ପଦାର୍ଥଵେଦନଂ ମିଥ୍ଯୈଵାସଦ୍ ଏଵାଵଭାସତେ । ଅହମାଦ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ ଏତେନ ଶାନ୍ତମ୍ ଆସେ ଖକୋଶଵତ୍
ବସ୍ତୁ ଦେଖିବା ଭାବ ମିଥ୍ୟା, ଏହା କେବଳ ସତ୍ୟ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ। ଏହି ଜ୍ଞାନରେ 'ମୁଁ' ଭାବ ଓ ଅନ୍ୟ ସବୁ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ—ମୁଁ ଘଡ଼ା ଭିତର ଆକାଶ ପରି ଶାନ୍ତ ଅଛି।
ଜଗତ୍ପଦାର୍ଥପ୍ରଵିଭାଗଦୃଷ୍ଟିସ୍ ସଦେଶଦିକ୍କାଲକଲାକ୍ରିଯୌଘା । ଅହୋ ନୁ କାଲେନ ଚିରେଣ ଶାନ୍ତା ବ୍ରହ୍ମୈଵ ଵା ନୂନମ୍ ଅଵସ୍ଥିତେତି
ଏହି ସଂସାରର ବସ୍ତୁଗୁଡ଼ିକୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଦେଖିବା, ଦିଗ, ସ୍ଥାନ, ସମୟ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ଧାରା—ଏହା ସବୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, କିମ୍ବା ନିଶ୍ଚୟ ଏବେ କେବଳ ବ୍ରହ୍ମ ଅଛି।
ଶାମ୍ଯାମି ନିର୍ଵାମି ପରଂ ସ୍ଥିତୋ ଽସ୍ମି ନ ଯାମି ନୋଦେମି ନ ଚାସ୍ତମ୍ ଏମି । ତିଷ୍ଠାମ୍ଯ୍ ଅନିଷ୍ଠଂ ଚ ଯଥାସ୍ଥିତାତ୍ମା ଶିଵଂ ଶୁଭଂ ପାଵନମୌନମ୍ ଅସ୍ମି
ମୁଁ ଶାନ୍ତ, ନିର୍ବିକଳ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେଖାଯାଉଛି; ମୁଁ ଯାଉନି, ଉଠିନି, ଅସ୍ତମିତ ହେଉନି। ମୁଁ ନିଜ ସ୍ବଭାବରେ ଅଚଳ ରହିଛି, ଶିବ, ଶୁଭ, ପବିତ୍ର ନିରବତା ମୁଁ।
ଇତି ବ୍ରହ୍ମଣି ଵିଶ୍ରାନ୍ତିମ୍ ଅଵାପ୍ଯ ସ ଶିଖିଧ୍ଵଜଃ । ମୁହୂର୍ତମ୍ ଆସୀତ୍ ସଂଶାନ୍ତମନା ନିର୍ଵାଣଦୀପଵତ୍
ଏଭଳି ମହାବ୍ରହ୍ମରେ ବିଶ୍ରାମ ପାଇ, ଶିଖିଧ୍ୱଜ ରାଜା କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଶାନ୍ତ ମନରେ ବସିଲେ, ନିର୍ବାଣର ଦୀପ ଭଳି।
ନିର୍ଵିକଲ୍ପସମାଧାନପରିଣତ୍ଯାସ୍ତମ୍ ଈଯିଵାନ୍ । ସ୍ଵଲୀଲଯେତି କୁମ୍ଭେନ ସ ଝଗିତ୍ଯ୍ ଏଵ ବୋଧିତଃ
ଅଦ୍ୱୟ ସମାଧିର ଶେଷରେ, ସେ ନିଜ ଲୀଳାରେ ଅସ୍ତମିତ ହେଲେ; ହଠାତ୍ କୁମ୍ଭ ତାଙ୍କୁ ଜାଗି ଦେଲେ।
ରାଜନ୍ନ୍ ଅଜ୍ଞାନନିଦ୍ରାତଃ ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ଽସି ଶିଵସ୍ ସ୍ଥିତଃ । କାର୍ଯଂ ନାସ୍ତମଯେନେତୋ ନ ଚାନସ୍ତମଯେନ ତେ
ରାଜା, ତୁମେ ଅଜ୍ଞାନର ନିଦ୍ରାରୁ ଜାଗିଛ; ଶିବରେ ଅଚଳ ରହିଛ। ତୁମ ପାଇଁ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ କିମ୍ବା ଅନସ୍ତମିତ ହେଲେ କିଛି ଲାଭ କିମ୍ବା ହାରାଇବା ନାହିଁ।
ସକୃଦ୍ ଏଵ ଵିଭାତାତ୍ମା ତିଷ୍ଠାନିଷ୍ଠପଦାତ୍ମକଃ । କଲାକଲନନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତୋ ଽଙ୍ଗ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ଏକଥର ଆତ୍ମାର ସ୍ୱରୂପ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ, ସେ ନିଜେ ନ ଚଞ୍ଚଳ ନ ଅଚଞ୍ଚଳ ଏମିତି ଏକ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଯାଏ, ସମସ୍ତ ଭାବନା ଓ ଗଣନାରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ହେ ପ୍ରିୟ, ଏବେ ତୁମେ ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତ ହେଇଯାଇଛ।
କୁମ୍ଭେନ ବୋଧିତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଏଵଂ ସ ବଭୂଵ ପ୍ରବୋଧଵାନ୍ । ଵିନିର୍ଗତୋ ରରାଜୋଚ୍ଚୈର୍ ମହାମୋହସମୁଦ୍ଗକାତ୍
କୁମ୍ଭଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏପରି ଜାଗୃତ ହୋଇ, ସେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ସଚେତନ ହେଲେ, ମହାମୋହର ଅନ୍ଧକୁପରୁ ବାହାରି ଆସି, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଭାବେ ଉଜ୍ୱଳିତ ହେଲେ।
ଵିଶ୍ରାନ୍ତଧୀଃ କ୍ଷଣେନୈଵ ପଶ୍ଯନ୍ ଦୃଶ୍ଯସ୍ଯ ଵସ୍ତୁନଃ । ଅସତ୍ତାମ୍ ଏଵ ମୁକ୍ତାତ୍ମା ଲୀଲଯା ସମୁଵାଚ ହ
ତାଙ୍କର ମନ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଶାନ୍ତ ହେଲା, ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତର ଅସତ୍ତ୍ୱକୁ ଦେଖି, ସେ ମୁକ୍ତ ଆତ୍ମା ହସିଖୁସି କଥା କହିଲେ।
ଜ୍ଞାତପ୍ରାଯମ୍ ଅପୀଦଂ ତୁ ଯତ୍ ପୃଚ୍ଛାମି ତଦ୍ ଉଚ୍ଯତାମ୍ । ଭୂଯୋ ନିପୁଣବୋଧାଯ ମମ ମାନଦ ମୋହହନ୍
ମୁଁ ପ୍ରାୟ ସବୁ ବୁଝିଯାଇଛି, ତଥାପି ଯାହା ପଚାରୁଛି, ତାହା ମୋତେ କହ, ହେ ମାନଦାୟକ, ମୋହ ନାଶକ, ମୋର ଅଧିକ ଗଭୀର ବୁଝିବା ପାଇଁ।
ଶିଵେ ଶାନ୍ତେ ନିରାଭାସେ ପରେ ଽନୁଲ୍ଲଙ୍ଘିତାତ୍ମନି । ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦର୍ଶନଦୃଶ୍ଯାଖ୍ଯୋ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ପ୍ରତ୍ଯଯଃ କୁତଃ
ଶୁଭ, ଶାନ୍ତ, ରୂପରହିତ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ଅପରିଚ୍ଛିନ୍ନ ଆତ୍ମାରେ, ଦେଖୁଥିବା, ଦେଖିବା ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ବୋଲି ବିଶ୍ୱର ଧାରଣା କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ?
ସାଧୁ ପୃଷ୍ଟଂ ମହାରାଜ ରାଜସେ ବୋଧଭାସ୍ଵତା । ଏତଦ୍ ଏଵ ହି ତେ ଶିଷ୍ଟଂ ଜ୍ଞତାଯାସ୍ ତଦ୍ ଇଦଂ ଶୃଣୁ
ମହାରାଜ, ତୁମେ ଭଲ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ! ତୁମେ ଜ୍ଞାନର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ଏହି ଜିନିଷଟି ମାତ୍ର ତୁମ ପାଇଁ ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛି ଜାଣିବାକୁ, ତେଣୁ ଏହାକୁ ଶୁଣ।
ଯଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯତେ କିଞ୍ଚିଜ୍ ଜଗତ୍ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍ । ସର୍ଵଂ ସର୍ଵପ୍ରକାରାଢ୍ଯଂ କଲ୍ପାନ୍ତେ ତତ୍ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି
ଏହି ସଂସାରରେ ଯେଉଁଠି ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ଚଳିତ କିମ୍ବା ଅଚଳ, ସମସ୍ତ କିଛି, ନାନା ପ୍ରକାରରେ ଭରିଆ, ସମସ୍ତେ ମହାକାଳର ଶେଷରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ତତସ୍ ସ୍ତିମିତଗମ୍ଭୀରଂ ନ ତେଜୋ ନ ତମସ୍ ତତମ୍ । ମହାକଲ୍ପଵିଲାସାନ୍ତେ ସତ୍ ସାରମ୍ ଅଵଶିଷ୍ଯତେ
ତାପରେ, ଗଭୀର ଶାନ୍ତିରେ, ସେଠାରେ ନ ଆଲୋକ ରହେ, ନ ଅନ୍ଧାର; ବଡ଼ କାଳଚକ୍ରର ଖେଳ ଶେଷେ, କେବଳ ସତ୍ୟ ଏବଂ ସାର ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ।
ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅମଲଂ କାନ୍ତମ୍ ଆଭାତମ୍ ଅମଲଂ ନଭଃ । ସମସ୍ତକଲନୋନ୍ମୁକ୍ତଂ ଯୁକ୍ତଂ ପରମଯା ଶ୍ରିଯା
ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ମାତ୍ର, ନିର୍ମଳ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ, ନିର୍ମଳ ଆକାଶ ପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସମସ୍ତ ଭେଦଭାବରୁ ମୁକ୍ତ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମହିମାରେ ଭରିତ।
ଯଦ୍ ଏକୋଦିତମ୍ ଅତ୍ଯଚ୍ଛଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଆତତମ୍ ଉଜ୍ଜ୍ଵଲଂ । ପରମାତ୍ମାତ୍ମକଂ ତେଜସ୍ ସ୍ତିମିତଂ ଜ୍ଞପ୍ତିମାତ୍ରକମ୍
ଯାହା ଏକାକୀ ଉଦିତ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଶାନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା, ଶାନ୍ତ ଓ ଜ୍ଞାନର ମାତ୍ର ସ୍ୱରୂପ।
ଅପ୍ରତର୍କ୍ଯମ୍ ଅଵିଜ୍ଞେଯଂ ସମଂ ଶିଵମ୍ ଅନିଙ୍ଗନମ୍ । ବ୍ରହ୍ମ ନିର୍ଵାଣମ୍ ଆପୂର୍ଣମ୍ ଆଘୂର୍ଣଦ୍ ଇଵ ସମ୍ପଦା
ଏହା ବୁଝିବାକୁ ଅସମ୍ଭବ, ଅଜ୍ଞେୟ, ସମତାମୟ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ଦୋଷରହିତ; ଏହା ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମ, ନିର୍ବାଣ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଅଣୀଯସାମ୍ ଅଣୀଯସ୍ ତତ୍ ସ୍ଥଵିଷ୍ଠଂ ଚ ସ୍ଥଵୀଯସାମ୍ । ଗରୀଯସାଂ ଗରିଷ୍ଠଂ ଚ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଚ ଶ୍ରେଯସାମ୍ ଅପି
ଏହା ସବୁଠୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସବୁଠୁ ବଡ, ସବୁଠୁ ଭାରୀ ଓ ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ; ସମସ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜିନିଷ ମଧ୍ୟରେ ସେଇ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଈଦୃଶଂ ତତ୍ ପରଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ତସ୍ଯାଗ୍ରେ ଯଦ୍ ଇଦଂ ନଭଃ । ଅଣୋଃ ପାର୍ଶ୍ଵେ ମହାମେରୁର୍ ଇଵ ସ୍ଥୂଲାତ୍ମ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ଏହି ପରମ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱର ସାମ୍ନାରେ, ଏହି ଆକାଶ ଏମିତି ଦେଖାଯାଏ ଯେ, ଏକ ଅଣୁ ପାଖରେ ଯେପରି ମହାମେରୁ ପର୍ବତ ବଡ଼ ଓ ମୋଟା ଦେଖାଯାଏ।
ଈଦୃଶଂ ତତ୍ ପରଂ ସ୍ଥୂଲଂ ତସ୍ଯାଗ୍ରେ ଯଦ୍ ଇଦଂ ଜଗତ୍ । ପରମାଣୁଵଦ୍ ଆଭାତି କ୍ଵଚିଦ୍ ଏଵ ନ ଭାତି ଵା
ଏହି ପରମ ମୋଟା ତତ୍ତ୍ୱର ସାମ୍ନାରେ, ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଏମିତି ଦେଖାଯାଏ ଯେ, ଏକ ପରମାଣୁ ପରି, କେବେ ଦେଖାଯାଏ, କେବେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ଈଦୃଶଂ ତଦ୍ ଗରିଷ୍ଠଂ ଚ ଜଗଦ୍ରାଜ୍ଯଂ ଯଦ୍ ଅକ୍ଷତମ୍ । ବୁଦ୍ଧ୍ଵୈତଦ୍ ଅମଲଂ ଶାନ୍ତଂ ଜରତ୍ତୃଣଲଵାଯତେ
ଏହି ପ୍ରକାର ମହାନ ଓ ଅଭେଦ୍ୟ ଜଗତ୍ ରାଜ୍ୟକୁ ଯେତେବେଳେ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ବୁଝାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହା ଶୁଷ୍କ ଘାସ କିମ୍ବା ତୁଷ ପରି ତୁଚ୍ଛ ଲାଗେ।
ଈଦୃଶଂ ତତ୍ ପରଂ ଶ୍ରେଯସ୍ ତସ୍ମିନ୍ ସତି ଯଦ୍ ଈଶ୍ଵରେ । ଜଗତ୍ପଦାର୍ଥସାର୍ଥଶ୍ରୀସ୍ ସ୍ଵସତ୍ତୋଦେତି ଵେଦନାତ୍
ଏହି ପରମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାନ୍ୟତା ଯେତେବେଳେ ଭଗବାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଜିନିଷ ଓ ସେମାନଙ୍କର ମୂଳ୍ୟ ନିଜ ସ୍ୱଭାବର ଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ତତ୍ ସାରମ୍ ଏକମ୍ ଏଵେହ ଵିଦ୍ଯତେ ଭୂପତେ ତତମ୍ । ଏକମ୍ ଏକାନ୍ତବୁଦ୍ଧ୍ଯାତ୍ତଂ ନୈକମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଦ୍ଵିତାଵଶାତ୍
ରାଜା, ଏଠାରେ ଏକମାତ୍ର ସାର ଅଛି, ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପି ଅଛି। ଏହାକୁ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଏକ ଭାବରେ ଧରିଲେ, ଏହା ଦ୍ୱିତୀୟ କିଛି ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହା ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସତ୍ୟ।
ତସ୍ମାଦ୍ ଦ୍ଵିତୀଯା କଲନା କାଚିନ୍ ନାମ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵମ୍ ଅଲଂ ଭାତଂ ତଦ୍ ଏଵାପୂର୍ଣମ୍ ଅକ୍ଷତମ୍
ଏହିପରି, ଦ୍ୱିତୀୟ କିଛି ଅଛି ବୋଲି ଭାବିବା ନୁହେଁ। ଆତ୍ମାର ସାର ଏକା ଅନ୍ୟରେ ଉଜାଗର ହେଉଛି, ସେ ସଦା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଅଭେଦ।
ସଂସ୍ଥିତଂ ସର୍ଵଦା ସର୍ଵଂ ସର୍ଵାକାରମ୍ ଇଵୋଦିତମ୍ । ଅଵାଚ୍ଯତ୍ଵାଦ୍ ଅଲଭ୍ଯତ୍ଵାତ୍ ତନ୍ ନ କାର୍ଯଂ ନ କାରଣମ୍
ସେ ସାର ସଦା ସମସ୍ତ ରୂପରେ ବ୍ୟାପି ଅଛି, ସମସ୍ତ ଆକାରରେ ପ୍ରକାଶିତ। କିନ୍ତୁ ଏହା ଅବ୍ୟକ୍ତ ଏବଂ ଅପ୍ରାପ୍ୟ, ଏହା କୌଣସି କାରଣ ନୁହେଁ, କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷାଦେର୍ ଅଗମ୍ଯତ୍ଵାତ୍ କିମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏକମ୍ ତଦ୍ ଉତ୍ତମମ୍ । ସର୍ଵଂ ସର୍ଵାତ୍ମକଂ ସୂକ୍ଷ୍ମମ୍ ଅଚ୍ଛାନୁଭଵମାତ୍ରକମ୍
ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାୟରେ ଏହାକୁ ପାରିବା ଯାଉନାହିଁ, ଏହି ଉତ୍ତମ ସତ୍ୟ ଏକା ଅନ୍ୟ, ସେ ବହୁତ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପି, ଶୁଦ୍ଧ ଅନୁଭୂତିର ମୂଳ।
ତସ୍ଯାନାଖ୍ଯସ୍ଯ ରୂପସ୍ଯ ନିର୍ଗତସ୍ଯ ପ୍ରମାଦୃଶଃ । ସତୋ ଵାପ୍ଯ୍ ଅସତୋ ଵାପି କଥଂ କାରଣତା ଭଵେତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ନା ନାମ ଅଛି, ନା ଆକାର ଅଛି, ଯାହା ଅସାବଧାନ ଅବସ୍ଥାରୁ ବାହାରିଛି, ସେଥିରେ ଅଛି କିମ୍ବା ନାହିଁ, କେମିତି କାରଣ ହେବା ସମ୍ଭବ?
ଯଦ୍ ଵୈ ନ କସ୍ଯଚିଦ୍ ବୀଜମ୍ ଅନାଖ୍ଯତ୍ଵାନ୍ ନ କାରଣମ୍ । ନ କିଞ୍ଚିଜ୍ ଜାଯତେ ତସ୍ମାତ୍ ପ୍ରମାଣାତିଗତାତ୍ମନଃ
ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଜିନିଷର ମୁଳ ନାହିଁ, ନାମ ନଥିବାରୁ ସେ କାରଣ ନୁହେଁ; ଏହିପରି ଅପରିମାପ୍ତ ସ୍ୱଭାବରୁ କୌଣସି ଜିନିଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଅକର୍ତୃକର୍ମକରଣମ୍ ସତ୍ଯଂ ଚିଦ୍ଘନମ୍ ଅକ୍ଷତମ୍ । ଆତ୍ମରୂପମ୍ ଅନାଭାସଂ ସ୍ଵସଂଵେଦନଲକ୍ଷଣମ୍
ଏହା ସତ୍ୟ, ଏହା ଚେତନାର ଏକତା, ଅଖଣ୍ଡ ଓ ଅଭିନ୍ନ, ଏଠାରେ କୌଣସି କର୍ତ୍ତା, କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଉପକରଣ ନାହିଁ; ଏହା ଆତ୍ମାର ରୂପ, ଦେଖାଯାଉ ନଥିବା, ନିଜେ ନିଜକୁ ଅନୁଭବ କରିଥିବା।
ତସ୍ମାନ୍ ନ ଜାଯତେ କିଞ୍ଚିତ୍ ପରସ୍ମାଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମୁନେ । କଥଂ କିଲ ଵଦାଵ୍ଯକ୍ତେ ସ୍ଯାଜ୍ ଜନ୍ଯଜନକକ୍ରମଃ
ତେଣୁ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରହ୍ମରୁ କୌଣସି ଜିନିଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ, ମୁନି; ଅପ୍ରକାଶିତ ଅବସ୍ଥାରେ କେମିତି କାରଣ ଓ ଫଳର ଅନୁକ୍ରମ ହେବ?