ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନୋ ନଭସୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଚ୍ଛାତ୍ ସର୍ଵେ ଭାଵାସ୍ ସମୁତ୍ଥିତାଃ । ତତ୍ରୈଵ ଚ ଲଯଂ ଯାନ୍ତି ତତ୍ରୈଵାସ୍ସ୍ଵ ରମସ୍ଵ ଚ
ସମସ୍ତ ଜଗତ ଚେତନାର ସ୍ପଷ୍ଟ ଆକାଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଆକାଶଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ; ସେଠି ଏହାମାନେ ଲୟ ମଧ୍ୟ ହୁଏ—ସେଠି ରୁହ ଓ ସେଠି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର।
ଇଦଂ କାର୍ଯମ୍ ଇଦଂ ନେତି ସଙ୍କଲ୍ପା ବ୍ରହ୍ମବିନ୍ଦଵଃ । ବିନ୍ଦୂଞ୍ ଶିଖିଧ୍ଵଜ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପୂର୍ଣମେଘଂ ସମାଶ୍ରଯ
‘ଏହା କରିବା ଉଚିତ, ଏହା ନୁହେଁ’—ଏପରି ଯେଉଁ ଧାରଣା, ସେଗୁଡ଼ିକ ବ୍ରହ୍ମର ଛୋଟ ଛୋଟ ବିନ୍ଦୁ; ହେ ଶିଖିଧ୍ୱଜ, ସେଇ ବିନ୍ଦୁଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି, ପୂର୍ଣ୍ଣ ମେଘକୁ ଆଶ୍ରୟ କର।
ଇଷ୍ଟଂ ମେ ପ୍ରାର୍ଥଯସ୍ଵେତି ଯଥୈଵ ପ୍ରାର୍ଥ୍ଯତେ ସଖୀ । ସ୍ତ୍ରିଯା ତଥୈଵ ନ କଥଂ ଦଯିତଃ ପ୍ରାର୍ଥ୍ଯତେ ସ୍ଵଯମ୍
ଯେପରି ଜଣେ ସହେଳୀଙ୍କୁ 'ମୋ ପସନ୍ଦର କିଛି ଚାହିଁ' ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କରାଯାଏ, ସେପରି ଏକ ସହେଳୀଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଜଣେ ପ୍ରେମିକାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରେମିକ ଏପରି ଭାବେ ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ସଙ୍କଲ୍ପରଚିତାନ୍ ଏତାନ୍ ଭାଵାନ୍ ଆପାତଭାସୁରାନ୍ । ନ ଗୃହ୍ଣନ୍ତି ମହାତ୍ମାନଃ ପ୍ରାଜ୍ଞା ଜଲରଵୀନ୍ ଇଵ
ଯେପରି ଜଳର ଶବ୍ଦକୁ କେହି ଧରିପାରେ ନାହିଁ, ସେପରି ମହାନ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ମନର ଆକାଂକ୍ଷାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା, ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆକର୍ଷକ ଲାଗୁଥିବା ଏହି ଭାବଗୁଡ଼ିକୁ ଧରନ୍ତି ନାହିଁ।
ସ୍ଵର୍ଗମୋକ୍ଷାଦିଫଲଦଂ ଯତ୍ କିଞ୍ଚିତ୍ ସମମ୍ ଏଵ ତତ୍ । ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସମସମାଭାସୋ ଯୋ ଽସ୍ଯ୍ ଅସାଵ୍ ଏଵ ଵୈ ଭଵ
ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା ଯେକୌଣସି ଫଳ ସମାନ; ଏହାମାନେ ସବୁ ଏକରୂପ। ଏହାକୁ ଛାଡ଼ି, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖେ, ସେଇ ହେଉ।
ସନ୍ତଂ ସତ୍ତ୍ଵେନ ନାଶେନ ନଶ୍ଯନ୍ତଂ ଵିଗତସ୍ପୃହଃ । ପଦାର୍ଥୌଘମ୍ ଇମଂ ଗୃହ୍ଣଂସ୍ ତିଷ୍ଠାସ୍ପନ୍ଦିତଚିତ୍ତଭୂଃ
