ସ୍ଵଦେଶସ୍ଯାତିଦୂରସ୍ଥମ୍ ଆଗତୋ ଽସୀମମ୍ ଆଶ୍ରମମ୍ । ଭୁଵୋ ଽନ୍ତମ୍ ଇଵ ଵିଶ୍ରାନ୍ତ୍ଯୈ ଵୈନତେଯସ୍ ସକଚ୍ଛପଃ
ତୁମେ ନିଜ ଦେଶରୁ ବହୁ ଦୂର ଏହି ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଛ। ଯେପରି ଗରୁଡ଼ କଛପ ସହିତ ବିଶ୍ୱର ସୀମାକୁ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଁ ଯାଆନ୍ତି, ସେପରି ତୁମେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ।
କେଵଲଂ ସର୍ଵସନ୍ତ୍ଯାଗେ ଶେଷିତାହମ୍ମତିସ୍ ତ୍ଵଯା । ମୃଷ୍ଟାଖିଲକଲଙ୍କେନ ସ୍ଵସତ୍ତେଵାନିଲେନ ଖେ
ତୁମର ସମସ୍ତ ତ୍ୟାଗ ମଧ୍ୟରେ କେବଳ 'ମୁଁ' ବୋଧ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଛି। ସେହି ବୋଧ ସମସ୍ତ ଦୋଷରୁ ଶୁଧ୍ଧ, ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଆକାଶରେ ବାୟୁ ପରି ନିର୍ମଳ ଅଛି।
ମନୋମାତ୍ରେ ହୃଦସ୍ ତ୍ଯକ୍ତେ ଯାଵତ୍ ତେ ଯାତି ପୂର୍ଣତାମ୍ । ତ୍ଯାଗସ୍ ତାଵଦ୍ ଵିକଲ୍ପସ୍ ତ୍ଵାଂ ଖମ୍ ଅମ୍ବୁଦ ଇଵାଵୃଣୋତ୍
ମନ ମାତ୍ର ହୃଦୟକୁ ଛାଡ଼ି ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୂର୍ଣ୍ଣତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତ୍ୟାଗର ଭାବନା ଏକ ମେଘ ଭଳି ତୁମକୁ ଆକାଶକୁ ଢାକି ରହେ।
ନାଯଂ ସ ପରମାନନ୍ଦସ୍ ସର୍ଵତ୍ଯାଗୋ ମହୋଦଯଃ । କୋ ଽପ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଚୈର୍ ଅନ୍ଯ ଏଵାସୌ ଚିରସାଧ୍ଯୋ ମହାନ୍ ଇତି
ଏହିଠାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗର ମହାନ ଉଦୟ ଓ ପରମ ଆନନ୍ଦ ନୁହେଁ। ସେଠାରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଅତି ଉଚ୍ଚ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ଏକ ବଡ଼ ଜିନିଷ ଅଛି।
ଚିନ୍ତଯେତି ଗତେ ଵୃଦ୍ଧିଂ ସଙ୍କଲ୍ପଗ୍ରହଣେ ଶନୈଃ । ଵାତ୍ଯଯେଵ ଵନସ୍ପନ୍ଦେ ତ୍ଯାଗଃ ପ୍ରୋଡ୍ଡୀଯ ତେ ଗତଃ
ଯେତେବେଳେ ଚିନ୍ତା ଧୀରେ ଧୀରେ ଧାରଣାକୁ ବଢ଼ାଏ, ସେତେବେଳେ ବନରେ ବାତାସ ହେବାପରି ତୁମର ତ୍ୟାଗ ଉଡ଼ିଯାଇ ହେଉଛି।
ତ୍ଯାଗିତା ସ୍ଯାତ୍ କୁତସ୍ ତସ୍ଯ ଚିନ୍ତାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆଵୃଣୋତି ଯଃ । ପଵନସ୍ପନ୍ଦଯୁକ୍ତସ୍ଯ ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦତ୍ଵଂ କୁତସ୍ ତରୋଃ
ଯାହାର ମନ ଏଉଁ ଚିନ୍ତାରେ ଢାକି ରହିଛି, ସେଠାରେ କିପରି ତ୍ୟାଗ ହେବ? ବାତାସରେ ହଲୁଚିଥିବା ଗଛ କେବେ କିପରି ନିର୍ମଳ ରହିପାରିବ?
