ସର୍ଵତ୍ଯାଗମଣାଵ୍ ଏଵଂ ଗତେ କମଲଲୋଚନ । ତପଃକାଚମଣିର୍ ଦୃଷ୍ଟସ୍ ତ୍ଵଯା ସଙ୍କଲ୍ପଚକ୍ଷୁଷା
ହେ କମଳନୟନ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗର ମଣି ଏପରି ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲାବେଳେ, ତୁମେ ଇଚ୍ଛାର ଦୃଷ୍ଟିରେ ତପସ୍ୟାର ସ୍ଫଟିକ ଦେଖିଲେ।
ତ୍ଵଯା ତସ୍ମିଂସ୍ ତପସ୍ଯ୍ ଏଵ ଦୁଃଖେ ଦୃଷ୍ଟିଭ୍ରମୋଦିତେ । ଗ୍ରାହ୍ଯୈକଭାଵନା ବଦ୍ଧା ଜଲେନ୍ଦୌ ଶିଶୁନା ଯଥା
ସେଇ ତପସ୍ୟା, ଯାହା ନିଜେ ଦୁଃଖ ଏବଂ ଭ୍ରମିତ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେଠି ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ଧ୍ୟାନରେ ମନ ଲଗାଇଲେ, ଯେପରି ଜଳରେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଶିଶୁ।
ଅଵାସନମ୍ ଅନାରଭ୍ଯ କୃତାନନ୍ଦା ସଵାସନା । ଆଦ୍ଯନ୍ତମଧ୍ଯଵିଷମା ଦୁଃଖାଯୈଵ ତପଃକ୍ରିଯା
ମନର ଗୁପ୍ତ ଇଚ୍ଛାକୁ ଛାଡ଼ିନଥିବା, ଏବଂ ଠିକ୍ ଭାବେ ଆରମ୍ଭ ନ କରି, ଇଚ୍ଛାରେ ଭରିଥିବା ତପସ୍ୟା କଲେ; ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷରେ ଅସମାନ, ଏପରି ତପସ୍ୟା କେବଳ ଦୁଃଖକୁ ନେଇଯାଏ।
ଅମିତାନନ୍ଦମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ସୁସାଧଂ ଯଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ । ମିତେ ଵସ୍ତୁନି ଦୁସ୍ସାଧେ ସ୍ଵାତ୍ମହା ସ ଶଠସ୍ ସ୍ମୃତଃ
ଅସୀମ ଆନନ୍ଦକୁ ଛାଡ଼ି, ଅତି କଷ୍ଟରେ ମିଳୁଥିବା ସୀମିତ ଜିନିଷ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେ ନିଜକୁ ମୂର୍ଖ ଭାବେ ଠକାଏ।
ସର୍ଵତ୍ଯାଗସ୍ ସମାରଭ୍ଯ ନ ଵିନିଷ୍ପାଦିତସ୍ ତ୍ଵଯା । ତପୋଦୁଃଖୈକତଜ୍ଜ୍ଞେନ ବଦ୍ଧେନ ଵନସଦ୍ମନି
ତୁମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିରାଗ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ତପସ୍ୟାର କଷ୍ଟକୁ ମାତ୍ର ଜାଣି, ଅଟୁଟ ଭାବରେ ଅରଣ୍ୟବାସରେ ବନ୍ଧି ରହିଗଲା।
ରାଜ୍ଯବନ୍ଧାଦ୍ ଵିନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ଗଜଵଦ୍ ଦୁଃଖପୂରିତେ । ଵନଵାସାଭିଧେ ସାଧୋ ବଦ୍ଧୋ ଽସି ଦୃଢବନ୍ଧନେ
ହେ ମହାନ, ରାଜ୍ୟର ବନ୍ଧନ ଛାଡ଼ି, ତୁମେ ହାତୀ ପରି ଦୁଃଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହି ଅରଣ୍ୟବାସ ନାମକ ଦୃଢ଼ ବନ୍ଧନରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ଦ୍ଵିଗୁଣା ଏଵ ତେ ଚିନ୍ତାଶ୍ ଶୀତଵାତାତପାଦଯଃ । ବନ୍ଧନାଦ୍ ଅଧିକଂ ମନ୍ଯେ ଵନଵାସମ୍ ଅଜାନତଃ
