ଈଦୃଶଂ ତଦ୍ ଗରିଷ୍ଠଂ ଚ ଜଗଦ୍ରାଜ୍ଯଂ ଯଦ୍ ଅକ୍ଷତମ୍ । ବୁଦ୍ଧ୍ଵୈତଦ୍ ଅମଲଂ ଶାନ୍ତଂ ଜରତ୍ତୃଣଲଵାଯତେ
ଏହି ପ୍ରକାର ମହାନ ଓ ଅଭେଦ୍ୟ ଜଗତ୍ ରାଜ୍ୟକୁ ଯେତେବେଳେ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ବୁଝାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହା ଶୁଷ୍କ ଘାସ କିମ୍ବା ତୁଷ ପରି ତୁଚ୍ଛ ଲାଗେ।
ଈଦୃଶଂ ତତ୍ ପରଂ ଶ୍ରେଯସ୍ ତସ୍ମିନ୍ ସତି ଯଦ୍ ଈଶ୍ଵରେ । ଜଗତ୍ପଦାର୍ଥସାର୍ଥଶ୍ରୀସ୍ ସ୍ଵସତ୍ତୋଦେତି ଵେଦନାତ୍
ଏହି ପରମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାନ୍ୟତା ଯେତେବେଳେ ଭଗବାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଜିନିଷ ଓ ସେମାନଙ୍କର ମୂଳ୍ୟ ନିଜ ସ୍ୱଭାବର ଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ତତ୍ ସାରମ୍ ଏକମ୍ ଏଵେହ ଵିଦ୍ଯତେ ଭୂପତେ ତତମ୍ । ଏକମ୍ ଏକାନ୍ତବୁଦ୍ଧ୍ଯାତ୍ତଂ ନୈକମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଦ୍ଵିତାଵଶାତ୍
ରାଜା, ଏଠାରେ ଏକମାତ୍ର ସାର ଅଛି, ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପି ଅଛି। ଏହାକୁ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଏକ ଭାବରେ ଧରିଲେ, ଏହା ଦ୍ୱିତୀୟ କିଛି ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହା ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସତ୍ୟ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଦ୍ଵିତୀଯା କଲନା କାଚିନ୍ ନାମ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵମ୍ ଅଲଂ ଭାତଂ ତଦ୍ ଏଵାପୂର୍ଣମ୍ ଅକ୍ଷତମ୍
ଏହିପରି, ଦ୍ୱିତୀୟ କିଛି ଅଛି ବୋଲି ଭାବିବା ନୁହେଁ। ଆତ୍ମାର ସାର ଏକା ଅନ୍ୟରେ ଉଜାଗର ହେଉଛି, ସେ ସଦା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଅଭେଦ।
ସଂସ୍ଥିତଂ ସର୍ଵଦା ସର୍ଵଂ ସର୍ଵାକାରମ୍ ଇଵୋଦିତମ୍ । ଅଵାଚ୍ଯତ୍ଵାଦ୍ ଅଲଭ୍ଯତ୍ଵାତ୍ ତନ୍ ନ କାର୍ଯଂ ନ କାରଣମ୍
ସେ ସାର ସଦା ସମସ୍ତ ରୂପରେ ବ୍ୟାପି ଅଛି, ସମସ୍ତ ଆକାରରେ ପ୍ରକାଶିତ। କିନ୍ତୁ ଏହା ଅବ୍ୟକ୍ତ ଏବଂ ଅପ୍ରାପ୍ୟ, ଏହା କୌଣସି କାରଣ ନୁହେଁ, କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷାଦେର୍ ଅଗମ୍ଯତ୍ଵାତ୍ କିମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏକମ୍ ତଦ୍ ଉତ୍ତମମ୍ । ସର୍ଵଂ ସର୍ଵାତ୍ମକଂ ସୂକ୍ଷ୍ମମ୍ ଅଚ୍ଛାନୁଭଵମାତ୍ରକମ୍
ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାୟରେ ଏହାକୁ ପାରିବା ଯାଉନାହିଁ, ଏହି ଉତ୍ତମ ସତ୍ୟ ଏକା ଅନ୍ୟ, ସେ ବହୁତ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପି, ଶୁଦ୍ଧ ଅନୁଭୂତିର ମୂଳ।
ତସ୍ଯାନାଖ୍ଯସ୍ଯ ରୂପସ୍ଯ ନିର୍ଗତସ୍ଯ ପ୍ରମାଦୃଶଃ । ସତୋ ଵାପ୍ଯ୍ ଅସତୋ ଵାପି କଥଂ କାରଣତା ଭଵେତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ନା ନାମ ଅଛି, ନା ଆକାର ଅଛି, ଯାହା ଅସାବଧାନ ଅବସ୍ଥାରୁ ବାହାରିଛି, ସେଥିରେ ଅଛି କିମ୍ବା ନାହିଁ, କେମିତି କାରଣ ହେବା ସମ୍ଭବ?
