ଅଜ୍ଞାନଂ ଶିଥିଲୀଭୂତମ୍ ଏଵ ନଷ୍ଟଂ ଵିଦୁର୍ ବୁଧାଃ । ନ ନାଶେନ ଵିନୋଦେତି ପୂର୍ଵସଂସ୍ଥାନଵିଚ୍ଯୁତିଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ଜାଣନ୍ତି, ଅଜ୍ଞାନ ଯେତେବେଳେ ଢିଲା ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଏହା ନଷ୍ଟ ହେବା ସମାନ; କାରଣ ଏହା ମାତ୍ର ଅନୁପସ୍ଥିତି ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବ ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରି ଆସେନାହିଁ।
ତନୁତ୍ଵଂ ସର୍ଗବୋଧସ୍ଯ ଯତ୍ ତଦ୍ ଏଵ ହି କାରଣମ୍ । ସର୍ଗୋପଶମସମ୍ପତ୍ତେଃ ପ୍ରତିପତ୍ତେଃ ପରେ ପଦେ
ସୃଷ୍ଟି ବୋଧ ଯେତେବେଳେ କମିଯାଏ, ସେହି କ୍ଷୀଣତା ହେଉଛି ସୃଷ୍ଟି ଶାନ୍ତି ଓ ପରମ ପଦ ପ୍ରାପ୍ତିର ମୂଳ କାରଣ।
ତାନଵଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ଯସ୍ଯ ତସ୍ଯାନୁକ୍ରମତସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ । ପୂର୍ଵସଂସ୍ଥାନଵିଗମାତ୍ ପ୍ରଶମୋ ଽପ୍ଯ୍ ଉପପଦ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ଅଭିଲାଷ ଦୁର୍ବଳ ହେଉଛି, ସେଠାରେ ପୁରୁଣା ଅବସ୍ଥା ଆସ୍ତେ-ଆସ୍ତେ ହଟିଯିବା ସହିତ, ନିଜେ ନିଜେ ଶାନ୍ତି ଆସିଯାଏ।
ଅନେନୈଵ କ୍ରମେଣୈନଂ ତ୍ଵମ୍ ଆଦିପୁରୁଷଂ ନୃପ । ଭ୍ରମାକାରୋଦଯଂ ଵିଦ୍ଧି ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ବ୍ଵ୍ ଇଵୋଦିତମ୍
ହେ ରାଜା, ଏହି ପଦ୍ଧତି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସେଇ ପ୍ରଥମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଜାଣ, ଯାହାଙ୍କର ରୂପ ଭ୍ରମ ଅଟୁଟ ରହିଛି ଏବଂ ଦୃଶ୍ୟ ମୃଗତୃଷ୍ଣାର ପାଣି ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଏଷା ପିତାମହାଭାଵେ ଽପ୍ଯ୍ ଅସତୀ ଭୂତସନ୍ତତିଃ । ନ କଦାଚନ ତତ୍ ସିଦ୍ଧଂ ଯଦ୍ ଅସିଦ୍ଧେନ ସାଧ୍ଯତେ
ପିତାମହଙ୍କ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ପ୍ରଜାର ଶୃଙ୍ଖଳା ଅସତ୍ୟ; ଯାହାକୁ ଅସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସାଧାଯାଏ, ସେଥିରେ କେବେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟତା ନାହିଁ।
ଅଯଂ ଭୂତୋପଲମ୍ଭୋ ହି ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ବ୍ଵ୍ ଇଵୋଦିତଃ । ଵିଚାରାଦ୍ ଵିଲଯଂ ଯାତି ଶୁକ୍ତୌ ରଜତଧୀର୍ ଇଵ
ଏହି ଭୂତମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବା ମୃଗତୃଷ୍ଣାର ପାଣି ପରି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ; ଚିନ୍ତା କଲେ, ଏହା ମାତ୍ସ୍ୟଶଙ୍ଖରେ ଚାନ୍ଦି ବୋଲି ଭାବିବା ପରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
କାରଣାଭାଵତଃ କାର୍ଯମ୍ ଅଭୂତ୍ଵା ଭଵତୀତି ଯତ୍ । ମିଥ୍ଯାଜ୍ଞାନାଦ୍ ଋତେ ତସ୍ଯ ନ ରୂପମ୍ ଉପପଦ୍ଯତେ
କାରଣ ନଥିଲେ କୌଣସି କାମ୍ୟ ଜିନିଷ ତିଆରି ହୁଏନାହିଁ; ଏହି ପ୍ରକାର ଭ୍ରମ ଜ୍ଞାନ ବିନା, ଏହାର କୌଣସି ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ନାହିଁ।
ମିଥ୍ଯାଦୃଷ୍ଟିଃ ପ୍ରେକ୍ଷିତା ଚ ନ କଦାଚନ ଵିଦ୍ଯତେ । ମୃଗତୃଷ୍ଣାମ୍ଭସା କେନ ଘଟକାଃ ପରିପୂରିତାଃ
ଭ୍ରମ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ କେବେ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ; ମୃଗତୃଷ୍ଣାର ପାଣିରେ କେବେ କୁମ୍ଭ ପୂରାଯାଏ କି?
ସ୍ରଷ୍ଟୁର୍ ଆଦ୍ଯସ୍ଯ ପରମଂ ବ୍ରହ୍ମ କସ୍ମାନ୍ ନ କାରଣମ୍ । ଅନନ୍ତମ୍ ଅଜମ୍ ଅଵ୍ଯକ୍ତମ୍ ଈଶ୍ଵରଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅଚ୍ଯୁତମ୍
ଯିଏ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ, ଅନନ୍ତ, ଅଜନ୍ମା, ଅଦୃଶ୍ୟ, ସ୍ୱାମୀ, ଶାନ୍ତ ଓ ଅଚଳ — ସେ କାହିଁକି କାରଣ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ ନାହିଁ?
ହେତୁତ୍ଵାଭାଵତୋ ବ୍ରହ୍ମ କାର୍ଯତ୍ଵାଭାଵତସ୍ ତତଃ । ଅଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯାଵିକାରାତ୍ମ ନ କାର୍ଯଂ ନ ଚ କାରଣମ୍
ବ୍ରହ୍ମ କୌଣସି କାରଣ ନୁହେଁ, କୌଣସି କାମ୍ୟ ଜିନିଷ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହା ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଓ ଏକମାତ୍ର ସ୍ୱରୂପ, ତେଣୁ ଏହା କାରଣ ନୁହେଁ, କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଅକର୍ତୃକର୍ମକରଣମ୍ ଅକାରଣମ୍ ଅବୀଜକମ୍ । ଅପ୍ରତର୍କ୍ଯମ୍ ଅଵିଜ୍ଞେଯଂ ବ୍ରହ୍ମ କର୍ତୃ କଥଂ ଭଵେତ୍
ବ୍ରହ୍ମ ନ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ନ କୌଣସି କାରଣ ଅଛି, ନ କୌଣସି ଉପକରଣ ବା ମୂଳ ଅଛି, ଏହାକୁ ବୁଝିବା ବା ବିଚାର କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏପରି ଅବିଗ୍ୟେୟ ବ୍ରହ୍ମ କେମିତି କିଛି କରିପାରିବ?
ଅକାରଣତ୍ଵାତ୍ କାର୍ଯତ୍ଵରହିତଂ ତଦ୍ ଯଦା ଭଵେତ୍ । ଅଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ତଦା ତଦୁପଲମ୍ଭନମ୍
ଯେତେବେଳେ କିଛି କାରଣ ନଥିବା ଏବଂ କୌଣସି ପରିଣାମ ନଥିବା ଏହି ସତ୍ୟକୁ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଆଦି ଶେଷ ନଥିବା ଏକତା ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟତାକୁ ସିଧାସଳଖ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ।
ଅପ୍ରତର୍କ୍ଯମ୍ ଅଵିଜ୍ଞେଯଂ ଯଚ୍ ଛିଵଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍ । ତତ୍ କଥଂ କସ୍ଯ କେନେଵ କର୍ତୃ ଭୋକ୍ତୃ କଦା ଭଵେତ୍
ଯାହା ବିଚାର ଓ ଜ୍ଞାନର ଅପରିଚିତ, ଶାନ୍ତ, ଅବିନାଶୀ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ, ସେହି ବସ୍ତୁ କେଉଁଠି, କାହା ପାଇଁ, କିଏ ଦ୍ୱାରା କିମ୍ବା କେବେ କୌଣସି କର୍ତ୍ତା ବା ଭୋଗତା ହୋଇପାରିବ?
