ଯଦା ଵିଵେକୀ ପୁରୁଷୋ ଭୋଗାନ୍ ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯ ତିଷ୍ଠତି । ତଦା ପଲାଯତେ ଽଜ୍ଞାନଂ ଛିନ୍ନଵୃକ୍ଷପିଶାଚଵତ୍
ଯେତେବେଳେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଛାଡ଼ି ଦୃଢ଼ ରହେ, ସେତେବେଳେ ଅଜ୍ଞାନ ଛେଦିତ ଗଛରୁ ଭୟଭୀତ ପିଶାଚ ଭଳି ପଳାଇଯାଏ।
ଭୋଗୌଘେ ନୂନମ୍ ଉନ୍ମୁକ୍ତେ ପତତ୍ଯ୍ ଅଜ୍ଞାନମ୍ ଅସ୍ଥିତି । ପାଦପେ କ୍ରକଚଚ୍ଛିନ୍ନେ କୁଲାଯସ୍ ତଦ୍ଗତୋ ଯଥା
ନିଶ୍ଚୟ, ଯେତେବେଳେ ଭୋଗର ଝରଣା ଦୂରେ ହଟିଯାଏ, ତେବେ ଅଜ୍ଞାନ ଖସିପଡ଼େ, ଯେପରି ଗଛ କାଟିଦିଆଯିବା ପରେ ତାହାରେ ଥିବା ପକ୍ଷୀ ଘଉଁଡ଼ି ଖସିଯାଏ।
ଯଦା ଵନଂ ପ୍ରଯାତସ୍ ତ୍ଵଂ ତଦାଜ୍ଞାନଂ କ୍ଷତଂ ତ୍ଵଯା । ପତିତଂ ସନ୍ ନ ଵିହତଂ ମନସ୍ତ୍ଯାଗମହାସିନା
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲା, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଅଜ୍ଞାନକୁ ଆଘାତ କଲା; ଏହା ଖସିପଡ଼ିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମନର ବିରାଗର ମହା ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହୋଇନଥିଲା।
ତେନ ଭୂଯସ୍ ସମୁତ୍ଥାଯ ସ୍ମୃତ୍ଵା ପରିଭଵଃ କୃତଃ । ତପଃପ୍ରପଞ୍ଚଖାତେ ଽସ୍ମିନ୍ ଗହନେ ତ୍ଵଂ ନିଯୋଜିତଃ
ସେହିଯୋଗୁଁ, ଅଜ୍ଞାନ ପୁଣି ଉଠି ଅପମାନ ସ୍ମରଣ କରି, ତୁମକୁ ଏହି ତପସ୍ୟାର ଘନ ଜଙ୍ଗଲରେ ବ୍ୟସ୍ତ କରିଦେଲା।
ତଦୈଵାଘାତଯିଷ୍ଯସ୍ ତ୍ଵଂ ଯଦ୍ଯ୍ ଅଜ୍ଞାନଂ ଯଦା ପତତ୍ । ରାଜ୍ଯତ୍ଯାଗଵିଧୌ ତତ୍ ତ୍ଵାଂ ନାହନିଷ୍ଯତ୍ କ୍ଷଯଂ ଗତମ୍
ସେଇ ସମୟରେ ଯଦି ତୁମେ ଅଜ୍ଞାନକୁ ନଶ୍ୱ କରିଦେଇଥାନ୍ତ, ତେବେ ରାଜ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବାବେଳେ ସେ ଅଜ୍ଞାନ, ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ନଶ୍ୱ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ତୁମକୁ କୌଣସି କ୍ଷତି କରିପାରିନଥାନ୍ତା ।
ଯତ୍ ଖାତଵଲଯସ୍ ତେନ ଵୈରିଣା ହସ୍ତିନଃ କୃତଃ । ତତ୍ ତପୋଦୁଃଖମ୍ ଅତୁଲମ୍ ଅଜ୍ଞାନେନ ତଵାର୍ପିତମ୍
ଅଜ୍ଞାନ ନାମକ ଶତ୍ରୁ ତୁମକୁ ଯେଉଁ ତପସ୍ୟାର ଦୁଃଖ ଦେଇଥିଲା, ଗଜର ଖାଦର ମାଧ୍ୟମରେ ଯେପରି ହାତୀକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଆଯାଏ, ସେ ଦୁଃଖ ଅପୂର୍ବ ଏବଂ ତୁମ ଉପରେ ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଆରୋପିତ ହୋଇଥିଲା ।
ଯାଂ ତସ୍ଯ ରାଜସାମଗ୍ରୀଂ ଗଜାରେର୍ ଆହରନ୍ ନୃପଃ । ସା ତ୍ଵଦଜ୍ଞାନନୃପତେଶ୍ ଚିତ୍ତଭୂତିର୍ ଵିସାରିଣୀ
ଯେ ରାଜା ଗଜର ଖାଦରୁ ରାଜସ୍ୱ ଆଣିଥିଲେ, ସେଟି ତୁମ ଅଜ୍ଞାନର ରାଜାଙ୍କ ମନର ପ୍ରଭାବ ଥିଲା, ଯାହା ବାହାରକୁ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଥିଲା ।
ତ୍ଵଂ ଗଜେନ୍ଦ୍ରସ୍ ତପଃଖାତେ ଦୀର୍ଘେ ଵନଗତୋ ଽପି ସନ୍ । ଅଜ୍ଞାନଵୈରିଣା ତେନ ନିକ୍ଷିପ୍ତସ୍ ତରସାଚିତି
ତୁମେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଅରଣ୍ୟରେ ତପସ୍ୟାର ଖାଦରେ ଥିଲେ, ହାତୀର ମାନେ ପରି, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ତୁମକୁ ଜୋରଦରି ଭାବେ ଅଜ୍ଞାନ ନାମକ ଶତ୍ରୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲା ।
ଯତ୍ ଖାତଵଲଯୋ ବାଲଲତାଭିର୍ ଅଵଗୁଣ୍ଠିତଃ । ଆଵୃତଂ ତତ୍ ତପୋଦୁଃଖମ୍ ଈଷତ୍ସଜ୍ଜନଵୃତ୍ତିଭିଃ
ଯେଉଁ ସଂଯମର କଷ୍ଟ ଶିଶୁବୟସର କୋମଳ ଲତାମାନେ ଢାକି ରଖିଥିଲେ, ସେହି କଷ୍ଟ କେବଳ ଭଲ ଲୋକମାନଙ୍କର ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ଅଳ୍ପ ଅଂଶରେ ଢାକାଯାଇଥିଲା।
ଇତ୍ଯ୍ ଅଦ୍ଯାପି ତପଃଖାତେ ଦୁଃଖେ ହ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ସୁଦାରୁଣେ । ସ୍ଥିତୋ ଽସି ପାତାଲତଲେ ନୃପ ବଦ୍ଧୋ ଯଥା ବଡିଃ
ଏହିପରି, ଏଠାରେ ତୁମେ ଏଉଁ ଦୁଃଖର ସଂଯମ ଗର୍ତ୍ତରେ, ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ କଷ୍ଟରେ, ରାଜା, ପାତାଳ ତଳରେ ଏକ ମାଛ ଯେପରି ବନ୍ଧାଯାଇଥାଏ, ସେପରି ଅଟୁଟ ରହିଛ।
ଗଜସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଆଶା ନିଗଡାନି ଵୈରୀ ମୋହୋ ନିଖାତଃ ପୁନର୍ ଉଗ୍ରବନ୍ଧଃ । ମହୀତଲଂ ଵିନ୍ଧ୍ଯ ଉଦନ୍ତ ଇତ୍ଥଂ ତ୍ଵଦୀଯ ଉକ୍ତଃ କୁରୁ ଯତ୍ କରୋଷି
ତୁମେ ହସ୍ତୀ, ଆଶା ହେଉଛି ଶୃଙ୍ଖଳ, ଶତ୍ରୁ ହେଉଛି ମୋହ, ଗର୍ତ୍ତ ହେଉଛି ଭୟଙ୍କର ବନ୍ଧନ, ମାଟି ହେଉଛି ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼—ଏଭଳି ତୁମ କଥା କୁହାଯାଇଛି। ଏବେ ଯାହା ଚାହଁ, କର।
ଯଦ୍ ଉକ୍ତଂ ନଯଶାଲିନ୍ଯା ତଯା ଵିଦିତଵେଦ୍ଯଯା । ତଦା ଚୂଡାଲଯା ଜ୍ଞାନଂ ତତ୍ କସ୍ମାନ୍ ନୋରରୀକୃତମ୍
ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ନୟବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ସବୁ ଜିଣିଷ ଜାଣିଥିବା ଚୂଡାଳା କହିଥିଲେ, ସେହି ସମୟରେ ସେଠିକି ଏହାକୁ କାହିଁକି ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇନଥିଲା?