ଯଦ୍ ଵୈ ନ କସ୍ଯଚିଦ୍ ବୀଜମ୍ ଅନାଖ୍ଯତ୍ଵାନ୍ ନ କାରଣମ୍ । ନ କିଞ୍ଚିଜ୍ ଜାଯତେ ତସ୍ମାତ୍ ପ୍ରମାଣାତିଗତାତ୍ମନଃ
ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଜିନିଷର ମୁଳ ନାହିଁ, ନାମ ନଥିବାରୁ ସେ କାରଣ ନୁହେଁ; ଏହିପରି ଅପରିମାପ୍ତ ସ୍ୱଭାବରୁ କୌଣସି ଜିନିଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଅକର୍ତୃକର୍ମକରଣମ୍ ସତ୍ଯଂ ଚିଦ୍ଘନମ୍ ଅକ୍ଷତମ୍ । ଆତ୍ମରୂପମ୍ ଅନାଭାସଂ ସ୍ଵସଂଵେଦନଲକ୍ଷଣମ୍
ଏହା ସତ୍ୟ, ଏହା ଚେତନାର ଏକତା, ଅଖଣ୍ଡ ଓ ଅଭିନ୍ନ, ଏଠାରେ କୌଣସି କର୍ତ୍ତା, କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଉପକରଣ ନାହିଁ; ଏହା ଆତ୍ମାର ରୂପ, ଦେଖାଯାଉ ନଥିବା, ନିଜେ ନିଜକୁ ଅନୁଭବ କରିଥିବା।
ତସ୍ମାନ୍ ନ ଜାଯତେ କିଞ୍ଚିତ୍ ପରସ୍ମାଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମୁନେ । କଥଂ କିଲ ଵଦାଵ୍ଯକ୍ତେ ସ୍ଯାଜ୍ ଜନ୍ଯଜନକକ୍ରମଃ
ତେଣୁ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରହ୍ମରୁ କୌଣସି ଜିନିଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ, ମୁନି; ଅପ୍ରକାଶିତ ଅବସ୍ଥାରେ କେମିତି କାରଣ ଓ ଫଳର ଅନୁକ୍ରମ ହେବ?
