ଅକର୍ତୃକର୍ମକରଣମ୍ ଅକାରଣମ୍ ଅବୀଜକମ୍ । ଅପ୍ରତର୍କ୍ଯମ୍ ଅଵିଜ୍ଞେଯଂ ବ୍ରହ୍ମ କର୍ତୃ କଥଂ ଭଵେତ୍
ବ୍ରହ୍ମ ନ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ନ କୌଣସି କାରଣ ଅଛି, ନ କୌଣସି ଉପକରଣ ବା ମୂଳ ଅଛି, ଏହାକୁ ବୁଝିବା ବା ବିଚାର କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏପରି ଅବିଗ୍ୟେୟ ବ୍ରହ୍ମ କେମିତି କିଛି କରିପାରିବ?
ଅକାରଣତ୍ଵାତ୍ କାର୍ଯତ୍ଵରହିତଂ ତଦ୍ ଯଦା ଭଵେତ୍ । ଅଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ତଦା ତଦୁପଲମ୍ଭନମ୍
ଯେତେବେଳେ କିଛି କାରଣ ନଥିବା ଏବଂ କୌଣସି ପରିଣାମ ନଥିବା ଏହି ସତ୍ୟକୁ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଆଦି ଶେଷ ନଥିବା ଏକତା ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟତାକୁ ସିଧାସଳଖ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ।
ଅପ୍ରତର୍କ୍ଯମ୍ ଅଵିଜ୍ଞେଯଂ ଯଚ୍ ଛିଵଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍ । ତତ୍ କଥଂ କସ୍ଯ କେନେଵ କର୍ତୃ ଭୋକ୍ତୃ କଦା ଭଵେତ୍
ଯାହା ବିଚାର ଓ ଜ୍ଞାନର ଅପରିଚିତ, ଶାନ୍ତ, ଅବିନାଶୀ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ, ସେହି ବସ୍ତୁ କେଉଁଠି, କାହା ପାଇଁ, କିଏ ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା କେବେ କୌଣସି କର୍ତ୍ତା ବା ଭୋଗତା ହୋଇପାରିବ?
ଅତୋ ନେଦଂ କୃତଂ କିଞ୍ଚିଜ୍ ଜଗଦାଦି ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ନ କର୍ତାସ୍ତି ନ ଭୋକ୍ତାସ୍ତି ସର୍ଵଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅଜଂ ଶିଵମ୍
ଏହିଠାରେ କିଛି ତିଆରି ହୋଇନାହିଁ, ଏହି ସଂସାର ବା ତାହାର ଆରମ୍ଭ କିଛି ନାହିଁ। କୌଣସି କର୍ତ୍ତା ନାହିଁ, କୌଣସି ଭୋଗତା ନାହିଁ—ସବୁ କିଛି ଶାନ୍ତ, ଅଜନ୍ମା ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ।
କାରଣାଭାଵତଃ କାର୍ଯଂ ନ କସ୍ଯଚିଦ୍ ଇଦଂ ଜଗତ୍ । ଅକାର୍ଯତ୍ଵାଚ୍ ଚ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏତତ୍ ସର୍ଗ ଇତ୍ଥଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
କାରଣ ନଥିବାରୁ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ; ଏହି ସଂସାର କୌଣସି ଜଣଙ୍କର ନୁହେଁ। ଏହା କାର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁବୋଲି, ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଏଭଳି ଭାବରେ ସତ୍ୟରେ ଅଛିନାହିଁ।
ଯଦା ନ କସ୍ଯଚିତ୍ କାର୍ଯଂ କାରଣସ୍ଯ ଜଗତ୍ ତଦା । ପଦାର୍ଥାଭାଵସଂସିଦ୍ଧିସ୍ ତତ୍ସିଦ୍ଧୌ କସ୍ଯ ଵେଦନମ୍
ଯେତେବେଳେ ସଂସାର କୌଣସି କାରଣର ଫଳ ନୁହେଁ, ସେତେବେଳେ ପଦାର୍ଥଗୁଡିକର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁବୋଲି ପ୍ରମାଣିତ ହୁଏ; ଏହି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁବୋଲି ଜଣାଗଲାପରେ, କାହା ପାଇଁ ଜ୍ଞାନ ଅଛି?
ଏଵଂ ତୁ ଵେଦନାଭାଵେ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅହନ୍ତ୍ଵସ୍ଯ କାରଣମ୍ । ଅତଶ୍ ଶୁଦ୍ଧୋ ଽସି ମୁକ୍ତୋ ଽସି କେଵୋକ୍ତିର୍ ବନ୍ଧମୋକ୍ଷଯୋଃ
ଏଭଳି ଭାବେ ଜ୍ଞାନ ନଥିଲେ, 'ମୁଁ' ଭାବର କାରଣ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଏହିପରି ତୁମେ ପବିତ୍ର, ମୁକ୍ତ—ବନ୍ଧନ ଓ ମୁକ୍ତି ନେଇ କହାଯାଇଥିବା କଥାମାନେ ମାତ୍ର।
ଆଂ ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ଽସ୍ମି ଭଗଵନ୍ ଯୁକ୍ତମ୍ ଉକ୍ତଂ ତ୍ଵଯୋତ୍ତମମ୍ । କାରଣାଭାଵତଃ କର୍ତୃ ନେହ ବ୍ରହ୍ମେତି ଵେଦ୍ମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ହଁ, ମୁଁ ସଚେତନ ହୋଇଛି, ଭଗବନ୍; ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ଏହା ଏକଦମ ଠିକ୍। କାରଣ ନଥିବାରୁ, ଏଠାରେ କୌଣସି କର୍ତ୍ତା ନାହିଁ—ମୁଁ ଏହାକୁ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବରେ ଜାଣିଛି।
କର୍ତ୍ରଭାଵାଜ୍ ଜଗନ୍ ନାସ୍ତି ତେନ ନାସ୍ତି ପଦାର୍ଥଦୃକ୍ । ନାତଶ୍ ଚିତ୍ତାଦି ତଦ୍ବୀଜଂ ନାତୋ ଽହନ୍ତାଦି କିଞ୍ଚନ
କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା ଭାବ ନଥିଲେ, ଏହି ସଂସାର ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଏହିପରି, କିଛି ବସ୍ତୁକୁ ଦେଖିବା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଏହିଠାରୁ ମନ ବା ତାହାର ମୂଳ କିଛି ନାହିଁ, ଏବଂ 'ମୁଁ' ଭାବ ଓ ଅନ୍ୟ କିଛି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ସ୍ଥିତେ ଵିଶୁଦ୍ଧୋ ଽସ୍ମି ଵିବୁଦ୍ଧୋ ଽସ୍ମି ନ ଚାସ୍ମି ଚ । ନମୋ ମହ୍ଯଂ ପରଂ ନୌମି ନକିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ବୋଧତଃ
ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ମୁଁ ପବିତ୍ର, ଜାଗୃତ ଓ ଏହି ସବୁ ନୁହେଁ ମଧ୍ୟ। ମୁଁ ନିଜକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଣାମ କରେ—ଜ୍ଞାନରେ କିଛି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ପଦାର୍ଥଵେଦନଂ ମିଥ୍ଯୈଵାସଦ୍ ଏଵାଵଭାସତେ । ଅହମାଦ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ ଏତେନ ଶାନ୍ତମ୍ ଆସେ ଖକୋଶଵତ୍
ବସ୍ତୁ ଦେଖିବା ଭାବ ମିଥ୍ୟା, ଏହା କେବଳ ସତ୍ୟ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ। ଏହି ଜ୍ଞାନରେ 'ମୁଁ' ଭାବ ଓ ଅନ୍ୟ ସବୁ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ—ମୁଁ ଘଡ଼ା ଭିତର ଆକାଶ ପରି ଶାନ୍ତ ଅଛି।
ଜଗତ୍ପଦାର୍ଥପ୍ରଵିଭାଗଦୃଷ୍ଟିସ୍ ସଦେଶଦିକ୍କାଲକଲାକ୍ରିଯୌଘା । ଅହୋ ନୁ କାଲେନ ଚିରେଣ ଶାନ୍ତା ବ୍ରହ୍ମୈଵ ଵା ନୂନମ୍ ଅଵସ୍ଥିତେତି