ଚିନ୍ତୈଵ ଚିତ୍ତମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଆହୁସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପେତରନାମକମ୍ । ତସ୍ଯାମ୍ ଏଵ ସ୍ଫୁରନ୍ତ୍ଯାଂ ତୁ ଚିତ୍ତଂ ତ୍ଯକ୍ତଂ କଥଂ ଭଵେତ୍
ମନେ ଯେଉଁ ଚିନ୍ତା ଆସେ, ସେଇ ମନ ଭାବି ଅନ୍ୟ ନାମରେ ମନ ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ। ଯେଉଁଯେଉଁ ସମୟରେ ଏହି ଚିନ୍ତା ଚଳିତ ଅଛି, ସେତେବେଳେ ମନକୁ କିପରି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ିଦେଇଛି ବୋଲି କୁହିପାରିବେ?
ଚିତ୍ତେ ଗୃହୀତେ ତ୍ରିଜଗଜ୍ଜାଲବୀଜକଣେ କ୍ଷଣାତ୍ । କଥଂ ସମ୍ପଦ୍ଯତେ ସାଧୋ ସର୍ଵତ୍ଯାଗୋ ନିରଞ୍ଜନଃ
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେତେବେଳେ ମନ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ତିନି ଲୋକର ଜାଲର ମୂଳ ଥାଏ ଏବଂ ଏହାକୁ କିଛି ଖ୍ଷଣ ପାଇଁ ଧରି ରଖାଯାଏ, ସେତେବେଳେ କିପରି ନିର୍ମଳ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ ହେବ?
ସଙ୍କଲ୍ପଗ୍ରହଣେନାନ୍ତସ୍ ତ୍ଯାଗଃ ପ୍ରୋଡ୍ଡୀଯ ତେ ଗତଃ । ଶବ୍ଦସଂଶ୍ରଵଣେନାଙ୍ଗ ଯଥା ଗ୍ରାମଵିହଙ୍ଗମଃ
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ମନର ଭିତରେ ଭାବନାକୁ ଧର, ସେତେବେଳେ ତୁମର ଅନ୍ତରିକ ତ୍ୟାଗ ଦୂରେ ଚାଲିଯାଏ, ଯେପରି ଗ୍ରାମର ପକ୍ଷୀ ତାଙ୍କର ଦଳର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଦୂରକୁ ଉଡ଼ିଯାଏ।
ନିଶ୍ଚିନ୍ତତ୍ଵଧନଂ ସର୍ଵଂ ତ୍ଯାଗ ଆଦାଯ ତେ ଗତଃ । ଆମନ୍ତ୍ର୍ଯାପୂଜିତୋ ଯାତି ଯସ୍ ସ ଦୁଃଖଂ କରୋତି ହି
ତୁମେ ତ୍ୟାଗ କରି ଯେ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରିଥିଲ, ଏହା ସବୁ ଦୂରେ ଚାଲିଯାଏ। ଯାହାକୁ ଡାକିଲେ କିମ୍ବା ସମ୍ମାନ କଲେ ଯିଏ ଚାଲିଯାଏ, ସେ ଅବଶ୍ୟ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ।
ସର୍ଵତ୍ଯାଗମଣାଵ୍ ଏଵଂ ଗତେ କମଲଲୋଚନ । ତପଃକାଚମଣିର୍ ଦୃଷ୍ଟସ୍ ତ୍ଵଯା ସଙ୍କଲ୍ପଚକ୍ଷୁଷା
ହେ କମଳନୟନ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗର ମଣି ଏପରି ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲାବେଳେ, ତୁମେ ଇଚ୍ଛାର ଦୃଷ୍ଟିରେ ତପସ୍ୟାର ସ୍ଫଟିକ ଦେଖିଲେ।
ତ୍ଵଯା ତସ୍ମିଂସ୍ ତପସ୍ଯ୍ ଏଵ ଦୁଃଖେ ଦୃଷ୍ଟିଭ୍ରମୋଦିତେ । ଗ୍ରାହ୍ଯୈକଭାଵନା ବଦ୍ଧା ଜଲେନ୍ଦୌ ଶିଶୁନା ଯଥା