ନ କିଞ୍ଚିଜ୍ ଜାଯତେ ଶାନ୍ତେ ନ ଚ କିଞ୍ଚିତ୍ ପ୍ରଲୀଯତେ । ସ୍ଵସତ୍ତଯା ସ୍ଥିତଂ ବ୍ରହ୍ମ ନ ବୀଜଂ ନ ଚ କାରଣମ୍
ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ କିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ, କିଛି ନଶ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ; ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ଅଟୁଟ ଅଛି, ଏହା କୌଣସି ମୂଳ ନୁହେଁ, କୌଣସି କାରଣ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଶୁଦ୍ଧାନୁଭଵମାତ୍ରଂ ତତ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଅନ୍ଯନ୍ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । କିଞ୍ଚିଜ୍ ଜଗଦହନ୍ତାଦି ତଦ୍ ଏଵାନନ୍ତମ୍ ଅସ୍ତି ହି
ଏହା ସୁଧା ଅନୁଭୂତି ମାତ୍ର; ଏହା ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ନାହିଁ। ଜଗତ, ଅହଂକାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସବୁ ଏହାର ଅନ୍ତର୍ଗତ, ଏହା ନିଜରେ ଅନନ୍ତ।
ଶିଵେ ଜଗଦହନ୍ତାଦି ମୁନେ ନାସ୍ତୀତି ଵେଦ୍ମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ । ସର୍ଗଵେଦନମ୍ ଆଭାତି କଥମ୍ ଏତଦ୍ ଵଦାଶୁ ମେ
ମୁନି, ଶିବରେ ଜଗତ, ଅହଂକାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ ବୋଲି ମୁଁ ଜାଣେ। ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ଅନୁଭୂତି କିପରି ଦେଖାଯାଏ, ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର କହ।
ଚିତ୍ସାରଂ ତଦ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ତତ୍ ସ୍ଵସଂଵିଦି ତିଷ୍ଠତି । ତତ୍ ତଦ୍ଭଵନମ୍ ଅତ୍ଯଚ୍ଛଂ ତତ୍ତାମାତ୍ରଂ ଜଗଦ୍ ଵିଦୁଃ
ଚିତ୍ତର ସାର, ଯାହାର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ନିଜ ସ୍ୱ-ଜ୍ଞାନରେ ଅଟୁଟ ଅଛି। ଜଗତକୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହାର ଅନୁଭୂତି ମାତ୍ର ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି।
ଚିତ୍ସ୍ଵାତ୍ମକଚନଂ ନାମ ଯଦ୍ ଅସମ୍ଭଵଚେତ୍ଯଦୃକ୍ । ତଦ୍ ଅହଂଵେଦନଂ ଵିଦ୍ଧି ଵିରାଡାତ୍ମ ଜଗତ୍ ସ୍ଥିତମ୍
ଏହି ଜଗତ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଚିତ୍ର ଶୁଭ ତତ୍ତ୍ୱ ଭାବରେ ଯାହାକୁ ଅସମ୍ଭବ କଥାକୁ ସମ୍ଭବ ଭାବରେ ଦେଖିବା ଶକ୍ତି ଭାବିଯାଏ, ସେହି 'ମୁଁ' ଭାବନାକୁ ବିରାଟ୍ ଆତ୍ମା ଭାବରେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଁବା।
ଵାତସ୍ଯ ଵାତସ୍ପନ୍ଦସ୍ଯ ଯଥା ଭେଦୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ଶୂନ୍ଯତ୍ଵଖତ୍ଵୋପମଯୋଶ୍ ଚିନ୍ମାତ୍ରାହନ୍ତ୍ଵଯୋସ୍ ତଥା
ଯେପରିକି ପବନ ଓ ପବନର ଗତି ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ସେପରି ଚିତ୍ର ଶୁଭ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ 'ମୁଁ' ଭାବନା, ଯେଉଁଠି ଦୁଇଟିକୁ ଶୂନ୍ୟ ଓ ଆକାଶ ସହିତ ତୁଳନା କରାଯାଏ, ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।
ଜଲେ ଽସ୍ତି ଦେଶକାଲାତ୍ତେ ଯଥୋର୍ମ୍ଯାଦି ସକାରଣମ୍ । ପରେ ଽସ୍ତ୍ଯ୍ ଅଦେଶକାଲାତ୍ତେ ତଥା ଜଗଦ୍ ଅକାରଣମ୍
