ସର୍ଵତ୍ଯାଗସ୍ଯ ଵିଷଯୋ ଯଥୈଵାନ୍ଯୋ ଽସ୍ତି ତେ ତଥା । ତ୍ଵମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯସ୍ଯ ଭଵସି ତ୍ଯାଗିନ୍ ଗୃହ୍ଣାସି ଚେନ୍ ନୃପ
ଯେପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ ପାଇଁ ଏକ ନିଜସ୍ୱ ବିଷୟ ଅଛି, ସେପରି ରାଜା, ତୁମେ ଯଦି କିଛି ଗ୍ରହଣ କର, ତେବେ ତୁମେ ଅନ୍ୟର ହେଇଯାଅ, ତୁମେ ସତ୍ୟ ତ୍ୟାଗୀ ନୁହଁ।
ସୂତ୍ରଂ ମୁକ୍ତାଫଲେନେଵ ଜଗଜ୍ଜାଲଂ ତ୍ରିକାଲଗମ୍ । ସର୍ଵମ୍ ଅନ୍ତଃକୃତଂ ତେନ ଯେନ ସର୍ଵଂ ସମୁଜ୍ଝିତମ୍
ମୁକ୍ତାମାଳାର ମନ୍ତରେ ସୂତ୍ର ଯେପରି ରହିଥାଏ, ସେପରି ଏହି ତିନି କାଳର ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟରେ ସେଇ ତ୍ୟାଗୀ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଛାଡିଦିଆଯାଇଛି।
ଯେନ ସର୍ଵଂ ପରିତ୍ଯକ୍ତଂ ତସ୍ମିଞ୍ ଶୂନ୍ଯେ ଽପି ସଂସ୍ଥିତଂ । ଜଗତ୍ ସର୍ଵଂ ତ୍ରିକାଲସ୍ଥଂ ତନ୍ତୁର୍ ମୁକ୍ତାଫଲେ ଯଥା
ଯିଏ ସମସ୍ତ କିଛି ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଶୂନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଇ ତ୍ୟାଗୀ ପୂର୍ବ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଓ ଭବିଷ୍ୟତର ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯେପରି ସୂତ୍ର ମୁକ୍ତାମାଳାକୁ ଧାରଣ କରେ।
ସସ୍ନେହେନେଵ ଦୀପେନ ତେନ ସର୍ଵଂ ପ୍ରକାଶିତମ୍ । ସ୍ଥିତସ୍ ସର୍ଵଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଯଶ୍ ଶାନ୍ତୋ ଽସ୍ନେହଦୀପଵତ୍
ଯେପରି ତେଲ ଥିବା ଦୀପ ଆଲୋକ ଦେଇଥାଏ, ସେପରି ସେଇ ତ୍ୟାଗୀ ସମସ୍ତ କିଛି ଛାଡି ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହି, ତେଲ ନଥିବା ଦୀପ ପରି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆଲୋକିତ କରନ୍ତି।
ଅସ୍ନେହେନେଵ ଦୀପେନ ଯେନ ସର୍ଵଂ ତିରୋହିତମ୍ । ସ ରାଜତେ ପ୍ରକାଶାତ୍ମା ସମସ୍ ସସ୍ନେହଦୀପଵତ୍
ଯେପରି ତେଲ ନଥିବା ଦୀପ ଅନ୍ଧାରକୁ ଢାକିଦିଏ, କିନ୍ତୁ ସେ ଆଲୋକର ସ୍ୱଭାବ ଥିବା ସମୟରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମଭାବରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ତେଣୁ ଏହିପରି ଜଣେ ମଣିଷ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଆଲୋକରେ ଚମକେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମଭାବରେ ଦେଖେ, ତେଲ ଥିବା ଦୀପ ପରି।
ସମସ୍ତଵସ୍ତୁନିଷ୍କାସେ ଯଥା ଖମ୍ ଅଵଶିଷ୍ଯତେ । ସର୍ଵତ୍ଯାଗେ କୃତେ ତାଦୃଗ୍ ଵିଜ୍ଞାନମ୍ ଅଵଶିଷ୍ଯତେ
ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ଦୂର କଲେ ଯେପରି ଖାଲି ଆକାଶ ରହିଯାଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ କିଛି ଛାଡିଦେଲେ ସେଇ ଜ୍ଞାନ ମାତ୍ର ରହିଯାଏ।
ସମସ୍ତଵସ୍ତୂଦାସୋ ହି ଯଥା ଖଂ ନେତରନ୍ ନୃପ । ସର୍ଵସନ୍ତ୍ଯାଗ ଏଵାଙ୍ଗ ତଥା ନିର୍ଵାଣମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେପରି ଆକାଶ ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ପ୍ରତି ଉଦାସୀନ ରହେ, ଓ ରାଜା, ଏହିପରି ସମସ୍ତ କିଛି ଛାଡିଦେଲେ ମାତ୍ର ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ସର୍ଵତ୍ଯାଗୋ ହି ଶୂନ୍ଯାତ୍ମାପ୍ଯ୍ ଆଶ୍ରଯସ୍ ସର୍ଵସମ୍ପଦାମ୍ । ଅନନ୍ତାନାମ୍ ଉଦାରାଣାଂ ଖମ୍ ଇଵେଦଂ ଦିଵୌକସାମ୍
ସମସ୍ତ କିଛି ଛାଡିଦେବା ଯଦିଓ ଶୂନ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ତଥାପି ସେଇ ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପଦର ଆଧାର, ଯେପରି ଏହି ବିଶାଳ ଆକାଶ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଧାର ଅଟୁଟ ଓ ଉଦାର।
ସର୍ଵତ୍ଯାଗରସାପାନାଜ୍ ଜରାମରଣଭୀତଯଃ । ନ କାଶ୍ଚନ ପ୍ରବାଧନ୍ତେ ଖସ୍ଯେଵ ମଲଲେଖିକାଃ
ଯେଉଁମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗର ଅମୃତ ପାନ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଭୟ କେବେ ଭୟଭୀତ କରେନାହିଁ, ଯେପରି ଆକାଶକୁ କେବେ ମେଳ ଲାଗି ରହେନାହିଁ।
ସର୍ଵତ୍ଯାଗୋ ମହତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ କାରଣଂ ନିର୍ମଲଦ୍ଯୁତେଃ । ସର୍ଵଂ ତ୍ଯଜତି ଖଂ ଯସ୍ମାତ୍ ତସ୍ମାଚ୍ ଛୁଦ୍ଧଂ ସ୍ଥିରଂ ବୃହତ୍
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ ହେଉଛି ମହତ୍ତ୍ୱ ଓ ନିର୍ମଳ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର କାରଣ; ଯେପରି ଆକାଶ ସବୁକିଛି ଛାଡ଼ି ଦେଇଥାଏ, ତେଣୁ ସେ ଶୁଦ୍ଧ, ଦୃଢ଼ ଓ ବିଶାଳ ହୁଏ।
ସର୍ଵତ୍ଯାଗଃ ପରାନନ୍ଦୋ ଦୁଃଖମ୍ ଅନ୍ଯତ୍ ସୁଦାରୁଣମ୍ । ଇତ୍ଯ୍ ଓଁ ଇତ୍ଯ୍ ଉରରୀକୃତ୍ଯ ଯଦ୍ ଇଚ୍ଛସି ତଦ୍ ଆଚର
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ; ଅନ୍ୟ ସବୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟଦାୟକ। ତେଣୁ 'ଓଁ' କୁ ହୃଦୟରେ ଧାରଣ କରି, ତୁମେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର, ସେହିପରି କର।
ସର୍ଵଂ ତ୍ଯଜତି ଯସ୍ ତସ୍ଯ ସର୍ଵମ୍ ଏଵୋପତିଷ୍ଠତେ । ଯଥୈଵାମ୍ବୁ ଵିଶତ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନୌ ତଥୈଵାଯାତି ଵାରିଧୌ