ତୁମର ଚିନ୍ତା ଦୁଇଗୁଣା ବଢ଼ିଛି—ଶୀତ, ପବନ, ତାପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଷ୍ଟ। ମୁଁ ଭାବୁଛି, ବନ୍ଧନକୁ ନ ଜାଣିଥିବା ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟବାସ ଅଧିକ ଗଭୀର ବନ୍ଧନ।
ଚିନ୍ତାମଣିର୍ ମଯା ପ୍ରାପ୍ତ ଇତ୍ଯ୍ ଅଲଂ ବୁଦ୍ଧଵାନ୍ ଅସି । ନ ଲବ୍ଧଵାନ୍ ଭଵାନ୍ ସାଧୋ ସ୍ଫଟିକସ୍ଯାପି ଖଣ୍ଡିକାମ୍
ତୁମେ ଭାବୁଛ, 'ମୁଁ ଚିନ୍ତାମଣି ପାଇଲି', କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ, ହେ ମହାନ, ତୁମେ ସ୍ଫଟିକର ଏକ ଟୁକୁଡ଼ା ମଧ୍ୟ ପାଇନାହା।
ଇତ୍ଯ୍ ଏତଦ୍ ଅଙ୍ଗ ମଣିଯତ୍ନକଥାସମାନଂ ସମ୍ଯଙ୍ ମଯା ପ୍ରକଟିତଂ ତଵ ପଦ୍ମନେତ୍ର । ଉଦ୍ବୋଧ୍ଯ ବୋଧମ୍ ଅମଲଂ ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଯଦ୍ ଵଚ୍ମି ତତ୍ ପରିଣତିଂ କୁରୁ ଚିତ୍ତକୋଶେ
ଏହିପରି, ହେ କମଳନୟନ, ମୁଁ ଏହି କଥାକୁ ତୁମ ପାଇଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ, ମୂଲ୍ୟବାନ କଥା ଭଳି ଆଦର ସହିତ କହିଦେଲି। ଏବେ, ନିଜ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ନିଜ ମନରେ ଶୁଦ୍ଧ ବୁଝିବାକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କର; ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ତାହାକୁ ତୁମ ମନର ଗଭୀରତାରେ ପ୍ରୟୋଗ କର।
ଇଦାନୀଂ ରାଜଶାର୍ଦୂଲ ଵସ୍ତୁସମ୍ପ୍ରତିପତ୍ତଯେ । ଶୃଣୁ ଵିନ୍ଧ୍ଯେଭଵୃତ୍ତାନ୍ତଵିଵୃତିଂ ସ୍ମଯକାରିଣୀମ୍
ଏବେ, ହେ ରାଜାମାନ୍ୟ, ବସ୍ତୁର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ବୁଝିବା ପାଇଁ, ତୁମେ ବିନ୍ଧ୍ୟାବନର ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଘଟଣାର କଥା ଶୁଣ।
ଯୋ ଽସୌ ଵିନ୍ଧ୍ଯଵନେ ହସ୍ତୀ ସୋ ଽସ୍ମିନ୍ ଭୂମିତଲେ ଭଵାନ୍ । ଯୌ ଵୈରାଗ୍ଯଵିଵେକୌ ତେ ତୌ ତସ୍ଯ ଦଶନୌ ଶିତୌ
ବିନ୍ଧ୍ୟାବନର ଯେ ହାତୀ ଅଛି, ସେହି ହାତୀ ଏ ପୃଥିବୀରେ ତୁମେ ନିଜେ। ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାଢ଼ି ହେଉଛି ତୁମର ବିରାକ୍ତି ଓ ବିବେକ।
ଯଶ୍ ଚାସୌ ଵାରଣାକ୍ରାନ୍ତିତତ୍ପରୋ ହସ୍ତିପସ୍ ସ୍ଥିତଃ । ତଦ୍ ଅଜ୍ଞାନଂ ତ୍ଵଦାକ୍ରାନ୍ତିତତ୍ପରଂ ତଵ ଦୁଃଖଦମ୍
