ପ୍ରତିଯୋଗିଵ୍ଯଵଚ୍ଛେଦାଭାଵତସ୍ ସ୍ଵତ୍ଵଭାଵଯୋଃ । ଅସତ୍ତା ତେନ ନ ପରେ ସତ୍ତ୍ଵଭାଵଵ୍ଯଵସ୍ଥିତିଃ
ସ୍ଵତ୍ୱ ଓ ପରତ୍ୱ ମଧ୍ୟରେ ବିପରୀତତାର ବିଚ୍ଛେଦ ନଥିବାରୁ, ପରର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ; ଏହିପରି, ସତ୍ତାର ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଥିବା ନାହିଁ।
ଯଦି କାରଣତାପତ୍ତିଯୋଗ୍ଯଂ ଶାନ୍ତଂ ପରଂ ଭଵେତ୍ । ଅନିଙ୍ଗନମ୍ ଅନାଭାସମ୍ ଅପ୍ରତର୍କ୍ଯଂ କଥଂ ଭଵେତ୍
ଯଦି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତି କାରଣ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହୋଇଥାଏ, ତେବେ ସେ କିପରି ଗୁଣହୀନ, ଦୃଶ୍ୟ ନହୋଇ, ବୁଝିପାରିବାର ଉପରେ ରହିପାରିବ?
ଅତୋ ନ କାରଣଂ ନୈଵ ବୀଜଂ ବ୍ରହ୍ମ କଦାଚନ । କାର୍ଯସ୍ଯ କସ୍ଯଚିନ୍ ନାମ ତେନ ସର୍ଗୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଏହିପରି, ବ୍ରହ୍ମ କେବେଉ ନ କାରଣ ହେବା, ନ କେବେଉ ମୂଳ ହେବା; କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନଥିବାରୁ, ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖେନି।
ନ ଚାନ୍ଯଥୋପପତ୍ତିର୍ ହି ସର୍ଗସ୍ଯାସ୍ଯୋପପଦ୍ଯତେ । ଚିନ୍ମାତ୍ରକାଦ୍ ଋତେ ତସ୍ମାଜ୍ ଜଡସ୍ ସର୍ଗୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଏହି ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବ୍ୟାଖ୍ୟା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଛଡ଼ା, ଜଡ଼ ସୃଷ୍ଟି କେବେଉ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖେନି।
ଯଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯତେ କିଞ୍ଚିତ୍ ତଚ୍ ଚିଦ୍ଘନମ୍ ଅଵେଧିତମ୍ । ଅସମ୍ଭଵଜ୍ଜଗଚ୍ଛବ୍ଦଶବ୍ଦାର୍ଥରସରଞ୍ଜନମ୍
ଯାହା କିଛି ଦେଖାଯାଉଛି, ସେ ସଂଘନ ଚେତନା, ଅଖଣ୍ଡ ଏବଂ ଅବିଭକ୍ତ; 'ଜଗତ' ଶବ୍ଦ ଏବଂ ତାହାର ଅର୍ଥ କେବଳ ଭାବନା ଏବଂ ଅସମ୍ଭବ।
କାର୍ଯଂ ନ କାରଣାଭାଵାତ୍ ପଦାର୍ଥ ଉପପଦ୍ଯତେ । ଦ୍ଵିତ୍ଵୈକ୍ଯାଦ୍ଯାତ୍ମକଂ ଵ୍ଯୋମପୁଷ୍ପଵତ୍ ସ୍ଵାନୁଭୂତିତଃ
କାରଣ ନଥିଲେ କାର୍ଯ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନି; ପଦାର୍ଥ ଦ୍ୱିତ୍ୱ କିମ୍ବା ଏକତାର ରୂପରେ, ଆକାଶର ଫୁଲ ପରି, ନିଜ ଅନୁଭବରେ ଦେଖାଯାଉଛି।
ଵସ୍ତୁ ନାଶୈକନିଷ୍ଠତ୍ଵାନ୍ ନ ଚାଜମ୍ ଉପପଦ୍ଯତେ । ଉପଲମ୍ଭେ ଧ୍ରୁଵୋ ନାଶୋ ଜନ୍ମ ନଷ୍ଟସ୍ଯ ଚ ଧ୍ରୁଵମ୍
ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ବସ୍ତୁର ଶେଷ ଦେହିବା ହେଉଛି, ତାହାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅନ୍ୟ କିଛି ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ଯେତେବେଳେ ଏହାକୁ ଦେଖାଯାଏ, ତାହାର ନାଶ ନିଶ୍ଚିତ, ଏବଂ ଯାହା ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି, ତାହାର ଜନ୍ମ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ।
ଅଥ ଵୈନଂ ସଦା ସନ୍ତଂ ନିତ୍ଯଂ ନଷ୍ଟଂ ଚ ଵେତ୍ସି ଵା । ପଦାର୍ଥୌଘଂ ତଦ୍ ଏଷୋ ଽର୍ଥ ଏକରୂପୋ ଽତ୍ର କିଂ ଵ୍ଯଥା
ନାହିଁ, ତୁମେ ଯଦି ଏହାକୁ ସଦା ଅଛି, ସଦା ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି, କିମ୍ବା ଯେପରି ଏହି ବସ୍ତୁମାନଙ୍କୁ ବୁଝୁଛ, ଏହି ଅର୍ଥ ଏକା, ଏଠାରେ କେଉଁ ଦୁଃଖ?
