ପରିତ୍ଯକ୍ତା ତ୍ଵଯା ରାଜ୍ଯାଦ୍ ଵାସନା ତପସସ୍ ତଥା । କାନନାଚ୍ ଚ ଶରୀରାଚ୍ ଚ ଶୁଭାଶୁଭଫଲାଦ୍ ଅପି
ତୁମେ ରାଜ୍ୟର ଆକାଂକ୍ଷା, ତପସ୍ୟାର ଇଚ୍ଛା, କାନନର ଆଶ୍ରୟ, ଦେହର ଆସକ୍ତି ଏବଂ ଶୁଭ ଅଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି—ସବୁକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛ।
ନିରୀହୋ ଵିଗତାସଙ୍ଗସ୍ ତ୍ଯକ୍ତଚିତ୍ତୋ ଵିଵାସନଃ । ସମ୍ପନ୍ନସ୍ ତ୍ଵଂ ମହାବାହୋ ମହାତ୍ଯାଗିପଦଂ ଗତଃ
ତୁମେ ଆଶାହୀନ, ନିର୍ଲିପ୍ତ, ମନକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ିଦେଇଛ, ମନରେ କୌଣସି ପୂର୍ବସଂସ୍କାର ନାହିଁ। ହେ ମହାବାହୁ, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତ୍ୟାଗର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛ।
ଅଯଂ ସ ହି ମହାତ୍ଯାଗସ୍ ସର୍ଵଂ ଯତ୍ର ସମୁଜ୍ଝିତମ୍ । ସ୍ଵର୍ଗାପଵର୍ଗଚିତ୍ତାଦି ତପୋଦାନଫଲାଦ୍ଯ୍ ଅପି
ଏହିଠାରେ ସର୍ବକିଛି ପରିତ୍ୟାଗ କରାଯାଇଥାଏ—ସ୍ୱର୍ଗ, ମୋକ୍ଷ, ମନର ଅବସ୍ଥା, ତପସ୍ୟା, ଦାନ ଓ ସେମାନଙ୍କର ଫଳ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ସହିତ—ଏହିଠାରେ ଯାହାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତ୍ୟାଗ କୁହାଯାଏ।
ପ୍ରବୁଦ୍ଧଯେଦ୍ଧଯା ସାଧୋ ଧିଯା ପରମବୋଧଯା । ତପୋ ନାମ କିଯନ୍ମାତ୍ରଦୁଃଖକ୍ଷଯକରଂ ଭଵେତ୍
ହେ ସାଧୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଜାଗୃତ ହୋଇ, ତପସ୍ୟା କେବଳ ଅଳ୍ପ ପରିମାଣ ଦୁଃଖର ଶେଷ କରେ—ଏହିଠାରେ ଏହାର ଅର୍ଥ ଏତିକି ମାତ୍ର।
କ୍ଷଯାତିଶଯନିର୍ମୁକ୍ତଂ ଯତ୍ ସୁଖଂ ସମତାମଯମ୍ । ତତ୍ ସତ୍ ତଦ୍ ଵସ୍ତୁ ତତ୍ କିଞ୍ଚିନ୍ ନ ତୁ ସ୍ଵର୍ଗାଦି ଭଙ୍ଗୁରମ୍
ଯେ ସୁଖ କ୍ଷୟ ବା ବୃଦ୍ଧିରୁ ମୁକ୍ତ, ସମତାରେ ଭରିଆ, ସେଠାରେ ଏକେବଳ ସତ୍ୟ ଅଛି, ସେଠାରେ ଏକେବଳ ତଥ୍ୟ ଅଛି; ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଏହା ପରି ଅସ୍ଥାୟୀ ଆନନ୍ଦ କିଛି ନୁହେଁ।
ଭାଵାଭାଵତୁଲାରୂଢସ୍ ସ୍ଥିତାଧିଵ୍ଯାଧିଵେଧିତଃ । ସ୍ଵର୍ଗୋ ନାମ କିମାନନ୍ଦସ୍ ସୋ ଽପି ସନ୍ଦେହମ୍ ଆସ୍ଥିତଃ
ଯେ ସ୍ୱର୍ଗ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ନାସ୍ତିତ୍ୱର ତୁଳାରେ ରହିଛି, ନିଶ୍ଚଳତା ଓ ଅସ୍ଥିରତାର ଆଘାତରେ ପଡ଼ିଛି—ସେଠାରେ କେମିତି ଆନନ୍ଦ? ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ଦେହ ରହିଯାଏ।
ଅପ୍ରାପ୍ତସ୍ଵାର୍ଥସଂସିଦ୍ଧେଃ କ୍ରିଯାକାଣ୍ଡଶ୍ ଶୁଭୋ ଭଵେତ୍ । ଯେନ ନାସାଦିତଂ ହେମ ରୀତିଂ କିଂ ସ ପରିତ୍ଯଜେତ୍
ଯେଉଁମାନେ ନିଜର ସ୍ୱାର୍ଥ ସାଧନ କରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଉପଯୁକ୍ତ; ଯେଉଁଠାରେ ସୁନା ମିଳିନାହିଁ, ସେଠାରେ ଏହାକୁ କାହିଁକି ଛାଡ଼ିବେ?
