ଯଥା ନଭସି ଶୂନ୍ଯତ୍ଵଂ ତଥେଦଂ ବ୍ରହ୍ମଣି ସ୍ଥିତମ୍ । ସଦସଦ୍ଵସ୍ତୁରୂପେଣ ନ ଵା ରୂପେଣ କେନଚିତ୍
ଯେପରି ଆକାଶରେ ଶୂନ୍ୟତା ଅଛି, ସେପରି ଏହି ସଂସାର ବ୍ରହ୍ମରେ ଅଛି; ଏହା ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ଅସତ୍ୟ ରୂପେ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ରୂପରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଏଵଂରୂପଂ ଜଗଦ୍ ଇଦଂ ସମ୍ଯଗ୍ଜ୍ଞାନାଚ୍ ଛିଵଂ ଭଵେତ୍ । ସମ୍ଯଗ୍ଜ୍ଞାନପ୍ରଭାଵେଣ ଵିଷମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅମୃତଂ ଭଵେତ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ସଂସାରକୁ ଯଦି ଠିକ୍ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ, ଏହା ଶୁଭ ହୁଏ; ଠିକ୍ ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତିରେ ବିଷ ମଧ୍ୟ ଅମୃତ ହୋଇଯାଏ।
ଅସମ୍ଯଗ୍ଜ୍ଞାନମ୍ ଅଖିଲଂ ଜଗଦ୍ ଦୁଃଖପ୍ରଦଂ ପରମ୍ । ଵିଷବୁଦ୍ଧ୍ଯାମୃତମ୍ ଅପି ଭୁକ୍ତଂ ଵିଷରସାଯତେ
ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ବୁଝିବା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସଂସାର ଦୁଃଖର କାରଣ ହୁଏ; ବିଷ ଭାବନାରେ ଯଦି ଅମୃତ ମଧ୍ୟ ଖାଇଯିବା, ସେଠାରେ ମଧୁର ଅନୁଭୂତି ନ ମିଳି, ବିଷ ଭଳି ଲାଗେ।
ଈଶ୍ଵରତ୍ଵାଦ୍ ଯଥା ଵେତ୍ତି ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଏଷ ଚିଦୀଶ୍ଵରଃ । ତତ୍ ତଥୈଵାଶୁ ଭଵତି ତାଦୃଗ୍ରୂପତଯା ଶିଵମ୍
ଏହି ଚେତନାର ସ୍ୱାମୀ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଜିନିଷ ଜାଣନ୍ତି, ସେହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେଠି ସେଉଁଠି ତାହା ଏକେଇ ରୂପରେ ତୁରନ୍ତ ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ଏହା ଶୁଭ ଓ ସତ୍ୟ ହୁଏ।
ଯଥା ଜ୍ଵାଲାଭ୍ରମାଲା ଵା ଵିଚିତ୍ରାକାରଵିଭ୍ରମୈଃ । ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଅନନ୍ଯରୂପୈଵ ବ୍ରହ୍ମସତ୍ତା ତଥୈଵ ହି
ଯେପରି ଅଗ୍ନିର ମାଳା କିମ୍ବା ମେଘମାଳା ବିଭିନ୍ନ ଆକାରରେ ଦେଖାଯିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଏକେଇ ରହିଥାଏ, ସେପରି ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ୱରୂପ ମଧ୍ୟ ଏକାଟିଏ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ଯତ୍ ପରଂ ଚିତ୍ସ୍ଵରୂପେଣ ସ୍ଥିତମ୍ ଆତ୍ମନି ମନ୍ଥରମ୍ । ତତ୍ ତେନେଦମ୍ ଅହନ୍ତାଦି ଜଗଦାଦ୍ଯ୍ ଏଵ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ଯେଉଁ ପରମ ଚେତନା ସ୍ୱରୂପ ଆତ୍ମାରେ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ବସିଛି, ସେଇ ଚେତନା ଦ୍ୱାରା 'ମୁଁ' ଭାବନା ଆରମ୍ଭ କରି ସମସ୍ତ ସଂସାର ଦେଖାଯାଏ।