ଉପଲମ୍ଭସ୍ ତୁ ଯଶ୍ ଚାଯଂ ସା ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵଚମତ୍କୃତିଃ । ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵମାତ୍ରସତ୍ତାସ୍ତି ଦ୍ଵିତ୍ଵମ୍ ଐକ୍ଯଂ ଚ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଏହି ଦେଖିବାଟି ମନର ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଅଦ୍ଭୁତତା; ମନର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଛଡା କିଛି ନାହିଁ, ଦ୍ୱିତ୍ୱ କିମ୍ବା ଏକତା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଅତଃ ପଦାର୍ଥସତ୍ତାଯା ଅଭାଵେ ସତି ଭୂପତେ । ଅସମ୍ଭଵେ ଭାଵନସ୍ଯ ନାହନ୍ତାଭାଵନାସ୍ତି ତେ
ଏହିପରି, ବସ୍ତୁର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନଥିଲେ, ଭାବନା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ତୁମର 'ମୁଁ' ଭାବ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଅହମ୍ଭାଵାସମ୍ଭଵତଶ୍ ଚିତ୍ତମ୍ ଅନ୍ଯତ୍ କିମ୍ ଉଚ୍ଯତେ । ଇତି ଚିତ୍ତମ୍ ଅହଂରୂପଂ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅତୋ ଭଵ ଵିନ୍ନଭଃ
ଯେତେବେଳେ 'ମୁଁ' ବୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ମନ ବୋଲି ଅନ୍ୟ କିଛି କୁହିବାକୁ ଅଛି କଣ? ଏହିପରି, 'ମୁଁ' ରୂପୀ ମନ ନାହିଁ; ତେଣୁ, ତୁମେ ଭିନ୍ନତାରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉ।
ନିର୍ଵାସନଶ୍ ଶାନ୍ତମନା ମୌନୀ ପରନଭୋମଯଃ । ସଦେହୋ ଵା ଵିଦେହୋ ଵା ଭଵ ସ୍ଥାଯୀ ଚଲୋ ଽଥ ଵା
ଯେଉଁବେଳେ ମନର ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ନିରବ ରହେ, ଏବଂ ପରମ ଆକାଶ ସହ ଏକତା ଅନୁଭବ କରେ, ସେତେବେଳେ ଦେହ ସହିତ କିମ୍ବା ଦେହ ବିନା, ଚଳିତ କିମ୍ବା ଅଚଳ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା, ସେପରି ରୁହ।
ସର୍ଵତ୍ଵାଚ୍ ଛୁଦ୍ଧଵିଦ୍ଦୃଷ୍ଟେଃ ପଦାର୍ଥାଭାଵସିଦ୍ଧିତଃ । ଭାଵନାଭାଵତଶ୍ ଚିତ୍ତେ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵାହମ୍ ଅତଶ୍ ଶିଵମ୍
ସମସ୍ତରେ ଶୁଦ୍ଧ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଦ୍ରବ୍ୟର ଅଭାବର ଜ୍ଞାନ, ମନରେ କୌଣସି କଳ୍ପନା ନଥିବାରୁ, 'ମୁଁ' ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ; ଏହିପରି ଶାନ୍ତି ଅଛି।
ସର୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମେତି ଵେଦାର୍ଥଭାଵନାଦ୍ ଅନୁଭୂତିତଃ । ଚେତିତାର୍ଥୈକସତ୍ଯତ୍ଵାଚ୍ ଚିତ୍ତଂ ନାମ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