ଚୂଡାଲାଦିସମାସଙ୍ଗାଦ୍ ଭଵେଜ୍ ଜ୍ଞତ୍ଵଂ ସୁଖେନ ତେ । ତତ୍ କିମର୍ଥମ୍ ଅନର୍ଥେ ଽସ୍ମିନ୍ ନିମଗ୍ନସ୍ ତ୍ଵଂ ତପୋମଯେ
ଚୂଡ଼ାଳା ଓ ଏହା ପରି ଲୋକଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଅସୁବିଧା ବିନା ଜ୍ଞାନ ମିଳିପାରେ; ତେବେ ଏହି ଅନର୍ଥକ ତପସ୍ୟାରେ କାହିଁକି ତୁମେ ଡୁବି ରହିଛ?
ଆଶ୍ରମାଦିଵିକଲ୍ପାଂଶସାଧ୍ଯସ୍ଯାସ୍ଯ କୁକର୍ମଣଃ । ଆଦ୍ଯନ୍ତୌ ପଶ୍ଯ ସୁମତେ ମଧ୍ଯ ଏଵ ରମସ୍ଵ ମା
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଏହି ଅଶୁଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ଯାହା ଆଶ୍ରମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭେଦ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ, ତାହାର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷକୁ ଦେଖ, କିନ୍ତୁ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ମାତ୍ର ରୁହି, ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ରୁହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନି।
ଯତ ଏତେ ସମାଯାତା ଯସ୍ମିନ୍ ପରିଣମନ୍ତି ଚ । ତପୋରୂପା ଵିକଲ୍ପାଂଶାସ୍ ତତ୍ର ବଦ୍ଧପଦୋ ଭଵ
ଯେଉଁଠି ଏହି ସମସ୍ତ ଭେଦ ଯାହା ତପସ୍ୱୀ ରୂପ ଧାରଣ କରେ, ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଓ ଶେଷରେ ଲୟ ହୁଏ, ସେଠି ନିଜ ପଦକୁ ଦୃଢ଼ କର।
ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନୋ ନଭସୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଚ୍ଛାତ୍ ସର୍ଵେ ଭାଵାସ୍ ସମୁତ୍ଥିତାଃ । ତତ୍ରୈଵ ଚ ଲଯଂ ଯାନ୍ତି ତତ୍ରୈଵାସ୍ସ୍ଵ ରମସ୍ଵ ଚ
ସମସ୍ତ ଜଗତ ଚେତନାର ସ୍ପଷ୍ଟ ଆକାଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଆକାଶଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ; ସେଠି ଏହାମାନେ ଲୟ ମଧ୍ୟ ହୁଏ—ସେଠି ରୁହ ଓ ସେଠି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର।
ଇଦଂ କାର୍ଯମ୍ ଇଦଂ ନେତି ସଙ୍କଲ୍ପା ବ୍ରହ୍ମବିନ୍ଦଵଃ । ବିନ୍ଦୂଞ୍ ଶିଖିଧ୍ଵଜ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପୂର୍ଣମେଘଂ ସମାଶ୍ରଯ
‘ଏହା କରିବା ଉଚିତ, ଏହା ନୁହେଁ’—ଏପରି ଯେଉଁ ଧାରଣା, ସେଗୁଡ଼ିକ ବ୍ରହ୍ମର ଛୋଟ ଛୋଟ ବିନ୍ଦୁ; ହେ ଶିଖିଧ୍ୱଜ, ସେଇ ବିନ୍ଦୁଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି, ପୂର୍ଣ୍ଣ ମେଘକୁ ଆଶ୍ରୟ କର।
ଇଷ୍ଟଂ ମେ ପ୍ରାର୍ଥଯସ୍ଵେତି ଯଥୈଵ ପ୍ରାର୍ଥ୍ଯତେ ସଖୀ । ସ୍ତ୍ରିଯା ତଥୈଵ ନ କଥଂ ଦଯିତଃ ପ୍ରାର୍ଥ୍ଯତେ ସ୍ଵଯମ୍