କେଵଲଂ ପରମ୍ ଏଵେତ୍ଥଂ ପରମଂ ଭାସତେ ଶିଵମ୍ । କୁତୋ ଜଗଦହନ୍ତାଦି ପ୍ରଶ୍ନ ଏଵେହ ନୋଚିତଃ
ଏଠାରେ କେବଳ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ଶୁଭ ତତ୍ତ୍ୱଟିଏ ଦେଖାଯାଏ; ଏହିଠାରେ ଜଗତ୍ କିମ୍ବା 'ମୁଁ' ଭାବ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଯଦ୍ ଵସ୍ତୁ ଵିଦ୍ଯମାନଂ ସତ୍ ପ୍ରଶ୍ନସ୍ ତତ୍ର ଵିରାଜତେ । ପ୍ରେକ୍ଷିତଂ ଯତ୍ ତୁ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ପ୍ରେକ୍ଷାପ୍ରଶ୍ନେନ ତତ୍ର କିମ୍
ଯେଉଁଠି କିଛି ବସ୍ତୁ ସତ୍ୟରେ ଅଛି, ସେଠି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାର ଅର୍ଥ ଅଛି; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି କିଛି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ, ସେଠି ଦେଖିବା ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାର କଣ ଅର୍ଥ?
ସନ୍ନିଵେଶଂ ଵିନା ସତ୍ତା ଯଥା ହେମ୍ନୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ତଥା ଜଗଦହମ୍ଭାଵଂ ଵିନା ନେଶସ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତିଃ
ଯେପରି ରୂପ ବିନା ସୁନା ରହିପାରେ ନାହିଁ, ସେପରି ଜଗତ୍ ଓ 'ମୁଁ' ଭାବ ବିନା ଭଗବାନଙ୍କର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ।
ଅକାରଣତ୍ଵାନ୍ ନାସ୍ତୀଦଂ ବ୍ରହ୍ମୈଵେତ୍ଥଂ ଵିଜୃମ୍ଭତେ । ଅଜୃମ୍ଭମାଣମ୍ ଏଵାହଂଜଗତ୍ତ୍ଵେନେହ ସଂସ୍ଥିତମ୍
କୌଣସି କାରଣ ନଥିବାରୁ, ଏହିଠାରେ କେବଳ ବ୍ରହ୍ମ ରୂପେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ; ଯେତେବେଳେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ଏଠି ଜଗତ୍ ଓ 'ମୁଁ' ଭାବ ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ ରହେ।
ଯନ୍ମଯା ଏଵ ତେନୈଵ ମିଥସ୍ ସମ୍ପ୍ରେରିତାଶଯମ୍ । ଚମତ୍କୁର୍ଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଅମୀ ଭାଵାଃ ପଞ୍ଚେଷୁ ମିଥୁନୌଘଵତ୍
ମୋର ଦ୍ୱାରା ଏହି ଭାବଗୁଡିକ ଏକାଏକି ଚଳିତ ହୋଇ, ପରସ୍ପର ସହିତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରି କଥାବାର୍ତ୍ତା କରନ୍ତି; ଯେପରି ଫଳ ତତ୍ତ୍ୱର ମଧ୍ୟରେ ଦମ୍ପତିମାନେ ଏକାଏକି ମିଶି ରହନ୍ତି।
ଚିନ୍ମାତ୍ର ଏଵ ଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରେଣୈଵ ଚୀଯତେ । ନାନାତ୍ମନେଵାନାନୈଵ ସ୍ଵାତ୍ମନାତ୍ମାପ୍ଯ୍ ଅନାତ୍ମଵତ୍
ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଏକାଏକି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାକୁ ଜାଣିପାରେ, ଏବଂ ଏହି ଚେତନାକୁ କେବଳ ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ଜାଣାଯାଏ; ଅନେକ ଦେଖାଯାଏ ଯେପରି ଅନେକ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମା ଅନ୍ୟ ଆତ୍ମା ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ପୂର୍ଣାତ୍ ପୂର୍ଣମ୍ ଉଦ୍ଧରନ୍ତି ପୂର୍ଣାତ୍ ପୂର୍ଣାନି ଚକ୍ରିରେ । ଭଵନ୍ତି ପୂର୍ଣାତ୍ ପୂର୍ଣାନି ପୂର୍ଣମ୍ ଏଵାଵତିଷ୍ଠତେ
ପୂର୍ଣ୍ଣତାରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ନିକାଳିବା, ପୂର୍ଣ୍ଣତାରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତିଆରି କରିବା; ପୂର୍ଣ୍ଣତାରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଏକାଏକି ଅବିକଳ ରହିଯାଏ।
ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଏଵ କଚତି ଯଚ୍ ଚିନ୍ମାତ୍ରତଯାତ୍ମନି । ଅକଚତ୍ ତ୍ଵ୍ ଏଵ ତନ୍ ନାମ କଚିତଂ ସର୍ଗଵେଦନମ୍
କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ଯାହା କାର୍ଯ୍ୟ କରେ ତାହା ଆତ୍ମାର ଚେତନାର ଗୁଣ; ତଥାପି ପ୍ରକୃତରେ କିଛି କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏନାହିଁ—ଯାହାକୁ କାର୍ଯ୍ୟ ବୋଲାଯାଏ, ସେଟା କେବଳ ସୃଷ୍ଟିର ଅନୁଭୂତି।
ଅହଂ ଚିତା ଚିଦ୍ ଏଵାସୌ ଭଵତୀଵ ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଵତଃ । ଅଭଵନ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ରୂପଂ ସ୍ଵମ୍ ଅତ୍ଯଜନ୍ତୀ ନିରାମଯମ୍
ମୁଁ ଚେତନା, ସେହିଁ ମଧ୍ୟ ଚେତନା। ଏହା ନିଜେ ନିଜରେ ଏହି ଭାବକୁ ନେଇଥାଏ; ନିଜ ଆକୃତିକୁ ଛାଡି ଦୁଃଖରହିତ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ହରାଏ।
ଚିତୋ ରୂପମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ମନୋରୂପମ୍ ଅନନ୍ତକମ୍ । ସମ୍ରାଟ୍ଛରୀରମ୍ ଆଭାସି ଭଵତୀଵ ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵଃ
ଚେତନାର ଆକୃତିର କେହି ଆରମ୍ଭ କିମ୍ବା ଶେଷ ନାହିଁ, ମନର ଆକୃତି ଅସୀମ। ଏହି ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ଶରୀର ନିଜେ ଆଲୋକିତ ହୁଏ, ନିଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବା ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଥାସଦ୍ ଏଵେଦଂ ସ୍ଵରୂପତ୍ଵାତ୍ ସଦ୍ ଏଵ ଵା । ଭାଵନାଦ୍ ଘନତାମ୍ ଏତି ଦୃଶ୍ଯଂ ଭଵତି ଚ କ୍ରମାତ୍