ଯେଉଁଠି ହାତୀକୁ ବଶ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଲୋକ ଦଢ଼ ଇଚ୍ଛା ସହିତ ଦଢ଼ ହୋଇ ରହିଛି, ସେଉଁଠି ତୁମକୁ ବଶ କରିବା ପାଇଁ ଅଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି, ଏହିଠାରୁ ତୁମେ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛ।
ଅତିଶକ୍ତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଶକ୍ତେନ ଦୁଃଖାଦ୍ ଦୁଃଖଂ ଭଯାଦ୍ ଭଯମ୍ । ହସ୍ତୀ ହସ୍ତିପକେନେଵ ରାଜନ୍ ମୌର୍ଖ୍ଯେଣ ନୀଯସେ
ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଅଶକ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖରୁ ଦୁଃଖ, ଭୟରୁ ଭୟକୁ ଚାଲିଯାଉଛ। ରାଜା, ଯେପରିକି ହାତୀ ତାର ରକ୍ଷକ ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୁଏ, ସେହିପରି ମୂର୍ଖତା ତୁମକୁ ଏଭଳି ଚଳାଇ ନେଉଛି।
ଯଲ୍ ଲୋହରଜ୍ଜୁସାରେଣ ଵାରଣଃ ପରିଯନ୍ତ୍ରିତଃ । ତଦ୍ ଆଶାପାଶଜାଲେନ ଭଵାନ୍ ଆପଦମ୍ ଆଗତଃ
ଯେପରିକି ହାତୀ ଲୋହାର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧାଯାଇ ରହେ, ସେହିପରି ଆଶା ଓ ଆସକ୍ତିର ଜାଲରେ ବନ୍ଧି ତୁମେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଛ।
ଆଶା ହି ଲୋହରଜ୍ଜୁଭ୍ଯୋ ଵିଷମା ଵିପୁଲା ଦୃଢା । କାଲେନ କ୍ଷୀଯତେ ଲୋହଂ ତୃଷ୍ଣା ତୁ ପରିଵର୍ଧତେ
ଆଶା ଏତେ ଭୟଙ୍କର, ବଡ଼ ଓ ଦୃଢ଼, ଯେଉଁଠି ଲୋହାର ଶୃଙ୍ଖଳା ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ। ସମୟ ପରେ ଲୋହା ଖରାପ ହୋଇଯାଏ, କିନ୍ତୁ ତୃଷ୍ଣା ତ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ିଯାଏ।
ଯଦ୍ ବଦ୍ଧଂ ପ୍ରେକ୍ଷତେ ଵୈରୀ ଗଜମ୍ ଆରାଦ୍ ଅଲକ୍ଷିତଃ । ପ୍ରେକ୍ଷତେ ତ୍ଵାଂ ତଦ୍ ଅଜ୍ଞାନଂ କ୍ରୀଡାର୍ଥଂ ବଦ୍ଧମ୍ ଏକକମ୍
ଯେପରି ଶତ୍ରୁ ଦୂରରୁ ଚୁପଚାପ ହାତୀକୁ ବନ୍ଧା ଦେଖିଥାଏ, ସେହିପରି ଅଜ୍ଞାନ ତୁମକୁ ଏକାକୀ ଓ ବନ୍ଧା ଦେଖି, ମଜା ପାଇଁ ଦେଖୁଛି।
ଯଦ୍ ବଭଞ୍ଜ ଗଜଶ୍ ଶସ୍ତ୍ରଶୃଙ୍ଖଲାଜାଲବନ୍ଧନମ୍ । ତତ୍ ତତ୍ଯାଜ ଭଵାନ୍ ଭୋଗଭୂମିଂ ରାଜ୍ଯମ୍ ଅକଣ୍ଟକମ୍
ହାତୀ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର, ଶୃଙ୍ଖଳା ଓ ଜାଲର ବନ୍ଧନ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିଲା, ସେଇ ଭୋଗର ଭୂମି ଓ କଣ୍ଟକରହିତ ରାଜ୍ୟକୁ ତୁମେ ଛାଡିଦେଲେ।
କଦାଚିତ୍ ସୁକରଂ ଶସ୍ତ୍ରଶୃଙ୍ଖଲାଜାଲଭେଦନମ୍ । ନ ତ୍ଵ୍ ଅସ୍ଯ ମନସସ୍ ସାଧୋ ଭୋଗାଶାଵିନିଵାରଣମ୍