‘ସମସ୍ତ କିଛି ବ୍ରହ୍ମ’ ବେଦର ଅର୍ଥକୁ ଚିନ୍ତା କରିବା ଓ ସାକ୍ଷାତ୍କାର ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁଠାରେ କେବଳ ଚେତନା ମାତ୍ର ସତ୍ୟ, ସେଠାରେ ମନ ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ।
ତେନାସି ନିର୍ମଲମ୍ ଅକାରଣମ୍ ଆଦିମୁକ୍ତଂ ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ଶାଶ୍ଵତମ୍ ଅଶେଷମ୍ ଅନେକମ୍ ଏକମ୍ । ଶୂନ୍ଯଂ ଵିନାମଯମ୍ ଅସତ୍ ସଦ୍ ଅନାଦିମଧ୍ଯଂ ସର୍ଵଂ ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ଚାସ୍ସ୍ଵ ଯଥାସ୍ଥିତଂ ସତ୍
ତୁମେ ଏହି ପରି ନିର୍ମଳ, କାରଣ ନାହିଁ, ଆରମ୍ଭରୁ ମୁକ୍ତ, ସେହି ଅମର ବ୍ରହ୍ମ, ଅନନ୍ତ, ଅନେକ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏକ, ଶୂନ୍ୟ ଏବଂ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ, ନ ଅସତ୍, ନ ସତ୍, ଆରମ୍ଭ ଓ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ସବୁ କିଛି ହେଲେ ମଧ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ, ଯେପରି ଅଛି, ସେପରି ଅଛି।
ଚିତ୍ତଂ ନାସ୍ତୀତି ମେ ବୋଧୋ ଯଥା ଯୁକ୍ତ୍ଯା ସ୍ଫୁଟୋ ଭଵେତ୍ । ତାମ୍ ଅନ୍ଯାମ୍ ଅନ୍ଯଥା ବ୍ରୂହି ବୁଦ୍ଧଂ ନ ନିପୁଣଂ ମଯା
ମନ ନାହିଁ ବୋଲି ସ୍ପଷ୍ଟ ବୁଝିବାକୁ ଯେପରି ଯୁକ୍ତିରେ ଆସିପାରିବ, ତାହାକୁ ଆଉ ଭଲ ଭାବରେ ବୁଝାନ୍ତୁ; ଆପଣ ଯେପରି ବୁଝାଇଲେ, ମୋ ପାଇଁ ସେଟି ଏତେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ନୁହେଁ।
ଚିତ୍ତଂ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ରାଜର୍ଷେ କଦାଚିତ୍ କିଞ୍ଚନ କ୍ଵଚିତ୍ । ଯଚ୍ ଚେଦଂ ଚିତ୍ତଵଦ୍ ଭାତି ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମାଭିଧମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍
ରାଜା ଋଷି, ମନ କେବେ କିଛି ସମୟରେ କିଛି ସ୍ଥାନରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ; ଯାହା ମନ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ସେଟି ଅବିନାଶୀ ବ୍ରହ୍ମ।
ଅଜ୍ଞଜ୍ଞାତାତ୍ମକଂ ଯତ୍ର ଜଗଦ୍ ଏଵ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ତତ୍ରାହଂ ତ୍ଵଂ ତଦ୍ ଇତ୍ଯାଦିକଲନାକଲନାଃ କୁତଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦୁଇଟି ନାହିଁ, ସେଠାରେ ସଂସାର ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ; ତେଣୁ ଏହି 'ମୁଁ', 'ତୁମେ', 'ସେ' ଭଳି ଧାରଣା କିପରି ଆସିପାରିବ?
ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଜଗଦ୍ ଏଵେଦଂ ଯତ୍ ତ୍ଵ୍ ଇଦଂ କିଞ୍ଚନୋଦିତମ୍ । ବ୍ରହ୍ମୈଵାତ୍ମନି ତଦ୍ ଭାତି ଶୃଣ୍ଵ୍ ଏତଦ୍ ବୁଧ୍ଯତେ କଥମ୍
ଏହି ସଂସାର କିଛି ଅଛି ବୋଲି ଯେଉଁଥିରେ କୁହାଯାଏ, ସେଠିକି ଏହା ସତ୍ୟରେ ନାହିଁ; ଏହା ସେଇ ବ୍ରହ୍ମ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଦେଖାଯାଏ। ଏହା କିପରି ଶୁଣିବା କିମ୍ବା ବୁଝିବା ଯାଏ, କହ।
ମହାପ୍ରଲଯସର୍ଗାଦାଵ୍ ଏଵେଦଂ ନୋଦିତଂ ଜଗତ୍ । ନିର୍ଦେଶସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅଯମ୍ ଅନ୍ଯତ୍ର ତ୍ଵଦ୍ବୋଧାଯ ମଯା କୃତଃ
ବଡ଼ ବିନାଶ କିମ୍ବା ସୃଷ୍ଟି ସମୟରେ ଏହି ସଂସାର କଥା କେଉଁଠିଓ ଉଲ୍ଲେଖ ହୁଏନି; ତୁମେ ବୁଝିପାରିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ଏହାକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛି।
ଉପାଦାନାତ୍ମକାଦୀନାଂ କାରଣାନାମ୍ ଅଭାଵତଃ । ଅକାରଣଂ ଚ ଭାଵାନାମ୍ ଅଶେଷାଣାମ୍ ଅସମ୍ଭଵାତ୍
ଯେଉଁ ସମସ୍ତ କାରଣ, ଯେପରିକି ଉପାଦାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ଅଛିନାହିଁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ପାଇଁ କୌଣସି କାରଣ ହୋଇପାରିବା ନାହିଁ, ତେଣୁ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ନିର୍କାରଣ।
ଏଵମ୍ ଅଜ୍ଞାଵବୁଦ୍ଧାତ୍ମ ଜଗଦ୍ ଯସ୍ମାନ୍ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ତସ୍ମାଦ୍ ଯଦ୍ ଇଦମ୍ ଆଭାତି ଭାସନଂ ବ୍ରାହ୍ମମ୍ ଏଵ ତତ୍
ଏଭଳି ଅବିଜ୍ଞାନ ମନେ ଯେଉଁଠାରେ ସଂସାର ନାହିଁ, ସେଠି ଯେଉଁଠି କିଛି ଦେଖାଯାଏ, ସେଟି ବ୍ରହ୍ମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ମାତ୍ର।
ଅନାଖ୍ଯୋ ଽନାକୃତିର୍ ଦେଵଃ କରୋତୀଦମ୍ ଇତି ତ୍ଵ୍ ଅସତ୍ । ଭାଷିତଂ ନୋପପତ୍ତ୍ଯାତ୍ମ ନ ସତ୍ଯେନାନୁଭୂଯତେ
ଅନାମ, ନିରାକାର ଦେବତା ଏହି ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି ବୋଲି କୁହିବା କଥା ସଠିକ୍ ନୁହେଁ; ଏହା ଯୁକ୍ତିସଙ୍ଗତ ନୁହେଁ ଏବଂ ପ୍ରକୃତ ଅନୁଭବରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଅନାଖ୍ଯୋ ଽପ୍ରତିଘଃ ଖାତ୍ମା ନିରାକାରୋ ଯ ଈଶ୍ଵରଃ । ସ କରୋତି ଜଗନ୍ତୀତି ହାସାଯୈଵ ଵଚୋ ଽଧିଯାମ୍
ଯିଏ ନାମହୀନ, ଅବିରୋଧ, ଆକାଶ ସଦୃଶ ଏବଂ ନିରାକାର, ସେ ଭଗବାନ୍ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି ବୋଲି କୁହିବା କଥା, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକମାନେ ହସିବା ପାଇଁ ମାତ୍ର ଭାବନ୍ତି।
ଅନେନୈଵ ପ୍ରଯୋଗେଣ ରାଜଂଶ୍ ଚେତୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ଜଗଦ୍ ଏଵ ନ ସତ୍ ସାଧୋ କୁତଶ୍ ଚିତ୍ତାଦି ତଦ୍ଗତମ୍
ଏହି ଯୁକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ରାଜାନ୍, ମନ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ; ଏହି ସଂସାର ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ମହାନ୍ଭାବ, ତେବେ ମନ ଓ ତାହା ସହିତ ଯାହା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ସେସବୁ କିପରି ଥିବେ?
ଚେତୋ ହି ଵାସନାମାତ୍ରଂ ଵାସ୍ଯେ ତୁ ସତି ଵାସନା । ଵାସ୍ଯଂ ଜଗତ୍ ତଦ୍ ଏଵାସଦ୍ ଅତଶ୍ ଚିତ୍ତାସ୍ତିତା କୁତଃ
ମନ କେବଳ ଏକ ଆଦତ ମାତ୍ର; ଯେତେବେଳେ କିଛି ଉପରେ ଆଦତ ଲାଗିଥାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହା ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ସଂସାର ହେଉଛି ସେଇ ଉପାଦାନ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଅସତ୍ୟ ଥିବାରୁ, ମନର ଅସ୍ତିତ୍ୱ କିପରି ହେବ?
ଯଦ୍ ଇଦଂ କଚତି ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ଵଯମ୍ ଆତ୍ମାତ୍ମନାତ୍ମନି । କୃତଂ ତସ୍ଯୈଵ ତେନୈଵ ଚିତ୍ତମ୍ ଇତ୍ଯାଦିନାମକମ୍
ଏହି ବ୍ରହ୍ମ, ନିଜେ ନିଜ ମନରେ ଯାହା କିଛି ପ୍ରକାଶ କରେ, ସେହି ସବୁକୁ 'ମନ' ଓ ଏହାଦି ନାମରେ ଡାକାଯାଏ, ଏହା ସବୁ ନିଜେ ନିଜ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ।
ଜଗଦ୍ ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଇଦଂ ଵାସ୍ଯଂ ତଦ୍ ଏଵୋତ୍ପନ୍ନମ୍ ଏଵ ନୋ । କାରଣାଭାଵତଃ ପୂର୍ଵମ୍ ଏଵାତଶ୍ ଚିତ୍ତତା କୁତଃ
ଏହି ଦୃଶ୍ୟମାନ ଜଗତ କେବେଁ ସତ୍ୟରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନି; ଏହା ପୂର୍ବରୁ କୌଣସି କାରଣ ନଥିଲେ, ତେବେ ମନ କେଉଁଠୁ ଆସିବ?
ଅତଶ୍ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମମାତ୍ରାତ୍ମ ପରମାକାଶନାମକମ୍ । ସ୍ଫାରଂ ଵେଦନମ୍ ଏଵେଦଂ କଚତ୍ଯ୍ ଅସ୍ତୀହ ନୋ ଜଗତ୍
ଏହି ଜ୍ଞାନ, ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଆକାଶ, ଯାହାକୁ ପରମ ଆକାଶ କୁହାଯାଏ, ସେଇ ଏଠାରେ ଏକମାତ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ; ଏଠାରେ ଜଗତ ସତ୍ୟରେ ନାହିଁ।
ଯତ୍ କିଞ୍ଚିତ୍ ପରମାକାଶମ୍ ଈଷତ୍ କଚକଚାଯତେ । ଚିଦାଦର୍ଶେ ନିଜାଚ୍ଛତ୍ଵାତ୍ ତଚ୍ ଚିତ୍ତଂ ତଜ୍ ଜଗତ୍ କୃତମ୍
ପରମ ଆକାଶରେ ଯେଉଁ ଅଲ୍ପ ପ୍ରଭା ଦେଖାଯାଏ, ଚେତନାର ଆଇନାରେ ନିଜର ପବିତ୍ରତା ଦ୍ୱାରା, ସେହିକୁ 'ମନ' ବୋଲାଯାଏ, ଏବଂ ସେଇ ଜଗତ ଭାବିତ ହୁଏ।