ଏହା ଏହି ଜଗତକୁ ଅସତ୍ କିମ୍ବା ସତ୍ ଭାବରେ ଦେଖିଥାଏ, ନିଜର ସ୍ୱଭାବ ଅନୁଯାୟୀ। ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଦୃଢ଼ ହୁଏ, ଦେଖିବା ଯୋଗ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ଶାନ୍ତଂ ଜଗତ୍ପ୍ରସରରୂପତଯା ସ୍ଵଭାଵଶବ୍ଦାର୍ଥମୁକ୍ତମ୍ ଇଦମ୍ ଅଵ୍ଯପଦେଶ୍ଯମ୍ ଏକମ୍ । ଵସ୍ତୁସ୍ଥିତଂ ନିଜଚମତ୍କରଣାଵଲୋକରୂପଂ ଜଗତ୍ତ୍ଵରହିତାନୁଭଵାତ୍ମତତ୍ତ୍ଵମ୍
ଏହା ଶାନ୍ତ, ଜଗତର ବିସ୍ତାର ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ନିତ, ତଥାପି ଏକ ଅବିବର୍ଣ୍ନନୀୟ। ଏହା ସତ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ, ନିଜ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଅନୁଭବର ଆକୃତି, ଜଗତର ଅଭାବର ଅନୁଭୂତିର ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱ।
ନ ଵିଜ୍ଞାନମଯୋ ଽର୍ଥୋ ଽସ୍ତି ନ ବାହ୍ଯୋ ନାପି ଶୂନ୍ଯତା । ଵେଦନାମାତ୍ରସାରତ୍ଵାଦ୍ ଯଥାଵିତ୍ ସୋ ଽର୍ଥ ଉଚ୍ଯତେ
ଚେତନାରେ ଗଠିତ କୌଣସି ବସ୍ତୁ ନାହିଁ, ବାହ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, ଶୂନ୍ୟତା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଯେଉଁଠି ଅନୁଭୂତି ହିଁ ମୂଳ, ଯାହା ଜଣାଯାଏ, ସେଇ ବସ୍ତୁ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ।
ଦ୍ରଵତ୍ଵଂ ସଲିଲସ୍ଯେଵ ଵିଦୋ ଵିତ୍ତ୍ଵମ୍ ଅକାରଣମ୍ । ଖାତ୍ମ ନିତ୍ଯମ୍ ଅନନ୍ତଂ ତଦ୍ ଯଥାସ୍ଥିତମ୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍
ପାଣିରେ ଯେପରି ତାରଳତା ଅଛି, ତେଣୁ ଜ୍ଞାନ ଜ୍ଞାତା ପାଖରେ ଅକାରଣ ଭାବରେ ଅଛି; ଆକାଶ-ସ୍ଵରୂପ ସଦା ଅବିନାଶୀ ଏବଂ ଅନନ୍ତ, ଯେପରି ଅଛି, ସେପରି ରହିଥାଏ।
ପ୍ରତିଯୋଗିଵ୍ଯଵଚ୍ଛେଦାଭାଵତସ୍ ସ୍ଵତ୍ଵଭାଵଯୋଃ । ଅସତ୍ତା ତେନ ନ ପରେ ସତ୍ତ୍ଵଭାଵଵ୍ଯଵସ୍ଥିତିଃ
ସ୍ଵତ୍ୱ ଓ ପରତ୍ୱ ମଧ୍ୟରେ ବିପରୀତତାର ବିଚ୍ଛେଦ ନଥିବାରୁ, ପରର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ; ଏହିପରି, ସତ୍ତାର ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଥିବା ନାହିଁ।
ଯଦି କାରଣତାପତ୍ତିଯୋଗ୍ଯଂ ଶାନ୍ତଂ ପରଂ ଭଵେତ୍ । ଅନିଙ୍ଗନମ୍ ଅନାଭାସମ୍ ଅପ୍ରତର୍କ୍ଯଂ କଥଂ ଭଵେତ୍
ଯଦି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶାନ୍ତି କାରଣ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହୋଇଥାଏ, ତେବେ ସେ କିପରି ଗୁଣହୀନ, ଦୃଶ୍ୟ ନହୋଇ, ବୁଝିପାରିବାର ଉପରେ ରହିପାରିବ?