ପାଣିରେ ଦେଶ ଓ କାଳ ଦ୍ୱାରା ତରଙ୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆକୃତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହାର କାରଣ ଅଛି; କିନ୍ତୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚରେ, ଦେଶ ଓ କାଳ ଉପରେ ଯାହା ଅଟୁଟ, ସେଠି ଜଗତ କୌଣସି କାରଣ ବିନା ଅଛି।
ଜଲାଦୌ ଯତ୍ ତରଙ୍ଗାଦି ତତ୍ ସକାରଣମ୍ ଅସ୍ତ୍ଵ୍ ଇହ । ପରେ ଜଗଦହନ୍ତାଦି ନାକାରଣମ୍ ଅଵୈମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ପାଣି ଓ ଏହା ସହିତ ଯାହାକୁ ଦେଖାଯାଏ, ତରଙ୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆକୃତି ଯାହା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଗୁଡିକର କାରଣ ଅଛି; କିନ୍ତୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚରେ, ମୁଁ ଭାବନା ଓ ଜଗତ କୌଣସି କାରଣ ବିନା ଅଛି ବୋଲି ମୁଁ ବୁଝିପାରିଛି।
ଇଦାନୀଂ ଭଵତା ଜ୍ଞାତମ୍ ଏତତ୍ ସତ୍ଯଂ ମହୀପତେ । ଇଦଂ ଜଗଦହନ୍ତାଦି ନେହ କିଞ୍ଚନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଏହି ସତ୍ୟଟି ଏବେ ତୁମେ ବୁଝିପାରିଛ, ରାଜା। ଏହି ସଂସାର ଓ 'ମୁଁ' ବୋଧ — ଏଠାରେ କିଛି ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ଅଛିନାହିଁ।
ଜଗଚ୍ଛବ୍ଦାର୍ଥରହିତଂ ଜଗଦ୍ ଅସ୍ତି ଶିଵାତ୍ମକମ୍ । ଵ୍ଯୋମ୍ନ୍ଯ୍ ଏଵ ନିର୍ମିତଂ ଶାନ୍ତଂ ଵ୍ଯୋମ୍ନସ୍ ସୂକ୍ଷ୍ମତରେଣ ଵା
ଏହି ସଂସାର 'ସଂସାର' ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ବିନା, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ରୂପେ ଅଛି; ଏହା ଖାଲି ଆକାଶରେ, ଶାନ୍ତ ଭାବେ, କିମ୍ବା ତାଠାରୁ ଅଧିକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଆକାଶରେ ତିଆରି ହୋଇଛି।
ଯଥା ନଭସି ଶୂନ୍ଯତ୍ଵଂ ତଥେଦଂ ବ୍ରହ୍ମଣି ସ୍ଥିତମ୍ । ସଦସଦ୍ଵସ୍ତୁରୂପେଣ ନ ଵା ରୂପେଣ କେନଚିତ୍
ଯେପରି ଆକାଶରେ ଶୂନ୍ୟତା ଅଛି, ସେପରି ଏହି ସଂସାର ବ୍ରହ୍ମରେ ଅଛି; ଏହା ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ଅସତ୍ୟ ରୂପେ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ରୂପରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଏଵଂରୂପଂ ଜଗଦ୍ ଇଦଂ ସମ୍ଯଗ୍ଜ୍ଞାନାଚ୍ ଛିଵଂ ଭଵେତ୍ । ସମ୍ଯଗ୍ଜ୍ଞାନପ୍ରଭାଵେଣ ଵିଷମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅମୃତଂ ଭଵେତ୍
ଏଭଳି ଭାବେ ସଂସାରକୁ ଯଦି ଠିକ୍ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ, ଏହା ଶୁଭ ହୁଏ; ଠିକ୍ ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତିରେ ବିଷ ମଧ୍ୟ ଅମୃତ ହୋଇଯାଏ।
ଅସମ୍ଯଗ୍ଜ୍ଞାନମ୍ ଅଖିଲଂ ଜଗଦ୍ ଦୁଃଖପ୍ରଦଂ ପରମ୍ । ଵିଷବୁଦ୍ଧ୍ଯାମୃତମ୍ ଅପି ଭୁକ୍ତଂ ଵିଷରସାଯତେ
ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ବୁଝିବା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସଂସାର ଦୁଃଖର କାରଣ ହୁଏ; ବିଷ ଭାବନାରେ ଯଦି ଅମୃତ ମଧ୍ୟ ଖାଇଯିବା, ସେଠାରେ ମଧୁର ଅନୁଭୂତି ନ ମିଳି, ବିଷ ଭଳି ଲାଗେ।
