ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ସ ସମୁତ୍ତସ୍ଥାଵ୍ ଅଵିକ୍ଷୁବ୍ଧମନାଶ୍ ଶମୀ । ଵିଷ୍ଟରାଦ୍ ଅଵଦାତାତ୍ମା ଶୃଙ୍ଗାଦ୍ ଇଵ ଶରଦ୍ଘନଃ
ଏପରି କହି, ସେ ଶାନ୍ତ ମନେ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ନିଜ ଆସନରୁ ଉଠି, ତାଙ୍କର ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ଶରତ୍କାଳୀନ ମେଘ ଯେପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୁଏ, ସେପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
କୁମ୍ଭସ୍ ତ୍ଵ୍ ଆଲୋକଯନ୍ନ୍ ଏଵ ତତ୍କ୍ରିଯାଂ ସଂସ୍ଥିତସ୍ ସମାମ୍ । ଆସନେ ଲୋକକାର୍ଯେଷୁ ସ୍ଵେ ସ୍ଯନ୍ଦନ ଇଵାଂଶୁମାନ୍
କୁମ୍ଭ ମାତ୍ର ତାହା ଦେଖି, ନିଜ ଆସନରେ ଅଡ଼ିଗ ରହିଲେ। ସେ ଜଗତର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଥିଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ରଥରେ ରହି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।
ଯତ୍ କରୋତି କରୋତ୍ଵ୍ ଏତଦ୍ ଅସ୍ଯୈତତ୍ ପାଵନଂ ପରମ୍ । ଇତି ତୂଷ୍ଣୀଂ ସ୍ଥିତଃ କୁମ୍ଭଶ୍ ଶିଖିଧ୍ଵଜମ୍ ଅଵୈକ୍ଷତ
ସେ ଯେଉଁ କାମ କରୁଛନ୍ତି, ସେହି କାମ କରିବା ତାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପବିତ୍ରତା ବୋଲି ଭାବି, କୁମ୍ଭ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ଚୁପ୍ଚାପ ଉଭୟଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ ।
ଶିଖିଧ୍ଵଜସ୍ ତୁ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ଭାଣ୍ଡୋପସ୍କରମ୍ ଆଶ୍ରମାତ୍ । ଏକତ୍ରୈଵାନଯାମ୍ ଆସ ଭୁଵୋ ଵାର୍ଯ୍ ଅବ୍ଧିଭୂର୍ ଇଵ
ଶିଖିଧ୍ୱଜ ଆଶ୍ରମର ସମସ୍ତ ପାତ୍ରପାନ୍ଦି ଏକଠି କରି, ଏକ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଦେଲେ, ଯେପରି ଦୁଧସାଗର ଜଳକୁ ଭୂମିରେ ଆଣି ଦେଇଥାଏ ।
ତତ୍ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯେନ୍ଧନୈଶ୍ ଶୁଷ୍କୈର୍ ଜ୍ଵଲଯାମ୍ ଆସ ପାଵକମ୍ । କରସଞ୍ଚାରଵାନ୍ ଅର୍କସ୍ ସୂର୍ଯକାନ୍ତତଟଂ ଯଥା
ସେ ଶୁଖିଲା କାଠି ଲଗାଇ ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱାଳାଇଲେ, ତାଙ୍କର ହାତ ଚଳାଣ ଏପରି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ମଣିର ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଛୁଇଁଯାଏ ।
ଭାଣ୍ଡୋପସ୍କରଜାତଂ ତଦ୍ ଅଗ୍ନୌ ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ଵିଵେଶ ସଃ । ବୃସିକାଯାଂ ଜଗଦ୍ ଦଗ୍ଧୁଂ ମେରୁଶୃଙ୍ଗେ ଯଥା ରଵିଃ
ସେ ସମସ୍ତ ପାତ୍ରପାନ୍ଦି ଅଗ୍ନିକୁ ଛାଡ଼ିବା ପାଇଁ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକ ଘାସର ତଣିଆରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଜଳାଇଦେଇଥାଏ ।
ଏତାଵନ୍ତଂ ମଯା କାଲଂ ଵୃତୋ ଯତ୍ ତ୍ଵଂ ଵ୍ରତିପ୍ରିଯ । ଅଜାତବୁଦ୍ଧିଭେଦେନ ତେନୈଵାନୃଣ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତୁ ତେ
ଏତେ ସମୟ ଯାଏଁ, ଓ ବ୍ରତକୁ ପ୍ରିୟ କରୁଥିବା, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକାଗ୍ର ମନେ ରଖିଥିଲି। ଏହି ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ କୌଣସି ଋଣରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉ।
ଭ୍ରାନ୍ତୌ ତୁ ଵିନିଵର୍ତିନ୍ଯାଂ ନାଧୁନୋପକରୋଷି ମେ । ଦେଵପୁତ୍ରପ୍ରସାଦେନ ଦଣ୍ଡକାଷ୍ଠ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
କିନ୍ତୁ ବ୍ରମ ଦୂର ହୋଇଯିବା ପରେ, ଏବେ ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ କୌଣସି କାମ କରୁନାହାଁ। ଦେବଶିଶୁଙ୍କର କୃପାରେ, ବ୍ରତର ଦଣ୍ଡ, ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଵୈଣଵଂ ଦଣ୍ଡଂ ଚିକ୍ଷେପାଗ୍ନୌ ଶିଖିଧ୍ଵଜଃ । ଗାଙ୍ଗଂ ପ୍ରଵାହମ୍ ଆଦୀର୍ଘଂ ଵଡଵାଗ୍ନାଵ୍ ଇଵାର୍ଣଵଃ
ଏଭଳି କହି, ଶିଖିଧ୍ୱଜ ତାଙ୍କର ବୈଷ୍ଣବ ଦଣ୍ଡକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯେପରି ଦୀର୍ଘ ଗଙ୍ଗା ପ୍ରବାହ ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଇଦିଏ।
ପ୍ରସଙ୍ଖ୍ଯାତାନ୍ଯ୍ ଅସଙ୍ଖ୍ଯାନି ଜନ୍ମାନୀଵ ତ୍ଵଯା ମଯା । ସଖି ମନ୍ତ୍ରପଦାନ୍ଯ୍ ଅଦ୍ଯ ଯାହି ନୋପକରୋଷି ମେ
ଅସଂଖ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରପଦ ଆମେ ଦୁହେଁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛୁ, ଯେପରି ଅନେକ ଜନ୍ମ ହୋଇଥାଏ, ବନ୍ଧୁ। ଏବେ ଯାଅ, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଆଉ କିଛି କାମର ନୁହଁ।
ମନ୍ତ୍ରାଟଵ୍ଯାଂ ଚିରଂ ଭ୍ରାନ୍ତଂ ଵିହୃତଂ କାର୍ଯଵର୍ତ୍ମସୁ । ଦୃଷ୍ଟାନି ଧର୍ମସ୍ଥାନାନି ଵିଶ୍ରାମ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଅଧୁନା ସଖି
ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ମନ୍ତ୍ରର ଜଙ୍ଗଲରେ ଭ୍ରମଣ କରିଛି, କର୍ତ୍ତବ୍ୟର ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିଛି; ଧର୍ମର ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଛି—ଏବେ, ବନ୍ଧୁ, ମୁଁ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛି।
ଇତ୍ଯ୍ ଅକ୍ଷମାଲାଂ ଜ୍ଵଲନେ ଚିକ୍ଷେପୋକ୍ତ୍ଵା ଶିଖିଧ୍ଵଜଃ । କଲ୍ପାନ୍ତାଗ୍ନାଵ୍ ଇଵ ଵ୍ଯୋମତାରାଲୀଂ ପଵନୋ ଽମଲାମ୍
ଏଭଳି କହି, ଶିଖିଧ୍ୱଜ ତାଙ୍କର ଅକ୍ଷମାଳାକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତର ଅଗ୍ନିରେ ପବନ ନିର୍ମଳ ତାରାମାଳାକୁ ଛିଟିଦେଇଥାଏ।
ମଯା ନରମୃଗେଣ ତ୍ଵଂ ଚିରଂ ଵନମୃଗଚ୍ଯୁତମ୍ । ଅବୋଧେନ ଧୃତଂ ଵୃତ୍ତ୍ଯା ଦଯଯେଵ ମୃଗାଜିନ
ହେ ଅକ୍ଷମାଳା, ମୁଁ ଏକ ମଣିଷ-ପଶୁ ଭଳି ଅଜ୍ଞାନରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତୁମକୁ ଧରିଥିଲି, ଯେପରି ଜଣେ ମଣିଷ ମୃଗକୁ ଦୟାକରି ମୃଗଚର୍ମ ରଖିଥାଏ।
ଇଦାନୀଂ ଗଚ୍ଛ ସଚ୍ଛାଯ ପନ୍ଥାନସ୍ ସନ୍ତୁ ତେ ଶିଵାଃ । ଵହ୍ନିନା ଵ୍ଯୋମତାଂ ଗଚ୍ଛ ସତାରଂ ଵ୍ଯୋମ ତେ ସମମ୍
ଏବେ ତୁମେ ତୁମର ସତ୍ୟ ଛାୟା ସହିତ ଯାଅ; ତୁମର ରାସ୍ତା ସୁଭ ହେଉ। ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଆକାଶକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ଏବଂ ତାରାସହିତ ଆକାଶ ତୁମ ସହିତ ରହୁ।
ଉନ୍ମୋଚ୍ଯାଙ୍ଗାତ୍ କରାଭ୍ଯାଂ ଚ ଧୃତ୍ଵା ଚର୍ମ ଜହାଵ୍ ଇତି । ନୃପୋ ଽଗ୍ନାଵ୍ ଅମ୍ବୁଦଂ ଵାତୋ ଦଵଵହ୍ନାଵ୍ ଇଵାଚଲାତ୍
ରାଜା ତାଙ୍କର ଶରୀରରୁ ଚର୍ମକୁ ଢିଲା କରି, ହାତରେ ଧରି, ଏହାକୁ ଛାଡିଦେଲେ । ଯେପରିକି ବାତାସ ଅଗ୍ନିରୁ ମେଘକୁ ହଟାଏ, କିମ୍ବା ଜଙ୍ଗଲ ଆଗୁନରେ ଅଗ୍ନି ପାହାଡ଼କୁ ଦହାଇଦିଏ, ସେପରି ।
ମଯା ଧୃତେନ ଭଵତା ତ୍ଵଯା ଵାରି ଧୃତଂ ମମ । ସାଧୋ କମଣ୍ଡଲୋ ସମ୍ଯକ୍କୃତେ ପ୍ରତିକୃତଂ କୃତମ୍
ମୁଁ ଯେପରି ଜଳ ଧରିଥିଲି, ସେଉଁପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ଜଳ ଧରିଛ । ହେ ସଜ୍ଜନ, କମଣ୍ଡଳୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର ହେଲା, ଯେଉଁ କାମ ହେବା ଥିଲା, ସେହି କାମ ସଫଳ ହେଲା ।
ସୌହୃଦସ୍ଯ ମନୋଜ୍ଞସ୍ଯ ସୌଜନ୍ଯସ୍ଯ ସ୍ଥିରସ୍ଯ ଚ । ସାଧୁତ୍ଵସ୍ଯ ଚ ସର୍ଵସ୍ଯ ତ୍ଵମ୍ ଏକଃ ପରମାସ୍ପଦମ୍
ସମସ୍ତ ମିତ୍ରତା, ଆକର୍ଷଣ, ଦୃଢ଼ ସଜ୍ଜନତା ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ତମତାର ଏକମାତ୍ର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ ତୁମେ ଅଟୁଟ ଅଛ ।
ଯେନୈଵ ଵହ୍ନିନା ଦେହଂ ସଂଶୋଧ୍ଯାଭ୍ଯାଗତୋ ଽସି ମାମ୍ । ତେନୈଵ ଗଚ୍ଛ ହେ ମିତ୍ର ପନ୍ଥାନସ୍ ସନ୍ତୁ ତେ ଶିଵାଃ
ଯେଉଁ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ତୁମ ଦେହକୁ ପବିତ୍ର କରି ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଛ, ଏହି ସେଇ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଯାଅ । ହେ ବନ୍ଧୁ, ତୁମର ପଥ ସଦା ଶୁଭ ହେଉ ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଶ୍ରୋତ୍ରିଯାଯୈଷ କମଣ୍ଡଲୁମ୍ ଅଦାତ୍ ତଦା । ଅଗ୍ନଯେ ମହତେ ଵାପି ଦାତଵ୍ଯଂ ସାଧୁ ଯଦ୍ ଭଵେତ୍
ଏହିପରି କହି, ସେ ଜଣେ ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କର କମଣ୍ଡଳୁ ଦେଲେ। ଯେଉଁ କିଛି ଭଲ, ତାହା ବଡ଼ ଅଗ୍ନିକୁ କିମ୍ବା ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ମୂର୍ଖସ୍ଯେଵ ମତିର୍ ଗୁପ୍ତେ ନିତ୍ଯମ୍ ଏଵ ଵସସ୍ଯ୍ ଅଧଃ । ଉଚିତା ତେ ଗତିଃ କେଵ ବୃସିକେ ଭସ୍ମତାଂ ଵ୍ରଜ
ଯେପରି ମୂର୍ଖଙ୍କର ମନ ସଦା ଲୁଚି ରହେ, ସେପରି ତୋର ଯଥାଯଥ ଗତି — ହେ କେବ, ହେ ଛଡ଼, ତୁ ଏବେ ଭସ୍ମ ହେଇଯା।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵାଦାଯ ବୃସିକାମ୍ ଅଗ୍ନାଵ୍ ଇନ୍ଧନଵୃଦ୍ଧିଦାମ୍ । ଶୁଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥମ୍ ଆସନାର୍ଥଂ ଚେତ୍ଯ୍ ଅଗ୍ନୌ ତତ୍ଯାଜ ଭାସୁରେ
ଏହିପରି କହି, ସେ ଛଡ଼ଟିକୁ ନେଇ, ଯାହା ଅଗ୍ନିରେ ଇନ୍ଧନ ବଢ଼ାଇଥିଲା, ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ଓ ବସିବା ପାଇଁ ଥିଲା ବୋଲି, ତାହାକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନିରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଯତ୍ ତ୍ଯାଜ୍ଯମ୍ ଅଚିରେଣୈଵ ତ୍ଯକ୍ତଵ୍ଯଂ କିଲ ତତ୍ ସତା । ଉପାଯଃ କ୍ରିଯତେ ସଦ୍ଭିର୍ ଉପାଦେଯେ ମତେ ସତି
ଯାହାକୁ ଶୀଘ୍ର ଛାଡ଼ିବା ଦରକାର, ଭଲ ଲୋକେ ତାହାକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ମନେ ହୁଏ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ଉପାୟ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ଶୀଘ୍ରମ୍ ଅଗ୍ନାଵ୍ ଇଦଂ ସର୍ଵଂ ଭାଣ୍ଡଜାଲଂ ତ୍ଯଜାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ । ଏକଵାରଂ ଦହନ୍ନ୍ ଅଗ୍ନିର୍ ଦାହ୍ଯଂ ଭଵତି ତୁଷ୍ଟଯେ
ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଏହି ସମସ୍ତ ଭାଣ୍ଡାଗୁଡିକୁ ଅଗ୍ନିରେ ପକେଇ ଫେଳିଦେଉଛି; ଏକଥର ଅଗ୍ନି ଜଳିଲେ, ଯେଉଁ ଜିନିଷ ପକାଯିବାକୁ ଥିଲା, ତାହା ଅଗ୍ନିର ସନ୍ତୋଷ ପାଇଁ ଉପାଦାନ ହେଇଯାଏ।
ସାଧୋ କ୍ରିଯୋପକରଣ ନିଷ୍କ୍ରିଯସ୍ ତ୍ଵାଂ ତ୍ଯଜାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ । ନ ଖେଦସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅତ୍ର କର୍ତଵ୍ଯୋ ଽନୁପଯୋଗ୍ଯଂ ବିଭର୍ତି କଃ
ହେ ସାଧୁ, କାମ କରିବା ଉପକରଣଗୁଡିକୁ ମୁଁ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି, ଏବେ ସେଗୁଡିକ ମୋ ପାଇଁ ଅପ୍ରୟୋଜନୀୟ; ଏଠାରେ କିଛି ଦୁଃଖ କରିବା ଦରକାର ନୁହେଁ—ଅପ୍ରୟୋଜନୀୟ ଜିନିଷ କିଏ ରଖିବ?
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଵାଞ୍ ଝଗିତି ଭୋଜନଭାଜନାଦ୍ଯଂ ସର୍ଵଂ ଜୁହାଵ ଵନଵାସଵିଲାସଯୋଗ୍ଯମ୍ । ତଦ୍ ଭାଣ୍ଡଜାଲମ୍ ଅନଲେ ସମମ୍ ଏଵ ରାଜା କଲ୍ପାନ୍ତତେଜସି ଜଗଜ୍ ଜ୍ଵଲତୀଵ କାଲଃ
ଏଭଳି କହି, ସେ ତୁରନ୍ତ ଖାଇବା ଭାଣ୍ଡା ଓ ଅନ୍ୟ ଅଟାଇଯିବା ଜିନିଷ, ଯେଉଁଗୁଡିକ ଜଙ୍ଗଲ ଜୀବନର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଉପଯୋଗୀ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିରେ ଦେଇଦେଲା; ଏହି ଭାଣ୍ଡାଗୁଡିକ ଅଗ୍ନିରେ ଏମିତି ଜଳିଲା, ଯେଉଁଠି କାଳ ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ସାରା ଜଗତକୁ ଗଳାଇ ଦେଉଥିବା ପରି ଲାଗିଲା।
ଅଥୋତ୍ଥାଯ ଦଦାହାସୌ ଶୁଷ୍କଂ ତତ୍ ପର୍ଣମନ୍ଦିରମ୍ । ଅଜ୍ଞେନ ସ୍ଵେନ ମନସା ଵୃଥା ସଙ୍କଲ୍ପ୍ଯକଲ୍ପିତମ୍
ତାପରେ, ଉଠି ସେ ଶୁଖି ଗୋପାଳ ଗୁଡ଼ିକୁ ଜଳାଇଦେଲା, ଯାହା ତାଙ୍କର ଅଜ୍ଞତା ମନ ଅପରିଗଣିତ ଭାବରେ କଳ୍ପନା କରି ତିଆରି କରିଥିଲା।
ଶିଷ୍ଟଂ ଯତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅଭଵତ୍ ତତ୍ର ତତ୍ ସ ଶିଖିଧ୍ଵଜଃ । ଅସଂରବ୍ଧମନା ମୌନୀ କ୍ରମେଣ ସମଯା ଧିଯା
ଯେଉଁଠି କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ଥିଲା, ସେଠି ଶିଖିଧ୍ୱଜ ଶାନ୍ତ ମନରେ ଏବଂ ନିରବତାରେ, ଧୀରେ ଧୀରେ ଏବଂ ବିଚାର କରି କାମ କରିଥିଲେ।
ଦଦାହ ଦୂରେ ଚିକ୍ଷେପ ତତ୍ଯାଜ ଚ ବଭଞ୍ଜ ଚ । ଭାଣ୍ଡଜାତଂ ସ୍ଵଵସନଭୋଜନାଦ୍ଯ୍ ଅପି ରୁଷ୍ଟଵତ୍
ସେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସାମଗ୍ରୀ, ନିଜ ପୋଷାକ ଓ ଖାଦ୍ୟ ସହିତ, ଜଣେ କ୍ରୁଧିତ ଲୋକ ଭଳି, ଜଳାଇଦେଲେ, ଦୂରକୁ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ, ଛାଡିଦେଲେ ଓ ଭଙ୍ଗିଦେଲେ।
ସ ବଭୂଵାଶ୍ରମସ୍ ତସ୍ଯ ଦଗ୍ଧନଷ୍ଟନିଜସ୍ଥିତିଃ । ଵୀରଭଦ୍ରବଲଧ୍ଵସ୍ତଦକ୍ଷଯଜ୍ଞାଶ୍ରମୋପମଃ
ତାଙ୍କର ନିଜ ସାମଗ୍ରୀ ଜଳିଗଲା ଓ ନଷ୍ଟ ହେଲାପରେ, ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରମ ଭୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଡକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଆଶ୍ରମ ଭଳି ଶୂନ୍ୟ ଓ ଉଜାଡ ହେଇଗଲା।
ଆଶ୍ରମାତ୍ ତେ ମୃଗଖଗାସ୍ ତ୍ଯକ୍ତରୋମନ୍ଥମ୍ ଉଦ୍ଯଯୁଃ । ସାଗ୍ନିଦାହାତ୍ ପୁରଵରାଦ୍ ଭୀତଭୀତା ଜନା ଇଵ
ସେ ଆଶ୍ରମରୁ ମୃଗ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ତାଙ୍କର ଚରାଗାହ ଛାଡି ଚାଲିଗଲେ, ଯେପରି ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିକାଣ୍ଡ ପରେ ଲୋକମାନେ ଭୟରେ ସହର ଛାଡି ଯାନ୍ତି।