ଅତୋ ନେଦଂ କୃତଂ କିଞ୍ଚିଜ୍ ଜଗଦାଦି ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ନ କର୍ତାସ୍ତି ନ ଭୋକ୍ତାସ୍ତି ସର୍ଵଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅଜଂ ଶିଵମ୍
ଏହିଠାରେ କିଛି ତିଆରି ହୋଇନାହିଁ, ଏହି ସଂସାର ବା ତାହାର ଆରମ୍ଭ କିଛି ନାହିଁ। କୌଣସି କର୍ତ୍ତା ନାହିଁ, କୌଣସି ଭୋଗତା ନାହିଁ—ସବୁ କିଛି ଶାନ୍ତ, ଅଜନ୍ମା ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ।
କାରଣାଭାଵତଃ କାର୍ଯଂ ନ କସ୍ଯଚିଦ୍ ଇଦଂ ଜଗତ୍ । ଅକାର୍ଯତ୍ଵାଚ୍ ଚ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏତତ୍ ସର୍ଗ ଇତ୍ଥଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
କାରଣ ନଥିବାରୁ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ; ଏହି ସଂସାର କୌଣସି ଜଣଙ୍କର ନୁହେଁ। ଏହା କାର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁବୋଲି, ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଏଭଳି ଭାବରେ ସତ୍ୟରେ ଅଛିନାହିଁ।
ଯଦା ନ କସ୍ଯଚିତ୍ କାର୍ଯଂ କାରଣସ୍ଯ ଜଗତ୍ ତଦା । ପଦାର୍ଥାଭାଵସଂସିଦ୍ଧିସ୍ ତତ୍ସିଦ୍ଧୌ କସ୍ଯ ଵେଦନମ୍
ଯେତେବେଳେ ସଂସାର କୌଣସି କାରଣର ଫଳ ନୁହେଁ, ସେତେବେଳେ ପଦାର୍ଥଗୁଡିକର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁବୋଲି ପ୍ରମାଣିତ ହୁଏ; ଏହି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁବୋଲି ଜଣାଗଲାପରେ, କାହା ପାଇଁ ଜ୍ଞାନ ଅଛି?
ଏଵଂ ତୁ ଵେଦନାଭାଵେ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅହନ୍ତ୍ଵସ୍ଯ କାରଣମ୍ । ଅତଶ୍ ଶୁଦ୍ଧୋ ଽସି ମୁକ୍ତୋ ଽସି କେଵୋକ୍ତିର୍ ବନ୍ଧମୋକ୍ଷଯୋଃ
ଏଭଳି ଭାବେ ଜ୍ଞାନ ନଥିଲେ, 'ମୁଁ' ଭାବର କାରଣ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଏହିପରି ତୁମେ ପବିତ୍ର, ମୁକ୍ତ—ବନ୍ଧନ ଓ ମୁକ୍ତି ନେଇ କହାଯାଇଥିବା କଥାମାନେ ମାତ୍ର।
ଆଂ ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ଽସ୍ମି ଭଗଵନ୍ ଯୁକ୍ତମ୍ ଉକ୍ତଂ ତ୍ଵଯୋତ୍ତମମ୍ । କାରଣାଭାଵତଃ କର୍ତୃ ନେହ ବ୍ରହ୍ମେତି ଵେଦ୍ମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ହଁ, ମୁଁ ସଚେତନ ହୋଇଛି, ଭଗବନ୍; ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ଏହା ଏକଦମ ଠିକ୍। କାରଣ ନଥିବାରୁ, ଏଠାରେ କୌଣସି କର୍ତ୍ତା ନାହିଁ—ମୁଁ ଏହାକୁ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବରେ ଜାଣିଛି।
କର୍ତ୍ରଭାଵାଜ୍ ଜଗନ୍ ନାସ୍ତି ତେନ ନାସ୍ତି ପଦାର୍ଥଦୃକ୍ । ନାତଶ୍ ଚିତ୍ତାଦି ତଦ୍ବୀଜଂ ନାତୋ ଽହନ୍ତାଦି କିଞ୍ଚନ
କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା ଭାବ ନଥିଲେ, ଏହି ସଂସାର ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଏହିପରି, କିଛି ବସ୍ତୁକୁ ଦେଖିବା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଏହିଠାରୁ ମନ ବା ତାହାର ମୂଳ କିଛି ନାହିଁ, ଏବଂ 'ମୁଁ' ଭାବ ଓ ଅନ୍ୟ କିଛି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ସ୍ଥିତେ ଵିଶୁଦ୍ଧୋ ଽସ୍ମି ଵିବୁଦ୍ଧୋ ଽସ୍ମି ନ ଚାସ୍ମି ଚ । ନମୋ ମହ୍ଯଂ ପରଂ ନୌମି ନକିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ବୋଧତଃ
ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ମୁଁ ପବିତ୍ର, ଜାଗୃତ ଓ ଏହି ସବୁ ନୁହେଁ ମଧ୍ୟ। ମୁଁ ନିଜକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଣାମ କରେ—ଜ୍ଞାନରେ କିଛି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ପଦାର୍ଥଵେଦନଂ ମିଥ୍ଯୈଵାସଦ୍ ଏଵାଵଭାସତେ । ଅହମାଦ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ ଏତେନ ଶାନ୍ତମ୍ ଆସେ ଖକୋଶଵତ୍
ବସ୍ତୁ ଦେଖିବା ଭାବ ମିଥ୍ୟା, ଏହା କେବଳ ସତ୍ୟ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ। ଏହି ଜ୍ଞାନରେ 'ମୁଁ' ଭାବ ଓ ଅନ୍ୟ ସବୁ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ—ମୁଁ ଘଡ଼ା ଭିତର ଆକାଶ ପରି ଶାନ୍ତ ଅଛି।
ଜଗତ୍ପଦାର୍ଥପ୍ରଵିଭାଗଦୃଷ୍ଟିସ୍ ସଦେଶଦିକ୍କାଲକଲାକ୍ରିଯୌଘା । ଅହୋ ନୁ କାଲେନ ଚିରେଣ ଶାନ୍ତା ବ୍ରହ୍ମୈଵ ଵା ନୂନମ୍ ଅଵସ୍ଥିତେତି
ଏହି ସଂସାରର ବସ୍ତୁଗୁଡ଼ିକୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଦେଖିବା, ଦିଗ, ସ୍ଥାନ, ସମୟ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ଧାରା—ଏହା ସବୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, କିମ୍ବା ନିଶ୍ଚୟ ଏବେ କେବଳ ବ୍ରହ୍ମ ଅଛି।
ଶାମ୍ଯାମି ନିର୍ଵାମି ପରଂ ସ୍ଥିତୋ ଽସ୍ମି ନ ଯାମି ନୋଦେମି ନ ଚାସ୍ତମ୍ ଏମି । ତିଷ୍ଠାମ୍ଯ୍ ଅନିଷ୍ଠଂ ଚ ଯଥାସ୍ଥିତାତ୍ମା ଶିଵଂ ଶୁଭଂ ପାଵନମୌନମ୍ ଅସ୍ମି
ମୁଁ ଶାନ୍ତ, ନିର୍ବିକଳ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେଖାଯାଉଛି; ମୁଁ ଯାଉନି, ଉଠିନି, ଅସ୍ତମିତ ହେଉନି। ମୁଁ ନିଜ ସ୍ବଭାବରେ ଅଚଳ ରହିଛି, ଶିବ, ଶୁଭ, ପବିତ୍ର ନିରବତା ମୁଁ।
ଇତି ବ୍ରହ୍ମଣି ଵିଶ୍ରାନ୍ତିମ୍ ଅଵାପ୍ଯ ସ ଶିଖିଧ୍ଵଜଃ । ମୁହୂର୍ତମ୍ ଆସୀତ୍ ସଂଶାନ୍ତମନା ନିର୍ଵାଣଦୀପଵତ୍
ଏଭଳି ମହାବ୍ରହ୍ମରେ ବିଶ୍ରାମ ପାଇ, ଶିଖିଧ୍ୱଜ ରାଜା କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଶାନ୍ତ ମନରେ ବସିଲେ, ନିର୍ବାଣର ଦୀପ ଭଳି।
ନିର୍ଵିକଲ୍ପସମାଧାନପରିଣତ୍ଯାସ୍ତମ୍ ଈଯିଵାନ୍ । ସ୍ଵଲୀଲଯେତି କୁମ୍ଭେନ ସ ଝଗିତ୍ଯ୍ ଏଵ ବୋଧିତଃ
ଅଦ୍ୱୟ ସମାଧିର ଶେଷରେ, ସେ ନିଜ ଲୀଳାରେ ଅସ୍ତମିତ ହେଲେ; ହଠାତ୍ କୁମ୍ଭ ତାଙ୍କୁ ଜାଗି ଦେଲେ।
ରାଜନ୍ନ୍ ଅଜ୍ଞାନନିଦ୍ରାତଃ ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ଽସି ଶିଵସ୍ ସ୍ଥିତଃ । କାର୍ଯଂ ନାସ୍ତମଯେନେତୋ ନ ଚାନସ୍ତମଯେନ ତେ
ରାଜା, ତୁମେ ଅଜ୍ଞାନର ନିଦ୍ରାରୁ ଜାଗିଛ; ଶିବରେ ଅଚଳ ରହିଛ। ତୁମ ପାଇଁ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ କିମ୍ବା ଅନସ୍ତମିତ ହେଲେ କିଛି ଲାଭ କିମ୍ବା ହାରାଇବା ନାହିଁ।
ସକୃଦ୍ ଏଵ ଵିଭାତାତ୍ମା ତିଷ୍ଠାନିଷ୍ଠପଦାତ୍ମକଃ । କଲାକଲନନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତୋ ଽଙ୍ଗ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ଏକଥର ଆତ୍ମାର ସ୍ୱରୂପ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ, ସେ ନିଜେ ନ ଚଞ୍ଚଳ ନ ଅଚଞ୍ଚଳ ଏମିତି ଏକ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଯାଏ, ସମସ୍ତ ଭାବନା ଓ ଗଣନାରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ହେ ପ୍ରିୟ, ଏବେ ତୁମେ ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତ ହେଇଯାଇଛ।
କୁମ୍ଭେନ ବୋଧିତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଏଵଂ ସ ବଭୂଵ ପ୍ରବୋଧଵାନ୍ । ଵିନିର୍ଗତୋ ରରାଜୋଚ୍ଚୈର୍ ମହାମୋହସମୁଦ୍ଗକାତ୍
କୁମ୍ଭଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏପରି ଜାଗୃତ ହୋଇ, ସେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ସଚେତନ ହେଲେ, ମହାମୋହର ଅନ୍ଧକୁପରୁ ବାହାରି ଆସି, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଭାବେ ଉଜ୍ୱଳିତ ହେଲେ।
ଵିଶ୍ରାନ୍ତଧୀଃ କ୍ଷଣେନୈଵ ପଶ୍ଯନ୍ ଦୃଶ୍ଯସ୍ଯ ଵସ୍ତୁନଃ । ଅସତ୍ତାମ୍ ଏଵ ମୁକ୍ତାତ୍ମା ଲୀଲଯା ସମୁଵାଚ ହ
ତାଙ୍କର ମନ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଶାନ୍ତ ହେଲା, ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତର ଅସତ୍ତ୍ୱକୁ ଦେଖି, ସେ ମୁକ୍ତ ଆତ୍ମା ହସିଖୁସି କଥା କହିଲେ।
ଜ୍ଞାତପ୍ରାଯମ୍ ଅପୀଦଂ ତୁ ଯତ୍ ପୃଚ୍ଛାମି ତଦ୍ ଉଚ୍ଯତାମ୍ । ଭୂଯୋ ନିପୁଣବୋଧାଯ ମମ ମାନଦ ମୋହହନ୍
ମୁଁ ପ୍ରାୟ ସବୁ ବୁଝିଯାଇଛି, ତଥାପି ଯାହା ପଚାରୁଛି, ତାହା ମୋତେ କହ, ହେ ମାନଦାୟକ, ମୋହ ନାଶକ, ମୋର ଅଧିକ ଗଭୀର ବୁଝିବା ପାଇଁ।