କେବେ କେବେ ଅସ୍ତ୍ର, ଶୃଙ୍ଖଳା ଓ ଜାଲ ଭାଙ୍ଗିବା ସହଜ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମନରୁ ଭୋଗ ଆଶାକୁ ଦୂର କରିବା ସହଜ ନୁହେଁ।
ଯଦ୍ ଇଭେ ପାଟଯତ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଚୈର୍ ବନ୍ଧଂ ହସ୍ତିପକୋ ଽପତତ୍ । ତ୍ଵଯି ତ୍ଯଜତି ତଦ୍ ରାଜ୍ଯମ୍ ଅଜ୍ଞାନଂ ପତିତଂ କ୍ଷତମ୍
ଯେପରି ହାତୀ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ତାହାର ବନ୍ଧନ ଫାଟିଦେଇଲେ ହାତୀପାଳକ ପଡ଼ିଯାଏ, ସେପରି ତୁମେ ରାଜ୍ୟ ଛାଡିଦେଲେ, ଅଜ୍ଞାନ ଆଘାତ ପାଇ ଲୁହିଯାଇଲା।
ଯଦା ଵିରକ୍ତଃ ପୁରୁଷୋ ଭୋଗାଶାଂ ତ୍ଯକ୍ତୁମ୍ ଇଚ୍ଛତି । ତଦା ପ୍ରକମ୍ପତେ ଽଜ୍ଞାନଂ ଛେଦ୍ଯଵୃକ୍ଷପିଶାଚଵତ୍
ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ମଣିଷ ନିରାସକ ହୋଇ ଭୋଗ ଆଶାକୁ ଛାଡିବାକୁ ଚାହେ, ସେତେବେଳେ ଅଜ୍ଞାନ କାଟିବାକୁ ଥିବା ଗଛରେ ବନ୍ଧା ପିଶାଚ ପରି କମ୍ପିଉଠେ।
ଯଦା ଵିଵେକୀ ପୁରୁଷୋ ଭୋଗାନ୍ ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯ ତିଷ୍ଠତି । ତଦା ପଲାଯତେ ଽଜ୍ଞାନଂ ଛିନ୍ନଵୃକ୍ଷପିଶାଚଵତ୍
ଯେତେବେଳେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଛାଡ଼ି ଦୃଢ଼ ରହେ, ସେତେବେଳେ ଅଜ୍ଞାନ ଛେଦିତ ଗଛରୁ ଭୟଭୀତ ପିଶାଚ ଭଳି ପଳାଇଯାଏ।
ଭୋଗୌଘେ ନୂନମ୍ ଉନ୍ମୁକ୍ତେ ପତତ୍ଯ୍ ଅଜ୍ଞାନମ୍ ଅସ୍ଥିତି । ପାଦପେ କ୍ରକଚଚ୍ଛିନ୍ନେ କୁଲାଯସ୍ ତଦ୍ଗତୋ ଯଥା
ନିଶ୍ଚୟ, ଯେତେବେଳେ ଭୋଗର ଝରଣା ଦୂରେ ହଟିଯାଏ, ତେବେ ଅଜ୍ଞାନ ଖସିପଡ଼େ, ଯେପରି ଗଛ କାଟିଦିଆଯିବା ପରେ ତାହାରେ ଥିବା ପକ୍ଷୀ ଘଉଁଡ଼ି ଖସିଯାଏ।
ଯଦା ଵନଂ ପ୍ରଯାତସ୍ ତ୍ଵଂ ତଦାଜ୍ଞାନଂ କ୍ଷତଂ ତ୍ଵଯା । ପତିତଂ ସନ୍ ନ ଵିହତଂ ମନସ୍ତ୍ଯାଗମହାସିନା
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲା, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଅଜ୍ଞାନକୁ ଆଘାତ କଲା; ଏହା ଖସିପଡ଼ିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମନର ବିରାଗର ମହା ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହୋଇନଥିଲା।
ତେନ ଭୂଯସ୍ ସମୁତ୍ଥାଯ ସ୍ମୃତ୍ଵା ପରିଭଵଃ କୃତଃ । ତପଃପ୍ରପଞ୍ଚଖାତେ ଽସ୍ମିନ୍ ଗହନେ ତ୍ଵଂ ନିଯୋଜିତଃ
ସେହିଯୋଗୁଁ, ଅଜ୍ଞାନ ପୁଣି ଉଠି ଅପମାନ ସ୍ମରଣ କରି, ତୁମକୁ ଏହି ତପସ୍ୟାର ଘନ ଜଙ୍ଗଲରେ ବ୍ୟସ୍ତ କରିଦେଲା।
ତଦୈଵାଘାତଯିଷ୍ଯସ୍ ତ୍ଵଂ ଯଦ୍ଯ୍ ଅଜ୍ଞାନଂ ଯଦା ପତତ୍ । ରାଜ୍ଯତ୍ଯାଗଵିଧୌ ତତ୍ ତ୍ଵାଂ ନାହନିଷ୍ଯତ୍ କ୍ଷଯଂ ଗତମ୍
ସେଇ ସମୟରେ ଯଦି ତୁମେ ଅଜ୍ଞାନକୁ ନଶ୍ୱ କରିଦେଇଥାନ୍ତ, ତେବେ ରାଜ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବାବେଳେ ସେ ଅଜ୍ଞାନ, ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ନଶ୍ୱ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ତୁମକୁ କୌଣସି କ୍ଷତି କରିପାରିନଥାନ୍ତା ।
ଯତ୍ ଖାତଵଲଯସ୍ ତେନ ଵୈରିଣା ହସ୍ତିନଃ କୃତଃ । ତତ୍ ତପୋଦୁଃଖମ୍ ଅତୁଲମ୍ ଅଜ୍ଞାନେନ ତଵାର୍ପିତମ୍
ଅଜ୍ଞାନ ନାମକ ଶତ୍ରୁ ତୁମକୁ ଯେଉଁ ତପସ୍ୟାର ଦୁଃଖ ଦେଇଥିଲା, ଗଜର ଖାଦର ମାଧ୍ୟମରେ ଯେପରି ହାତୀକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଆଯାଏ, ସେ ଦୁଃଖ ଅପୂର୍ବ ଏବଂ ତୁମ ଉପରେ ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଆରୋପିତ ହୋଇଥିଲା ।
ଯାଂ ତସ୍ଯ ରାଜସାମଗ୍ରୀଂ ଗଜାରେର୍ ଆହରନ୍ ନୃପଃ । ସା ତ୍ଵଦଜ୍ଞାନନୃପତେଶ୍ ଚିତ୍ତଭୂତିର୍ ଵିସାରିଣୀ
ଯେ ରାଜା ଗଜର ଖାଦରୁ ରାଜସ୍ୱ ଆଣିଥିଲେ, ସେଟି ତୁମ ଅଜ୍ଞାନର ରାଜାଙ୍କ ମନର ପ୍ରଭାବ ଥିଲା, ଯାହା ବାହାରକୁ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଥିଲା ।
ତ୍ଵଂ ଗଜେନ୍ଦ୍ରସ୍ ତପଃଖାତେ ଦୀର୍ଘେ ଵନଗତୋ ଽପି ସନ୍ । ଅଜ୍ଞାନଵୈରିଣା ତେନ ନିକ୍ଷିପ୍ତସ୍ ତରସାଚିତି
ତୁମେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଅରଣ୍ୟରେ ତପସ୍ୟାର ଖାଦରେ ଥିଲେ, ହାତୀର ମାନେ ପରି, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ତୁମକୁ ଜୋରଦରି ଭାବେ ଅଜ୍ଞାନ ନାମକ ଶତ୍ରୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲା ।
ଯତ୍ ଖାତଵଲଯୋ ବାଲଲତାଭିର୍ ଅଵଗୁଣ୍ଠିତଃ । ଆଵୃତଂ ତତ୍ ତପୋଦୁଃଖମ୍ ଈଷତ୍ସଜ୍ଜନଵୃତ୍ତିଭିଃ
ଯେଉଁ ସଂଯମର କଷ୍ଟ ଶିଶୁବୟସର କୋମଳ ଲତାମାନେ ଢାକି ରଖିଥିଲେ, ସେହି କଷ୍ଟ କେବଳ ଭଲ ଲୋକମାନଙ୍କର ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ଅଳ୍ପ ଅଂଶରେ ଢାକାଯାଇଥିଲା।
ଇତ୍ଯ୍ ଅଦ୍ଯାପି ତପଃଖାତେ ଦୁଃଖେ ହ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ସୁଦାରୁଣେ । ସ୍ଥିତୋ ଽସି ପାତାଲତଲେ ନୃପ ବଦ୍ଧୋ ଯଥା ବଡିଃ
ଏହିପରି, ଏଠାରେ ତୁମେ ଏଉଁ ଦୁଃଖର ସଂଯମ ଗର୍ତ୍ତରେ, ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ କଷ୍ଟରେ, ରାଜା, ପାତାଳ ତଳରେ ଏକ ମାଛ ଯେପରି ବନ୍ଧାଯାଇଥାଏ, ସେପରି ଅଟୁଟ ରହିଛ।