ଯେପରି ଜଣେ ସହେଳୀଙ୍କୁ 'ମୋ ପସନ୍ଦର କିଛି ଚାହିଁ' ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କରାଯାଏ, ସେପରି ଏକ ସହେଳୀଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଜଣେ ପ୍ରେମିକାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରେମିକ ଏପରି ଭାବେ ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ସଙ୍କଲ୍ପରଚିତାନ୍ ଏତାନ୍ ଭାଵାନ୍ ଆପାତଭାସୁରାନ୍ । ନ ଗୃହ୍ଣନ୍ତି ମହାତ୍ମାନଃ ପ୍ରାଜ୍ଞା ଜଲରଵୀନ୍ ଇଵ
ଯେପରି ଜଳର ଶବ୍ଦକୁ କେହି ଧରିପାରେ ନାହିଁ, ସେପରି ମହାନ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ମନର ଆକାଂକ୍ଷାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା, ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆକର୍ଷକ ଲାଗୁଥିବା ଏହି ଭାବଗୁଡ଼ିକୁ ଧରନ୍ତି ନାହିଁ।
ସ୍ଵର୍ଗମୋକ୍ଷାଦିଫଲଦଂ ଯତ୍ କିଞ୍ଚିତ୍ ସମମ୍ ଏଵ ତତ୍ । ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସମସମାଭାସୋ ଯୋ ଽସ୍ଯ୍ ଅସାଵ୍ ଏଵ ଵୈ ଭଵ
ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା ଯେକୌଣସି ଫଳ ସମାନ; ଏହାମାନେ ସବୁ ଏକରୂପ। ଏହାକୁ ଛାଡ଼ି, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖେ, ସେଇ ହେଉ।
ସନ୍ତଂ ସତ୍ତ୍ଵେନ ନାଶେନ ନଶ୍ଯନ୍ତଂ ଵିଗତସ୍ପୃହଃ । ପଦାର୍ଥୌଘମ୍ ଇମଂ ଗୃହ୍ଣଂସ୍ ତିଷ୍ଠାସ୍ପନ୍ଦିତଚିତ୍ତଭୂଃ
ଯିଏ ଆସକ୍ତିରହିତ, ସତ୍ୟକୁ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଓ ନଶ୍ୱରକୁ ନଶ୍ୱର ଭାବରେ ଚିହ୍ନି, ସମସ୍ତ ପଦାର୍ଥ ଧାରାରେ ଅଚଳ ମନରେ ଅବିଚଳ ରହେ, ସେଇ ଶାନ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ରହେ।
ଅପରିସ୍ପନ୍ଦଚିତ୍ତସ୍ଯ ସଂସୃତିର୍ ନେହ ବାଧତେ । ପୌରୁଷପ୍ରଭଵା ସାଧୋ ଵିପନ୍ ନୀତିମତୋ ଯଥା
ଯେଉଁଠାରେ ମନ ନିଶ୍ଚଳ ଓ ଶାନ୍ତ ରହେ, ସେଠାରେ ସଂସାର ଦୁଃଖ କେବେ ଅସୁବିଧା ଦେଉନାହିଁ। ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ସଂସାର ଦୁଃଖ ନିଜର ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯେପରି ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ନୀତିବାନଙ୍କ ପାଖରେ ହୁଏ।
ଯାନି ଯାନୀହ ଦୁଃଖାନି ପ୍ରସ୍ଫୁରନ୍ତି ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ । ଚେତଶ୍ଚାପଲଜାନ୍ଯ୍ ଏଵ ତାନି ତାନି ମହୀପତେ
ହେ ରାଜା, ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖ ଦେଖାଯାଏ, ସେସବୁ କେବଳ ମନର ଅସ୍ଥିରତା ଦ୍ୱାରା ଉପଜେ।
ସ୍ଥିରଂ ଶାନ୍ତଂ ଗତସ୍ପନ୍ଦଂ ଯସ୍ଯ ଚିତ୍ତମ୍ ଅଚାପଲମ୍ । ସ ଵିଭୁସ୍ ସ ମହାନନ୍ଦୀ ସାମ୍ରାଜ୍ଯସ୍ଯ ସ ଭାଜନମ୍
ଯାହାର ମନ ଦୃଢ଼, ଶାନ୍ତ, ନିଶ୍ଚଳ ଓ ଅଚଞ୍ଚଳ, ସେଇ ଏହି ଜଗତର ସ୍ୱାମୀ, ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦର ଅନୁଭବ କରେ, ସେଇ ରାଜ୍ୟର ଯୋଗ୍ୟ ଅଧିକାରୀ।
ଅଥ ଚେତସି ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞ ସ୍ପନ୍ଦାସ୍ପନ୍ଦୌ ତଦ୍ ଏକତାମ୍ । ନୀତ୍ଵା ତିଷ୍ଠ ଯଥାକାମମ୍ ଐକ୍ଯମ୍ ଆଗତ୍ଯ ଶାଶ୍ଵତମ୍
ଏହିପରି, ହେ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ, ତୁମେ ମନର ଚଞ୍ଚଳତା ଓ ନିଶ୍ଚଳତାକୁ ଏକତାରେ ନେଇ, ଚିରକାଳ ଏକତା ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଯେପରି ଇଚ୍ଛା ରହ, ସେପରି ରୁହ।
କଥମ୍ ଐକ୍ଯଵିଧିଂ ଯାତସ୍ ସ୍ପନ୍ଦାସ୍ପନ୍ଦାଵ୍ ଇମୌ ଵିଭୋ । ସର୍ଵସଂଶଯଵିଚ୍ଛେଦକାରିନ୍ନ୍ ଏତଦ୍ ଵଦାଶୁ ମେ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଚଳନ ଓ ଅଚଳନ କିପରି ଏକ ହୁଏ? ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ କାଟିଦେଇଥିବା ଆପଣ, ଏହାକୁ ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର କହନ୍ତୁ।
ଏକଂ ଵସ୍ତୁ ଜଗତ୍ ସର୍ଵଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ଵାର୍ ଇଵାମ୍ବୁଧିଃ । ତଦ୍ ଏଵ ସ୍ପନ୍ଦତେ ନୋ ଵା ଶୁଦ୍ଧଂ ଵାରୀଵ ଵୀଚିଭିଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଚେତନା, ଯେପରି ଏକ ସମୁଦ୍ରର ପାଣି। ସେଇ ଚେତନା କେବେ ଚଳିଥାଏ, କେବେ ଅଚଳ ରହେ, ଜଳରେ ତରଙ୍ଗ ଥିଲେ ବା ନ ଥିଲେ ଯେପରି ଶୁଦ୍ଧ ରହେ।
ବ୍ରହ୍ମ ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅମଲଂ ସତ୍ଯମ୍ ଇତ୍ଯାଦିନାମଭିଃ । ଯଦ୍ ଗୀତଂ ତଦ୍ ଇଦଂ ମୂଢଃ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗ ଜଗତ୍ତଯା
ଯାହାକୁ ବ୍ରହ୍ମ, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, ନିର୍ମଳ, ସତ୍ୟ ଭଳି ନାମରେ କୁହାଯାଏ, ଏହି ଅନ୍ଧ ଲୋକେ ତାହାକୁ ଜଗତ ବୋଲି ଦେଖନ୍ତି, ବନ୍ଧୁ।
ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦ ଏଵ ସର୍ଵସ୍ମିନ୍ ସର୍ଗେ ତସ୍ମାଦ୍ ଧି ସଂସୃତିଃ । ପରିସ୍ପନ୍ଦୋ ହି ଵୀଚ୍ଯାଦିସ୍ ତଦ୍ ଅସ୍ପନ୍ଦଂ ସମଂ ପରମ୍
ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିରେ ନିର୍ବିକାର ଶାନ୍ତି ରହିଛି। ଚଳନ ଥିଲେ ସଂସାର ହୁଏ। ଚଳନ ହେଉଛି ତରଙ୍ଗ ଭଳି, ଶାନ୍ତି ହେଉଛି ସମ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥା।
ଚିତସ୍ ସ ଏଵ ଚେତ୍ ସ୍ପନ୍ଦସ୍ ତଥାସ୍ପନ୍ଦଶ୍ ଚ ଭାଵିତଃ । ଏକରୂପତଯା ନାମ ତତ୍ ତଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଚଲଂ ଶିଵମ୍
ଚେତନା ନିଜେ ସେଇ, ଏହାର ଗତି ଓ ନିର୍ଗତି — ଦୁହିଁଟିକୁ ଏକ ରୂପରେ ଭାବିଲେ, ସେ ଅଚଳ ଓ ଶୁଭ ତତ୍ତ୍ୱ ହେଉଛି।
ସର୍ଗଶ୍ ଚିତ୍ସ୍ପନ୍ଦମାତ୍ରାତ୍ମା ସମ୍ଯଗ୍ଦୃଷ୍ଟୋ ଵିଲୀଯତେ । ଉଦେତ୍ଯ୍ ଅସମ୍ଯଗ୍ଦୃଷ୍ଟାତ୍ମା ରଜ୍ଜ୍ଵାଂ ସର୍ପଭ୍ରମୋ ଯଥା
ସୃଷ୍ଟି, ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ କେବଳ ଚେତନାର ଚଳନ, ଠିକ୍ଭାବେ ବୁଝିଲେ ଲୟ ହୁଏ; ଭୁଲ୍ଭାବେ ବୁଝିଲେ ଉପଜିଯାଏ, ଯେମିତି ରସିରେ ସାପ ଭ୍ରମ ଦେଖାଯାଏ।
ସସ୍ପନ୍ଦା ଚିଚ୍ ଚିଦଭିଧା ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦା ତ୍ଵ୍ ଇଯମ୍ ଆତତା । ତୁର୍ଯାତୀତପଦାରୂଢା ଵାଚା ଵକ୍ତୁଂ ନ ପାର୍ଯତେ
ଚଳିତ ଚେତନାକୁ 'ଚିତ୍' ବୋଲାଯାଏ, ଏହି ଅଚଳ ଚେତନା ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଛି; ଚତୁର୍ଥ ସ୍ଥିତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ, ଏହାକୁ କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବ ନାହିଁ।
ଶାସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜନସମ୍ପର୍କସନ୍ତତାଭ୍ଯାସଯୋଗତଃ । କାଲେନାମଲତାଂ ଯାତେ ଚେତସୀନ୍ଦାଵ୍ ଇଵୋଦିତେ
ଶାସ୍ତ୍ର, ସଦ୍ଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗ ଓ ନିରନ୍ତର ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା, ସମୟ ଯିବା ସହିତ ମନ ପବିତ୍ର ହୁଏ, ଯେମିତି ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଉଦିତ ହୁଏ।
ଏତତ୍ କେଵଲମ୍ ଆଭାତଂ ସ୍ଵାନୁଭୂତିଗିରାତତମ୍ । କଥ୍ଯତେ ସ୍ଵାନୁଭୂତେସ୍ ତୁ ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଵଂ ରୂପମ୍ ଆତ୍ମନା
ଏହି କଥା କେବଳ ନିଜ ଅନୁଭୂତିର ଭାଷାରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଛି; କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ନିଜେ ନିଜ ଅସଲ ରୂପକୁ ଅନୁଭବ କରିଥାଅ, ସେତେବେଳେ ଏହାକୁ ନିଜେ ଜାଣିପାରିବା।
ପ୍ରାପ୍ତୋ ଽସି ଭାଵଂ ସ୍ଵମ୍ ଅନାଦିମଧ୍ଯମ୍ ଅତ୍ରୈଵ ତିଷ୍ଠେଷ୍ଟପଦେ ନିଵିଷ୍ଟଃ । ନୀରୂପନିର୍ଭେଦମହାଚିଦାତ୍ମା ଜାତୋ ଽସି ସାଧୋ ଖଲୁ ଵୀତଶୋକଃ
ତୁମେ ନିଜର ଆଦି ଓ ମଧ୍ୟ ନଥିବା ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ; ଏହି ଆଶାର ସ୍ଥାନରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ରୁହ, ହେ ମହାନ, କାରଣ ତୁମେ ବିଭିନ୍ନତା ଓ ଦୁଃଖ ରହିତ ବଡ଼ ଚେତନାର ଅଂଶ ହୋଇଯାଇଛ।