ସର୍ଵତ୍ଯାଗଃ ପରାନନ୍ଦୋ ଦୁଃଖମ୍ ଅନ୍ଯତ୍ ସୁଦାରୁଣମ୍ । ଇତ୍ଯ୍ ଓଁ ଇତ୍ଯ୍ ଉରରୀକୃତ୍ଯ ଯଦ୍ ଇଚ୍ଛସି ତଦ୍ ଆଚର
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ; ଅନ୍ୟ ସବୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟଦାୟକ। ତେଣୁ 'ଓଁ' କୁ ହୃଦୟରେ ଧାରଣ କରି, ତୁମେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର, ସେହିପରି କର।
ସର୍ଵଂ ତ୍ଯଜତି ଯସ୍ ତସ୍ଯ ସର୍ଵମ୍ ଏଵୋପତିଷ୍ଠତେ । ଯଥୈଵାମ୍ବୁ ଵିଶତ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନୌ ତଥୈଵାଯାତି ଵାରିଧୌ
ଯିଏ ସବୁକିଛି ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେଠାରେ ସବୁକିଛି ଆସି ଯୋଗ ଦେଉଛି; ଯେପରି ପାଣି ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ପୁଣି ସମୁଦ୍ରକୁ ଫେରିଯାଏ।
ସର୍ଵତ୍ଯାଗାନ୍ତର୍ ଏଵାସ୍ତି ଜ୍ଞାନମ୍ ଆତ୍ମପ୍ରସାଦକମ୍ । ଯଚ୍ ଛୂନ୍ଯଂ କିଲ ଭାଣ୍ଡସ୍ଯ ତତ୍ର ରତ୍ନାଦି ତିଷ୍ଠତି
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ ମଧ୍ୟରେ ହିଁ ସେଇ ଜ୍ଞାନ ରହିଛି, ଯାହା ଆତ୍ମାକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ। ଯେପରି ଏକ ଖାଲି ପାତ୍ରରେ ମଣିମୁକ୍ତା ଓ ଅନ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ଜିନିଷ ରଖିହେବାକୁ ସମ୍ଭବ, ସେପରି ତ୍ୟାଗ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ।
ସର୍ଵତ୍ଯାଗଵଶାଦ୍ ଏଵ ହତକାଲେ କଲାଵ୍ ଅପି । ଶାକ୍ଯେନ ଵିଗତାଶଙ୍କଂ ମୁନିନା ମେରୁଵତ୍ ସ୍ଥିତମ୍
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହିଁ, ଯୁଗର ଶେଷ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ, ମୁନି ଶାକ୍ୟ ଭୟ ଛାଡ଼ି, ମେରୁ ପର୍ବତ ପରି ଅଚଳ ରହିଥିଲେ।
ସର୍ଵତ୍ଯାଗୋ ମହାରାଜ ସର୍ଵସମ୍ପତ୍ସମାଶ୍ରଯଃ । ନ ଗୃହ୍ଣାତି ହି ଯଃ କଶ୍ଚିତ୍ ସର୍ଵଂ ତସ୍ମୈ ପ୍ରଦୀଯତେ
ହେ ମହାରାଜ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧିର ଆଶ୍ରୟ। ଯେ କେହି କିଛି ଧରି ରଖନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ କିଛି ନିଜେ ଆସିଯାଏ।
କୃତ୍ଵା ସର୍ଵପରିତ୍ଯାଗଂ ଶାନ୍ତସ୍ ସ୍ଵଚ୍ଛୋ ଵିଯତ୍ସମଃ । ସୋମ୍ଯୋ ଭଵସି ଯଦ୍ରୂପସ୍ ତଦ୍ରୂପୋ ଭଵ ଭୂପତେ
ସମସ୍ତ କିଛି ଛାଡ଼ିଦେଇ, ତୁମେ ଶାନ୍ତ, ପରିଷ୍କୃତ ଓ ଆକାଶ ପରି ମୁକ୍ତ ହେଇଯିବ। ହେ ଭୂପତି, ଏହିପରି ମୃଦୁ ଓ ଶାନ୍ତ ସ୍ୱଭାବ ଧାରଣ କର।
ସର୍ଵଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ମହାନୁଭାଵ ତ୍ଯଜସ୍ଯ୍ ଅଲଂ ଯେନ ଚ ତଦ୍ ଵିହାଯ । ତ୍ଯାଗଂ ଚ ସାଦାନମ୍ ଅଲଂ ଵିମୁଚ୍ଯ ଵିମୁକ୍ତରୂପୋ ଭଵ ଭୂମିପାଲ
