ଯେନାଯଂ କ୍ଷୋଭ୍ଯତେ ଦେହୋ ମତ୍ତେଭେନେଵ ପାଦପଃ । ତତ୍ ସନ୍ତ୍ଯଜସି ଚେତ୍ ପାପଂ ତନ୍ ମହାତ୍ଯାଗଵାନ୍ ଭଵାନ୍
ଯେଉଁଠିଏ ଏହି ଦେହକୁ ଏମିତି ଉତ୍ତେଜିତ କରେ, ଯେପରି ଏକ ମଦମସ୍ତ ହାତୀ ଗଛକୁ ହଲାଇଦିଏ, ସେହି କାରଣକୁ ଯଦି ତୁମେ ଛାଡିଦେଉଛ, ତେବେ ତୁମେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ବଡ଼ ତ୍ୟାଗୀ ହେବ।
ତସ୍ମିଂସ୍ ତ୍ଯକ୍ତେ ଭଵେତ୍ ତ୍ଯକ୍ତଂ ସର୍ଵଂ ଦେହାଦି ଭୂପତେ । ନୋ ଚେନ୍ ନିର୍ଦଗ୍ଧମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏତଦ୍ ଭୂଯୋ ଭୂଯଃ ପ୍ରରୋହତି
ହେ ରାଜା, ସେହି କାରଣକୁ ଯଦି ଛାଡିଦେଉଛ, ତେବେ ଦେହ ଓ ସମସ୍ତ କିଛି ଛାଡିଦେଲା ହେବ; ଯଦି ଛାଡିନଥିବ, ଏହାକୁ ଜଳାଇଦେଲେ ମଧ୍ୟ, ପୁଣିପୁଣି ଅଙ୍କୁରିତ ହେବ।
କେନାଯଂ ଚାଲ୍ଯତେ ଦେହଃ କିଂ ବୀଜଂ ଜନ୍ମକର୍ମଣାମ୍ । କସ୍ମିଂସ୍ ତ୍ଯକ୍ତେ ପରିତ୍ଯକ୍ତଂ ସର୍ଵଂ ଭଵତି ସୁନ୍ଦର
କେଉଁଠିଏ ଏହି ଦେହକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରେ? ଜନ୍ମ ଓ କର୍ମର ମୂଳ କ'ଣ? ସେହି କାରଣକୁ ଯଦି ଛାଡିଦେଉଛ, ହେ ସୁନ୍ଦର, ସମସ୍ତ କିଛି ତ୍ୟାଗ ହୋଇଯାଏ।
ସାଧୋ ନ ଦେହତ୍ଯାଗେନ ନ ରାଜ୍ଯତ୍ଯଜନେନ ଚ । ନ ଚୋଟଜାଦିପ୍ଲୋଷେଣ ସର୍ଵତ୍ଯାଗୋ ଭଵେନ୍ ନୃଣାମ୍
ହେ ସାଧୁ, ଦେହକୁ ଛାଡିଦେଇ, କିମ୍ବା ରାଜ୍ୟକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, କିମ୍ବା ଗୋଟିଏ ଛାପରି ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କିଛି ଜଳାଇଦେଇ, ଲୋକଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ ହୁଏନା।
ଯତ୍ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵତୋ ଯଚ୍ ଚ ତସ୍ମିନ୍ ସର୍ଵୈକକାରଣେ । ସର୍ଵସ୍ମିନ୍ ସମ୍ପରିତ୍ଯକ୍ତେ ସର୍ଵତ୍ଯାଗଃ କୃତୋ ଭଵେତ୍
ଯେତେ ସମସ୍ତ କିଛି ଅଛି, ସେସବୁକୁ ଯଦି ସମସ୍ତର କାରଣ ଏକମାତ୍ର ତତ୍ତ୍ୱରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡିଦିଆଯାଏ, ତେବେ ସମସ୍ତ କଥାର ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିରାଗ ହେବାକୁ ଥାଏ।
ସର୍ଵଂ ସର୍ଵଗତଂ ସାର୍ଵଂ ହେଯଂ ତ୍ଯାଜ୍ଯଂ ଚ ସର୍ଵଥା । ସର୍ଵଂ କିମ୍ ଉଚ୍ଯତେ ବ୍ରୂହି ସର୍ଵତତ୍ତ୍ଵଵିଦାଂ ଵର
ଯେଉଁ ସମସ୍ତ କିଛି ସମସ୍ତଠାରେ ଅଛି, ଯାହାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡିବା ଦରକାର, ସେଇ 'ସମସ୍ତ' କହିଲେ କ'ଣ ଅର୍ଥ? ହେ ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିଥିବା ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋତେ କୁହ।
ସାଧୋ ସର୍ଵକଲାଧାରଂ ଜୀଵପ୍ରାଣାଦିନାମକମ୍ । ନ ଜଡଂ ନାଜଡଂ ଭ୍ରାନ୍ତଂ ଚିତ୍ତଂ ସର୍ଵମ୍ ଇତି ସ୍ମୃତମ୍
ହେ ସାଧୁ, ସମସ୍ତ କଳାର ଆଧାର ଯାହା, ଜୀବନ, ପ୍ରାଣ ଓ ଏମିତି ନାମରେ ଯାହାକୁ ଡାକାଯାଏ, ସେଇ ମନକୁ 'ସମସ୍ତ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହା ନ ଜଡ, ନ ଅଜଡ, କିନ୍ତୁ ଭ୍ରମିତ।
ରାଜ୍ଯାଦେର୍ ଅଥ ଦେହାଦେର୍ ଆଶ୍ରମାଦେର୍ ମହୀପତେ । ସର୍ଵସ୍ଯୈଵ ମନୋ ବୀଜଂ ତରୁବୀଜଂ ତରୋର୍ ଇଵ
ହେ ରାଜା, ଯେପରି ଗଛର ମୂଳ ହେଉଛି ତାର ବୀଜ, ସେପରି ରାଜ୍ୟ, ଦେହ କିମ୍ବା ଆଶ୍ରମ ଯେଉଁଠି ନାହିଁ, ସେସବୁର ମୂଳ ହେଉଛି ମନ।
ସର୍ଵସ୍ଯ ବୀଜେ ସନ୍ତ୍ଯକ୍ତେ ସର୍ଵଂ ତ୍ଯକ୍ତଂ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ସମ୍ଭଵାସମ୍ଭଵାଦ୍ ଭୂଯସ୍ ସର୍ଵତ୍ଯାଗୋ ଭଵେଦ୍ ଇତି
ସବୁଠାରୁ ମୂଳ କାରଣକୁ ଛାଡିଦେଲେ, ସବୁକିଛିକୁ ଛାଡିଦେବା ହୋଇଯାଏ। ଏହିପରି, କାରଣକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ସମସ୍ତ ତ୍ୟାଗ ସଫଳ ହୁଏ।
ସର୍ଵଂ ଧର୍ମାଦ୍ଯ୍ ଅଧର୍ମାଦି ରାଜ୍ଯାଦି ଵିପିନାଦି ଚ । ସଚିତ୍ତସ୍ଯ ପରଂ ଦୁଃଖଂ ନିଶ୍ଚିତ୍ତସ୍ଯ ପରଂ ସୁଖମ୍
ଧର୍ମ, ଅଧର୍ମ, ରାଜ୍ୟ କିମ୍ବା ଅରଣ୍ୟ—ମନ ଥିଲେ ଏହା ସବୁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ, କିନ୍ତୁ ମନ ନଥିଲେ ଏହା ସବୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।
ଇଦଂ ଵିଵର୍ତତେ ସର୍ଵଂ ଚିତ୍ତମ୍ ଏଵ ଜଗତ୍ତଯା । ଦେହାଦ୍ଯାକାରଜାଲେନ ବୀଜଂ ଵୃକ୍ଷତଯା ଯଥା
ଏହି ମନଟିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ, ଦେହ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆକାର ଭିତରେ ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଏକ ଗଛର ମୂଳ ଥିଏ ଏବଂ ଶାଖାପ୍ରଶାଖା ଭାବେ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ।
ପାଦପଃ ପଵନେନେଵ ଭୂକମ୍ପେନେଵ ପର୍ଵତଃ । ଭସ୍ତ୍ରା ଭସ୍ତ୍ରାହିନେଵାଯଂ ଦେହଶ୍ ଚିତ୍ତେନ ଚାଲ୍ଯତେ
ଏକ ଗଛ ବାତାସରେ ଯେପରି ହଲେଇଯାଏ, ପାହାଡ଼ ଭୂମିକମ୍ପରେ ଯେପରି ହଲେଇଯାଏ, କିମ୍ବା ଧମଣୀ ଧମଣୀଚାଳକ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ ହୁଏ, ସେପରି ଏହି ଦେହ ମନ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ ହୁଏ।
ସର୍ଵଭୂତୋପଭୋଗ୍ଯାନାଂ ଜରାମରଣଜନ୍ମନାମ୍ । ମହାମଣୀନାଂ ସୁଦୃଢଂ ଚିତ୍ତଂ ଵିଦ୍ଧି ସମୁଦ୍ଗକମ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଅନୁଭବ, ବୟସ୍, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଜନ୍ମ ଭଳି ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନଗୁଡ଼ିକର ଦୃଢ଼ ପେଟି ଭଳି ମନକୁ ଜାଣ।
ଚିତ୍ତଂ ଜୀଵୋ ମନୋ ମାଯା ପ୍ରାଣଶ୍ ଚେତ୍ଯାଦିଭିର୍ ମୁନେ । କ୍ରିଯାନୁରୂପୈର୍ ଅଭିଧାଵ୍ଯାପାରୈଶ୍ ଚିତ୍ତମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ହେ ମୁନି, ମନକୁ ଜୀବ, ବୁଦ୍ଧି, ମାୟା ଓ ପ୍ରାଣ ଭାବରେ ଡାକାଯାଏ; ଏହାର କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚଳନା ଅନୁଯାୟୀ ଅନେକ ନାମରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୁଏ।
ଚିତ୍ତଂ ସର୍ଵମ୍ ଇତି ପ୍ରାହୁସ୍ ତସ୍ମିଂସ୍ ତ୍ଯକ୍ତେ ମହୀପତେ । ସର୍ଵାଧିଵ୍ଯାଧିସୀମାନ୍ତେ ସର୍ଵତ୍ଯାଗଃ କୃତୋ ଭଵେତ୍
ସମସ୍ତ କିଛି ମନ ହେବାକୁ କୁହାଯାଏ; ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ହେ ରାଜା, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଓ ସୀମା ଛାଡ଼ି ଯାଏ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିରାଗ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ଚିତ୍ତତ୍ଯାଗଂ ଵିଦୁସ୍ ସର୍ଵତ୍ଯାଗଂ ତ୍ଯାଗଵିଦାଂ ଵର । ତସ୍ମିନ୍ ସିଦ୍ଧେ ମହାବାହୋ ସତ୍ଯଂ କେନାପି ଭୂଯତେ
ମନକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଯେଉଁମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହାକୁ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ବିରାଗ୍ୟ ବୋଲି ମନନ୍ତି; ଏହା ସାଧିତେ, ହେ ମହାବାହୁ, ଆଉ କିଛି ସତ୍ୟ ଅବସିଷ୍ଟ ରହିନଥାଏ।
ଚିତ୍ତେ ତ୍ଯକ୍ତେ ଲଯଂ ଯାତି ଦ୍ଵୈତମ୍ ଐକ୍ଯଂ ଚ ସର୍ଵତଃ । କେନଚିଦ୍ ଭୂଯତେ ଶାନ୍ତଂ ସ୍ଵଚ୍ଛମ୍ ଏକମ୍ ଅନାମଯମ୍
ମନକୁ ଛାଡିଦେଲେ, ସମସ୍ତ ଦୁଇତା ଏକତାରେ ଲୟ ହୁଏ; ତାପରେ, ସେଠାରେ କେବଳ ଶାନ୍ତି ରହିଯାଏ—ନିର୍ମଳ, ଏକମାତ୍ର ଓ ଦୁଃଖରହିତ।
ଅସ୍ଯାଃ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଵିଦୁଶ୍ ଚିତ୍ତଂ ସଂସୃତେସ୍ ସସ୍ଯସନ୍ତତେଃ । କ୍ଷେତ୍ରେ ତ୍ଵ୍ ଅକ୍ଷେତ୍ରତାଂ ଯାତେ ଶାଲେଃ କ ଇଵ ସମ୍ଭଵଃ
ଏହି ସଂସାରର ଅନେକ ଫସଲ ପାଇଁ ମନକୁ କ୍ଷେତ୍ର ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି; କିନ୍ତୁ କ୍ଷେତ୍ର ନଥିଲେ, ଧାନ ଚାଷ କେମିତି ହେବ?
ଚିତ୍ତମ୍ ଏଵ ଵିଚିତ୍ରେହଂ ଭାଵାଭାଵଵିଲାସିନା । ଵିଵର୍ତତେ ଽର୍ଥଭାଵେନ ଜଲମ୍ ଊର୍ମିତଯା ଯଥା
ଏଠି, ମନ ନିଜେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ଅନସ୍ତିତ୍ୱର ଖେଳ ଭାବେ ପ୍ରକଟିତ ହୁଏ, ଏବଂ ବସ୍ତୁ ରୂପେ ରୂପାନ୍ତରିତ ହୁଏ, ଯେପରି ଜଳ ତରଙ୍ଗ ହେଇ ଦେଖାଯାଏ।
ଚିତ୍ତୋତ୍ସାଦନରୂପେଣ ସର୍ଵତ୍ଯାଗେନ ଭୂପତେ । ସର୍ଵମ୍ ଆସାଦ୍ଯତେ ସମ୍ଯକ୍ ସାମ୍ରାଜ୍ଯେନେଵ ସର୍ଵଦା
ହେ ରାଜା, ମନକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡିଦେଲେ, ସବୁକିଛି ଠିକ୍ ଭାବେ ମିଳିଯାଏ—ଯେପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟର ଅଧିକାରୀ ସବୁକିଛି ପାଇଥାଏ।
ସର୍ଵତ୍ଯାଗସ୍ଯ ଵିଷଯୋ ଯଥୈଵାନ୍ଯୋ ଽସ୍ତି ତେ ତଥା । ତ୍ଵମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯସ୍ଯ ଭଵସି ତ୍ଯାଗିନ୍ ଗୃହ୍ଣାସି ଚେନ୍ ନୃପ
ଯେପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ ପାଇଁ ଏକ ନିଜସ୍ୱ ବିଷୟ ଅଛି, ସେପରି ରାଜା, ତୁମେ ଯଦି କିଛି ଗ୍ରହଣ କର, ତେବେ ତୁମେ ଅନ୍ୟର ହେଇଯାଅ, ତୁମେ ସତ୍ୟ ତ୍ୟାଗୀ ନୁହଁ।
ସୂତ୍ରଂ ମୁକ୍ତାଫଲେନେଵ ଜଗଜ୍ଜାଲଂ ତ୍ରିକାଲଗମ୍ । ସର୍ଵମ୍ ଅନ୍ତଃକୃତଂ ତେନ ଯେନ ସର୍ଵଂ ସମୁଜ୍ଝିତମ୍
ମୁକ୍ତାମାଳାର ମନ୍ତରେ ସୂତ୍ର ଯେପରି ରହିଥାଏ, ସେପରି ଏହି ତିନି କାଳର ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟରେ ସେଇ ତ୍ୟାଗୀ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଛାଡିଦିଆଯାଇଛି।
ଯେନ ସର୍ଵଂ ପରିତ୍ଯକ୍ତଂ ତସ୍ମିଞ୍ ଶୂନ୍ଯେ ଽପି ସଂସ୍ଥିତଂ । ଜଗତ୍ ସର୍ଵଂ ତ୍ରିକାଲସ୍ଥଂ ତନ୍ତୁର୍ ମୁକ୍ତାଫଲେ ଯଥା
ଯିଏ ସମସ୍ତ କିଛି ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଶୂନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଇ ତ୍ୟାଗୀ ପୂର୍ବ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଓ ଭବିଷ୍ୟତର ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯେପରି ସୂତ୍ର ମୁକ୍ତାମାଳାକୁ ଧାରଣ କରେ।
ସସ୍ନେହେନେଵ ଦୀପେନ ତେନ ସର୍ଵଂ ପ୍ରକାଶିତମ୍ । ସ୍ଥିତସ୍ ସର୍ଵଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଯଶ୍ ଶାନ୍ତୋ ଽସ୍ନେହଦୀପଵତ୍
ଯେପରି ତେଲ ଥିବା ଦୀପ ଆଲୋକ ଦେଇଥାଏ, ସେପରି ସେଇ ତ୍ୟାଗୀ ସମସ୍ତ କିଛି ଛାଡି ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହି, ତେଲ ନଥିବା ଦୀପ ପରି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆଲୋକିତ କରନ୍ତି।
ଅସ୍ନେହେନେଵ ଦୀପେନ ଯେନ ସର୍ଵଂ ତିରୋହିତମ୍ । ସ ରାଜତେ ପ୍ରକାଶାତ୍ମା ସମସ୍ ସସ୍ନେହଦୀପଵତ୍
ଯେପରି ତେଲ ନଥିବା ଦୀପ ଅନ୍ଧାରକୁ ଢାକିଦିଏ, କିନ୍ତୁ ସେ ଆଲୋକର ସ୍ୱଭାବ ଥିବା ସମୟରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମଭାବରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ତେଣୁ ଏହିପରି ଜଣେ ମଣିଷ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଆଲୋକରେ ଚମକେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମଭାବରେ ଦେଖେ, ତେଲ ଥିବା ଦୀପ ପରି।
ସମସ୍ତଵସ୍ତୁନିଷ୍କାସେ ଯଥା ଖମ୍ ଅଵଶିଷ୍ଯତେ । ସର୍ଵତ୍ଯାଗେ କୃତେ ତାଦୃଗ୍ ଵିଜ୍ଞାନମ୍ ଅଵଶିଷ୍ଯତେ
ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ଦୂର କଲେ ଯେପରି ଖାଲି ଆକାଶ ରହିଯାଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ କିଛି ଛାଡିଦେଲେ ସେଇ ଜ୍ଞାନ ମାତ୍ର ରହିଯାଏ।
ସମସ୍ତଵସ୍ତୂଦାସୋ ହି ଯଥା ଖଂ ନେତରନ୍ ନୃପ । ସର୍ଵସନ୍ତ୍ଯାଗ ଏଵାଙ୍ଗ ତଥା ନିର୍ଵାଣମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେପରି ଆକାଶ ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ପ୍ରତି ଉଦାସୀନ ରହେ, ଓ ରାଜା, ଏହିପରି ସମସ୍ତ କିଛି ଛାଡିଦେଲେ ମାତ୍ର ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ସର୍ଵତ୍ଯାଗୋ ହି ଶୂନ୍ଯାତ୍ମାପ୍ଯ୍ ଆଶ୍ରଯସ୍ ସର୍ଵସମ୍ପଦାମ୍ । ଅନନ୍ତାନାମ୍ ଉଦାରାଣାଂ ଖମ୍ ଇଵେଦଂ ଦିଵୌକସାମ୍
ସମସ୍ତ କିଛି ଛାଡିଦେବା ଯଦିଓ ଶୂନ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ତଥାପି ସେଇ ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପଦର ଆଧାର, ଯେପରି ଏହି ବିଶାଳ ଆକାଶ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଧାର ଅଟୁଟ ଓ ଉଦାର।
ସର୍ଵତ୍ଯାଗରସାପାନାଜ୍ ଜରାମରଣଭୀତଯଃ । ନ କାଶ୍ଚନ ପ୍ରବାଧନ୍ତେ ଖସ୍ଯେଵ ମଲଲେଖିକାଃ
ଯେଉଁମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗର ଅମୃତ ପାନ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଭୟ କେବେ ଭୟଭୀତ କରେନାହିଁ, ଯେପରି ଆକାଶକୁ କେବେ ମେଳ ଲାଗି ରହେନାହିଁ।
ସର୍ଵତ୍ଯାଗୋ ମହତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ କାରଣଂ ନିର୍ମଲଦ୍ଯୁତେଃ । ସର୍ଵଂ ତ୍ଯଜତି ଖଂ ଯସ୍ମାତ୍ ତସ୍ମାଚ୍ ଛୁଦ୍ଧଂ ସ୍ଥିରଂ ବୃହତ୍
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ ହେଉଛି ମହତ୍ତ୍ୱ ଓ ନିର୍ମଳ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର କାରଣ; ଯେପରି ଆକାଶ ସବୁକିଛି ଛାଡ଼ି ଦେଇଥାଏ, ତେଣୁ ସେ ଶୁଦ୍ଧ, ଦୃଢ଼ ଓ ବିଶାଳ ହୁଏ।