ଅତୋ ନ କାରଣଂ ନୈଵ ବୀଜଂ ବ୍ରହ୍ମ କଦାଚନ । କାର୍ଯସ୍ଯ କସ୍ଯଚିନ୍ ନାମ ତେନ ସର୍ଗୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଏହିପରି, ବ୍ରହ୍ମ କେବେଉ ନ କାରଣ ହେବା, ନ କେବେଉ ମୂଳ ହେବା; କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନଥିବାରୁ, ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖେନି।
ନ ଚାନ୍ଯଥୋପପତ୍ତିର୍ ହି ସର୍ଗସ୍ଯାସ୍ଯୋପପଦ୍ଯତେ । ଚିନ୍ମାତ୍ରକାଦ୍ ଋତେ ତସ୍ମାଜ୍ ଜଡସ୍ ସର୍ଗୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଏହି ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବ୍ୟାଖ୍ୟା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଛଡ଼ା, ଜଡ଼ ସୃଷ୍ଟି କେବେଉ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖେନି।
ଯଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯତେ କିଞ୍ଚିତ୍ ତଚ୍ ଚିଦ୍ଘନମ୍ ଅଵେଧିତମ୍ । ଅସମ୍ଭଵଜ୍ଜଗଚ୍ଛବ୍ଦଶବ୍ଦାର୍ଥରସରଞ୍ଜନମ୍
ଯାହା କିଛି ଦେଖାଯାଉଛି, ସେ ସଂଘନ ଚେତନା, ଅଖଣ୍ଡ ଏବଂ ଅବିଭକ୍ତ; 'ଜଗତ' ଶବ୍ଦ ଏବଂ ତାହାର ଅର୍ଥ କେବଳ ଭାବନା ଏବଂ ଅସମ୍ଭବ।
କାର୍ଯଂ ନ କାରଣାଭାଵାତ୍ ପଦାର୍ଥ ଉପପଦ୍ଯତେ । ଦ୍ଵିତ୍ଵୈକ୍ଯାଦ୍ଯାତ୍ମକଂ ଵ୍ଯୋମପୁଷ୍ପଵତ୍ ସ୍ଵାନୁଭୂତିତଃ
କାରଣ ନଥିଲେ କାର୍ଯ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନି; ପଦାର୍ଥ ଦ୍ୱିତ୍ୱ କିମ୍ବା ଏକତାର ରୂପରେ, ଆକାଶର ଫୁଲ ପରି, ନିଜ ଅନୁଭବରେ ଦେଖାଯାଉଛି।
ଵସ୍ତୁ ନାଶୈକନିଷ୍ଠତ୍ଵାନ୍ ନ ଚାଜମ୍ ଉପପଦ୍ଯତେ । ଉପଲମ୍ଭେ ଧ୍ରୁଵୋ ନାଶୋ ଜନ୍ମ ନଷ୍ଟସ୍ଯ ଚ ଧ୍ରୁଵମ୍
ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ବସ୍ତୁର ଶେଷ ଦେହିବା ହେଉଛି, ତାହାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅନ୍ୟ କିଛି ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ଯେତେବେଳେ ଏହାକୁ ଦେଖାଯାଏ, ତାହାର ନାଶ ନିଶ୍ଚିତ, ଏବଂ ଯାହା ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି, ତାହାର ଜନ୍ମ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ।
ଅଥ ଵୈନଂ ସଦା ସନ୍ତଂ ନିତ୍ଯଂ ନଷ୍ଟଂ ଚ ଵେତ୍ସି ଵା । ପଦାର୍ଥୌଘଂ ତଦ୍ ଏଷୋ ଽର୍ଥ ଏକରୂପୋ ଽତ୍ର କିଂ ଵ୍ଯଥା
ନାହିଁ, ତୁମେ ଯଦି ଏହାକୁ ସଦା ଅଛି, ସଦା ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି, କିମ୍ବା ଯେପରି ଏହି ବସ୍ତୁମାନଙ୍କୁ ବୁଝୁଛ, ଏହି ଅର୍ଥ ଏକା, ଏଠାରେ କେଉଁ ଦୁଃଖ?
ଉପଲମ୍ଭସ୍ ତୁ ଯଶ୍ ଚାଯଂ ସା ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵଚମତ୍କୃତିଃ । ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵମାତ୍ରସତ୍ତାସ୍ତି ଦ୍ଵିତ୍ଵମ୍ ଐକ୍ଯଂ ଚ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଏହି ଦେଖିବାଟି ମନର ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଅଦ୍ଭୁତତା; ମନର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଛଡା କିଛି ନାହିଁ, ଦ୍ୱିତ୍ୱ କିମ୍ବା ଏକତା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଅତଃ ପଦାର୍ଥସତ୍ତାଯା ଅଭାଵେ ସତି ଭୂପତେ । ଅସମ୍ଭଵେ ଭାଵନସ୍ଯ ନାହନ୍ତାଭାଵନାସ୍ତି ତେ
ଏହିପରି, ବସ୍ତୁର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନଥିଲେ, ଭାବନା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ତୁମର 'ମୁଁ' ଭାବ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।