ସା ହି ତତ୍ତ୍ଵଵିଦାଂ ମୁଖ୍ଯା ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଵକ୍ତି କରୋତି ଚ । ତତ୍ ସର୍ଵଂ ସତ୍ଯମ୍ ଏଵାଙ୍ଗ ତଦ୍ ଅନୁଷ୍ଠେଯମ୍ ଆଦରାତ୍
ସେ ତଥ୍ୟକୁ ଜାଣିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ । ସେ ଯାହା କହିଥାଏ କିମ୍ବା କରେ, ସେ ସବୁକିଛି ନିଶ୍ଚୟ ଠିକ୍ ହୁଏ, ଓ ପ୍ରିୟ, ଏହାକୁ ଆଦର ସହିତ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ ।
ଅଥ ଚେଦ୍ ଵଚନଂ ତସ୍ଯାସ୍ ତ୍ଵଯା ନାନୁଷ୍ଠିତଂ ନୃପ । ତତ୍ ସ ସର୍ଵପରିତ୍ଯାଗଃ କସ୍ମାନ୍ ନ ନିପୁଣୀକୃତଃ
ହେ ରାଜା, ଯଦି ତୁମେ ତାଙ୍କର କଥା ଅନୁସରଣ କରିନାହାଁ, ତେବେ ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ କାହିଁକି ସଠିକ୍ ଭାବେ କରାଯାଇନାହିଁ ?
ରାଜ୍ଯଂ ତ୍ଯକ୍ତଂ ଗୃହଂ ତ୍ଯକ୍ତଂ ଦେଶସ୍ ତ୍ଯକ୍ତସ୍ ତଥାଵିଧଃ । ଦାରାସ୍ ତ୍ଯକ୍ତାସ୍ ତଥାପ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗ ସର୍ଵତ୍ଯାଗୋ ନ କିଂ କୃତଃ
ରାଜ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଲ, ଘର ଛାଡ଼ିଦେଲ, ଦେଶ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଲ, ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀକୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଲୁ — ତଥାପି, ଓ ପ୍ରିୟ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ କାହିଁକି ହେଲା ନାହିଁ ?
ଧନଂ ଦାରା ଗୃହଂ ରାଜ୍ଯଂ ଭୂମିଶ୍ ଛତ୍ତ୍ରଂ ଚ ବାନ୍ଧଵାଃ । ଇତି ସର୍ଵଂ ନ ତେ ରାଜନ୍ ସର୍ଵତ୍ଯାଗୋ ଽତ୍ର କସ୍ ତଵ
ଧନ, ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ, ଘର, ରାଜ୍ୟ, ଜମି, ଛତା ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ — ଏହା ସବୁ ତୁମର ନୁହେଁ, ହେ ରାଜା; ତେବେ ଏଠାରେ ତୁମର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ କ'ଣ ?
ତଵାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵାପରିତ୍ଯକ୍ତସ୍ ସର୍ଵସ୍ମାଦ୍ ଭାଗ ଉତ୍ତମଃ । ତଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ନିଶ୍ଶେଷଂ ପରାମ୍ ଆଯାସ୍ଯ୍ ଅଶୋକତାମ୍
ତୁମ ପାଖରେ ଏଉଁଠି ଏକ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଂଶ ଅଛି, ଯାହାକୁ ତୁମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ିନାହାଁ। ସେଇ ଅଂଶକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତ୍ୟାଗ କରିଲେ, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦୁଃଖମୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବ।
ରାଜ୍ଯଂ ଚେନ୍ ମମ ନୋ ସର୍ଵଂ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ଵନମ୍ ଏଵ ମେ । ସାଲଵୃକ୍ଷାଦିଗୁଲ୍ମାଢ୍ଯଂ ତଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏତତ୍ ତ୍ଯଜାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ଯଦି ରାଜ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମୋର ନୁହେଁ, ତେବେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଙ୍ଗଲ ମୋର। ସାଳ ଗଛ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଝାଡ଼ି ଥିବା ଏହି ଅଞ୍ଚଳକୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଏବେ ତ୍ୟାଗ କରୁଛି।
ଇତି ରାମ ଵଦନ୍ନ୍ ଏଵ କୁମ୍ଭଵାକ୍ଯପ୍ରଚୋଦିତଃ । ନିମେଷାନ୍ତରମାତ୍ରେଣ ଵଶୀ ଵୀରଶ୍ ଶିଖିଧ୍ଵଜଃ
ଏଭଳି ରାମ କହୁଥିବାବେଳେ, କୁମ୍ଭଙ୍କର ଉତ୍ସାହ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ନିୟମିତ ଓ ଶୂର ଶିଖିଧ୍ୱଜ କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ—
ପ୍ରମମାର୍ଜ ଵନାସ୍ଥାଂ ତାଂ ହୃଦସ୍ ସୁଦୃଢନିଶ୍ଚଯଃ । ପ୍ରାଵୃଡ୍ଵାତସ୍ ତଟଗତାଂ ରଜୋରେଖାମ୍ ଇଵାତ୍ମନଃ
ମନରେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ନେଇ, ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହିବା ପ୍ରତି ଆସକ୍ତିକୁ ସଫା କରିଦେଲେ, ଯେପରି ଶରତ୍କାଳୀନ ପବନ ନଦୀକୂଳରେ ଧୁଳିରେ ଆଙ୍କା ରେଖାକୁ ମିଟାଇଦିଏ।
ସଵୃକ୍ଷାଦିଵନଶ୍ଵଭ୍ରାଦ୍ ଵିପିନାଦ୍ ଅପି ଵାସନା । ପରିତ୍ଯକ୍ତା ମଯା ନୂନଂ ସର୍ଵତ୍ଯାଗସ୍ ସ୍ଥିତୋ ମମ
ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଆକାଂକ୍ଷା, ଯେପରିକି ଗଛ-ଗଛାଳି ଥିବା ଜଙ୍ଗଲ, ଗୁହା, ଏବଂ ଅଜଣା ଅଞ୍ଚଳ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ, ସବୁକୁ ଛାଡିଦେଇଛି। ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବସିଛି।
ଅଦ୍ରେସ୍ ତଟଵନଂ ଶ୍ଵଭ୍ରଂ ସଲିଲଂ ପାଦପାସ୍ ସ୍ଥଲମ୍ । ଇତ୍ଯାଦି ତଵ ନୋ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵତ୍ଯାଗଃ କଥଂ ତଵ
ପାହାଡ, ତାହାର ତଳସ୍ଥଳୀର ଜଙ୍ଗଲ, ଗୁହା, ପାଣି, ଗଛ ତଳର ଜମି—ଏହି ସବୁ ଯଦି ତୁମ ପାଖରେ ଅଛି, ତେବେ କିପରି କହିପାରିବ ଯେ ତୁମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ କରିଛ?
ତଵାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵାପରିତ୍ଯକ୍ତସ୍ ସର୍ଵସ୍ମାଦ୍ ଭାଗ ଉତ୍ତମଃ । ତଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ନିଶ୍ଶେଷଂ ପରାମ୍ ଆଯାସ୍ଯ୍ ଅଶୋକତାମ୍
ତୁମ ପାଖରେ ଏଉଁଠି ଏକ ଉତ୍ତମ ଅଂଶ ଅଛି, ଯାହାକୁ ତୁମେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଛାଡିନାହାଁ। ସେଠିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦୁଃଖହୀନ ଶାନ୍ତିକୁ ପାଇପାରିବ।
ଏତଚ୍ ଚେନ୍ ମମ ନୋ ସର୍ଵଂ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ସ୍ଵାଶ୍ରମୋ ମୁନେ । ଵାପୀସ୍ଥଲୋଟଜଯୁତସ୍ ତମ୍ ଏଵାଶୁ ତ୍ଯଜାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ଯଦି ଏହି ସବୁ କିଛି ମୋର ନୁହେଁ, ମୁନି, ତେବେ ମୋ ଆଶ୍ରମ—ଏଥିରେ ଅଛି କୁଆଁ, ଜମି, ଏବଂ ଝୋପଡ଼ି—ଏହାକୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ଛାଡିଦେବି।
ଇତି ରାମ ଵଦନ୍ନ୍ ଏଵ କୁମ୍ଭଵାକ୍ଯପ୍ରଚୋଦିତଃ । ନିମେଷଧ୍ଯାନମାତ୍ରେଣ ଵଶୀ ଵୀରଶ୍ ଶିଖିଧ୍ଵଜଃ
ଏହିପରି କହିବା ସମୟରେ, କୁମ୍ଭଙ୍କର ଉପଦେଶରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଓ ସାହସୀ ଶିଖିଧ୍ୱଜ ଏକ ଦୃଢ଼ ଧ୍ୟାନର ମଧ୍ୟରେ, କେବଳ ଏକ ଚକ୍ଷୁପାଟିରେ, ସବୁ କଥା ଅନୁଭବ କଲେ।
ପ୍ରମମାର୍ଜାଶ୍ରମାସ୍ଥାଂ ତାଂ ସଂଵିଦା ଶୁଦ୍ଧଯା ହୃଦି । ସ୍ଫୁରନ୍ତୀଂ ସ୍ଫୁରଣେନୈଵ ରଜୋରେଖାମ୍ ଇଵାନିଲଃ
ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ହୃଦୟରେ ଧରି, ସେ ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରମ ପ୍ରତି ଲାଗିଥିବା ମମତାକୁ, ଯେପରି ହଳକା ପବନ ଧୂଳିର ରେଖାକୁ ମିଟାଇଦେଉଛି, ସେପରି ସହଜରେ ଦୂର କରିଦେଲେ।
ସଵୃକ୍ଷୋଟଜଵୀରୁତ୍କାଦ୍ ଵାସନା ସ୍ଵାଶ୍ରମାଦ୍ ଅପି । ପରିତ୍ଯକ୍ତା ମଯା ନୂନଂ ସର୍ଵତ୍ଯାଗସ୍ ସ୍ଥିତୋ ମମ
ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଗଛ, ଛାଉଣି, ଲତା ଓ ଆପଣ ଆଶ୍ରମ ପ୍ରତି ମୋର ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛି; ଏବେ ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିରାଗରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ଵୃକ୍ଷୋ ଵାପୀ ସ୍ଥଲଂ ଗୁଲ୍ମ ଉଟଜଂ ଵ୍ରତତୀଵୃତିଃ । ଇତି କିଞ୍ଚିନ୍ ନ ତେ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵତ୍ଯାଗଃ କୁତସ୍ ତଵ
ଗଛ, କୁଆଁ, ଜମି, ଝାଡ଼ି, ଛାଉଣି, ବ୍ରତ ଅଥବା ଏପରି କିଛି ଯଦି ତୁମରେ ଅଛି, ତେବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିରାଗ କିପରି କହିପାରିବୁ?
ତଵାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯୋ ଽପରିତ୍ଯକ୍ତସ୍ ସର୍ଵସ୍ମାଦ୍ ଭାଗ ଉତ୍ତମଃ । ତଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ନିଶ୍ଶେଷଂ ପରାମ୍ ଆଯାସ୍ଯ୍ ଅଶୋକତାମ୍
ତୁମ ପାଖରେ ଏଉଁଠି ଏକ ଅନ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଅଂଶ ଅଛି, ଯାହାକୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଇନାହିଁ। ସେଠିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତ୍ୟାଗ କର, ଏବଂ ଶୋକରହିତ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେ।
ଏତଚ୍ ଚେନ୍ ମମ ନୋ ସର୍ଵଂ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ଭାଜନାଦି ମେ । ଚର୍ମକୁଟ୍ଯକ୍ଷସୂତ୍ରାଦି ତତ୍ ତାଵତ୍ ସନ୍ତ୍ଯଜାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ଯଦି ଏସବୁ କିଛି ମୋର ନୁହେଁ, ତେବେ ଏହି ସମସ୍ତ ପାତ୍ରପାନା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷ ମୋର କିପରି? ଚର୍ମର ଥଳି, ମାଳା, ତାନ୍ତି ଓ ଏପରି ସବୁକିଛିକୁ ମୁଁ ଏବେ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛି।