ସଵୃକ୍ଷାଦିଵନଶ୍ଵଭ୍ରାଦ୍ ଵିପିନାଦ୍ ଅପି ଵାସନା । ପରିତ୍ଯକ୍ତା ମଯା ନୂନଂ ସର୍ଵତ୍ଯାଗସ୍ ସ୍ଥିତୋ ମମ
ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଆକାଂକ୍ଷା, ଯେପରିକି ଗଛ-ଗଛାଳି ଥିବା ଜଙ୍ଗଲ, ଗୁହା, ଏବଂ ଅଜଣା ଅଞ୍ଚଳ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ, ସବୁକୁ ଛାଡିଦେଇଛି। ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବସିଛି।
ଅଦ୍ରେସ୍ ତଟଵନଂ ଶ୍ଵଭ୍ରଂ ସଲିଲଂ ପାଦପାସ୍ ସ୍ଥଲମ୍ । ଇତ୍ଯାଦି ତଵ ନୋ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵତ୍ଯାଗଃ କଥଂ ତଵ
ପାହାଡ, ତାହାର ତଳସ୍ଥଳୀର ଜଙ୍ଗଲ, ଗୁହା, ପାଣି, ଗଛ ତଳର ଜମି—ଏହି ସବୁ ଯଦି ତୁମ ପାଖରେ ଅଛି, ତେବେ କିପରି କହିପାରିବ ଯେ ତୁମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ କରିଛ?
ତଵାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵାପରିତ୍ଯକ୍ତସ୍ ସର୍ଵସ୍ମାଦ୍ ଭାଗ ଉତ୍ତମଃ । ତଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ନିଶ୍ଶେଷଂ ପରାମ୍ ଆଯାସ୍ଯ୍ ଅଶୋକତାମ୍
ତୁମ ପାଖରେ ଏଉଁଠି ଏକ ଉତ୍ତମ ଅଂଶ ଅଛି, ଯାହାକୁ ତୁମେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଛାଡିନାହାଁ। ସେଠିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦୁଃଖହୀନ ଶାନ୍ତିକୁ ପାଇପାରିବ।
ଏତଚ୍ ଚେନ୍ ମମ ନୋ ସର୍ଵଂ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ସ୍ଵାଶ୍ରମୋ ମୁନେ । ଵାପୀସ୍ଥଲୋଟଜଯୁତସ୍ ତମ୍ ଏଵାଶୁ ତ୍ଯଜାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ଯଦି ଏହି ସବୁ କିଛି ମୋର ନୁହେଁ, ମୁନି, ତେବେ ମୋ ଆଶ୍ରମ—ଏଥିରେ ଅଛି କୁଆଁ, ଜମି, ଏବଂ ଝୋପଡ଼ି—ଏହାକୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ଛାଡିଦେବି।
ଇତି ରାମ ଵଦନ୍ନ୍ ଏଵ କୁମ୍ଭଵାକ୍ଯପ୍ରଚୋଦିତଃ । ନିମେଷଧ୍ଯାନମାତ୍ରେଣ ଵଶୀ ଵୀରଶ୍ ଶିଖିଧ୍ଵଜଃ
ଏହିପରି କହିବା ସମୟରେ, କୁମ୍ଭଙ୍କର ଉପଦେଶରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଓ ସାହସୀ ଶିଖିଧ୍ୱଜ ଏକ ଦୃଢ଼ ଧ୍ୟାନର ମଧ୍ୟରେ, କେବଳ ଏକ ଚକ୍ଷୁପାଟିରେ, ସବୁ କଥା ଅନୁଭବ କଲେ।
ପ୍ରମମାର୍ଜାଶ୍ରମାସ୍ଥାଂ ତାଂ ସଂଵିଦା ଶୁଦ୍ଧଯା ହୃଦି । ସ୍ଫୁରନ୍ତୀଂ ସ୍ଫୁରଣେନୈଵ ରଜୋରେଖାମ୍ ଇଵାନିଲଃ
ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ହୃଦୟରେ ଧରି, ସେ ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରମ ପ୍ରତି ଲାଗିଥିବା ମମତାକୁ, ଯେପରି ହଳକା ପବନ ଧୂଳିର ରେଖାକୁ ମିଟାଇଦେଉଛି, ସେପରି ସହଜରେ ଦୂର କରିଦେଲେ।
ସଵୃକ୍ଷୋଟଜଵୀରୁତ୍କାଦ୍ ଵାସନା ସ୍ଵାଶ୍ରମାଦ୍ ଅପି । ପରିତ୍ଯକ୍ତା ମଯା ନୂନଂ ସର୍ଵତ୍ଯାଗସ୍ ସ୍ଥିତୋ ମମ
ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଗଛ, ଛାଉଣି, ଲତା ଓ ଆପଣ ଆଶ୍ରମ ପ୍ରତି ମୋର ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛି; ଏବେ ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିରାଗରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ଵୃକ୍ଷୋ ଵାପୀ ସ୍ଥଲଂ ଗୁଲ୍ମ ଉଟଜଂ ଵ୍ରତତୀଵୃତିଃ । ଇତି କିଞ୍ଚିନ୍ ନ ତେ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵତ୍ଯାଗଃ କୁତସ୍ ତଵ
ଗଛ, କୁଆଁ, ଜମି, ଝାଡ଼ି, ଛାଉଣି, ବ୍ରତ ଅଥବା ଏପରି କିଛି ଯଦି ତୁମରେ ଅଛି, ତେବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିରାଗ କିପରି କହିପାରିବୁ?
ତଵାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯୋ ଽପରିତ୍ଯକ୍ତସ୍ ସର୍ଵସ୍ମାଦ୍ ଭାଗ ଉତ୍ତମଃ । ତଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ନିଶ୍ଶେଷଂ ପରାମ୍ ଆଯାସ୍ଯ୍ ଅଶୋକତାମ୍
ତୁମ ପାଖରେ ଏଉଁଠି ଏକ ଅନ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଅଂଶ ଅଛି, ଯାହାକୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଇନାହିଁ। ସେଠିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତ୍ୟାଗ କର, ଏବଂ ଶୋକରହିତ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେ।
ଏତଚ୍ ଚେନ୍ ମମ ନୋ ସର୍ଵଂ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ଭାଜନାଦି ମେ । ଚର୍ମକୁଟ୍ଯକ୍ଷସୂତ୍ରାଦି ତତ୍ ତାଵତ୍ ସନ୍ତ୍ଯଜାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ଯଦି ଏସବୁ କିଛି ମୋର ନୁହେଁ, ତେବେ ଏହି ସମସ୍ତ ପାତ୍ରପାନା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷ ମୋର କିପରି? ଚର୍ମର ଥଳି, ମାଳା, ତାନ୍ତି ଓ ଏପରି ସବୁକିଛିକୁ ମୁଁ ଏବେ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛି।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ସ ସମୁତ୍ତସ୍ଥାଵ୍ ଅଵିକ୍ଷୁବ୍ଧମନାଶ୍ ଶମୀ । ଵିଷ୍ଟରାଦ୍ ଅଵଦାତାତ୍ମା ଶୃଙ୍ଗାଦ୍ ଇଵ ଶରଦ୍ଘନଃ
ଏପରି କହି, ସେ ଶାନ୍ତ ମନେ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ନିଜ ଆସନରୁ ଉଠି, ତାଙ୍କର ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ଶରତ୍କାଳୀନ ମେଘ ଯେପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୁଏ, ସେପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
କୁମ୍ଭସ୍ ତ୍ଵ୍ ଆଲୋକଯନ୍ନ୍ ଏଵ ତତ୍କ୍ରିଯାଂ ସଂସ୍ଥିତସ୍ ସମାମ୍ । ଆସନେ ଲୋକକାର୍ଯେଷୁ ସ୍ଵେ ସ୍ଯନ୍ଦନ ଇଵାଂଶୁମାନ୍
କୁମ୍ଭ ମାତ୍ର ତାହା ଦେଖି, ନିଜ ଆସନରେ ଅଡ଼ିଗ ରହିଲେ। ସେ ଜଗତର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଥିଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ରଥରେ ରହି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।
ଯତ୍ କରୋତି କରୋତ୍ଵ୍ ଏତଦ୍ ଅସ୍ଯୈତତ୍ ପାଵନଂ ପରମ୍ । ଇତି ତୂଷ୍ଣୀଂ ସ୍ଥିତଃ କୁମ୍ଭଶ୍ ଶିଖିଧ୍ଵଜମ୍ ଅଵୈକ୍ଷତ
ସେ ଯେଉଁ କାମ କରୁଛନ୍ତି, ସେହି କାମ କରିବା ତାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପବିତ୍ରତା ବୋଲି ଭାବି, କୁମ୍ଭ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ଚୁପ୍ଚାପ ଉଭୟଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ ।
ଶିଖିଧ୍ଵଜସ୍ ତୁ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ଭାଣ୍ଡୋପସ୍କରମ୍ ଆଶ୍ରମାତ୍ । ଏକତ୍ରୈଵାନଯାମ୍ ଆସ ଭୁଵୋ ଵାର୍ଯ୍ ଅବ୍ଧିଭୂର୍ ଇଵ
ଶିଖିଧ୍ୱଜ ଆଶ୍ରମର ସମସ୍ତ ପାତ୍ରପାନ୍ଦି ଏକଠି କରି, ଏକ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଦେଲେ, ଯେପରି ଦୁଧସାଗର ଜଳକୁ ଭୂମିରେ ଆଣି ଦେଇଥାଏ ।
ତତ୍ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯେନ୍ଧନୈଶ୍ ଶୁଷ୍କୈର୍ ଜ୍ଵଲଯାମ୍ ଆସ ପାଵକମ୍ । କରସଞ୍ଚାରଵାନ୍ ଅର୍କସ୍ ସୂର୍ଯକାନ୍ତତଟଂ ଯଥା
ସେ ଶୁଖିଲା କାଠି ଲଗାଇ ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱାଳାଇଲେ, ତାଙ୍କର ହାତ ଚଳାଣ ଏପରି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ମଣିର ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଛୁଇଁଯାଏ ।
ଭାଣ୍ଡୋପସ୍କରଜାତଂ ତଦ୍ ଅଗ୍ନୌ ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ଵିଵେଶ ସଃ । ବୃସିକାଯାଂ ଜଗଦ୍ ଦଗ୍ଧୁଂ ମେରୁଶୃଙ୍ଗେ ଯଥା ରଵିଃ
ସେ ସମସ୍ତ ପାତ୍ରପାନ୍ଦି ଅଗ୍ନିକୁ ଛାଡ଼ିବା ପାଇଁ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକ ଘାସର ତଣିଆରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଜଳାଇଦେଇଥାଏ ।
ଏତାଵନ୍ତଂ ମଯା କାଲଂ ଵୃତୋ ଯତ୍ ତ୍ଵଂ ଵ୍ରତିପ୍ରିଯ । ଅଜାତବୁଦ୍ଧିଭେଦେନ ତେନୈଵାନୃଣ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତୁ ତେ
ଏତେ ସମୟ ଯାଏଁ, ଓ ବ୍ରତକୁ ପ୍ରିୟ କରୁଥିବା, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକାଗ୍ର ମନେ ରଖିଥିଲି। ଏହି ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ କୌଣସି ଋଣରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉ।
ଭ୍ରାନ୍ତୌ ତୁ ଵିନିଵର୍ତିନ୍ଯାଂ ନାଧୁନୋପକରୋଷି ମେ । ଦେଵପୁତ୍ରପ୍ରସାଦେନ ଦଣ୍ଡକାଷ୍ଠ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
କିନ୍ତୁ ବ୍ରମ ଦୂର ହୋଇଯିବା ପରେ, ଏବେ ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ କୌଣସି କାମ କରୁନାହାଁ। ଦେବଶିଶୁଙ୍କର କୃପାରେ, ବ୍ରତର ଦଣ୍ଡ, ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଵୈଣଵଂ ଦଣ୍ଡଂ ଚିକ୍ଷେପାଗ୍ନୌ ଶିଖିଧ୍ଵଜଃ । ଗାଙ୍ଗଂ ପ୍ରଵାହମ୍ ଆଦୀର୍ଘଂ ଵଡଵାଗ୍ନାଵ୍ ଇଵାର୍ଣଵଃ
ଏଭଳି କହି, ଶିଖିଧ୍ୱଜ ତାଙ୍କର ବୈଷ୍ଣବ ଦଣ୍ଡକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯେପରି ଦୀର୍ଘ ଗଙ୍ଗା ପ୍ରବାହ ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଇଦିଏ।
ପ୍ରସଙ୍ଖ୍ଯାତାନ୍ଯ୍ ଅସଙ୍ଖ୍ଯାନି ଜନ୍ମାନୀଵ ତ୍ଵଯା ମଯା । ସଖି ମନ୍ତ୍ରପଦାନ୍ଯ୍ ଅଦ୍ଯ ଯାହି ନୋପକରୋଷି ମେ
ଅସଂଖ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରପଦ ଆମେ ଦୁହେଁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛୁ, ଯେପରି ଅନେକ ଜନ୍ମ ହୋଇଥାଏ, ବନ୍ଧୁ। ଏବେ ଯାଅ, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଆଉ କିଛି କାମର ନୁହଁ।
ମନ୍ତ୍ରାଟଵ୍ଯାଂ ଚିରଂ ଭ୍ରାନ୍ତଂ ଵିହୃତଂ କାର୍ଯଵର୍ତ୍ମସୁ । ଦୃଷ୍ଟାନି ଧର୍ମସ୍ଥାନାନି ଵିଶ୍ରାମ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଅଧୁନା ସଖି
ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ମନ୍ତ୍ରର ଜଙ୍ଗଲରେ ଭ୍ରମଣ କରିଛି, କର୍ତ୍ତବ୍ୟର ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିଛି; ଧର୍ମର ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଛି—ଏବେ, ବନ୍ଧୁ, ମୁଁ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛି।
ଇତ୍ଯ୍ ଅକ୍ଷମାଲାଂ ଜ୍ଵଲନେ ଚିକ୍ଷେପୋକ୍ତ୍ଵା ଶିଖିଧ୍ଵଜଃ । କଲ୍ପାନ୍ତାଗ୍ନାଵ୍ ଇଵ ଵ୍ଯୋମତାରାଲୀଂ ପଵନୋ ଽମଲାମ୍
ଏଭଳି କହି, ଶିଖିଧ୍ୱଜ ତାଙ୍କର ଅକ୍ଷମାଳାକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତର ଅଗ୍ନିରେ ପବନ ନିର୍ମଳ ତାରାମାଳାକୁ ଛିଟିଦେଇଥାଏ।
ମଯା ନରମୃଗେଣ ତ୍ଵଂ ଚିରଂ ଵନମୃଗଚ୍ଯୁତମ୍ । ଅବୋଧେନ ଧୃତଂ ଵୃତ୍ତ୍ଯା ଦଯଯେଵ ମୃଗାଜିନ
ହେ ଅକ୍ଷମାଳା, ମୁଁ ଏକ ମଣିଷ-ପଶୁ ଭଳି ଅଜ୍ଞାନରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତୁମକୁ ଧରିଥିଲି, ଯେପରି ଜଣେ ମଣିଷ ମୃଗକୁ ଦୟାକରି ମୃଗଚର୍ମ ରଖିଥାଏ।
ଇଦାନୀଂ ଗଚ୍ଛ ସଚ୍ଛାଯ ପନ୍ଥାନସ୍ ସନ୍ତୁ ତେ ଶିଵାଃ । ଵହ୍ନିନା ଵ୍ଯୋମତାଂ ଗଚ୍ଛ ସତାରଂ ଵ୍ଯୋମ ତେ ସମମ୍
ଏବେ ତୁମେ ତୁମର ସତ୍ୟ ଛାୟା ସହିତ ଯାଅ; ତୁମର ରାସ୍ତା ସୁଭ ହେଉ। ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଆକାଶକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ଏବଂ ତାରାସହିତ ଆକାଶ ତୁମ ସହିତ ରହୁ।
ଉନ୍ମୋଚ୍ଯାଙ୍ଗାତ୍ କରାଭ୍ଯାଂ ଚ ଧୃତ୍ଵା ଚର୍ମ ଜହାଵ୍ ଇତି । ନୃପୋ ଽଗ୍ନାଵ୍ ଅମ୍ବୁଦଂ ଵାତୋ ଦଵଵହ୍ନାଵ୍ ଇଵାଚଲାତ୍
ରାଜା ତାଙ୍କର ଶରୀରରୁ ଚର୍ମକୁ ଢିଲା କରି, ହାତରେ ଧରି, ଏହାକୁ ଛାଡିଦେଲେ । ଯେପରିକି ବାତାସ ଅଗ୍ନିରୁ ମେଘକୁ ହଟାଏ, କିମ୍ବା ଜଙ୍ଗଲ ଆଗୁନରେ ଅଗ୍ନି ପାହାଡ଼କୁ ଦହାଇଦିଏ, ସେପରି ।
ମଯା ଧୃତେନ ଭଵତା ତ୍ଵଯା ଵାରି ଧୃତଂ ମମ । ସାଧୋ କମଣ୍ଡଲୋ ସମ୍ଯକ୍କୃତେ ପ୍ରତିକୃତଂ କୃତମ୍
ମୁଁ ଯେପରି ଜଳ ଧରିଥିଲି, ସେଉଁପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ଜଳ ଧରିଛ । ହେ ସଜ୍ଜନ, କମଣ୍ଡଳୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର ହେଲା, ଯେଉଁ କାମ ହେବା ଥିଲା, ସେହି କାମ ସଫଳ ହେଲା ।
ସୌହୃଦସ୍ଯ ମନୋଜ୍ଞସ୍ଯ ସୌଜନ୍ଯସ୍ଯ ସ୍ଥିରସ୍ଯ ଚ । ସାଧୁତ୍ଵସ୍ଯ ଚ ସର୍ଵସ୍ଯ ତ୍ଵମ୍ ଏକଃ ପରମାସ୍ପଦମ୍
ସମସ୍ତ ମିତ୍ରତା, ଆକର୍ଷଣ, ଦୃଢ଼ ସଜ୍ଜନତା ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ତମତାର ଏକମାତ୍ର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ ତୁମେ ଅଟୁଟ ଅଛ ।
ଯେନୈଵ ଵହ୍ନିନା ଦେହଂ ସଂଶୋଧ୍ଯାଭ୍ଯାଗତୋ ଽସି ମାମ୍ । ତେନୈଵ ଗଚ୍ଛ ହେ ମିତ୍ର ପନ୍ଥାନସ୍ ସନ୍ତୁ ତେ ଶିଵାଃ
ଯେଉଁ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ତୁମ ଦେହକୁ ପବିତ୍ର କରି ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଛ, ଏହି ସେଇ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଯାଅ । ହେ ବନ୍ଧୁ, ତୁମର ପଥ ସଦା ଶୁଭ ହେଉ ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଶ୍ରୋତ୍ରିଯାଯୈଷ କମଣ୍ଡଲୁମ୍ ଅଦାତ୍ ତଦା । ଅଗ୍ନଯେ ମହତେ ଵାପି ଦାତଵ୍ଯଂ ସାଧୁ ଯଦ୍ ଭଵେତ୍
ଏହିପରି କହି, ସେ ଜଣେ ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କର କମଣ୍ଡଳୁ ଦେଲେ। ଯେଉଁ କିଛି ଭଲ, ତାହା ବଡ଼ ଅଗ୍ନିକୁ କିମ୍ବା ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ମୂର୍ଖସ୍ଯେଵ ମତିର୍ ଗୁପ୍ତେ ନିତ୍ଯମ୍ ଏଵ ଵସସ୍ଯ୍ ଅଧଃ । ଉଚିତା ତେ ଗତିଃ କେଵ ବୃସିକେ ଭସ୍ମତାଂ ଵ୍ରଜ
ଯେପରି ମୂର୍ଖଙ୍କର ମନ ସଦା ଲୁଚି ରହେ, ସେପରି ତୋର ଯଥାଯଥ ଗତି — ହେ କେବ, ହେ ଛଡ଼, ତୁ ଏବେ ଭସ୍ମ ହେଇଯା।