ଇତି ମେ କଥଯାଶେଷମ୍ ଅନ୍ଯୈଶ୍ ଚ ଵଚନାଂଶୁଭିଃ । ହାର୍ଦଂ ତମୋ ମେ ନିପୁଣମ୍ ଏଵମ୍ପ୍ରାଯୈଃ ପ୍ରମାର୍ଜଯ
ଏଭଳି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଓ ଅନ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା, ମୋ ହୃଦୟର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅନ୍ଧକାରକୁ ସଫା କରିଦିଅନ୍ତୁ।
ଯଥା ଵଦସି ଧର୍ମଜ୍ଞ ତତ୍ ତଥୈଵ ହି ନାନ୍ଯଥା । ଚିତ୍ତଂ ହି ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତାନାଂ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅଙ୍କୁର ଇଵାଶ୍ମନାମ୍
ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଥିବା, ଆପଣ ଯେପରି କହନ୍ତି, ସେଠିକି ହେଉଛି, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ଜଣେ ଜୀବନ୍ମୁକ୍ତ, ସେଠାରେ ମନ ନାହିଁ, ଯେପରି ଶିଳାରେ ଅଂକୁର ନଥାଏ।
ପୁନର୍ଜନନଯୋଗ୍ଯା ଯା ଵାସନା ଘନଵାସନା । ସା ପ୍ରୋକ୍ତା ଚିତ୍ତଶବ୍ଦେନ ନ ସା ତଜ୍ଜ୍ଞସ୍ଯ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯେ ଗଭୀର ଆଦତ ଆଉ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ଯାହାକୁ 'ମନ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେଇ ଆଦତ ତାହାକୁ ଜାଣିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ରହିନଥାଏ।
ଯଯା ଵାସନଯା ତଜ୍ଜ୍ଞା ଵିହରନ୍ତୀହ କର୍ମସୁ । ତାଂ ତ୍ଵଂ ସତ୍ତ୍ଵାଭିଧାଂ ଵିଦ୍ଧି ପୁନର୍ଜନନଵର୍ଜିତାମ୍
ଯେ ଆଦତ ଦ୍ୱାରା ତାହାକୁ ଜାଣିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଏଠାରେ କାମ କରିଥାଏ, ସେଇ ଆଦତକୁ 'ସତ୍ତା' ବୋଲି ଜାଣ, ଏହା ପୁନର୍ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତ।
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତା ମହାତ୍ମାନସ୍ ସତ୍ତ୍ଵସ୍ଥାସ୍ ସଂଯତେନ୍ଦ୍ରିଯାଃ । ଵିହରନ୍ତି ଗତାସଙ୍ଗଂ ନ ଚିତ୍ତସ୍ଥାଃ କଦାଚନ
ଯେଉଁ ମହାନ୍ ଆତ୍ମାମାନେ ଜୀବନ କାଳରେ ମୁକ୍ତ, ସତ୍ତାରେ ଅବସ୍ଥିତ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଅସକ୍ତ ଭାବେ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି, କେବେ ମନରେ ଅବସ୍ଥିତ ନୁହଁନ୍ତି।
ମୂଢଂ ଚିତ୍ତଂ ଚିତ୍ତମ୍ ଆହୁଃ ପ୍ରବୁଦ୍ଧଂ ସତ୍ତ୍ଵମ୍ ଉଚ୍ଯତେ । ଅପ୍ରବୁଦ୍ଧା ହି ଚିତ୍ତସ୍ଥାସ୍ ସତ୍ତ୍ଵସ୍ଥା ହି ମହାଧିଯଃ
ମନ ଯଦି ମୂଢ଼ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥାଏ, ତାହାକୁ 'ମନ' କୁହାଯାଏ; ଯଦି ସଚେତନ ହୋଇଯାଏ, ତାହାକୁ 'ସତ୍ତା' କୁହାଯାଏ। ଯେମାନେ ମନରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସେମାନେ ଅଜାଗୃତ; ଯେମାନେ ସତ୍ତାରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସେମାନେ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ।
