୀମାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିନାହିଁ, ସେ କେବଳ ବାହ୍ୟ ଆବରଣକୁ କାଟେ, ଯେପରି ତଳୱାରରେ କପଡ଼ା କାଟାଯାଏ।
ଏଷ ଦେହଦଶାଦୁଃଖପରିହାରୋ ହ୍ଯ୍ ଅନୁତ୍ତମଃ । ଯତ୍ ସାମ୍ଯଂ ଚେତସୋ ଯୋଗାନ୍ ନ ତୁ କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯସ୍ଥିତେଃ
ଦେହ ଦୁଃଖରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମୁକ୍ତି ହେଉଛି ମନର ସମତା, ଯାହା ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଆସେ; କେବଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ଯାଵଦ୍ଦେହଂ ଯଥାଚାରଂ ଦଶାସ୍ଵ୍ ଅଙ୍ଗ ଵିଜାନତା । କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ ହି ସ୍ଥାତଵ୍ଯଂ ନ ତୁ ବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ରିଯୈଃ କ୍ଵଚିତ୍
ହେ ପ୍ରିୟ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେହ ରହିଛି ଏବଂ ଯେପରି ତାହାର ଚଳନା, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା କାମ କରିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ କେବେଠି ମନ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ପରମେଷ୍ଠିପ୍ରଭୃତଯସ୍ ସର୍ଵ ଏଵୋଦିତାଶଯାଃ । ଦେହାଵସ୍ଥାସୁ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ନିଯତେର୍ ଏଷ ନିଶ୍ଚଯଃ
ବ୍ରହ୍ମାଓ ଆଦିଠାରୁ ସମସ୍ତେ, ଯେଉଁମାନେ ଯେଉଁ ଦେହରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ଭାଗ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଏହି ଦେହ ଅବସ୍ଥାରେ ରହନ୍ତି । ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାଗ୍ୟର ନିୟମ ।
ଅଜ୍ଞତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞଭୂତାଦି ଦୃଶ୍ଯଜାତମ୍ ଇଦଂ ହି ଯତ୍ । ତତ୍ ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ନିଯତିଂ ଧାଵତ୍ଯ୍ ଅମ୍ବୁ ଯଥାମ୍ବୁଧିମ୍
ଅଜ୍ଞାନୀ, ଜ୍ଞାନୀ, ଜୀବଜନ୍ତୁ ଓ ଜଡ଼, ଯେଉଁମାନେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭାଗ୍ୟ ଅନୁସାରେ ଚଳିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଜଳ ସମୁଦ୍ରକୁ ବହିଯାଏ ।
ତଜ୍ଜ୍ଞା ବୁଦ୍ଧ୍ଯାଦିସାମ୍ଯେନ ପାଣ୍ଯାଦିଚଲନେନ ଚ । ନିଯତିଂ ଯାପଯନ୍ତୀମାଂ ଯାଵଦ୍ଦେହମ୍ ଅଖଣ୍ଡିତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ସମବୁଦ୍ଧି ଓ ହାତ ପାଉଁ ଚଳାଇବା ଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦେହ ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଖଣ୍ଡ ଭାଗ୍ୟକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ।
ଅଜ୍ଞାସ୍ ତୁ ସର୍ଵକ୍ଷୋଭେଣ ସୁଖଦୁଃଖଦଶାହତାଃ । ନିଯତିଂ ଯାପଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗ ଦେହଲକ୍ଷୈର୍ ଵିଖଣ୍ଡିତାଃ
କିନ୍ତୁ ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଅଶାନ୍ତି ଓ ସୁଖ-ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ, ଅନେକ ଦେହ ଦୁଃଖ ଦ୍ୱାରା ଭାଗ୍ୟକୁ ଭଙ୍ଗ କରି ଜୀବନ କଟାନ୍ତି, ଓ ପ୍ରିୟ ।