ଯିଏ ସବୁକିଛି ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେଠାରେ ସବୁକିଛି ଆସି ଯୋଗ ଦେଉଛି; ଯେପରି ପାଣି ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ପୁଣି ସମୁଦ୍ରକୁ ଫେରିଯାଏ।
ସର୍ଵତ୍ଯାଗାନ୍ତର୍ ଏଵାସ୍ତି ଜ୍ଞାନମ୍ ଆତ୍ମପ୍ରସାଦକମ୍ । ଯଚ୍ ଛୂନ୍ଯଂ କିଲ ଭାଣ୍ଡସ୍ଯ ତତ୍ର ରତ୍ନାଦି ତିଷ୍ଠତି
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ ମଧ୍ୟରେ ହିଁ ସେଇ ଜ୍ଞାନ ରହିଛି, ଯାହା ଆତ୍ମାକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ। ଯେପରି ଏକ ଖାଲି ପାତ୍ରରେ ମଣିମୁକ୍ତା ଓ ଅନ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ଜିନିଷ ରଖିହେବାକୁ ସମ୍ଭବ, ସେପରି ତ୍ୟାଗ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ।
ସର୍ଵତ୍ଯାଗଵଶାଦ୍ ଏଵ ହତକାଲେ କଲାଵ୍ ଅପି । ଶାକ୍ଯେନ ଵିଗତାଶଙ୍କଂ ମୁନିନା ମେରୁଵତ୍ ସ୍ଥିତମ୍
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହିଁ, ଯୁଗର ଶେଷ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ, ମୁନି ଶାକ୍ୟ ଭୟ ଛାଡ଼ି, ମେରୁ ପର୍ବତ ପରି ଅଚଳ ରହିଥିଲେ।
ସର୍ଵତ୍ଯାଗୋ ମହାରାଜ ସର୍ଵସମ୍ପତ୍ସମାଶ୍ରଯଃ । ନ ଗୃହ୍ଣାତି ହି ଯଃ କଶ୍ଚିତ୍ ସର୍ଵଂ ତସ୍ମୈ ପ୍ରଦୀଯତେ
ହେ ମହାରାଜ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧିର ଆଶ୍ରୟ। ଯେ କେହି କିଛି ଧରି ରଖନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ କିଛି ନିଜେ ଆସିଯାଏ।
କୃତ୍ଵା ସର୍ଵପରିତ୍ଯାଗଂ ଶାନ୍ତସ୍ ସ୍ଵଚ୍ଛୋ ଵିଯତ୍ସମଃ । ସୋମ୍ଯୋ ଭଵସି ଯଦ୍ରୂପସ୍ ତଦ୍ରୂପୋ ଭଵ ଭୂପତେ
ସମସ୍ତ କିଛି ଛାଡ଼ିଦେଇ, ତୁମେ ଶାନ୍ତ, ପରିଷ୍କୃତ ଓ ଆକାଶ ପରି ମୁକ୍ତ ହେଇଯିବ। ହେ ଭୂପତି, ଏହିପରି ମୃଦୁ ଓ ଶାନ୍ତ ସ୍ୱଭାବ ଧାରଣ କର।
ସର୍ଵଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ମହାନୁଭାଵ ତ୍ଯଜସ୍ଯ୍ ଅଲଂ ଯେନ ଚ ତଦ୍ ଵିହାଯ । ତ୍ଯାଗଂ ଚ ସାଦାନମ୍ ଅଲଂ ଵିମୁଚ୍ଯ ଵିମୁକ୍ତରୂପୋ ଭଵ ଭୂମିପାଲ
ହେ ମହାନୁଭାବ, ସବୁକିଛି ଛାଡିଦିଅ। ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଛାଡୁଛ, ସେ ଉପାୟକୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡିଦିଅ। ଛାଡିବାର ଭାବ ଓ ଉପାୟକୁ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡିଦିଅ। ଏଭଳି ମୁକ୍ତ ରୂପେ ରୁହ, ହେ ଭୂମିର ରାଜା।