ଭୂଯଃ ପ୍ରଜାଯତେ ଚିତ୍ତଂ ସତ୍ତ୍ଵଂ ଭୂଯୋ ନ ଜାଯତେ । ଅପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ଯ ବନ୍ଧୋ ଽସ୍ତି ନ ପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ଯ ଭୂପତେ
ମନ ଆଉ ଆଉ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, କିନ୍ତୁ ସ୍ବଭାବ କେବେ ଜନ୍ମ ନେଉନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଜାଗ୍ରତ ନୁହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବନ୍ଧନ ଅଛି; ଯେଉଁମାନେ ଜାଗ୍ରତ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ବନ୍ଧନ ନାହିଁ, ରାଜା।
ସତ୍ତ୍ଵଵାନ୍ ଅସି ସଞ୍ଜାତୋ ମହାତ୍ଯାଗୀ ସ୍ଥିତୋ ଭଵାନ୍ । ଅଶେଷେଣ ତ୍ଵଯା ତ୍ଯକ୍ତଂ ଚିତ୍ତମ୍ ଅଦ୍ଯେତି ଵେଦ୍ମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ତୁମେ ଏବେ ସ୍ବଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛ, ବଡ଼ ତ୍ୟାଗୀ ଭାବେ ଦୃଢ଼ ରହିଛ। ଆଜି ତୁମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମନକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛ, ଏହି କଥାକୁ ମୁଁ ଜାଣିପାରୁଛି।
ସମସ୍ତଵାସନାମୁକ୍ତୋ ରାଜନ୍ ରାଜେଵ ରାଜସେ । ଆକାଶସାମ୍ଯମ୍ ଆଯାତଂ ମନ୍ଯେ ତଵ ମୁନେ ମନଃ
ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ରାଜା, ତୁମେ ରାଜାଙ୍କ ପରି ଶାସନ କରୁଛ। ମୁଁ ଭାବୁଛି, ମୁନି, ତୁମର ମନ ଏବେ ଆକାଶ ସମାନ ହୋଇଯାଇଛି।
ଶମଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଽସି ପରମଂ ଶୁଦ୍ଧସ୍ ସମସମସ୍ଥିତିଃ । ମନ୍ଦରାହନନୋନ୍ମୁକ୍ତୋ ଯଥା କ୍ଷୀରମହାର୍ଣଵଃ
ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତିକୁ ପାଇଛ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସମତାରେ ଅବିଚଳ ରହିଛ। ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ମଥିତ ହୋଇନଥିବା କ୍ଷୀରସାଗର ପରି ତୁମେ ଏବେ ଶାନ୍ତ ଅଛ।
ପରିତ୍ଯକ୍ତା ତ୍ଵଯା ରାଜ୍ଯାଦ୍ ଵାସନା ତପସସ୍ ତଥା । କାନନାଚ୍ ଚ ଶରୀରାଚ୍ ଚ ଶୁଭାଶୁଭଫଲାଦ୍ ଅପି
ତୁମେ ରାଜ୍ୟର ଆକାଂକ୍ଷା, ତପସ୍ୟାର ଇଚ୍ଛା, କାନନର ଆଶ୍ରୟ, ଦେହର ଆସକ୍ତି ଏବଂ ଶୁଭ ଅଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି—ସବୁକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛ।
ନିରୀହୋ ଵିଗତାସଙ୍ଗସ୍ ତ୍ଯକ୍ତଚିତ୍ତୋ ଵିଵାସନଃ । ସମ୍ପନ୍ନସ୍ ତ୍ଵଂ ମହାବାହୋ ମହାତ୍ଯାଗିପଦଂ ଗତଃ
ତୁମେ ଆଶାହୀନ, ନିର୍ଲିପ୍ତ, ମନକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ିଦେଇଛ, ମନରେ କୌଣସି ପୂର୍ବସଂସ୍କାର ନାହିଁ। ହେ ମହାବାହୁ, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତ୍ୟାଗର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛ।
ଅଯଂ ସ ହି ମହାତ୍ଯାଗସ୍ ସର୍ଵଂ ଯତ୍ର ସମୁଜ୍ଝିତମ୍ । ସ୍ଵର୍ଗାପଵର୍ଗଚିତ୍ତାଦି ତପୋଦାନଫଲାଦ୍ଯ୍ ଅପି
ଏହିଠାରେ ସର୍ବକିଛି ପରିତ୍ୟାଗ କରାଯାଇଥାଏ—ସ୍ୱର୍ଗ, ମୋକ୍ଷ, ମନର ଅବସ୍ଥା, ତପସ୍ୟା, ଦାନ ଓ ସେମାନଙ୍କର ଫଳ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ସହିତ—ଏହିଠାରେ ଯାହାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତ୍ୟାଗ କୁହାଯାଏ।
ପ୍ରବୁଦ୍ଧଯେଦ୍ଧଯା ସାଧୋ ଧିଯା ପରମବୋଧଯା । ତପୋ ନାମ କିଯନ୍ମାତ୍ରଦୁଃଖକ୍ଷଯକରଂ ଭଵେତ୍
ହେ ସାଧୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଜାଗୃତ ହୋଇ, ତପସ୍ୟା କେବଳ ଅଳ୍ପ ପରିମାଣ ଦୁଃଖର ଶେଷ କରେ—ଏହିଠାରେ ଏହାର ଅର୍ଥ ଏତିକି ମାତ୍ର।
କ୍ଷଯାତିଶଯନିର୍ମୁକ୍ତଂ ଯତ୍ ସୁଖଂ ସମତାମଯମ୍ । ତତ୍ ସତ୍ ତଦ୍ ଵସ୍ତୁ ତତ୍ କିଞ୍ଚିନ୍ ନ ତୁ ସ୍ଵର୍ଗାଦି ଭଙ୍ଗୁରମ୍
ଯେ ସୁଖ କ୍ଷୟ ବା ବୃଦ୍ଧିରୁ ମୁକ୍ତ, ସମତାରେ ଭରିଆ, ସେଠାରେ ଏକେବଳ ସତ୍ୟ ଅଛି, ସେଠାରେ ଏକେବଳ ତଥ୍ୟ ଅଛି; ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଏହା ପରି ଅସ୍ଥାୟୀ ଆନନ୍ଦ କିଛି ନୁହେଁ।
ଭାଵାଭାଵତୁଲାରୂଢସ୍ ସ୍ଥିତାଧିଵ୍ଯାଧିଵେଧିତଃ । ସ୍ଵର୍ଗୋ ନାମ କିମାନନ୍ଦସ୍ ସୋ ଽପି ସନ୍ଦେହମ୍ ଆସ୍ଥିତଃ
ଯେ ସ୍ୱର୍ଗ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ନାସ୍ତିତ୍ୱର ତୁଳାରେ ରହିଛି, ନିଶ୍ଚଳତା ଓ ଅସ୍ଥିରତାର ଆଘାତରେ ପଡ଼ିଛି—ସେଠାରେ କେମିତି ଆନନ୍ଦ? ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ଦେହ ରହିଯାଏ।
ଅପ୍ରାପ୍ତସ୍ଵାର୍ଥସଂସିଦ୍ଧେଃ କ୍ରିଯାକାଣ୍ଡଶ୍ ଶୁଭୋ ଭଵେତ୍ । ଯେନ ନାସାଦିତଂ ହେମ ରୀତିଂ କିଂ ସ ପରିତ୍ଯଜେତ୍
ଯେଉଁମାନେ ନିଜର ସ୍ୱାର୍ଥ ସାଧନ କରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଉପଯୁକ୍ତ; ଯେଉଁଠାରେ ସୁନା ମିଳିନାହିଁ, ସେଠାରେ ଏହାକୁ କାହିଁକି ଛାଡ଼ିବେ?
ଚୂଡାଲାଦିସମାସଙ୍ଗାଦ୍ ଭଵେଜ୍ ଜ୍ଞତ୍ଵଂ ସୁଖେନ ତେ । ତତ୍ କିମର୍ଥମ୍ ଅନର୍ଥେ ଽସ୍ମିନ୍ ନିମଗ୍ନସ୍ ତ୍ଵଂ ତପୋମଯେ
ଚୂଡ଼ାଳା ଓ ଏହା ପରି ଲୋକଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଅସୁବିଧା ବିନା ଜ୍ଞାନ ମିଳିପାରେ; ତେବେ ଏହି ଅନର୍ଥକ ତପସ୍ୟାରେ କାହିଁକି ତୁମେ ଡୁବି ରହିଛ?
ଆଶ୍ରମାଦିଵିକଲ୍ପାଂଶସାଧ୍ଯସ୍ଯାସ୍ଯ କୁକର୍ମଣଃ । ଆଦ୍ଯନ୍ତୌ ପଶ୍ଯ ସୁମତେ ମଧ୍ଯ ଏଵ ରମସ୍ଵ ମା
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଏହି ଅଶୁଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ଯାହା ଆଶ୍ରମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭେଦ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ, ତାହାର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷକୁ ଦେଖ, କିନ୍ତୁ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ମାତ୍ର ରୁହି, ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ରୁହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନି।
ଯତ ଏତେ ସମାଯାତା ଯସ୍ମିନ୍ ପରିଣମନ୍ତି ଚ । ତପୋରୂପା ଵିକଲ୍ପାଂଶାସ୍ ତତ୍ର ବଦ୍ଧପଦୋ ଭଵ
ଯେଉଁଠି ଏହି ସମସ୍ତ ଭେଦ ଯାହା ତପସ୍ୱୀ ରୂପ ଧାରଣ କରେ, ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଓ ଶେଷରେ ଲୟ ହୁଏ, ସେଠି ନିଜ ପଦକୁ ଦୃଢ଼ କର।
ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନୋ ନଭସୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଚ୍ଛାତ୍ ସର୍ଵେ ଭାଵାସ୍ ସମୁତ୍ଥିତାଃ । ତତ୍ରୈଵ ଚ ଲଯଂ ଯାନ୍ତି ତତ୍ରୈଵାସ୍ସ୍ଵ ରମସ୍ଵ ଚ
ସମସ୍ତ ଜଗତ ଚେତନାର ସ୍ପଷ୍ଟ ଆକାଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଆକାଶଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ; ସେଠି ଏହାମାନେ ଲୟ ମଧ୍ୟ ହୁଏ—ସେଠି ରୁହ ଓ ସେଠି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର।
ଇଦଂ କାର୍ଯମ୍ ଇଦଂ ନେତି ସଙ୍କଲ୍ପା ବ୍ରହ୍ମବିନ୍ଦଵଃ । ବିନ୍ଦୂଞ୍ ଶିଖିଧ୍ଵଜ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପୂର୍ଣମେଘଂ ସମାଶ୍ରଯ
‘ଏହା କରିବା ଉଚିତ, ଏହା ନୁହେଁ’—ଏପରି ଯେଉଁ ଧାରଣା, ସେଗୁଡ଼ିକ ବ୍ରହ୍ମର ଛୋଟ ଛୋଟ ବିନ୍ଦୁ; ହେ ଶିଖିଧ୍ୱଜ, ସେଇ ବିନ୍ଦୁଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି, ପୂର୍ଣ୍ଣ ମେଘକୁ ଆଶ୍ରୟ କର।
ଇଷ୍ଟଂ ମେ ପ୍ରାର୍ଥଯସ୍ଵେତି ଯଥୈଵ ପ୍ରାର୍ଥ୍ଯତେ ସଖୀ । ସ୍ତ୍ରିଯା ତଥୈଵ ନ କଥଂ ଦଯିତଃ ପ୍ରାର୍ଥ୍ଯତେ ସ୍ଵଯମ୍
ଯେପରି ଜଣେ ସହେଳୀଙ୍କୁ 'ମୋ ପସନ୍ଦର କିଛି ଚାହିଁ' ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କରାଯାଏ, ସେପରି ଏକ ସହେଳୀଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଜଣେ ପ୍ରେମିକାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରେମିକ ଏପରି ଭାବେ ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ସଙ୍କଲ୍ପରଚିତାନ୍ ଏତାନ୍ ଭାଵାନ୍ ଆପାତଭାସୁରାନ୍ । ନ ଗୃହ୍ଣନ୍ତି ମହାତ୍ମାନଃ ପ୍ରାଜ୍ଞା ଜଲରଵୀନ୍ ଇଵ
ଯେପରି ଜଳର ଶବ୍ଦକୁ କେହି ଧରିପାରେ ନାହିଁ, ସେପରି ମହାନ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ମନର ଆକାଂକ୍ଷାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା, ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆକର୍ଷକ ଲାଗୁଥିବା ଏହି ଭାବଗୁଡ଼ିକୁ ଧରନ୍ତି ନାହିଁ।
ସ୍ଵର୍ଗମୋକ୍ଷାଦିଫଲଦଂ ଯତ୍ କିଞ୍ଚିତ୍ ସମମ୍ ଏଵ ତତ୍ । ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସମସମାଭାସୋ ଯୋ ଽସ୍ଯ୍ ଅସାଵ୍ ଏଵ ଵୈ ଭଵ
ସ୍ୱର୍ଗ କିମ୍ବା ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା ଯେକୌଣସି ଫଳ ସମାନ; ଏହାମାନେ ସବୁ ଏକରୂପ। ଏହାକୁ ଛାଡ଼ି, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖେ, ସେଇ ହେଉ।
ସନ୍ତଂ ସତ୍ତ୍ଵେନ ନାଶେନ ନଶ୍ଯନ୍ତଂ ଵିଗତସ୍ପୃହଃ । ପଦାର୍ଥୌଘମ୍ ଇମଂ ଗୃହ୍ଣଂସ୍ ତିଷ୍ଠାସ୍ପନ୍ଦିତଚିତ୍ତଭୂଃ
ଯିଏ ଆସକ୍ତିରହିତ, ସତ୍ୟକୁ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଓ ନଶ୍ୱରକୁ ନଶ୍ୱର ଭାବରେ ଚିହ୍ନି, ସମସ୍ତ ପଦାର୍ଥ ଧାରାରେ ଅଚଳ ମନରେ ଅବିଚଳ ରହେ, ସେଇ ଶାନ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ରହେ।
ଅପରିସ୍ପନ୍ଦଚିତ୍ତସ୍ଯ ସଂସୃତିର୍ ନେହ ବାଧତେ । ପୌରୁଷପ୍ରଭଵା ସାଧୋ ଵିପନ୍ ନୀତିମତୋ ଯଥା
ଯେଉଁଠାରେ ମନ ନିଶ୍ଚଳ ଓ ଶାନ୍ତ ରହେ, ସେଠାରେ ସଂସାର ଦୁଃଖ କେବେ ଅସୁବିଧା ଦେଉନାହିଁ। ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ସଂସାର ଦୁଃଖ ନିଜର ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯେପରି ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ନୀତିବାନଙ୍କ ପାଖରେ ହୁଏ।
ଯାନି ଯାନୀହ ଦୁଃଖାନି ପ୍ରସ୍ଫୁରନ୍ତି ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ । ଚେତଶ୍ଚାପଲଜାନ୍ଯ୍ ଏଵ ତାନି ତାନି ମହୀପତେ
ହେ ରାଜା, ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖ ଦେଖାଯାଏ, ସେସବୁ କେବଳ ମନର ଅସ୍ଥିରତା ଦ୍ୱାରା ଉପଜେ।
ସ୍ଥିରଂ ଶାନ୍ତଂ ଗତସ୍ପନ୍ଦଂ ଯସ୍ଯ ଚିତ୍ତମ୍ ଅଚାପଲମ୍ । ସ ଵିଭୁସ୍ ସ ମହାନନ୍ଦୀ ସାମ୍ରାଜ୍ଯସ୍ଯ ସ ଭାଜନମ୍
ଯାହାର ମନ ଦୃଢ଼, ଶାନ୍ତ, ନିଶ୍ଚଳ ଓ ଅଚଞ୍ଚଳ, ସେଇ ଏହି ଜଗତର ସ୍ୱାମୀ, ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦର ଅନୁଭବ କରେ, ସେଇ ରାଜ୍ୟର ଯୋଗ୍ୟ ଅଧିକାରୀ।
ଅଥ ଚେତସି ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞ ସ୍ପନ୍ଦାସ୍ପନ୍ଦୌ ତଦ୍ ଏକତାମ୍ । ନୀତ୍ଵା ତିଷ୍ଠ ଯଥାକାମମ୍ ଐକ୍ଯମ୍ ଆଗତ୍ଯ ଶାଶ୍ଵତମ୍
ଏହିପରି, ହେ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ, ତୁମେ ମନର ଚଞ୍ଚଳତା ଓ ନିଶ୍ଚଳତାକୁ ଏକତାରେ ନେଇ, ଚିରକାଳ ଏକତା ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଯେପରି ଇଚ୍ଛା ରହ, ସେପରି ରୁହ।