ସେଇ ତପସ୍ୟା, ଯାହା ନିଜେ ଦୁଃଖ ଏବଂ ଭ୍ରମିତ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେଠି ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ଧ୍ୟାନରେ ମନ ଲଗାଇଲେ, ଯେପରି ଜଳରେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଶିଶୁ।
ଅଵାସନମ୍ ଅନାରଭ୍ଯ କୃତାନନ୍ଦା ସଵାସନା । ଆଦ୍ଯନ୍ତମଧ୍ଯଵିଷମା ଦୁଃଖାଯୈଵ ତପଃକ୍ରିଯା
ମନର ଗୁପ୍ତ ଇଚ୍ଛାକୁ ଛାଡ଼ିନଥିବା, ଏବଂ ଠିକ୍ ଭାବେ ଆରମ୍ଭ ନ କରି, ଇଚ୍ଛାରେ ଭରିଥିବା ତପସ୍ୟା କଲେ; ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷରେ ଅସମାନ, ଏପରି ତପସ୍ୟା କେବଳ ଦୁଃଖକୁ ନେଇଯାଏ।
ଅମିତାନନ୍ଦମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ସୁସାଧଂ ଯଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ । ମିତେ ଵସ୍ତୁନି ଦୁସ୍ସାଧେ ସ୍ଵାତ୍ମହା ସ ଶଠସ୍ ସ୍ମୃତଃ
ଅସୀମ ଆନନ୍ଦକୁ ଛାଡ଼ି, ଅତି କଷ୍ଟରେ ମିଳୁଥିବା ସୀମିତ ଜିନିଷ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେ ନିଜକୁ ମୂର୍ଖ ଭାବେ ଠକାଏ।
ସର୍ଵତ୍ଯାଗସ୍ ସମାରଭ୍ଯ ନ ଵିନିଷ୍ପାଦିତସ୍ ତ୍ଵଯା । ତପୋଦୁଃଖୈକତଜ୍ଜ୍ଞେନ ବଦ୍ଧେନ ଵନସଦ୍ମନି
ତୁମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିରାଗ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ତପସ୍ୟାର କଷ୍ଟକୁ ମାତ୍ର ଜାଣି, ଅଟୁଟ ଭାବରେ ଅରଣ୍ୟବାସରେ ବନ୍ଧି ରହିଗଲା।
ରାଜ୍ଯବନ୍ଧାଦ୍ ଵିନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ଗଜଵଦ୍ ଦୁଃଖପୂରିତେ । ଵନଵାସାଭିଧେ ସାଧୋ ବଦ୍ଧୋ ଽସି ଦୃଢବନ୍ଧନେ
ହେ ମହାନ, ରାଜ୍ୟର ବନ୍ଧନ ଛାଡ଼ି, ତୁମେ ହାତୀ ପରି ଦୁଃଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହି ଅରଣ୍ୟବାସ ନାମକ ଦୃଢ଼ ବନ୍ଧନରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ଦ୍ଵିଗୁଣା ଏଵ ତେ ଚିନ୍ତାଶ୍ ଶୀତଵାତାତପାଦଯଃ । ବନ୍ଧନାଦ୍ ଅଧିକଂ ମନ୍ଯେ ଵନଵାସମ୍ ଅଜାନତଃ
ତୁମର ଚିନ୍ତା ଦୁଇଗୁଣା ବଢ଼ିଛି—ଶୀତ, ପବନ, ତାପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଷ୍ଟ। ମୁଁ ଭାବୁଛି, ବନ୍ଧନକୁ ନ ଜାଣିଥିବା ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟବାସ ଅଧିକ ଗଭୀର ବନ୍ଧନ।
ଚିନ୍ତାମଣିର୍ ମଯା ପ୍ରାପ୍ତ ଇତ୍ଯ୍ ଅଲଂ ବୁଦ୍ଧଵାନ୍ ଅସି । ନ ଲବ୍ଧଵାନ୍ ଭଵାନ୍ ସାଧୋ ସ୍ଫଟିକସ୍ଯାପି ଖଣ୍ଡିକାମ୍
ତୁମେ ଭାବୁଛ, 'ମୁଁ ଚିନ୍ତାମଣି ପାଇଲି', କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ, ହେ ମହାନ, ତୁମେ ସ୍ଫଟିକର ଏକ ଟୁକୁଡ଼ା ମଧ୍ୟ ପାଇନାହା।
ଇତ୍ଯ୍ ଏତଦ୍ ଅଙ୍ଗ ମଣିଯତ୍ନକଥାସମାନଂ ସମ୍ଯଙ୍ ମଯା ପ୍ରକଟିତଂ ତଵ ପଦ୍ମନେତ୍ର । ଉଦ୍ବୋଧ୍ଯ ବୋଧମ୍ ଅମଲଂ ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଯଦ୍ ଵଚ୍ମି ତତ୍ ପରିଣତିଂ କୁରୁ ଚିତ୍ତକୋଶେ
ଏହିପରି, ହେ କମଳନୟନ, ମୁଁ ଏହି କଥାକୁ ତୁମ ପାଇଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ, ମୂଲ୍ୟବାନ କଥା ଭଳି ଆଦର ସହିତ କହିଦେଲି। ଏବେ, ନିଜ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ନିଜ ମନରେ ଶୁଦ୍ଧ ବୁଝିବାକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କର; ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ତାହାକୁ ତୁମ ମନର ଗଭୀରତାରେ ପ୍ରୟୋଗ କର।
ଇଦାନୀଂ ରାଜଶାର୍ଦୂଲ ଵସ୍ତୁସମ୍ପ୍ରତିପତ୍ତଯେ । ଶୃଣୁ ଵିନ୍ଧ୍ଯେଭଵୃତ୍ତାନ୍ତଵିଵୃତିଂ ସ୍ମଯକାରିଣୀମ୍
ଏବେ, ହେ ରାଜାମାନ୍ୟ, ବସ୍ତୁର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ବୁଝିବା ପାଇଁ, ତୁମେ ବିନ୍ଧ୍ୟାବନର ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଘଟଣାର କଥା ଶୁଣ।
ଯୋ ଽସୌ ଵିନ୍ଧ୍ଯଵନେ ହସ୍ତୀ ସୋ ଽସ୍ମିନ୍ ଭୂମିତଲେ ଭଵାନ୍ । ଯୌ ଵୈରାଗ୍ଯଵିଵେକୌ ତେ ତୌ ତସ୍ଯ ଦଶନୌ ଶିତୌ
ବିନ୍ଧ୍ୟାବନର ଯେ ହାତୀ ଅଛି, ସେହି ହାତୀ ଏ ପୃଥିବୀରେ ତୁମେ ନିଜେ। ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାଢ଼ି ହେଉଛି ତୁମର ବିରାକ୍ତି ଓ ବିବେକ।
ଯଶ୍ ଚାସୌ ଵାରଣାକ୍ରାନ୍ତିତତ୍ପରୋ ହସ୍ତିପସ୍ ସ୍ଥିତଃ । ତଦ୍ ଅଜ୍ଞାନଂ ତ୍ଵଦାକ୍ରାନ୍ତିତତ୍ପରଂ ତଵ ଦୁଃଖଦମ୍
ଯେଉଁଠି ହାତୀକୁ ବଶ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ଲୋକ ଦଢ଼ ଇଚ୍ଛା ସହିତ ଦଢ଼ ହୋଇ ରହିଛି, ସେଉଁଠି ତୁମକୁ ବଶ କରିବା ପାଇଁ ଅଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି, ଏହିଠାରୁ ତୁମେ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛ।
ଅତିଶକ୍ତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଶକ୍ତେନ ଦୁଃଖାଦ୍ ଦୁଃଖଂ ଭଯାଦ୍ ଭଯମ୍ । ହସ୍ତୀ ହସ୍ତିପକେନେଵ ରାଜନ୍ ମୌର୍ଖ୍ଯେଣ ନୀଯସେ
ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଅଶକ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖରୁ ଦୁଃଖ, ଭୟରୁ ଭୟକୁ ଚାଲିଯାଉଛ। ରାଜା, ଯେପରିକି ହାତୀ ତାର ରକ୍ଷକ ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୁଏ, ସେହିପରି ମୂର୍ଖତା ତୁମକୁ ଏଭଳି ଚଳାଇ ନେଉଛି।