ହେ ମହାନୁଭାବ, ସବୁକିଛି ଛାଡିଦିଅ। ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଛାଡୁଛ, ସେ ଉପାୟକୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡିଦିଅ। ଛାଡିବାର ଭାବ ଓ ଉପାୟକୁ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡିଦିଅ। ଏଭଳି ମୁକ୍ତ ରୂପେ ରୁହ, ହେ ଭୂମିର ରାଜା।
ଏଵଂ ଵଦତି ଵୈ କୁମ୍ଭେ ଚିତ୍ତତ୍ଯାଗଂ ମୁହୁର୍ ମୁହୁଃ । ଅନ୍ତର୍ ଵିଚାରଯନ୍ ସୋମ୍ଯୋ ରାଜା ଵଚନମ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି କୁମ୍ଭ ଆବୃତ୍ତି କରି କହୁଥିବାବେଳେ, ବାରମ୍ବାର ମନକୁ ଛାଡିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଥିଲେ, ସେଇ ସାଧୁ ରାଜା ମନେମନେ ଚିନ୍ତା କରି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ହୃଦଯାକାଶଵିହଗୋ ହୃଦଯଦ୍ରୁମମର୍କଟଃ । ଭୂଯୋ ଭୂଯୋ ନିରସ୍ତଂ ହି ସମାଯାତ୍ଯ୍ ଏଵ ମାଂ ମନଃ
ମୋର ମନ ହୃଦୟ ଆକାଶର ପକ୍ଷୀ ଭଳି କିମ୍ବା ହୃଦୟ ଗଛର ବାନର ଭଳି, ବାରମ୍ବାର ଦୂର କରିଲେ ମଧ୍ୟ ପୁଣି ପୁଣି ମୋ ପାଖକୁ ଫେରିଯାଏ।
ଜାନାମି ନୈତଦ୍ ଆଦାତୁଂ ମତ୍ସ୍ଯଂ ବାଲ ଇଵାକୁଲମ୍ । ତ୍ଯାଗମ୍ ଅସ୍ଯ ନ ଜାନାମି ଚିତ୍ରମ୍ ଅନ୍ଧ ଇଵୋତ୍ତମମ୍
ମୁଁ ଏହାକୁ (ମନକୁ) ଧରିପାରିବି କିମ୍ବା ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିବି କି ନାହିଁ, ଏହି ଅଶାନ୍ତ ମାଛକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଶିଶୁ ଭଳି ଅସହାୟ ଅନୁଭବୁଛି। ଏହାକୁ ଛାଡିବା ଉପାୟ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଜଣା ନାହିଁ, ଏହା ଅନ୍ଧ ଲୋକ ପାଇଁ ଅପୂର୍ବ ଦୃଶ୍ୟ ଭଳି ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗେ।
ଚିତ୍ତସ୍ଯାଦୌ ସ୍ଵରୂପଂ ମେ ଯଥାଵଦ୍ ଭଗଵନ୍ ଵଦ । ତତଶ୍ ଚିତ୍ତପରିତ୍ଯାଗଂ ଯଥାଵଦ୍ ଭଗଵନ୍ ଵଦ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆରମ୍ଭରେ ମନର ସ୍ୱଭାବ କଣ ତାହା ସଠିକ୍ ଭାବରେ ମୋତେ କହନ୍ତୁ। ତାପରେ, ମନକୁ କିପରି ଛାଡ଼ିବା ଯାଉଁଥିବା ଠିକ୍ ଉପାୟଟି ମଧ୍ୟ ମୋତେ କହନ୍ତୁ।
ଵାସନୈଵ ମହାରାଜ ସ୍ଵରୂପଂ ଵିଦ୍ଧି ଚେତସଃ । ଚିତ୍ତଶବ୍ଦସ୍ ତୁ ପର୍ଯାଯୋ ଵାସନାଯା ଉଦାହୃତଃ
ହେ ମହାରାଜ, ମନର ମୂଳ ସ୍ୱଭାବ କେବଳ ଆଦତ ଓ ଆସକ୍ତି ଅଟେ। 'ମନ' ବୋଲିଯାଉଥିବା ଶବ୍ଦଟି ମଧ୍ୟ ଏହି ଆଦତ ଓ ଆସକ୍ତି ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଏକ ନାମ ମାତ୍ର।
ତ୍ଯାଗସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅସ୍ଯାତିସୁକରସ୍ ସୁସାଧସ୍ ସ୍ପନ୍ଦନାଦ୍ ଅପି । ରତାଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଧିକାନନ୍ଦଃ କୁସୁମାଦ୍ ଅପି ସୁନ୍ଦରଃ
ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିବା ବହୁତ ସହଜ, ଶ୍ୱାସ ନେବାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ସହଜ। ଏହା ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ, ଯେଉଁଠି ଆନନ୍ଦ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ମିଳେ, ଏବଂ ଫୁଲରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ସୁନ୍ଦର।
ମୂର୍ଖସ୍ଯ ତୁ ମନସ୍ତ୍ଯାଗୋ ନୂନଂ ଦୁସ୍ସାଧତାଂ ଗତଃ । ପୁକ୍କସସ୍ଯେଵ ସାମ୍ରାଜ୍ଯଂ ତୃଣସ୍ଯେଵ ସୁମେରୁତା
କିନ୍ତୁ ଅଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ପାଇଁ ମନକୁ ଛାଡ଼ିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର। ଏହା ଏମିତି, ଯେପରି ଏକ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ମିଳିବା, କିମ୍ବା ଘାସ ଟୁକୁର ପାଇଁ ସୁମେରୁ ପର୍ବତ ହେବା।
ସ୍ଵରୂପଂ ଵେଦ୍ମି ଚିତ୍ତସ୍ଯ ଵାସନାମଯମ୍ ଆକୁଲମ୍ । ତ୍ଯାଗୋ ଽସ୍ଯ ମନ୍ଯେ ଦୁସ୍ସାଧୋ ଵଜ୍ରନିର୍ଦଲନାଦ୍ ଅପି
ମୁଁ ମନର ସ୍ୱରୂପକୁ ଜାଣେଁ—ଏହା ଅନେକ ପୂର୍ବସଂସ୍କାରରେ ଗଠିତ ଏବଂ ସଦା ଅଶାନ୍ତ। ଏହାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ିବା ହୀରା ଭାଙ୍ଗିବାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ କଠିନ ବୋଲି ମୁଁ ଭାବେ।
ସଂସୃତ୍ଯାମୋଦପୁଷ୍ପସ୍ଯ ଦୁଃଖତୈଲତିଲସ୍ଯ ଚ । ଜଗଦ୍ଵାଲମୃଣାଲସ୍ଯ ମୋହମାରୁତଖସ୍ଯ ଚ
ଏହି ସଂସାର ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ମାଳା ଫୁଲ, ଦୁଃଖର ତିଳପିଠା, ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋଟସ ତଣ୍ଡି, ଏବଂ ମୋହର ପବନରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ଆକାଶ ପରି।
ଶରୀରଯନ୍ତ୍ରଵାହସ୍ଯ ହୃତ୍ପଦ୍ମଭ୍ରମରସ୍ଯ ଚ । ଅଯତ୍ନାଚ୍ ଚେତସସ୍ ତ୍ଯାଗୋ ଯଥା ଭଵତି ତଦ୍ ଵଦ
ଏହି ଦେହଟିଏ ଏକ ଯନ୍ତ୍ର, ହୃଦୟ ହେଉଛି ମଧୁମକ୍ଷି ଘୁରୁଥିବା ପଦ୍ମ। ମନକୁ ସହଜରେ କିପରି ଛାଡ଼ିହେବାଏ? ଏହାକୁ ମୋତେ କୁହ।
ସର୍ଵନାଶୋ ଽସ୍ଯ ଯସ୍ ସାଧୋ ଚେତସସ୍ ସଂସୃତିକ୍ଷଯଃ । ସ ଏଵ ଚିତ୍ତସନ୍ତ୍ଯାଗ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଂ ଦୀର୍ଘଦର୍ଶିଭିଃ
ହେ ସାଧୁ, ମନର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନାଶ—ଯାହା ସଂସାର ଚକ୍ରର ଶେଷ—ଏହାକୁ ଦୂରଦର୍ଶୀମାନେ ମନ ଛାଡ଼ିବା ବୋଲି କହନ୍ତି।
ଚିତ୍ତତ୍ଯାଗାଦ୍ ଅହଂ ମନ୍ଯେ ଚିତ୍ତନାଶସ୍ ସ୍ଵସିଦ୍ଧଯେ । ଅଭାଵଶ୍ ଚେତସୋ ଵ୍ଯାଧେଃ କଥମ୍ ଅସ୍ଯାନୁଭୂଯତେ
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ମନକୁ ଛାଡିଦେବା ଦ୍ୱାରା ମନର ନାଶ ହେଉଛି ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ପ୍ରାପ୍ତିର ଉପାୟ; କିନ୍ତୁ ମନର ରୋଗ ଯେତେବେଳେ ନାହିଁ, ସେ ଅବସ୍ଥାକୁ କିପରି ଅନୁଭବ କରାଯିବ?
ଅହମ୍ବୀଜଦ୍ରୁମଂ ଚିତ୍ତଂ ସଶାଖାଫଲପଲ୍ଲଵମ୍ । ଉନ୍ମୂଲଯ ସମୂଲଂ ତ୍ଵମ୍ ଆକାଶଵିଶଦୋ ଭଵନ୍
ଏହି 'ମୁଁ' ବୋଧ ହେଉଛି ମନର ଗଛର ମୂଳ, ଯାହାର ଶାଖା, ଫଳ ଓ ପତ୍ର ଅଛି; ତୁମେ ଏହି ଗଛକୁ ମୂଳ ସହିତ ଉଖାଡ଼ି ଦିଅ, ଏବଂ ଆକାଶ ପରି ପ୍ରସ୍ତୁତ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉ।
ଚେତସଃ କିଂ ମୁନେ ମୂଲଂ କୋ ଽଙ୍କୁରଃ କଶ୍ ଚ ସମ୍ଭଵଃ । କାଶ୍ ଶାଖାଃ କେ ଚ ଵା ସ୍କନ୍ଧାଃ କଥମ୍ ଉନ୍ମୂଲ୍ଯତେ ଚ ତତ୍
ହେ ମୁନି, ମନର ମୂଳ କଣ, ତାହାର ଅଙ୍କୁର କଣ, ଏବଂ ଏହା କେଉଁଠୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ? ଏହାର ଶାଖାମାନେ କେଉଁଠି, ତାଳି ଏବଂ ତନ୍ତୁ କେଉଁଠି, ଏହାକୁ କିପରି ଉଖାଡ଼ି ଦିଆଯିବ?
ଅହମର୍ଥୋଦଯୋ ଯୋ ଽଯଂ ଚିଦାତ୍ମା ଵେଦନାତ୍ମକଃ । ଏତଚ୍ ଚିତ୍ତଦ୍ରୁମସ୍ଯାସ୍ଯ ଵିଦ୍ଧି ବୀଜଂ ଜଗଦ୍ଗତମ୍
ଯେ 'ମୁଁ' ବୋଧ ଉଦୟ ହୁଏ, ଯାହା ଚେତନା ଓ ଅନୁଭୂତିର ସ୍ୱରୂପ, ସେଇ ମନର ଗଛର ବିଉ, ଯାହା ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିରେ ବ୍ୟାପିତ ଅଛି ବୋଲି ଜାଣ।
ଅହମ୍ଭାଵାତ୍ମକଂ ଵିତ୍ତ୍ଵଂ ଚିତ୍ତବୀଜମ୍ ଉଦାହୃତମ୍ । ପରମାତ୍ମପଦକ୍ଷେତ୍ରଂ ନେତ୍ରଂ ମାଯାମଯସ୍ଯ ତତ୍
ଏହି 'ମୁଁ' ଭାବଟିକୁ ଧନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏହା ମନର ମୂଳ ବିଉ। ଏହି ଧନ ହେଉଛି ପରମାତ୍ମାଙ୍କର କ୍ଷେତ୍ର ଓ ମାୟାରେ ଗଢ଼ା ଯାହାକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଆଖି।
ଏତସ୍ମାତ୍ ପ୍ରଥମୋଦ୍ଭିନ୍ନାଦ୍ ଯୋ ଽଙ୍କୁରୋ ଽନୁଭଵାକୃତିଃ । ନିଶ୍ଚଯାତ୍ମା ନିରାକାରୋ ବୁଦ୍ଧିର୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ସୋଚ୍ଯତେ
ଏହି ପ୍ରଥମ ଅଙ୍କୁରରୁ ଯେଉଁ ଅନୁଭୂତି ଆକାର ଅଙ୍କୁର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ ନିଶ୍ଚିତତା ଓ ଆକାରହୀନ, ସେହିଠିକୁ ବୁଦ୍ଧି ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅସ୍ଯ ବୁଦ୍ଧ୍ଯଭିଧାନସ୍ଯ ଯାଙ୍କୁରସ୍ଯ ପ୍ରପୀନତା । ସଙ୍କଲ୍ପରୂପିଣୀ ତସ୍ଯାଶ୍ ଚିତ୍ତଂ ନାମ ମନୋ ଽଭିଧା