ଈଶ୍ଵରତ୍ଵାଦ୍ ଯଥା ଵେତ୍ତି ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଏଷ ଚିଦୀଶ୍ଵରଃ । ତତ୍ ତଥୈଵାଶୁ ଭଵତି ତାଦୃଗ୍ରୂପତଯା ଶିଵମ୍
ଏହି ଚେତନାର ସ୍ୱାମୀ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଜିନିଷ ଜାଣନ୍ତି, ସେହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେଠି ସେଉଁଠି ତାହା ଏକେଇ ରୂପରେ ତୁରନ୍ତ ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ଏହା ଶୁଭ ଓ ସତ୍ୟ ହୁଏ।
ଯଥା ଜ୍ଵାଲାଭ୍ରମାଲା ଵା ଵିଚିତ୍ରାକାରଵିଭ୍ରମୈଃ । ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଅନନ୍ଯରୂପୈଵ ବ୍ରହ୍ମସତ୍ତା ତଥୈଵ ହି
ଯେପରି ଅଗ୍ନିର ମାଳା କିମ୍ବା ମେଘମାଳା ବିଭିନ୍ନ ଆକାରରେ ଦେଖାଯିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଏକେଇ ରହିଥାଏ, ସେପରି ବ୍ରହ୍ମର ସ୍ୱରୂପ ମଧ୍ୟ ଏକାଟିଏ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ଯତ୍ ପରଂ ଚିତ୍ସ୍ଵରୂପେଣ ସ୍ଥିତମ୍ ଆତ୍ମନି ମନ୍ଥରମ୍ । ତତ୍ ତେନେଦମ୍ ଅହନ୍ତାଦି ଜଗଦାଦ୍ଯ୍ ଏଵ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ଯେଉଁ ପରମ ଚେତନା ସ୍ୱରୂପ ଆତ୍ମାରେ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ବସିଛି, ସେଇ ଚେତନା ଦ୍ୱାରା 'ମୁଁ' ଭାବନା ଆରମ୍ଭ କରି ସମସ୍ତ ସଂସାର ଦେଖାଯାଏ।
କେଵଲଂ ପରମ୍ ଏଵେତ୍ଥଂ ପରମଂ ଭାସତେ ଶିଵମ୍ । କୁତୋ ଜଗଦହନ୍ତାଦି ପ୍ରଶ୍ନ ଏଵେହ ନୋଚିତଃ
ଏଠାରେ କେବଳ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ଶୁଭ ତତ୍ତ୍ୱଟିଏ ଦେଖାଯାଏ; ଏହିଠାରେ ଜଗତ୍ କିମ୍ବା 'ମୁଁ' ଭାବ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଯଦ୍ ଵସ୍ତୁ ଵିଦ୍ଯମାନଂ ସତ୍ ପ୍ରଶ୍ନସ୍ ତତ୍ର ଵିରାଜତେ । ପ୍ରେକ୍ଷିତଂ ଯତ୍ ତୁ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ପ୍ରେକ୍ଷାପ୍ରଶ୍ନେନ ତତ୍ର କିମ୍
ଯେଉଁଠି କିଛି ବସ୍ତୁ ସତ୍ୟରେ ଅଛି, ସେଠି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାର ଅର୍ଥ ଅଛି; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠି କିଛି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ, ସେଠି ଦେଖିବା ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାର କଣ ଅର୍ଥ?
ସନ୍ନିଵେଶଂ ଵିନା ସତ୍ତା ଯଥା ହେମ୍ନୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ତଥା ଜଗଦହମ୍ଭାଵଂ ଵିନା ନେଶସ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତିଃ
ଯେପରି ରୂପ ବିନା ସୁନା ରହିପାରେ ନାହିଁ, ସେପରି ଜଗତ୍ ଓ 'ମୁଁ' ଭାବ ବିନା ଭଗବାନଙ୍କର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ।
ଅକାରଣତ୍ଵାନ୍ ନାସ୍ତୀଦଂ ବ୍ରହ୍ମୈଵେତ୍ଥଂ ଵିଜୃମ୍ଭତେ । ଅଜୃମ୍ଭମାଣମ୍ ଏଵାହଂଜଗତ୍ତ୍ଵେନେହ ସଂସ୍ଥିତମ୍
କୌଣସି କାରଣ ନଥିବାରୁ, ଏହିଠାରେ କେବଳ ବ୍ରହ୍ମ ରୂପେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ; ଯେତେବେଳେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ଏଠି ଜଗତ୍ ଓ 'ମୁଁ' ଭାବ ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ ରହେ।