ଯିଏ ଆସକ୍ତିରହିତ, ସତ୍ୟକୁ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଓ ନଶ୍ୱରକୁ ନଶ୍ୱର ଭାବରେ ଚିହ୍ନି, ସମସ୍ତ ପଦାର୍ଥ ଧାରାରେ ଅଚଳ ମନରେ ଅବିଚଳ ରହେ, ସେଇ ଶାନ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ରହେ।
ଅପରିସ୍ପନ୍ଦଚିତ୍ତସ୍ଯ ସଂସୃତିର୍ ନେହ ବାଧତେ । ପୌରୁଷପ୍ରଭଵା ସାଧୋ ଵିପନ୍ ନୀତିମତୋ ଯଥା
ଯେଉଁଠାରେ ମନ ନିଶ୍ଚଳ ଓ ଶାନ୍ତ ରହେ, ସେଠାରେ ସଂସାର ଦୁଃଖ କେବେ ଅସୁବିଧା ଦେଉନାହିଁ। ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ସଂସାର ଦୁଃଖ ନିଜର ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯେପରି ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ନୀତିବାନଙ୍କ ପାଖରେ ହୁଏ।
ଯାନି ଯାନୀହ ଦୁଃଖାନି ପ୍ରସ୍ଫୁରନ୍ତି ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ । ଚେତଶ୍ଚାପଲଜାନ୍ଯ୍ ଏଵ ତାନି ତାନି ମହୀପତେ
ହେ ରାଜା, ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖ ଦେଖାଯାଏ, ସେସବୁ କେବଳ ମନର ଅସ୍ଥିରତା ଦ୍ୱାରା ଉପଜେ।
ସ୍ଥିରଂ ଶାନ୍ତଂ ଗତସ୍ପନ୍ଦଂ ଯସ୍ଯ ଚିତ୍ତମ୍ ଅଚାପଲମ୍ । ସ ଵିଭୁସ୍ ସ ମହାନନ୍ଦୀ ସାମ୍ରାଜ୍ଯସ୍ଯ ସ ଭାଜନମ୍
ଯାହାର ମନ ଦୃଢ଼, ଶାନ୍ତ, ନିଶ୍ଚଳ ଓ ଅଚଞ୍ଚଳ, ସେଇ ଏହି ଜଗତର ସ୍ୱାମୀ, ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦର ଅନୁଭବ କରେ, ସେଇ ରାଜ୍ୟର ଯୋଗ୍ୟ ଅଧିକାରୀ।
ଅଥ ଚେତସି ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞ ସ୍ପନ୍ଦାସ୍ପନ୍ଦୌ ତଦ୍ ଏକତାମ୍ । ନୀତ୍ଵା ତିଷ୍ଠ ଯଥାକାମମ୍ ଐକ୍ଯମ୍ ଆଗତ୍ଯ ଶାଶ୍ଵତମ୍
ଏହିପରି, ହେ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ, ତୁମେ ମନର ଚଞ୍ଚଳତା ଓ ନିଶ୍ଚଳତାକୁ ଏକତାରେ ନେଇ, ଚିରକାଳ ଏକତା ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଯେପରି ଇଚ୍ଛା ରହ, ସେପରି ରୁହ।
କଥମ୍ ଐକ୍ଯଵିଧିଂ ଯାତସ୍ ସ୍ପନ୍ଦାସ୍ପନ୍ଦାଵ୍ ଇମୌ ଵିଭୋ । ସର୍ଵସଂଶଯଵିଚ୍ଛେଦକାରିନ୍ନ୍ ଏତଦ୍ ଵଦାଶୁ ମେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଚଳନ ଓ ଅଚଳନ କିପରି ଏକ ହୁଏ? ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ କାଟିଦେଇଥିବା ଆପଣ, ଏହାକୁ ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର କହନ୍ତୁ।
ଏକଂ ଵସ୍ତୁ ଜଗତ୍ ସର୍ଵଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ଵାର୍ ଇଵାମ୍ବୁଧିଃ । ତଦ୍ ଏଵ ସ୍ପନ୍ଦତେ ନୋ ଵା ଶୁଦ୍ଧଂ ଵାରୀଵ ଵୀଚିଭିଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଚେତନା, ଯେପରି ଏକ ସମୁଦ୍ରର ପାଣି। ସେଇ ଚେତନା କେବେ ଚଳିଥାଏ, କେବେ ଅଚଳ ରହେ, ଜଳରେ ତରଙ୍ଗ ଥିଲେ ବା ନ ଥିଲେ ଯେପରି ଶୁଦ୍ଧ ରହେ।
ବ୍ରହ୍ମ ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅମଲଂ ସତ୍ଯମ୍ ଇତ୍ଯାଦିନାମଭିଃ । ଯଦ୍ ଗୀତଂ ତଦ୍ ଇଦଂ ମୂଢଃ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗ ଜଗତ୍ତଯା
ଯାହାକୁ ବ୍ରହ୍ମ, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, ନିର୍ମଳ, ସତ୍ୟ ଭଳି ନାମରେ କୁହାଯାଏ, ଏହି ଅନ୍ଧ ଲୋକେ ତାହାକୁ ଜଗତ ବୋଲି ଦେଖନ୍ତି, ବନ୍ଧୁ।
ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦ ଏଵ ସର୍ଵସ୍ମିନ୍ ସର୍ଗେ ତସ୍ମାଦ୍ ଧି ସଂସୃତିଃ । ପରିସ୍ପନ୍ଦୋ ହି ଵୀଚ୍ଯାଦିସ୍ ତଦ୍ ଅସ୍ପନ୍ଦଂ ସମଂ ପରମ୍
ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିରେ ନିର୍ବିକାର ଶାନ୍ତି ରହିଛି। ଚଳନ ଥିଲେ ସଂସାର ହୁଏ। ଚଳନ ହେଉଛି ତରଙ୍ଗ ଭଳି, ଶାନ୍ତି ହେଉଛି ସମ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥା।
ଚିତସ୍ ସ ଏଵ ଚେତ୍ ସ୍ପନ୍ଦସ୍ ତଥାସ୍ପନ୍ଦଶ୍ ଚ ଭାଵିତଃ । ଏକରୂପତଯା ନାମ ତତ୍ ତଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଚଲଂ ଶିଵମ୍
ଚେତନା ନିଜେ ସେଇ, ଏହାର ଗତି ଓ ନିର୍ଗତି — ଦୁହିଁଟିକୁ ଏକ ରୂପରେ ଭାବିଲେ, ସେ ଅଚଳ ଓ ଶୁଭ ତତ୍ତ୍ୱ ହେଉଛି।
ସର୍ଗଶ୍ ଚିତ୍ସ୍ପନ୍ଦମାତ୍ରାତ୍ମା ସମ୍ଯଗ୍ଦୃଷ୍ଟୋ ଵିଲୀଯତେ । ଉଦେତ୍ଯ୍ ଅସମ୍ଯଗ୍ଦୃଷ୍ଟାତ୍ମା ରଜ୍ଜ୍ଵାଂ ସର୍ପଭ୍ରମୋ ଯଥା
ସୃଷ୍ଟି, ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ କେବଳ ଚେତନାର ଚଳନ, ଠିକ୍ଭାବେ ବୁଝିଲେ ଲୟ ହୁଏ; ଭୁଲ୍ଭାବେ ବୁଝିଲେ ଉପଜିଯାଏ, ଯେମିତି ରସିରେ ସାପ ଭ୍ରମ ଦେଖାଯାଏ।
ସସ୍ପନ୍ଦା ଚିଚ୍ ଚିଦଭିଧା ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦା ତ୍ଵ୍ ଇଯମ୍ ଆତତା । ତୁର୍ଯାତୀତପଦାରୂଢା ଵାଚା ଵକ୍ତୁଂ ନ ପାର୍ଯତେ
ଚଳିତ ଚେତନାକୁ 'ଚିତ୍' ବୋଲାଯାଏ, ଏହି ଅଚଳ ଚେତନା ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଛି; ଚତୁର୍ଥ ସ୍ଥିତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ, ଏହାକୁ କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବ ନାହିଁ।
ଶାସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜନସମ୍ପର୍କସନ୍ତତାଭ୍ଯାସଯୋଗତଃ । କାଲେନାମଲତାଂ ଯାତେ ଚେତସୀନ୍ଦାଵ୍ ଇଵୋଦିତେ
ଶାସ୍ତ୍ର, ସଦ୍ଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଓ ନିରନ୍ତର ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା, ସମୟ ଯିବା ସହିତ ମନ ପବିତ୍ର ହୁଏ, ଯେମିତି ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଉଦିତ ହୁଏ।
ଏତତ୍ କେଵଲମ୍ ଆଭାତଂ ସ୍ଵାନୁଭୂତିଗିରାତତମ୍ । କଥ୍ଯତେ ସ୍ଵାନୁଭୂତେସ୍ ତୁ ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଵଂ ରୂପମ୍ ଆତ୍ମନା
ଏହି କଥା କେବଳ ନିଜ ଅନୁଭୂତିର ଭାଷାରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଛି; କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ନିଜେ ନିଜ ଅସଲ ରୂପକୁ ଅନୁଭବ କରିଥାଅ, ସେତେବେଳେ ଏହାକୁ ନିଜେ ଜାଣିପାରିବା।
ପ୍ରାପ୍ତୋ ଽସି ଭାଵଂ ସ୍ଵମ୍ ଅନାଦିମଧ୍ଯମ୍ ଅତ୍ରୈଵ ତିଷ୍ଠେଷ୍ଟପଦେ ନିଵିଷ୍ଟଃ । ନୀରୂପନିର୍ଭେଦମହାଚିଦାତ୍ମା ଜାତୋ ଽସି ସାଧୋ ଖଲୁ ଵୀତଶୋକଃ
ତୁମେ ନିଜର ଆଦି ଓ ମଧ୍ୟ ନଥିବା ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ; ଏହି ଆଶାର ସ୍ଥାନରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ରୁହ, ହେ ମହାନ, କାରଣ ତୁମେ ବିଭିନ୍ନତା ଓ ଦୁଃଖ ରହିତ ବଡ଼ ଚେତନାର ଅଂଶ ହୋଇଯାଇଛ।
ଇତି ତେ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ଶିଖିଧ୍ଵଜ ମହୀପତେ । ଯଥେଦମ୍ ଉତ୍ଥିତଂ ସର୍ଵଂ ଯଥା ଚ ପ୍ରଵିଲୀଯତେ
ଏଭଳି ହେ ଶିଖିଧ୍ୱଜ ରାଜା, ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲି; କିପରି ସମସ୍ତ କିଛି ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ ଓ କିପରି ଏହା ଲୟ ହୁଏ, ସେଥିରେ ସବୁ କଥା ରହିଛି।
ଏତଚ୍ ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଚ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ଚ ମତ୍ଵା ଚ ମୁନିନାଯକ । ଯଥେଚ୍ଛସି ତଥା ତିଷ୍ଠ ଦୃଷ୍ଟସ୍ପଷ୍ଟପଦଃ ପଦେ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବୁଝି ଓ ଭାବି, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା କର, ସେପରି ରୁହ; ସ୍ପଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଥିବା ସ୍ଥିତିରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୁଅ।
ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗଚ୍ଛାମ୍ଯ୍ ଅହଂ ତତ୍ର କାଲେ ଽସ୍ମିନ୍ ନାରଦୋ ମୁନିଃ । ବ୍ରହ୍ମଲୋକାତ୍ ସମାଯାତୋ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅମରସଂସଦମ୍
ମୁଁ ଏବେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉଛି; ଏହି ସମୟରେ, ନାରଦ ନାମକ ମୁନି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଲୋକରୁ ଆସି, ଅମରମାନେ ଯେଉଁ ସଭାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ରହିବେ।
ନ ମାଂ ପଶ୍ଯତି ଚେତ୍ ତତ୍ର ତତ୍ କୋପମ୍ ଉପଗଚ୍ଛତି । ନୋଦ୍ଵେଜନୀଯା ଭଵ୍ଯେନ ଗୁରଵୋ ହି କଦାଚନ
ସେଠାରେ ଯଦି ସେ ମୋତେ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ସେ କ୍ରୋଧିତ ହେବେ; କିନ୍ତୁ ଭଲ ଶିକ୍ଷକମାନେ ଏପରି କଥାରେ କେବେ ଅଶାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ତ୍ଯକ୍ତସଙ୍କଲ୍ପଲେଖେନ ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅଭିଵାଞ୍ଛତା । ତ୍ଵଯାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵ ଵସ୍ତଵ୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟିର୍ ଏଷୈଵ ପାଵନୀ
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଛାଡି, କିଛି ଚାହିଁବାକୁ ନ ଚାହିଁ, ତୁମେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଅବସ୍ଥିତ ରୁହ; ଏହି ଦୃଷ୍ଟି ମାନେ ପବିତ୍ର କରେ।
ଇତି ଯାଵତ୍ ପ୍ରତିଵଚଃ ପୁଷ୍ପହସ୍ତଶ୍ ଶିଖିଧ୍ଵଜଃ । ପ୍ରଣାମାଯ ଦଦାତ୍ଯ୍ ଏଷ ତାଵଦ୍ ଅନ୍ତର୍ଧିମ୍ ଆଯଯୌ
ଏଭଳି ଉତ୍ତର ଦେଉଥିବା ବେଳେ, ହସ୍ତରେ ଫୁଲ ଧରିଥିବା ଶିଖିଧ୍ୱଜ ରାଜା ନମସ୍କାର କରିବାକୁ ଯେଉଁଠି ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିଲେ, ସେ ସମୟରେ ସେ ଦୃଷ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।
ପ୍ରତିଭାସଗତଂ ଵସ୍ତୁ ଯଥୈଵାଗ୍ରେ ନ ଦୃଶ୍ଯତେ । ନ ଦୃଷ୍ଟଵାଂସ୍ ତଥା କୁମ୍ଭମ୍ ଅଗ୍ରେ ରାଜା ଶିଖିଧ୍ଵଜଃ
ଯେପରି ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା କିଛି ବସ୍ତୁ ପରେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ, ସେହିପରି ରାଜା ଶିଖିଧ୍ୱଜ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ।
ଗତେ କୁମ୍ଭେ ମହୀପାଲଃ ପରଂ ଵିସ୍ମଯମ୍ ଆଯଯୌ । ତଦ୍ ଏଵ ଚିନ୍ତଯଂଶ୍ ଚିତ୍ରଂ ଚିତ୍ରାର୍ପିତ ଇଵାଭଵତ୍
କୁମ୍ଭ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ରାଜାର ମନରେ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲା; ସେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣାକୁ ଭାବିବାରେ ଏମିତି ଲଗିଲେ, ଯେପରି ଜଣେ ଚିତ୍ରରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇଯାଏ।
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତଯାମ୍ ଆସ ଚିତ୍ରଂ ଵିଲସିତଂ ଵିଧେଃ । ଯତ୍ କୁମ୍ଭଵ୍ଯପଦେଶେନ ବୋଧିତୋ ଽସ୍ମି ଚିରାଦ୍ ଅଯମ୍
ସେ ଭାବିଲେ— 'ବିଧିର ଏହି ଖେଳ କେତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ! ଏତେ ଦିନ ପରେ କୁମ୍ଭ ନାମରେ ମୋତେ ଉପଦେଶ ମିଳିଲା।'
କ୍ଵ ନାରଦସୁତଃ କୁମ୍ଭଃ କ୍ଵାହଂ ନାମ ଶିଖିଧ୍ଵଜଃ । କେଵଲଂ କାଲଯୁକ୍ତ୍ଯୈଵମ୍ ଅହଂ ସମ୍ପ୍ରତିବୋଧିତଃ
'ନାରଦଙ୍କ ପୁଅ କୁମ୍ଭ କେଉଁଠି? ଏବଂ ମୁଁ ଶିଖିଧ୍ୱଜ କେଉଁଠି? କେବଳ ସମୟର ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଏଭଳି ମୋର ଜ୍ଞାନ ହେଲା।'