ଏହି ବୁଦ୍ଧି ନାମକ ଅଙ୍କୁରର ଯେତେବେଳେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଆସେ, ସେଠି ଚିନ୍ତା ରୂପ ହୁଏ; ଏହାକୁ 'ମନ' କୁହାଯାଏ, ଏହାକୁ 'ମନସ' ବି କୁହନ୍ତି।
ଜୀଵୋ ମିଥ୍ଯୋପଲମ୍ଭାତ୍ମା ଶୂନ୍ଯାତ୍ମାପ୍ଯ୍ ଉପଲୋପମଃ । ସ୍ତମ୍ଭଃ କାଯୋ ଽଯମ୍ ଏତସ୍ଯ ସ୍ନାଯ୍ଵସ୍ଥିରସରଞ୍ଜିତଃ
ଜୀବ ମିଥ୍ୟା ଅନୁଭୂତି ଓ ଶୂନ୍ୟତାର ସ୍ୱରୂପ, ଏହା ଏକ ଛାୟା ପରି। ଏହାର ଶରୀର ହେଉଛି ଏକ ଦଣ୍ଡ, ଯାହା ସ୍ନାୟୁ, ହାଡ଼ ଓ ରସରେ ରଙ୍ଗିତ।
ଦେଶାଦ୍ ଦେଶାନ୍ତରେ ଦୂରେ ଦେଶକାଲଵିଦୋ ଽସ୍ଯ ଯାଃ । ଶାଖାସ୍ ତାଶ୍ ଚିତ୍ତଵୃକ୍ଷସ୍ଯ ଦୀର୍ଘା ଦୂରତରାସ୍ ତତାଃ
ଏହି ଚିତ୍ତ ଗଛର ଶାଖାଗୁଡ଼ିକ ଏଠାରୁ ସେଠାକୁ, ଦୂର ଦୂରାନ୍ତରେ ବିସ୍ତାରିତ; ଏହାର ଦେଶ ଓ ସମୟ ବିଷୟରେ ଜ୍ଞାନ ଏହି ଶାଖାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଯାନ୍ତି।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣ୍ଯ୍ ଅଥ ଭୋଗାଶ୍ ଚ ଭାଵାଭାଵମଯୋର୍ମଯଃ । ଵିଟପୌଘା ମହାନ୍ତୋ ଽସ୍ଯ ଶୁଭାଶୁଭଫଲାକୁଲାଃ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ଭୋଗ ଓ ଅସ୍ତିତ୍ୱ-ନାସ୍ତିତ୍ୱର ମିଶ୍ରଣ ଏହି ଚିତ୍ତ ଗଛର ବଡ଼ ବଡ଼ ପତ୍ରମୁଡ଼ିକ, ଯେଉଁଠାରେ ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଫଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଈଦୃଶସ୍ଯାସ୍ଯ ଚିତ୍ତସ୍ଯ ଦୁର୍ଵୃକ୍ଷସ୍ଯ ପ୍ରତିକ୍ଷଣମ୍ । ଶାଖାଵିଲଵନଂ କୁର୍ଵନ୍ ମୂଲକାଷେ ଭରଂ କୁରୁ
ଏପରି ଦୁଷ୍ଟ ଚିତ୍ତ ଗଛର ଶାଖାଗୁଡ଼ିକୁ ସବୁବେଳେ କାଟିଦେ, ଏହାର ମୂଳକୁ କାଟିବାରେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଲଗା।
ଚିତ୍ତଦ୍ରୁମସ୍ଯ ଶାଖାଦେଃ କୁର୍ଵାଣୋ ଽହଂ ଵିକର୍ତନମ୍ । କଥଂ କରୋମି ମୂଲସ୍ଯ ନିଶ୍ଶେଷଂ କଷଣଂ ମୁନେ
ମୁଁ ଚିତ୍ତ ଗଛର ଶାଖାମାନେ କାଟୁଛି, କିନ୍ତୁ ମୁଁ କିପରି ଏହାର ମୂଳକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କାଟିପାରିବି, ମୁନି?