ଏଵଂ ଵଦତି ଵୈ କୁମ୍ଭେ ଚିତ୍ତତ୍ଯାଗଂ ମୁହୁର୍ ମୁହୁଃ । ଅନ୍ତର୍ ଵିଚାରଯନ୍ ସୋମ୍ଯୋ ରାଜା ଵଚନମ୍ ଅବ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି କୁମ୍ଭ ଆବୃତ୍ତି କରି କହୁଥିବାବେଳେ, ବାରମ୍ବାର ମନକୁ ଛାଡିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଥିଲେ, ସେଇ ସାଧୁ ରାଜା ମନେମନେ ଚିନ୍ତା କରି ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ହୃଦଯାକାଶଵିହଗୋ ହୃଦଯଦ୍ରୁମମର୍କଟଃ । ଭୂଯୋ ଭୂଯୋ ନିରସ୍ତଂ ହି ସମାଯାତ୍ଯ୍ ଏଵ ମାଂ ମନଃ
ମୋର ମନ ହୃଦୟ ଆକାଶର ପକ୍ଷୀ ଭଳି କିମ୍ବା ହୃଦୟ ଗଛର ବାନର ଭଳି, ବାରମ୍ବାର ଦୂର କରିଲେ ମଧ୍ୟ ପୁଣି ପୁଣି ମୋ ପାଖକୁ ଫେରିଯାଏ।
ଜାନାମି ନୈତଦ୍ ଆଦାତୁଂ ମତ୍ସ୍ଯଂ ବାଲ ଇଵାକୁଲମ୍ । ତ୍ଯାଗମ୍ ଅସ୍ଯ ନ ଜାନାମି ଚିତ୍ରମ୍ ଅନ୍ଧ ଇଵୋତ୍ତମମ୍
ମୁଁ ଏହାକୁ (ମନକୁ) ଧରିପାରିବି କିମ୍ବା ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିବି କି ନାହିଁ, ଏହି ଅଶାନ୍ତ ମାଛକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଶିଶୁ ଭଳି ଅସହାୟ ଅନୁଭବୁଛି। ଏହାକୁ ଛାଡିବା ଉପାୟ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଜଣା ନାହିଁ, ଏହା ଅନ୍ଧ ଲୋକ ପାଇଁ ଅପୂର୍ବ ଦୃଶ୍ୟ ଭଳି ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗେ।
ଚିତ୍ତସ୍ଯାଦୌ ସ୍ଵରୂପଂ ମେ ଯଥାଵଦ୍ ଭଗଵନ୍ ଵଦ । ତତଶ୍ ଚିତ୍ତପରିତ୍ଯାଗଂ ଯଥାଵଦ୍ ଭଗଵନ୍ ଵଦ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆରମ୍ଭରେ ମନର ସ୍ୱଭାବ କଣ ତାହା ସଠିକ୍ ଭାବରେ ମୋତେ କହନ୍ତୁ। ତାପରେ, ମନକୁ କିପରି ଛାଡ଼ିବା ଯାଉଁଥିବା ଠିକ୍ ଉପାୟଟି ମଧ୍ୟ ମୋତେ କହନ୍ତୁ।
ଵାସନୈଵ ମହାରାଜ ସ୍ଵରୂପଂ ଵିଦ୍ଧି ଚେତସଃ । ଚିତ୍ତଶବ୍ଦସ୍ ତୁ ପର୍ଯାଯୋ ଵାସନାଯା ଉଦାହୃତଃ
ହେ ମହାରାଜ, ମନର ମୂଳ ସ୍ୱଭାବ କେବଳ ଆଦତ ଓ ଆସକ୍ତି ଅଟେ। 'ମନ' ବୋଲିଯାଉଥିବା ଶବ୍ଦଟି ମଧ୍ୟ ଏହି ଆଦତ ଓ ଆସକ୍ତି ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଏକ ନାମ ମାତ୍ର।
ତ୍ଯାଗସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅସ୍ଯାତିସୁକରସ୍ ସୁସାଧସ୍ ସ୍ପନ୍ଦନାଦ୍ ଅପି । ରତାଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଧିକାନନ୍ଦଃ କୁସୁମାଦ୍ ଅପି ସୁନ୍ଦରଃ
ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିବା ବହୁତ ସହଜ, ଶ୍ୱାସ ନେବାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ସହଜ। ଏହା ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ, ଯେଉଁଠି ଆନନ୍ଦ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ମିଳେ, ଏବଂ ଫୁଲରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ସୁନ୍ଦର।
ମୂର୍ଖସ୍ଯ ତୁ ମନସ୍ତ୍ଯାଗୋ ନୂନଂ ଦୁସ୍ସାଧତାଂ ଗତଃ । ପୁକ୍କସସ୍ଯେଵ ସାମ୍ରାଜ୍ଯଂ ତୃଣସ୍ଯେଵ ସୁମେରୁତା
କିନ୍ତୁ ଅଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ପାଇଁ ମନକୁ ଛାଡ଼ିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର। ଏହା ଏମିତି, ଯେପରି ଏକ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ମିଳିବା, କିମ୍ବା ଘାସ ଟୁକୁର ପାଇଁ ସୁମେରୁ ପର୍ବତ ହେବା।
ସ୍ଵରୂପଂ ଵେଦ୍ମି ଚିତ୍ତସ୍ଯ ଵାସନାମଯମ୍ ଆକୁଲମ୍ । ତ୍ଯାଗୋ ଽସ୍ଯ ମନ୍ଯେ ଦୁସ୍ସାଧୋ ଵଜ୍ରନିର୍ଦଲନାଦ୍ ଅପି
ମୁଁ ମନର ସ୍ୱରୂପକୁ ଜାଣେଁ—ଏହା ଅନେକ ପୂର୍ବସଂସ୍କାରରେ ଗଠିତ ଏବଂ ସଦା ଅଶାନ୍ତ। ଏହାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ିବା ହୀରା ଭାଙ୍ଗିବାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ କଠିନ ବୋଲି ମୁଁ ଭାବେ।
ସଂସୃତ୍ଯାମୋଦପୁଷ୍ପସ୍ଯ ଦୁଃଖତୈଲତିଲସ୍ଯ ଚ । ଜଗଦ୍ଵାଲମୃଣାଲସ୍ଯ ମୋହମାରୁତଖସ୍ଯ ଚ
ଏହି ସଂସାର ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ମାଳା ଫୁଲ, ଦୁଃଖର ତିଳପିଠା, ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋଟସ ତଣ୍ଡି, ଏବଂ ମୋହର ପବନରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ଆକାଶ ପରି।
ଶରୀରଯନ୍ତ୍ରଵାହସ୍ଯ ହୃତ୍ପଦ୍ମଭ୍ରମରସ୍ଯ ଚ । ଅଯତ୍ନାଚ୍ ଚେତସସ୍ ତ୍ଯାଗୋ ଯଥା ଭଵତି ତଦ୍ ଵଦ
ଏହି ଦେହଟିଏ ଏକ ଯନ୍ତ୍ର, ହୃଦୟ ହେଉଛି ମଧୁମକ୍ଷି ଘୁରୁଥିବା ପଦ୍ମ। ମନକୁ ସହଜରେ କିପରି ଛାଡ଼ିହେବାଏ? ଏହାକୁ ମୋତେ କୁହ।
ସର୍ଵନାଶୋ ଽସ୍ଯ ଯସ୍ ସାଧୋ ଚେତସସ୍ ସଂସୃତିକ୍ଷଯଃ । ସ ଏଵ ଚିତ୍ତସନ୍ତ୍ଯାଗ ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଂ ଦୀର୍ଘଦର୍ଶିଭିଃ
ହେ ସାଧୁ, ମନର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନାଶ—ଯାହା ସଂସାର ଚକ୍ରର ଶେଷ—ଏହାକୁ ଦୂରଦର୍ଶୀମାନେ ମନ ଛାଡ଼ିବା ବୋଲି କହନ୍ତି।
ଚିତ୍ତତ୍ଯାଗାଦ୍ ଅହଂ ମନ୍ଯେ ଚିତ୍ତନାଶସ୍ ସ୍ଵସିଦ୍ଧଯେ । ଅଭାଵଶ୍ ଚେତସୋ ଵ୍ଯାଧେଃ କଥମ୍ ଅସ୍ଯାନୁଭୂଯତେ
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ମନକୁ ଛାଡିଦେବା ଦ୍ୱାରା ମନର ନାଶ ହେଉଛି ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ପ୍ରାପ୍ତିର ଉପାୟ; କିନ୍ତୁ ମନର ରୋଗ ଯେତେବେଳେ ନାହିଁ, ସେ ଅବସ୍ଥାକୁ କିପରି ଅନୁଭବ କରାଯିବ?
ଅହମ୍ବୀଜଦ୍ରୁମଂ ଚିତ୍ତଂ ସଶାଖାଫଲପଲ୍ଲଵମ୍ । ଉନ୍ମୂଲଯ ସମୂଲଂ ତ୍ଵମ୍ ଆକାଶଵିଶଦୋ ଭଵନ୍
ଏହି 'ମୁଁ' ବୋଧ ହେଉଛି ମନର ଗଛର ମୂଳ, ଯାହାର ଶାଖା, ଫଳ ଓ ପତ୍ର ଅଛି; ତୁମେ ଏହି ଗଛକୁ ମୂଳ ସହିତ ଉଖାଡ଼ି ଦିଅ, ଏବଂ ଆକାଶ ପରି ପ୍ରସ୍ତୁତ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉ।