ସୋ ଽନ୍ଵିଯେଷ ଗଜଂ ଯତ୍ନାଦ୍ ଗୁଲ୍ମକାନ୍ତରିତଂ ଵନେ । ପଯୋଦପିହିତଂ ଭୋକ୍ତୁଂ ରାହୁର୍ ଇନ୍ଦୁମ୍ ଇଵାମ୍ବରେ
ସେ ବନରେ ଝାଡ଼ି ଭିତରେ ଲୁଚିଥିବା ହାତୀକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଦୃଢ଼ ଚେଷ୍ଟା କଲା। ଯେପରି ମେଘ ଢାକିଦେଇଥିବା ଆକାଶରେ ରାହୁ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଖାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେପରି ସିଂହଟିଏ ହାତୀକୁ ଖୋଜିଲା।
ଚିରେଣାଲଭତେଭେନ୍ଦ୍ରଂ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିତ୍ କାନନେ ସ୍ଥିତମ୍ । ଵିଶ୍ରାମ୍ଯନ୍ତଂ ତରୁତଲେ ସମରାଦ୍ ଇଵ ନିର୍ଗତମ୍
ବହୁତ ସମୟ ପରେ, ସେ ଏକ ଜଙ୍ଗଲରେ ଗଛ ତଳେ ବସି ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ହାତୀରାଜାକୁ ଦେଖିଲା, ଯେପରି ସେ ଯୁଦ୍ଧରୁ ଫେରି ବିଶ୍ରାମ ନେଉଛି।
ଅଥ ଯତ୍ର ସ୍ଥିତୋ ନାଗସ୍ ତତ୍ର ତଦ୍ବନ୍ଧନକ୍ଷମମ୍ । ପରଯା ରାଜସାମଗ୍ର୍ଯା ଗଜଲମ୍ପଟରୂପଯା
ତାପରେ, ଯେଉଁଠାରେ ହାତୀ ଦଢ଼ିଥିଲା, ସେଠାରେ ସେ ଏକ ଉପଯୁକ୍ତ ଫାନ୍ଦ ପୋତିଲା, ରାଜସିକ ଚତୁରତା ସହିତ, ହାତୀ ପ୍ରତି ଲାଲସା ଥିବା ଲୋକ ଭଳି ଚାଳ ଧରି।
ସ ଖାତଵଲଯଂ ଚକ୍ରେ ହସ୍ତିପଃ କାନନେ ନଵମ୍ । ସର୍ଵଦିକ୍କଂ ଵିଧିର୍ ଭୂମୌ ସମୁଦ୍ରଵଲଯଂ ଯଥା
ସେ ଶିକାରୀ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ନୂଆ ଗଡ଼ିଆଁ ଖୋଦିଲା, ଚାରିପାଖରେ ଖାଲି ଖନ୍ଦ ଦେଇ ଘେରିଦେଲା, ଯେପରି ଜମିରେ ସମୁଦ୍ର ଚାରିପାଖରେ ଘେରିଥାଏ।
ଉପର୍ଯ୍ ଅସ୍ଥଗଯଜ୍ ଜୀର୍ଣଲତୌଘେନ ସ ତଂ ଶଠଃ । ଶୂନ୍ଯଂ ତନ୍ଵଭ୍ରଜାଲେନ ଶରତ୍କାଲ ଇଵାମ୍ବରମ୍
ଉପରେ, ସେ ଚତୁର ଲୋକଟିଏ ଝରା ଲତା ଦେଇ ଏହାକୁ ଢାକିଦେଲା, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଜାଲି ଭଳି ଲଗାଇଦେଲା, ଯେପରି ଶରଦ୍ ଋତୁର ଆକାଶ ଖାଲି ଦେଖାଯାଏ।
ଦିନୈଃ କତିପଯୈର୍ ଏଵ ଵାରଣୋ ଵିହରନ୍ ଵନେ । ତସ୍ମିନ୍ ନିପତିତଃ ଖାତେ ଶୁଷ୍କାବ୍ଧାଵ୍ ଇଵ ପର୍ଵତଃ
କିଛି ଦିନ ମଧ୍ୟରେ, ହାତୀ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୂରୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ଏହି ଗଡ଼ିଆଁ ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲା, ଯେପରି ଶୁଷ୍କ ସମୁଦ୍ରରେ ପାହାଡ଼ ଭାସିଯାଏ।
ଵ୍ରଜନ୍ ସର୍ପାକୃତୌ କୂପେ ପାତାଲତଲଭୀଷଣେ । ଖାତେ ଶୁଷ୍କାବ୍ଧିଖାତାଭେ ଗଜରତ୍ନସମୁଦ୍ଗକେ
ଏଭଳି ଚାଲିଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ହାତୀଟିଏ ସର୍ପ ଆକାରର ଏକ ଅତି ଭୟଙ୍କର କୂଆରେ ପଡ଼ିଗଲା, ଯାହା ପାତାଳ ଭୂମି ପରି ଭୀଷଣ ଏବଂ ଶୁଷ୍କ ସମୁଦ୍ରର ଖାଲି ଖାଦ ପରି ଖୋଦାଯାଇଥିଲା, ଏହା ହାତୀର ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ପାଇଁ ଏକ ପେଟି ପରି ଥିଲା।
ଇତି ଭୂଯୋ ଦୃଢଂ ବଦ୍ଧସ୍ ତେନ ହସ୍ତିପକେନ ସଃ । ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଅଦ୍ଯାପି ଦୁଃଖେନ ଭୂସଦ୍ମନି ଯଥା ବଡିଃ
ଏଭଳି ଭାବରେ, ସେହି ହାତୀ ଧରିବା ଜାଲରେ ମଜବୁତ ଭାବେ ପୁଣି ବାନ୍ଧାଯାଇ, ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ଏଭଳି ରହିଛି, ଯେପରି ଏକ ମାଛ ଶୁଷ୍କ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଛି।
ଅହନିଷ୍ଯତ୍ ପୁରୈଵାସୌ ଯଦ୍ଯ୍ ଅଗ୍ରୋପଗତଂ ରିପୁମ୍ । ତନ୍ ନାଲପ୍ସ୍ଯତ ତଦ୍ ଦୁଃଖଂ ଗଜଃ ଖାତନିବନ୍ଧନମ୍
ଯଦି ସେ ହାତୀ ଆରମ୍ଭରୁ ଆସୁଥିବା ଶତ୍ରୁକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଥାନ୍ତା, ତେବେ ସେ ଏହି ଖାଦରେ ବାନ୍ଧାଯିବାର ଏତେ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁନଥାନ୍ତା।
ମୌର୍ଖ୍ଯାଦ୍ ଆଗାମିନଂ କାଲଂ ଵର୍ତମାନକ୍ରିଯାକ୍ରମୈଃ । ଅଶୋଧଯନ୍ ନରୋ ଦୁଃଖଂ ଯାତି ଵିନ୍ଧ୍ଯଗଜୋ ଯଥା
ଯେଉଁ ମଣିଷ ଅବିବେକରେ ଥାଇ, ବର୍ତ୍ତମାନର କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଭବିଷ୍ୟତ୍କୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝିପାରୁନାହାନ୍ତି, ସେ ହାତୀ ପରି ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି।
ମୁକ୍ତୋ ଽସ୍ମି ଶସ୍ତ୍ରନିଗଡାଦ୍ ଇତି ତୁଷ୍ଟୋ ଽପି ଵାରଣଃ । ଦୂରସ୍ଥୋ ଽପି ପୁନର୍ ବଦ୍ଧୋ ମୌର୍ଖ୍ଯଂ କ୍ଵେଵ ନ ବାଧତେ
ହାତୀ ଯଦି ଖୁସି ହୋଇ ଭାବେ, 'ମୁଁ ଶସ୍ତ୍ରର ଶୃଙ୍ଖଳାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଗଲି', ତଥାପି ସେ ଦୂରରୁ ପୁଣି ବାନ୍ଧାଯାଏ; ମୂର୍ଖତା କେଉଁଠି ଦୁଃଖ ଦେଉନାହିଁ?
ମୌର୍ଖ୍ଯଂ ନିବନ୍ଧନମ୍ ଅଵୈହି ପରଂ ମହାତ୍ମନ୍ ବନ୍ଧୋ ନ ବନ୍ଧ ଇହ ଚେତସି ତଦ୍ଵିଯୁକ୍ତେ । ଆତ୍ମୋଦଯେ ତ୍ରିଜଗଦ୍ ଆତ୍ମମଯଂ ସମସ୍ତମ୍ ଅଶ୍ଵେ ସ୍ଥିତସ୍ଯ ସହଯା ନନୁ ସର୍ଵଭୂମିଃ
ହେ ମହାନ ଆତ୍ମା, ମୂର୍ଖତାକୁ ଏଠି ସତ୍ୟ ବନ୍ଧନ ବୋଲି ଜାଣ; ମନ ଯଦି ଏହାଠାରୁ ମୁକ୍ତ, ତେବେ ବନ୍ଧନ କିଛି ନୁହେଁ। ଆତ୍ମାର ଉଦୟ ହେଲେ, ଏଇ ତିନି ଜଗତ ସମସ୍ତେ ଆତ୍ମା ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଘୋଡା ଉପରେ ବସିଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଜମି ଉପଲବ୍ଧ ହୁଏ।
ମଣିସାଧନଵନ୍ଯେଭବନ୍ଧନାଦ୍ଯ୍ ଅମରାତ୍ମଜ । ସୂଚିତଂ ସତ୍କଥାଜାଲଂ ପୁନର୍ ମେ ପ୍ରକଟୀକୁରୁ
ଅମର ପୁତ୍ର, ତୁମେ ମଣି, ସାଧନା, ବନ୍ୟ ହାତୀ ଓ ବନ୍ଧନର କଥା ଉପସ୍ଥାପନ କରିଛ; ଏବେ ଏହି ଉତ୍ତମ କଥାମାଳାକୁ ପୁଣିଥରେ ମୋ ପାଇଁ ସ୍ପଷ୍ଟ କର।
ଵାକ୍ଯାର୍ଥଦୃଷ୍ଟେର୍ ନିଷ୍ପତ୍ତ୍ଯା ହୃଦ୍ଗୃହେ ଚିତ୍ତଭିତ୍ତିଷୁ । ଶୃଣୁଷ୍ଵ ସତ୍କଥାଚିତ୍ରଂ ଚିତ୍ରମ୍ ଉନ୍ମୀଲଯାମି ତେ
ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ଓ ତାହାର ଫଳ ଦୃଷ୍ଟିରୁ, ହୃଦୟର ଘର ଓ ମନର ଦିଵାଳରେ—ଶୁଣ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଉତ୍ତମ କଥା ଖୋଲି ଦେଉଛି।
ଯୋ ଽସୌ ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥକୁଶଲସ୍ ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାନେ ତ୍ଵ୍ ଅପଣ୍ଡିତଃ । ରତ୍ନସଂସାଧନେ ପ୍ରୋକ୍ତସ୍ ସ ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ମହୀପତେ
ଯେଉଁଠି ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ବୁଝିବାରେ ପାରଦର୍ଶୀ, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ଅପରିଚିତ, ସେ ମଣି ଧନ ସଂଗ୍ରହ କରୁଥିବା ଲୋକ ଭଳି। ରାଜା, ଏହି ଅବସ୍ଥା ତୁମର ଅଟୁଟ୍।
ତଜ୍ଜ୍ଞୋ ଭଵସି ଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ ରଵିର୍ ମେରୁତଟେଷ୍ଵ୍ ଇଵ । ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାନେ ତୁ ଵିଶ୍ରାନ୍ତୋ ନ ତ୍ଵଂ ଦୃଷଦ୍ ଇଵାମ୍ବରେ
ତୁମେ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନରେ ଦକ୍ଷ, ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ଏକାଗ୍ର ନୁହଁ, ଆକାଶରେ ପଡ଼ିଥିବା ପଥର ଭଳି।
ଵିଦ୍ଧି ଚିନ୍ତାମଣିଂ ସାଧୋ ସର୍ଵତ୍ଯାଗମ୍ ଅକୃତ୍ରିମମ୍ । ତମ୍ ଅନ୍ତଂ ସର୍ଵଦୁଃଖାନାଂ ସଂସାଧଯସି ଶୁଦ୍ଧଧୀଃ
ହେ ସଜ୍ଜନ, ସମସ୍ତ କଥାର ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ତ୍ୟାଗକୁ ଚିନ୍ତାମଣି ଭାବିବାକୁ ଜାଣ। ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ଶେଷ ପାଇଁ ପାରିବ।
ସର୍ଵତ୍ଯାଗେନ ଶୁଦ୍ଧେନ ସର୍ଵମ୍ ଆସାଦ୍ଯତେ ଽନଘ । ସର୍ଵତ୍ଯାଗୋ ହି ସାମ୍ରାଜ୍ଯଂ କିଂ ଚିନ୍ତାମଣିନା ଭଵେତ୍
ପବିତ୍ର ଭାବରେ ସମସ୍ତ କଥାର ତ୍ୟାଗ କଲେ ସବୁକିଛି ମିଳିଯାଏ, ହେ ନିର୍ମଳ। ସମସ୍ତ ତ୍ୟାଗର ଏହି ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଥିଲେ, ଚିନ୍ତାମଣି କଣ କରିପାରିବ?
ସିଦ୍ଧସ୍ ସ ସର୍ଵସନ୍ତ୍ଯାଗସ୍ ସାଧୋ ସଂସାଧିତସ୍ ତଵ । ଖର୍ଵୀକୁର୍ଵଞ୍ ଜଗଦ୍ଭୂତିଂ ଵିନ୍ଧ୍ଯସ୍ଯାତ୍ମୋଦଯୋ ଯଥା
ହେ ମହାନୁଭାବ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ତ୍ୟାଗ ସଫଳ କରିଛ, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଇଛ। ଯେପରି ଵିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଉଦୟ ହେଲେ ନିଜର ଉଚ୍ଚତାକୁ ହ୍ରାସ କରେ, ସେପରି ତୁମେ ଏହି ସଂସାରର ଏଇ ମହିମାକୁ କ୍ଷୁଦ୍ର କରିଦେଇଛ।
ସନ୍ତ୍ଯକ୍ତଂ ଭଵତା ରାଜ୍ଯଂ ସଦାରଧନବାନ୍ଧଵମ୍ । ବ୍ରହ୍ମଣେଵ ଜଗତ୍ସର୍ଗଵ୍ଯାପାରସ୍ ସ୍ଵନିଶାଗମେ
ତୁମେ ରାଜ୍ୟ, ସ୍ତ୍ରୀ, ଧନ ଓ ବାନ୍ଧବମାନେ ସବୁକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛ। ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମା ରାତି ଶେଷେ ସଂସାର ସୃଷ୍ଟି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ବନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସେପରି ତୁମେ ସବୁକିଛି ଛାଡିଦେଇଛ।
ସ୍ଵଦେଶସ୍ଯାତିଦୂରସ୍ଥମ୍ ଆଗତୋ ଽସୀମମ୍ ଆଶ୍ରମମ୍ । ଭୁଵୋ ଽନ୍ତମ୍ ଇଵ ଵିଶ୍ରାନ୍ତ୍ଯୈ ଵୈନତେଯସ୍ ସକଚ୍ଛପଃ
ତୁମେ ନିଜ ଦେଶରୁ ବହୁ ଦୂର ଏହି ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଛ। ଯେପରି ଗରୁଡ଼ କଛପ ସହିତ ବିଶ୍ୱର ସୀମାକୁ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଁ ଯାଆନ୍ତି, ସେପରି ତୁମେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ।
କେଵଲଂ ସର୍ଵସନ୍ତ୍ଯାଗେ ଶେଷିତାହମ୍ମତିସ୍ ତ୍ଵଯା । ମୃଷ୍ଟାଖିଲକଲଙ୍କେନ ସ୍ଵସତ୍ତେଵାନିଲେନ ଖେ
ତୁମର ସମସ୍ତ ତ୍ୟାଗ ମଧ୍ୟରେ କେବଳ 'ମୁଁ' ବୋଧ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଛି। ସେହି ବୋଧ ସମସ୍ତ ଦୋଷରୁ ଶୁଧ୍ଧ, ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଆକାଶରେ ବାୟୁ ପରି ନିର୍ମଳ ଅଛି।
ମନୋମାତ୍ରେ ହୃଦସ୍ ତ୍ଯକ୍ତେ ଯାଵତ୍ ତେ ଯାତି ପୂର୍ଣତାମ୍ । ତ୍ଯାଗସ୍ ତାଵଦ୍ ଵିକଲ୍ପସ୍ ତ୍ଵାଂ ଖମ୍ ଅମ୍ବୁଦ ଇଵାଵୃଣୋତ୍
ମନ ମାତ୍ର ହୃଦୟକୁ ଛାଡ଼ି ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୂର୍ଣ୍ଣତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତ୍ୟାଗର ଭାବନା ଏକ ମେଘ ଭଳି ତୁମକୁ ଆକାଶକୁ ଢାକି ରହେ।
ନାଯଂ ସ ପରମାନନ୍ଦସ୍ ସର୍ଵତ୍ଯାଗୋ ମହୋଦଯଃ । କୋ ଽପ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଚୈର୍ ଅନ୍ଯ ଏଵାସୌ ଚିରସାଧ୍ଯୋ ମହାନ୍ ଇତି
ଏହିଠାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗର ମହାନ ଉଦୟ ଓ ପରମ ଆନନ୍ଦ ନୁହେଁ। ସେଠାରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଅତି ଉଚ୍ଚ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ଏକ ବଡ଼ ଜିନିଷ ଅଛି।
ଚିନ୍ତଯେତି ଗତେ ଵୃଦ୍ଧିଂ ସଙ୍କଲ୍ପଗ୍ରହଣେ ଶନୈଃ । ଵାତ୍ଯଯେଵ ଵନସ୍ପନ୍ଦେ ତ୍ଯାଗଃ ପ୍ରୋଡ୍ଡୀଯ ତେ ଗତଃ
ଯେତେବେଳେ ଚିନ୍ତା ଧୀରେ ଧୀରେ ଧାରଣାକୁ ବଢ଼ାଏ, ସେତେବେଳେ ବନରେ ବାତାସ ହେବାପରି ତୁମର ତ୍ୟାଗ ଉଡ଼ିଯାଇ ହେଉଛି।
ତ୍ଯାଗିତା ସ୍ଯାତ୍ କୁତସ୍ ତସ୍ଯ ଚିନ୍ତାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆଵୃଣୋତି ଯଃ । ପଵନସ୍ପନ୍ଦଯୁକ୍ତସ୍ଯ ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦତ୍ଵଂ କୁତସ୍ ତରୋଃ
ଯାହାର ମନ ଏଉଁ ଚିନ୍ତାରେ ଢାକି ରହିଛି, ସେଠାରେ କିପରି ତ୍ୟାଗ ହେବ? ବାତାସରେ ହଲୁଚିଥିବା ଗଛ କେବେ କିପରି ନିର୍ମଳ ରହିପାରିବ?
ଚିନ୍ତୈଵ ଚିତ୍ତମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଆହୁସ୍ ସଙ୍କଲ୍ପେତରନାମକମ୍ । ତସ୍ଯାମ୍ ଏଵ ସ୍ଫୁରନ୍ତ୍ଯାଂ ତୁ ଚିତ୍ତଂ ତ୍ଯକ୍ତଂ କଥଂ ଭଵେତ୍
ମନେ ଯେଉଁ ଚିନ୍ତା ଆସେ, ସେଇ ମନ ଭାବି ଅନ୍ୟ ନାମରେ ମନ ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ। ଯେଉଁଯେଉଁ ସମୟରେ ଏହି ଚିନ୍ତା ଚଳିତ ଅଛି, ସେତେବେଳେ ମନକୁ କିପରି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ିଦେଇଛି ବୋଲି କୁହିପାରିବେ?
ଚିତ୍ତେ ଗୃହୀତେ ତ୍ରିଜଗଜ୍ଜାଲବୀଜକଣେ କ୍ଷଣାତ୍ । କଥଂ ସମ୍ପଦ୍ଯତେ ସାଧୋ ସର୍ଵତ୍ଯାଗୋ ନିରଞ୍ଜନଃ
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେତେବେଳେ ମନ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ତିନି ଲୋକର ଜାଲର ମୂଳ ଥାଏ ଏବଂ ଏହାକୁ କିଛି ଖ୍ଷଣ ପାଇଁ ଧରି ରଖାଯାଏ, ସେତେବେଳେ କିପରି ନିର୍ମଳ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ ହେବ?
ସଙ୍କଲ୍ପଗ୍ରହଣେନାନ୍ତସ୍ ତ୍ଯାଗଃ ପ୍ରୋଡ୍ଡୀଯ ତେ ଗତଃ । ଶବ୍ଦସଂଶ୍ରଵଣେନାଙ୍ଗ ଯଥା ଗ୍ରାମଵିହଙ୍ଗମଃ
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ମନର ଭିତରେ ଭାବନାକୁ ଧର, ସେତେବେଳେ ତୁମର ଅନ୍ତରିକ ତ୍ୟାଗ ଦୂରେ ଚାଲିଯାଏ, ଯେପରି ଗ୍ରାମର ପକ୍ଷୀ ତାଙ୍କର ଦଳର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଦୂରକୁ ଉଡ଼ିଯାଏ।
ନିଶ୍ଚିନ୍ତତ୍ଵଧନଂ ସର୍ଵଂ ତ୍ଯାଗ ଆଦାଯ ତେ ଗତଃ । ଆମନ୍ତ୍ର୍ଯାପୂଜିତୋ ଯାତି ଯସ୍ ସ ଦୁଃଖଂ କରୋତି ହି
ତୁମେ ତ୍ୟାଗ କରି ଯେ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରିଥିଲ, ଏହା ସବୁ ଦୂରେ ଚାଲିଯାଏ। ଯାହାକୁ ଡାକିଲେ କିମ୍ବା ସମ୍ମାନ କଲେ ଯିଏ ଚାଲିଯାଏ, ସେ ଅବଶ୍ୟ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ।