ଗଜସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଆଶା ନିଗଡାନି ଵୈରୀ ମୋହୋ ନିଖାତଃ ପୁନର୍ ଉଗ୍ରବନ୍ଧଃ । ମହୀତଲଂ ଵିନ୍ଧ୍ଯ ଉଦନ୍ତ ଇତ୍ଥଂ ତ୍ଵଦୀଯ ଉକ୍ତଃ କୁରୁ ଯତ୍ କରୋଷି
ତୁମେ ହସ୍ତୀ, ଆଶା ହେଉଛି ଶୃଙ୍ଖଳ, ଶତ୍ରୁ ହେଉଛି ମୋହ, ଗର୍ତ୍ତ ହେଉଛି ଭୟଙ୍କର ବନ୍ଧନ, ମାଟି ହେଉଛି ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼—ଏଭଳି ତୁମ କଥା କୁହାଯାଇଛି। ଏବେ ଯାହା ଚାହଁ, କର।
ଯଦ୍ ଉକ୍ତଂ ନଯଶାଲିନ୍ଯା ତଯା ଵିଦିତଵେଦ୍ଯଯା । ତଦା ଚୂଡାଲଯା ଜ୍ଞାନଂ ତତ୍ କସ୍ମାନ୍ ନୋରରୀକୃତମ୍
ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ନୟବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ସବୁ ଜିଣିଷ ଜାଣିଥିବା ଚୂଡାଳା କହିଥିଲେ, ସେହି ସମୟରେ ସେଠିକି ଏହାକୁ କାହିଁକି ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇନଥିଲା?
ସା ହି ତତ୍ତ୍ଵଵିଦାଂ ମୁଖ୍ଯା ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଵକ୍ତି କରୋତି ଚ । ତତ୍ ସର୍ଵଂ ସତ୍ଯମ୍ ଏଵାଙ୍ଗ ତଦ୍ ଅନୁଷ୍ଠେଯମ୍ ଆଦରାତ୍
ସେ ତଥ୍ୟକୁ ଜାଣିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ । ସେ ଯାହା କହିଥାଏ କିମ୍ବା କରେ, ସେ ସବୁକିଛି ନିଶ୍ଚୟ ଠିକ୍ ହୁଏ, ଓ ପ୍ରିୟ, ଏହାକୁ ଆଦର ସହିତ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ ।
ଅଥ ଚେଦ୍ ଵଚନଂ ତସ୍ଯାସ୍ ତ୍ଵଯା ନାନୁଷ୍ଠିତଂ ନୃପ । ତତ୍ ସ ସର୍ଵପରିତ୍ଯାଗଃ କସ୍ମାନ୍ ନ ନିପୁଣୀକୃତଃ
ହେ ରାଜା, ଯଦି ତୁମେ ତାଙ୍କର କଥା ଅନୁସରଣ କରିନାହାଁ, ତେବେ ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ କାହିଁକି ସଠିକ୍ ଭାବେ କରାଯାଇନାହିଁ ?
ରାଜ୍ଯଂ ତ୍ଯକ୍ତଂ ଗୃହଂ ତ୍ଯକ୍ତଂ ଦେଶସ୍ ତ୍ଯକ୍ତସ୍ ତଥାଵିଧଃ । ଦାରାସ୍ ତ୍ଯକ୍ତାସ୍ ତଥାପ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗ ସର୍ଵତ୍ଯାଗୋ ନ କିଂ କୃତଃ
ରାଜ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଲ, ଘର ଛାଡ଼ିଦେଲ, ଦେଶ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଲ, ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀକୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଲୁ — ତଥାପି, ଓ ପ୍ରିୟ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ କାହିଁକି ହେଲା ନାହିଁ ?
ଧନଂ ଦାରା ଗୃହଂ ରାଜ୍ଯଂ ଭୂମିଶ୍ ଛତ୍ତ୍ରଂ ଚ ବାନ୍ଧଵାଃ । ଇତି ସର୍ଵଂ ନ ତେ ରାଜନ୍ ସର୍ଵତ୍ଯାଗୋ ଽତ୍ର କସ୍ ତଵ
ଧନ, ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ, ଘର, ରାଜ୍ୟ, ଜମି, ଛତା ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ — ଏହା ସବୁ ତୁମର ନୁହେଁ, ହେ ରାଜା; ତେବେ ଏଠାରେ ତୁମର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ କ'ଣ ?
ତଵାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵାପରିତ୍ଯକ୍ତସ୍ ସର୍ଵସ୍ମାଦ୍ ଭାଗ ଉତ୍ତମଃ । ତଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ନିଶ୍ଶେଷଂ ପରାମ୍ ଆଯାସ୍ଯ୍ ଅଶୋକତାମ୍
ତୁମ ପାଖରେ ଏଉଁଠି ଏକ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଂଶ ଅଛି, ଯାହାକୁ ତୁମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ିନାହାଁ। ସେଇ ଅଂଶକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତ୍ୟାଗ କରିଲେ, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦୁଃଖମୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବ।
ରାଜ୍ଯଂ ଚେନ୍ ମମ ନୋ ସର୍ଵଂ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ଵନମ୍ ଏଵ ମେ । ସାଲଵୃକ୍ଷାଦିଗୁଲ୍ମାଢ୍ଯଂ ତଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏତତ୍ ତ୍ଯଜାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ଯଦି ରାଜ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମୋର ନୁହେଁ, ତେବେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଙ୍ଗଲ ମୋର। ସାଳ ଗଛ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଝାଡ଼ି ଥିବା ଏହି ଅଞ୍ଚଳକୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଏବେ ତ୍ୟାଗ କରୁଛି।
ଇତି ରାମ ଵଦନ୍ନ୍ ଏଵ କୁମ୍ଭଵାକ୍ଯପ୍ରଚୋଦିତଃ । ନିମେଷାନ୍ତରମାତ୍ରେଣ ଵଶୀ ଵୀରଶ୍ ଶିଖିଧ୍ଵଜଃ
ଏଭଳି ରାମ କହୁଥିବାବେଳେ, କୁମ୍ଭଙ୍କର ଉତ୍ସାହ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ନିୟମିତ ଓ ଶୂର ଶିଖିଧ୍ୱଜ କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ—
ପ୍ରମମାର୍ଜ ଵନାସ୍ଥାଂ ତାଂ ହୃଦସ୍ ସୁଦୃଢନିଶ୍ଚଯଃ । ପ୍ରାଵୃଡ୍ଵାତସ୍ ତଟଗତାଂ ରଜୋରେଖାମ୍ ଇଵାତ୍ମନଃ
ମନରେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ନେଇ, ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହିବା ପ୍ରତି ଆସକ୍ତିକୁ ସଫା କରିଦେଲେ, ଯେପରି ଶରତ୍କାଳୀନ ପବନ ନଦୀକୂଳରେ ଧୁଳିରେ ଆଙ୍କା ରେଖାକୁ ମିଟାଇଦିଏ।
ସଵୃକ୍ଷାଦିଵନଶ୍ଵଭ୍ରାଦ୍ ଵିପିନାଦ୍ ଅପି ଵାସନା । ପରିତ୍ଯକ୍ତା ମଯା ନୂନଂ ସର୍ଵତ୍ଯାଗସ୍ ସ୍ଥିତୋ ମମ
ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଆକାଂକ୍ଷା, ଯେପରିକି ଗଛ-ଗଛାଳି ଥିବା ଜଙ୍ଗଲ, ଗୁହା, ଏବଂ ଅଜଣା ଅଞ୍ଚଳ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ, ସବୁକୁ ଛାଡିଦେଇଛି। ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବସିଛି।
ଅଦ୍ରେସ୍ ତଟଵନଂ ଶ୍ଵଭ୍ରଂ ସଲିଲଂ ପାଦପାସ୍ ସ୍ଥଲମ୍ । ଇତ୍ଯାଦି ତଵ ନୋ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵତ୍ଯାଗଃ କଥଂ ତଵ
ପାହାଡ, ତାହାର ତଳସ୍ଥଳୀର ଜଙ୍ଗଲ, ଗୁହା, ପାଣି, ଗଛ ତଳର ଜମି—ଏହି ସବୁ ଯଦି ତୁମ ପାଖରେ ଅଛି, ତେବେ କିପରି କହିପାରିବ ଯେ ତୁମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ କରିଛ?
ତଵାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵାପରିତ୍ଯକ୍ତସ୍ ସର୍ଵସ୍ମାଦ୍ ଭାଗ ଉତ୍ତମଃ । ତଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ନିଶ୍ଶେଷଂ ପରାମ୍ ଆଯାସ୍ଯ୍ ଅଶୋକତାମ୍
ତୁମ ପାଖରେ ଏଉଁଠି ଏକ ଉତ୍ତମ ଅଂଶ ଅଛି, ଯାହାକୁ ତୁମେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଛାଡିନାହାଁ। ସେଠିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦୁଃଖହୀନ ଶାନ୍ତିକୁ ପାଇପାରିବ।
ଏତଚ୍ ଚେନ୍ ମମ ନୋ ସର୍ଵଂ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ସ୍ଵାଶ୍ରମୋ ମୁନେ । ଵାପୀସ୍ଥଲୋଟଜଯୁତସ୍ ତମ୍ ଏଵାଶୁ ତ୍ଯଜାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ଯଦି ଏହି ସବୁ କିଛି ମୋର ନୁହେଁ, ମୁନି, ତେବେ ମୋ ଆଶ୍ରମ—ଏଥିରେ ଅଛି କୁଆଁ, ଜମି, ଏବଂ ଝୋପଡ଼ି—ଏହାକୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ଛାଡିଦେବି।
ଇତି ରାମ ଵଦନ୍ନ୍ ଏଵ କୁମ୍ଭଵାକ୍ଯପ୍ରଚୋଦିତଃ । ନିମେଷଧ୍ଯାନମାତ୍ରେଣ ଵଶୀ ଵୀରଶ୍ ଶିଖିଧ୍ଵଜଃ
ଏହିପରି କହିବା ସମୟରେ, କୁମ୍ଭଙ୍କର ଉପଦେଶରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଓ ସାହସୀ ଶିଖିଧ୍ୱଜ ଏକ ଦୃଢ଼ ଧ୍ୟାନର ମଧ୍ୟରେ, କେବଳ ଏକ ଚକ୍ଷୁପାଟିରେ, ସବୁ କଥା ଅନୁଭବ କଲେ।
ପ୍ରମମାର୍ଜାଶ୍ରମାସ୍ଥାଂ ତାଂ ସଂଵିଦା ଶୁଦ୍ଧଯା ହୃଦି । ସ୍ଫୁରନ୍ତୀଂ ସ୍ଫୁରଣେନୈଵ ରଜୋରେଖାମ୍ ଇଵାନିଲଃ
ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ହୃଦୟରେ ଧରି, ସେ ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରମ ପ୍ରତି ଲାଗିଥିବା ମମତାକୁ, ଯେପରି ହଳକା ପବନ ଧୂଳିର ରେଖାକୁ ମିଟାଇଦେଉଛି, ସେପରି ସହଜରେ ଦୂର କରିଦେଲେ।
ସଵୃକ୍ଷୋଟଜଵୀରୁତ୍କାଦ୍ ଵାସନା ସ୍ଵାଶ୍ରମାଦ୍ ଅପି । ପରିତ୍ଯକ୍ତା ମଯା ନୂନଂ ସର୍ଵତ୍ଯାଗସ୍ ସ୍ଥିତୋ ମମ
ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଗଛ, ଛାଉଣି, ଲତା ଓ ଆପଣ ଆଶ୍ରମ ପ୍ରତି ମୋର ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛି; ଏବେ ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିରାଗରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ଵୃକ୍ଷୋ ଵାପୀ ସ୍ଥଲଂ ଗୁଲ୍ମ ଉଟଜଂ ଵ୍ରତତୀଵୃତିଃ । ଇତି କିଞ୍ଚିନ୍ ନ ତେ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵତ୍ଯାଗଃ କୁତସ୍ ତଵ
ଗଛ, କୁଆଁ, ଜମି, ଝାଡ଼ି, ଛାଉଣି, ବ୍ରତ ଅଥବା ଏପରି କିଛି ଯଦି ତୁମରେ ଅଛି, ତେବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିରାଗ କିପରି କହିପାରିବୁ?
ତଵାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯୋ ଽପରିତ୍ଯକ୍ତସ୍ ସର୍ଵସ୍ମାଦ୍ ଭାଗ ଉତ୍ତମଃ । ତଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ନିଶ୍ଶେଷଂ ପରାମ୍ ଆଯାସ୍ଯ୍ ଅଶୋକତାମ୍
ତୁମ ପାଖରେ ଏଉଁଠି ଏକ ଅନ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଅଂଶ ଅଛି, ଯାହାକୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଇନାହିଁ। ସେଠିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତ୍ୟାଗ କର, ଏବଂ ଶୋକରହିତ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେ।
ଏତଚ୍ ଚେନ୍ ମମ ନୋ ସର୍ଵଂ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ଭାଜନାଦି ମେ । ଚର୍ମକୁଟ୍ଯକ୍ଷସୂତ୍ରାଦି ତତ୍ ତାଵତ୍ ସନ୍ତ୍ଯଜାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ଯଦି ଏସବୁ କିଛି ମୋର ନୁହେଁ, ତେବେ ଏହି ସମସ୍ତ ପାତ୍ରପାନା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷ ମୋର କିପରି? ଚର୍ମର ଥଳି, ମାଳା, ତାନ୍ତି ଓ ଏପରି ସବୁକିଛିକୁ ମୁଁ ଏବେ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛି।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ସ ସମୁତ୍ତସ୍ଥାଵ୍ ଅଵିକ୍ଷୁବ୍ଧମନାଶ୍ ଶମୀ । ଵିଷ୍ଟରାଦ୍ ଅଵଦାତାତ୍ମା ଶୃଙ୍ଗାଦ୍ ଇଵ ଶରଦ୍ଘନଃ
ଏପରି କହି, ସେ ଶାନ୍ତ ମନେ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ନିଜ ଆସନରୁ ଉଠି, ତାଙ୍କର ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ଶରତ୍କାଳୀନ ମେଘ ଯେପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୁଏ, ସେପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
କୁମ୍ଭସ୍ ତ୍ଵ୍ ଆଲୋକଯନ୍ନ୍ ଏଵ ତତ୍କ୍ରିଯାଂ ସଂସ୍ଥିତସ୍ ସମାମ୍ । ଆସନେ ଲୋକକାର୍ଯେଷୁ ସ୍ଵେ ସ୍ଯନ୍ଦନ ଇଵାଂଶୁମାନ୍
କୁମ୍ଭ ମାତ୍ର ତାହା ଦେଖି, ନିଜ ଆସନରେ ଅଡ଼ିଗ ରହିଲେ। ସେ ଜଗତର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଥିଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ରଥରେ ରହି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।
ଯତ୍ କରୋତି କରୋତ୍ଵ୍ ଏତଦ୍ ଅସ୍ଯୈତତ୍ ପାଵନଂ ପରମ୍ । ଇତି ତୂଷ୍ଣୀଂ ସ୍ଥିତଃ କୁମ୍ଭଶ୍ ଶିଖିଧ୍ଵଜମ୍ ଅଵୈକ୍ଷତ
ସେ ଯେଉଁ କାମ କରୁଛନ୍ତି, ସେହି କାମ କରିବା ତାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପବିତ୍ରତା ବୋଲି ଭାବି, କୁମ୍ଭ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ଚୁପ୍ଚାପ ଉଭୟଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ ।
ଶିଖିଧ୍ଵଜସ୍ ତୁ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ଭାଣ୍ଡୋପସ୍କରମ୍ ଆଶ୍ରମାତ୍ । ଏକତ୍ରୈଵାନଯାମ୍ ଆସ ଭୁଵୋ ଵାର୍ଯ୍ ଅବ୍ଧିଭୂର୍ ଇଵ
ଶିଖିଧ୍ୱଜ ଆଶ୍ରମର ସମସ୍ତ ପାତ୍ରପାନ୍ଦି ଏକଠି କରି, ଏକ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଦେଲେ, ଯେପରି ଦୁଧସାଗର ଜଳକୁ ଭୂମିରେ ଆଣି ଦେଇଥାଏ ।
ତତ୍ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯେନ୍ଧନୈଶ୍ ଶୁଷ୍କୈର୍ ଜ୍ଵଲଯାମ୍ ଆସ ପାଵକମ୍ । କରସଞ୍ଚାରଵାନ୍ ଅର୍କସ୍ ସୂର୍ଯକାନ୍ତତଟଂ ଯଥା
ସେ ଶୁଖିଲା କାଠି ଲଗାଇ ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱାଳାଇଲେ, ତାଙ୍କର ହାତ ଚଳାଣ ଏପରି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ମଣିର ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଛୁଇଁଯାଏ ।
ଭାଣ୍ଡୋପସ୍କରଜାତଂ ତଦ୍ ଅଗ୍ନୌ ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ଵିଵେଶ ସଃ । ବୃସିକାଯାଂ ଜଗଦ୍ ଦଗ୍ଧୁଂ ମେରୁଶୃଙ୍ଗେ ଯଥା ରଵିଃ
ସେ ସମସ୍ତ ପାତ୍ରପାନ୍ଦି ଅଗ୍ନିକୁ ଛାଡ଼ିବା ପାଇଁ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକ ଘାସର ତଣିଆରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଜଳାଇଦେଇଥାଏ ।
ଏତାଵନ୍ତଂ ମଯା କାଲଂ ଵୃତୋ ଯତ୍ ତ୍ଵଂ ଵ୍ରତିପ୍ରିଯ । ଅଜାତବୁଦ୍ଧିଭେଦେନ ତେନୈଵାନୃଣ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତୁ ତେ
ଏତେ ସମୟ ଯାଏଁ, ଓ ବ୍ରତକୁ ପ୍ରିୟ କରୁଥିବା, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକାଗ୍ର ମନେ ରଖିଥିଲି। ଏହି ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ କୌଣସି ଋଣରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉ।
ଭ୍ରାନ୍ତୌ ତୁ ଵିନିଵର୍ତିନ୍ଯାଂ ନାଧୁନୋପକରୋଷି ମେ । ଦେଵପୁତ୍ରପ୍ରସାଦେନ ଦଣ୍ଡକାଷ୍ଠ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
କିନ୍ତୁ ବ୍ରମ ଦୂର ହୋଇଯିବା ପରେ, ଏବେ ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ କୌଣସି କାମ କରୁନାହାଁ। ଦେବଶିଶୁଙ୍କର କୃପାରେ, ବ୍ରତର ଦଣ୍ଡ, ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଵୈଣଵଂ ଦଣ୍ଡଂ ଚିକ୍ଷେପାଗ୍ନୌ ଶିଖିଧ୍ଵଜଃ । ଗାଙ୍ଗଂ ପ୍ରଵାହମ୍ ଆଦୀର୍ଘଂ ଵଡଵାଗ୍ନାଵ୍ ଇଵାର୍ଣଵଃ
ଏଭଳି କହି, ଶିଖିଧ୍ୱଜ ତାଙ୍କର ବୈଷ୍ଣବ ଦଣ୍ଡକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯେପରି ଦୀର୍ଘ ଗଙ୍ଗା ପ୍ରବାହ ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଇଦିଏ।
ପ୍ରସଙ୍ଖ୍ଯାତାନ୍ଯ୍ ଅସଙ୍ଖ୍ଯାନି ଜନ୍ମାନୀଵ ତ୍ଵଯା ମଯା । ସଖି ମନ୍ତ୍ରପଦାନ୍ଯ୍ ଅଦ୍ଯ ଯାହି ନୋପକରୋଷି ମେ
ଅସଂଖ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରପଦ ଆମେ ଦୁହେଁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛୁ, ଯେପରି ଅନେକ ଜନ୍ମ ହୋଇଥାଏ, ବନ୍ଧୁ। ଏବେ ଯାଅ, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଆଉ କିଛି କାମର ନୁହଁ।