ଯଲ୍ ଲୋହରଜ୍ଜୁସାରେଣ ଵାରଣଃ ପରିଯନ୍ତ୍ରିତଃ । ତଦ୍ ଆଶାପାଶଜାଲେନ ଭଵାନ୍ ଆପଦମ୍ ଆଗତଃ
ଯେପରିକି ହାତୀ ଲୋହାର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧାଯାଇ ରହେ, ସେହିପରି ଆଶା ଓ ଆସକ୍ତିର ଜାଲରେ ବନ୍ଧି ତୁମେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଛ।
ଆଶା ହି ଲୋହରଜ୍ଜୁଭ୍ଯୋ ଵିଷମା ଵିପୁଲା ଦୃଢା । କାଲେନ କ୍ଷୀଯତେ ଲୋହଂ ତୃଷ୍ଣା ତୁ ପରିଵର୍ଧତେ
ଆଶା ଏତେ ଭୟଙ୍କର, ବଡ଼ ଓ ଦୃଢ଼, ଯେଉଁଠି ଲୋହାର ଶୃଙ୍ଖଳା ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ। ସମୟ ପରେ ଲୋହା ଖରାପ ହୋଇଯାଏ, କିନ୍ତୁ ତୃଷ୍ଣା ତ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ିଯାଏ।
ଯଦ୍ ବଦ୍ଧଂ ପ୍ରେକ୍ଷତେ ଵୈରୀ ଗଜମ୍ ଆରାଦ୍ ଅଲକ୍ଷିତଃ । ପ୍ରେକ୍ଷତେ ତ୍ଵାଂ ତଦ୍ ଅଜ୍ଞାନଂ କ୍ରୀଡାର୍ଥଂ ବଦ୍ଧମ୍ ଏକକମ୍
ଯେପରି ଶତ୍ରୁ ଦୂରରୁ ଚୁପଚାପ ହାତୀକୁ ବନ୍ଧା ଦେଖିଥାଏ, ସେହିପରି ଅଜ୍ଞାନ ତୁମକୁ ଏକାକୀ ଓ ବନ୍ଧା ଦେଖି, ମଜା ପାଇଁ ଦେଖୁଛି।
ଯଦ୍ ବଭଞ୍ଜ ଗଜଶ୍ ଶସ୍ତ୍ରଶୃଙ୍ଖଲାଜାଲବନ୍ଧନମ୍ । ତତ୍ ତତ୍ଯାଜ ଭଵାନ୍ ଭୋଗଭୂମିଂ ରାଜ୍ଯମ୍ ଅକଣ୍ଟକମ୍
ହାତୀ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର, ଶୃଙ୍ଖଳା ଓ ଜାଲର ବନ୍ଧନ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିଲା, ସେଇ ଭୋଗର ଭୂମି ଓ କଣ୍ଟକରହିତ ରାଜ୍ୟକୁ ତୁମେ ଛାଡିଦେଲେ।
କଦାଚିତ୍ ସୁକରଂ ଶସ୍ତ୍ରଶୃଙ୍ଖଲାଜାଲଭେଦନମ୍ । ନ ତ୍ଵ୍ ଅସ୍ଯ ମନସସ୍ ସାଧୋ ଭୋଗାଶାଵିନିଵାରଣମ୍
କେବେ କେବେ ଅସ୍ତ୍ର, ଶୃଙ୍ଖଳା ଓ ଜାଲ ଭାଙ୍ଗିବା ସହଜ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମନରୁ ଭୋଗ ଆଶାକୁ ଦୂର କରିବା ସହଜ ନୁହେଁ।
ଯଦ୍ ଇଭେ ପାଟଯତ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଚୈର୍ ବନ୍ଧଂ ହସ୍ତିପକୋ ଽପତତ୍ । ତ୍ଵଯି ତ୍ଯଜତି ତଦ୍ ରାଜ୍ଯମ୍ ଅଜ୍ଞାନଂ ପତିତଂ କ୍ଷତମ୍
ଯେପରି ହାତୀ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ତାହାର ବନ୍ଧନ ଫାଟିଦେଇଲେ ହାତୀପାଳକ ପଡ଼ିଯାଏ, ସେପରି ତୁମେ ରାଜ୍ୟ ଛାଡିଦେଲେ, ଅଜ୍ଞାନ ଆଘାତ ପାଇ ଲୁହିଯାଇଲା।
ଯଦା ଵିରକ୍ତଃ ପୁରୁଷୋ ଭୋଗାଶାଂ ତ୍ଯକ୍ତୁମ୍ ଇଚ୍ଛତି । ତଦା ପ୍ରକମ୍ପତେ ଽଜ୍ଞାନଂ ଛେଦ୍ଯଵୃକ୍ଷପିଶାଚଵତ୍
ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ମଣିଷ ନିରାସକ ହୋଇ ଭୋଗ ଆଶାକୁ ଛାଡିବାକୁ ଚାହେ, ସେତେବେଳେ ଅଜ୍ଞାନ କାଟିବାକୁ ଥିବା ଗଛରେ ବନ୍ଧା ପିଶାଚ ପରି କମ୍ପିଉଠେ।