ଏହି ସଂସାରର ବସ୍ତୁଗୁଡ଼ିକୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଦେଖିବା, ଦିଗ, ସ୍ଥାନ, ସମୟ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ଧାରା—ଏହା ସବୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, କିମ୍ବା ନିଶ୍ଚୟ ଏବେ କେବଳ ବ୍ରହ୍ମ ଅଛି।
ଶାମ୍ଯାମି ନିର୍ଵାମି ପରଂ ସ୍ଥିତୋ ଽସ୍ମି ନ ଯାମି ନୋଦେମି ନ ଚାସ୍ତମ୍ ଏମି । ତିଷ୍ଠାମ୍ଯ୍ ଅନିଷ୍ଠଂ ଚ ଯଥାସ୍ଥିତାତ୍ମା ଶିଵଂ ଶୁଭଂ ପାଵନମୌନମ୍ ଅସ୍ମି
ମୁଁ ଶାନ୍ତ, ନିର୍ବିକଳ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେଖାଯାଉଛି; ମୁଁ ଯାଉନି, ଉଠିନି, ଅସ୍ତମିତ ହେଉନି। ମୁଁ ନିଜ ସ୍ବଭାବରେ ଅଚଳ ରହିଛି, ଶିବ, ଶୁଭ, ପବିତ୍ର ନିରବତା ମୁଁ।
ଇତି ବ୍ରହ୍ମଣି ଵିଶ୍ରାନ୍ତିମ୍ ଅଵାପ୍ଯ ସ ଶିଖିଧ୍ଵଜଃ । ମୁହୂର୍ତମ୍ ଆସୀତ୍ ସଂଶାନ୍ତମନା ନିର୍ଵାଣଦୀପଵତ୍
ଏଭଳି ମହାବ୍ରହ୍ମରେ ବିଶ୍ରାମ ପାଇ, ଶିଖିଧ୍ୱଜ ରାଜା କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଶାନ୍ତ ମନରେ ବସିଲେ, ନିର୍ବାଣର ଦୀପ ଭଳି।
ନିର୍ଵିକଲ୍ପସମାଧାନପରିଣତ୍ଯାସ୍ତମ୍ ଈଯିଵାନ୍ । ସ୍ଵଲୀଲଯେତି କୁମ୍ଭେନ ସ ଝଗିତ୍ଯ୍ ଏଵ ବୋଧିତଃ
ଅଦ୍ୱୟ ସମାଧିର ଶେଷରେ, ସେ ନିଜ ଲୀଳାରେ ଅସ୍ତମିତ ହେଲେ; ହଠାତ୍ କୁମ୍ଭ ତାଙ୍କୁ ଜାଗି ଦେଲେ।
ରାଜନ୍ନ୍ ଅଜ୍ଞାନନିଦ୍ରାତଃ ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ଽସି ଶିଵସ୍ ସ୍ଥିତଃ । କାର୍ଯଂ ନାସ୍ତମଯେନେତୋ ନ ଚାନସ୍ତମଯେନ ତେ
ରାଜା, ତୁମେ ଅଜ୍ଞାନର ନିଦ୍ରାରୁ ଜାଗିଛ; ଶିବରେ ଅଚଳ ରହିଛ। ତୁମ ପାଇଁ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ କିମ୍ବା ଅନସ୍ତମିତ ହେଲେ କିଛି ଲାଭ କିମ୍ବା ହାରାଇବା ନାହିଁ।
ସକୃଦ୍ ଏଵ ଵିଭାତାତ୍ମା ତିଷ୍ଠାନିଷ୍ଠପଦାତ୍ମକଃ । କଲାକଲନନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତୋ ଽଙ୍ଗ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ଏକଥର ଆତ୍ମାର ସ୍ୱରୂପ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ, ସେ ନିଜେ ନ ଚଞ୍ଚଳ ନ ଅଚଞ୍ଚଳ ଏମିତି ଏକ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଯାଏ, ସମସ୍ତ ଭାବନା ଓ ଗଣନାରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ହେ ପ୍ରିୟ, ଏବେ ତୁମେ ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତ ହେଇଯାଇଛ।
କୁମ୍ଭେନ ବୋଧିତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଏଵଂ ସ ବଭୂଵ ପ୍ରବୋଧଵାନ୍ । ଵିନିର୍ଗତୋ ରରାଜୋଚ୍ଚୈର୍ ମହାମୋହସମୁଦ୍ଗକାତ୍
କୁମ୍ଭଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏପରି ଜାଗୃତ ହୋଇ, ସେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ସଚେତନ ହେଲେ, ମହାମୋହର ଅନ୍ଧକୁପରୁ ବାହାରି ଆସି, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଭାବେ ଉଜ୍ୱଳିତ ହେଲେ।
ଵିଶ୍ରାନ୍ତଧୀଃ କ୍ଷଣେନୈଵ ପଶ୍ଯନ୍ ଦୃଶ୍ଯସ୍ଯ ଵସ୍ତୁନଃ । ଅସତ୍ତାମ୍ ଏଵ ମୁକ୍ତାତ୍ମା ଲୀଲଯା ସମୁଵାଚ ହ
ତାଙ୍କର ମନ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଶାନ୍ତ ହେଲା, ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତର ଅସତ୍ତ୍ୱକୁ ଦେଖି, ସେ ମୁକ୍ତ ଆତ୍ମା ହସିଖୁସି କଥା କହିଲେ।
ଜ୍ଞାତପ୍ରାଯମ୍ ଅପୀଦଂ ତୁ ଯତ୍ ପୃଚ୍ଛାମି ତଦ୍ ଉଚ୍ଯତାମ୍ । ଭୂଯୋ ନିପୁଣବୋଧାଯ ମମ ମାନଦ ମୋହହନ୍
ମୁଁ ପ୍ରାୟ ସବୁ ବୁଝିଯାଇଛି, ତଥାପି ଯାହା ପଚାରୁଛି, ତାହା ମୋତେ କହ, ହେ ମାନଦାୟକ, ମୋହ ନାଶକ, ମୋର ଅଧିକ ଗଭୀର ବୁଝିବା ପାଇଁ।
ଶିଵେ ଶାନ୍ତେ ନିରାଭାସେ ପରେ ଽନୁଲ୍ଲଙ୍ଘିତାତ୍ମନି । ଦ୍ରଷ୍ଟୃଦର୍ଶନଦୃଶ୍ଯାଖ୍ଯୋ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ପ୍ରତ୍ଯଯଃ କୁତଃ
ଶୁଭ, ଶାନ୍ତ, ରୂପରହିତ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ଅପରିଚ୍ଛିନ୍ନ ଆତ୍ମାରେ, ଦେଖୁଥିବା, ଦେଖିବା ଓ ଦେଖାଯାଉଥିବା ବୋଲି ବିଶ୍ୱର ଧାରଣା କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ?
ସାଧୁ ପୃଷ୍ଟଂ ମହାରାଜ ରାଜସେ ବୋଧଭାସ୍ଵତା । ଏତଦ୍ ଏଵ ହି ତେ ଶିଷ୍ଟଂ ଜ୍ଞତାଯାସ୍ ତଦ୍ ଇଦଂ ଶୃଣୁ
ମହାରାଜ, ତୁମେ ଭଲ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ! ତୁମେ ଜ୍ଞାନର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ଏହି ଜିନିଷଟି ମାତ୍ର ତୁମ ପାଇଁ ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛି ଜାଣିବାକୁ, ତେଣୁ ଏହାକୁ ଶୁଣ।
ଯଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯତେ କିଞ୍ଚିଜ୍ ଜଗତ୍ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍ । ସର୍ଵଂ ସର୍ଵପ୍ରକାରାଢ୍ଯଂ କଲ୍ପାନ୍ତେ ତତ୍ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି
ଏହି ସଂସାରରେ ଯେଉଁଠି ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ଚଳିତ କିମ୍ବା ଅଚଳ, ସମସ୍ତ କିଛି, ନାନା ପ୍ରକାରରେ ଭରିଆ, ସମସ୍ତେ ମହାକାଳର ଶେଷରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ତତସ୍ ସ୍ତିମିତଗମ୍ଭୀରଂ ନ ତେଜୋ ନ ତମସ୍ ତତମ୍ । ମହାକଲ୍ପଵିଲାସାନ୍ତେ ସତ୍ ସାରମ୍ ଅଵଶିଷ୍ଯତେ
ତାପରେ, ଗଭୀର ଶାନ୍ତିରେ, ସେଠାରେ ନ ଆଲୋକ ରହେ, ନ ଅନ୍ଧାର; ବଡ଼ କାଳଚକ୍ରର ଖେଳ ଶେଷେ, କେବଳ ସତ୍ୟ ଏବଂ ସାର ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ।
ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅମଲଂ କାନ୍ତମ୍ ଆଭାତମ୍ ଅମଲଂ ନଭଃ । ସମସ୍ତକଲନୋନ୍ମୁକ୍ତଂ ଯୁକ୍ତଂ ପରମଯା ଶ୍ରିଯା
ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ମାତ୍ର, ନିର୍ମଳ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ, ନିର୍ମଳ ଆକାଶ ପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସମସ୍ତ ଭେଦଭାବରୁ ମୁକ୍ତ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମହିମାରେ ଭରିତ।
ଯଦ୍ ଏକୋଦିତମ୍ ଅତ୍ଯଚ୍ଛଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଆତତମ୍ ଉଜ୍ଜ୍ଵଲଂ । ପରମାତ୍ମାତ୍ମକଂ ତେଜସ୍ ସ୍ତିମିତଂ ଜ୍ଞପ୍ତିମାତ୍ରକମ୍
ଯାହା ଏକାକୀ ଉଦିତ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଶାନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା, ଶାନ୍ତ ଓ ଜ୍ଞାନର ମାତ୍ର ସ୍ୱରୂପ।
ଅପ୍ରତର୍କ୍ଯମ୍ ଅଵିଜ୍ଞେଯଂ ସମଂ ଶିଵମ୍ ଅନିଙ୍ଗନମ୍ । ବ୍ରହ୍ମ ନିର୍ଵାଣମ୍ ଆପୂର୍ଣମ୍ ଆଘୂର୍ଣଦ୍ ଇଵ ସମ୍ପଦା
ଏହା ବୁଝିବାକୁ ଅସମ୍ଭବ, ଅଜ୍ଞେୟ, ସମତାମୟ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ଦୋଷରହିତ; ଏହା ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମ, ନିର୍ବାଣ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଅଣୀଯସାମ୍ ଅଣୀଯସ୍ ତତ୍ ସ୍ଥଵିଷ୍ଠଂ ଚ ସ୍ଥଵୀଯସାମ୍ । ଗରୀଯସାଂ ଗରିଷ୍ଠଂ ଚ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଚ ଶ୍ରେଯସାମ୍ ଅପି
ଏହା ସବୁଠୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସବୁଠୁ ବଡ, ସବୁଠୁ ଭାରୀ ଓ ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ; ସମସ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜିନିଷ ମଧ୍ୟରେ ସେଇ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଈଦୃଶଂ ତତ୍ ପରଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ତସ୍ଯାଗ୍ରେ ଯଦ୍ ଇଦଂ ନଭଃ । ଅଣୋଃ ପାର୍ଶ୍ଵେ ମହାମେରୁର୍ ଇଵ ସ୍ଥୂଲାତ୍ମ ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ଏହି ପରମ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱର ସାମ୍ନାରେ, ଏହି ଆକାଶ ଏମିତି ଦେଖାଯାଏ ଯେ, ଏକ ଅଣୁ ପାଖରେ ଯେପରି ମହାମେରୁ ପର୍ବତ ବଡ଼ ଓ ମୋଟା ଦେଖାଯାଏ।
ଈଦୃଶଂ ତତ୍ ପରଂ ସ୍ଥୂଲଂ ତସ୍ଯାଗ୍ରେ ଯଦ୍ ଇଦଂ ଜଗତ୍ । ପରମାଣୁଵଦ୍ ଆଭାତି କ୍ଵଚିଦ୍ ଏଵ ନ ଭାତି ଵା
ଏହି ପରମ ମୋଟା ତତ୍ତ୍ୱର ସାମ୍ନାରେ, ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଏମିତି ଦେଖାଯାଏ ଯେ, ଏକ ପରମାଣୁ ପରି, କେବେ ଦେଖାଯାଏ, କେବେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।