ଦୁଃଖାନି ମୌର୍ଖ୍ଯଵିଭଵେନ ଭଵନ୍ତି ଯାନି ନୈଵାପଦା ନ ଚ ଜରାମରଣେନ ତାନି । ସର୍ଵାପଦାଂ ଶିରସି ତିଷ୍ଠତି ମୌର୍ଖ୍ଯମ୍ ଏକଂ କୃଷ୍ଣଂ ଜନସ୍ଯ ଵପୁଷାମ୍ ଇଵ କେଶଜାଲମ୍
ମୂର୍ଖତାର ଧନରୁ ଯେଉଁ ଦୁଃଖ ଉପଜେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଦୁର୍ଘଟନା, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ। ସମସ୍ତ ଅପଦର ଉପରେ ମୂର୍ଖତା ଏକା ଅନ୍ଧକାର ଭଳି ବସିଥାଏ, ଯେପରି ଲୋକମାନଙ୍କ ଦେହରେ କଳା କେଶର ଝୁଞ୍ଜ।
ଅଥେମମ୍ ଅପରଂ ରମ୍ଯଂ ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ଶୃଣୁ ଭୂପତେ । ପରଂ ପ୍ରବୋଧନଂ ବୁଦ୍ଧେସ୍ ସାଧୋ ସଦୃଶମ୍ ଆତ୍ମନଃ
ଏବେ, ରାଜା, ଆଉ ଏକ ମନୋହର କଥା ଶୁଣ, ଯାହା ମନକୁ ଉତ୍ତମ ଜାଗ୍ରତି ଦିଏ ଏବଂ ତୁମ ପରି ଉତ୍ତମ ମନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ।
ଅସ୍ତି ଵିନ୍ଧ୍ଯଵନେ ହସ୍ତୀ ମହାଯୂଥପଯୂଥପଃ । ଅଗସ୍ତ୍ଯରୁଦ୍ଧଯା ଵୃଦ୍ଧ୍ଯା ଵିନ୍ଧ୍ଯେନେଵୈଧିତସ୍ ସ୍ଵତଃ
ବିନ୍ଧ୍ୟା ଅରଣ୍ୟରେ ଏକ ହାତୀ ଅଛି, ସେ ଏକ ବଡ଼ ଝୁଣ୍ଡର ମୁଖ୍ୟ। ଯେପରି ବିନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ବତ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରୋକାଯାଇଥିଲା, ସେହିପରି ସେ ହାତୀ ନିଜ ଗୁଣରେ ବଡ଼ ହୋଇଯାଇଛି।
ଵଜ୍ରାଶ୍ରିଵିଷମୌ ଦୀର୍ଘୌ ସ୍ତସ୍ ତସ୍ଯ ଦଶନୌ ଶିତୌ । କଲ୍ପାନଲଶିଖାତୁଲ୍ଯୌ ସୁମେରୂନ୍ମୂଲନକ୍ଷମୌ
ସେହି ହାତୀର ଦୁଇଟି ଦନ୍ତ ଅତି ଲମ୍ବା ଏବଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ବଜ୍ର ଓ ବିଷାକ୍ତ ସାପର ପରି। ସେଗୁଡ଼ିକ ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତର ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେମାନେ ସୁମେରୁ ପର୍ବତକୁ ମଧ୍ୟ ଉଖିଁ ଦେଇପାରିବ।
ସ ବଦ୍ଧୋ ଲୋହଜାଲେନ ହସ୍ତିପେନ ଚ୍ଛଲାଦିତଃ । ମୁନୀନ୍ଦ୍ରେଣେଵ ଵିନ୍ଧ୍ଯାଦ୍ରିର୍ ଉପେନ୍ଦ୍ରେଣେଵ ଵା ବଡିଃ
ସେ ହାତୀକୁ ଲୋହାର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧିଦିଆଯାଇଥିଲା ଏବଂ ହାତୀପାଳକ ତାକୁ ଚତୁରାଇରେ ଠକାଇଥିଲା। ଯେପରି ମହାମୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ବିନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ବତକୁ ରୋକିଥିଲେ କିମ୍ବା ଉପେନ୍ଦ୍ର ବଡ଼ି ଦାନବକୁ ଦମନ କରିଥିଲେ, ସେହିପରି।
ନିବଦ୍ଧୋ ଯନ୍ତ୍ରଣାପାଶଶସ୍ତ୍ରକୁମ୍ଭାର୍ପିତୋ ଗଜଃ । ତାଂ ଜଗାମ ଵ୍ଯଥାଂ ଵୀରୋ ନ ଵାଗ୍ଗୋଚରମ୍ ଏତି ଯା
ହାତୀଟିକୁ ଶୃଙ୍ଖଳା, ରସ୍ସି ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧି ଏକ ଦୂର୍ଗରେ ରଖାଯାଇଥିଲା। ସେ ଯେତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିଲା, ତାହା କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବ ନାହିଁ।
ରିପୌ ହସ୍ତିପକେ ଦୂରାଦ୍ ଗୁପ୍ତଂ ପଶ୍ଯତି ଵାରଣଃ । ଅଯସ୍ସମୁଦ୍ଗକେ ତସ୍ମିନ୍ ନିନାଯ ଦିଵସତ୍ରଯମ୍
ହାତୀ ଦୂରରୁ ନିଜ ଶତ୍ରୁ ହସ୍ତିପାଳକୁ ଲୁଚିଥିବା ଦେଖିଲା। ଏହି ଲୋହାର ଘରେ ବନ୍ଦି ହୋଇ ସେ ତିନି ଦିନ କଟାଇଲା।
ଖେଦାନ୍ ନିଗଡନିର୍ଭେଦଯତ୍ନଵାନ୍ ସ ଝଣଜ୍ଝଣମ୍ । ଚକାର କିଙ୍କିଣୀକ୍ଵାଣମ୍ ଉପୋଦ୍ଘାତୈ ରଥୋ ଯଥା
ଗାଁଠି ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ହାତୀ ଜୋରେ ଜୋରେ ଝଣ୍ଝଣ୍ ଶବ୍ଦ କରିଲା, ଯେପରି ରଥ ମାଡ଼ ଖାଇଲେ ତାହାର ଘଣ୍ଟି ଶବ୍ଦ ହୁଏ।
ଦନ୍ତାଭ୍ଯାଂ ଯତ୍ନତସ୍ ତାଭ୍ଯାଂ ମୁହୂର୍ତଦ୍ଵିତଯେନ ସଃ । ବଭଞ୍ଜ ଶୃଙ୍ଖଲାଜାଲଂ ସ୍ଵର୍ଗାର୍ଗଡମ୍ ଇଵାସୁରଃ
ହାତୀ ଦୁଇଟି ଦାତରେ ଜୋର ଲଗାଇ, ଦୁଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଶୃଙ୍ଖଳାର ଜାଲକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲା, ଯେପରି ଏକ ଦାନବ ସ୍ୱର୍ଗର ଦ୍ୱାର ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥାଏ।
ତଂ ତସ୍ଯ ନିଗଡଚ୍ଛେଦମ୍ ଅପଶ୍ଯଦ୍ ଦୂରତୋ ରିପୁଃ । ବଡେସ୍ ସ୍ଵର୍ଗାଵଦଲନଂ ହରିର୍ ମେରୁତଟାଦ୍ ଇଵ
ଦୂରରୁ ଶତ୍ରୁ ହାତୀଙ୍କ ଗାଁଠି ଭାଙ୍ଗିବା ଦେଖିଲା, ଯେପରି ମେରୁ ପାହାଡ଼ରୁ ହରି ବଡି ଦାନବ ସ୍ୱର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ଦେଖିଥିଲେ।
ତସ୍ଯାଵଚ୍ଛିନ୍ନପାଶସ୍ଯ ମୂର୍ଧ୍ନି ତାଲତରୋ ରିପୁଃ । ପପାତାକ୍ରମତସ୍ ସ୍ଵର୍ଗଂ ହରିର୍ ମେରୋର୍ ବଡେର୍ ଇଵ
ଯେଉଁ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ବନ୍ଧନ ଛିଣ୍ଡିଯାଇଥିଲା, ସେ ତାଳଗଛର ଶିରାଉପରୁ ଖସିପଡ଼ିଲେ, ଯେପରି ହରି ଶ୍ରୀମେରୁ କିମ୍ବା ବଡ଼ ପର୍ବତରୁ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଖସିପଡ଼ିଥିଲେ।
ସ ପତନ୍ ପାଦପାନ୍ ମୋହାଦ୍ ଅପ୍ରାପ୍ଯ କରିଣଶ୍ ଶିରଃ । ପପାତୋର୍ଧ୍ଵ୍ଯାଂ ଫଲଂ ପକ୍ଵଂ ଵାତାହତମ୍ ଇଵାକୁଲଃ
ସେ ମନେ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ି, ତଳକୁ ଖସିବାବେଳେ ହାତୀର ମୁଣ୍ଡ ପହଞ୍ଚିପାରିଲେନି, ଏବଂ ବାତାସରେ ଆଘାତ ପାଇଥିବା ପକ୍କା ଫଳ ଯେପରି ବିକଳ ହୋଇ ଖସିପଡ଼େ, ସେମିତି ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ତଳକୁ ଖସିଗଲେ।
ତଂ ପୁରଃ ପତିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହେଭଃ କରୁଣାଂ ଯଯୌ । ସ୍ଫୁରତ୍ସ୍ଫାରଗୁଣାସ୍ ସନ୍ତସ୍ ସନ୍ତି ତିର୍ଯଗ୍ଗତାଵ୍ ଅପି
ସେ ଶତ୍ରୁକୁ ନିଜ ସମ୍ମୁଖରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖି, ମହାହାତୀ ଦୟାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ; କାରଣ, ଯେଉଁମାନେ ଉତ୍ତମ ଓ ଗୁଣବାନ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଅପମାନିତ ହୋଇଥିବା ଉପରେ କ୍ଷମା ଦେଖାନ୍ତି।
ପତିତଂ ଦଲଯାମୀତି କିଂ ନାମ ମମ ପୌରୁଷମ୍ । ଵାରଣୋ ଽପୀତି କଲଯନ୍ ନ ଜଘାନ ଚ ତଂ ରିପୁମ୍
ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, 'ଏକ ପଡ଼ିଯାଇଥିବାକୁ ଦଳିବାରେ କଣ ମୋର ପ୍ରଭାବ ରହିଛି? ମୁଁ ଏକ ହାତୀ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଏହି ଶତ୍ରୁକୁ ମାରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ,' ଏହିଭାବେ ଭାବି ସେ ତାହାକୁ ମାରିଲେନି।
କେଵଲଂ ନିଗଡଵ୍ଯୂହଂ ଵିଦାର୍ଯାଶୁ ଜଗାମ ହ । ଵିତତଂ ସେତୁମ୍ ଉତ୍ସାର୍ଯ ଵିପୁଲୌଘ ଇଵାମ୍ଭସଃ
ସେ କେବଳ ଶୃଙ୍ଖଳାର ଦଳକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦ୍ରୁତ ଚାଲିଗଲା, ଯେପରିକି ଏକ ବଡ଼ ପାଣିର ଧାରା ଏକ ବିଶାଳ ଆଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଛି ।
ତମ୍ ଅନାଦୃତ୍ଯ ମାତଙ୍ଗୋ ଭଙ୍କ୍ତ୍ଵା ଜାଲଂ ଜଵାଦ୍ ଯଯୌ । ଵିଦାର୍ଯ ମେଘସଙ୍ଘାତଂ ନଭସୀଵ ଦିଵାକରଃ
ସେଠାରେ ତାକୁ ଅଗ୍ରହ କରିନଥିବା ହାତୀ ଜାଲକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦ୍ରୁତ ଚାଲିଗଲା, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶର ମେଘମାଳାକୁ ଭାଗିଦେଉଛି ।
ଗତେ ଗଜେ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ହସ୍ତିପସ୍ ସ୍ଵସ୍ଥଦେହଧୀଃ । ଗଜେନୈଵ ସମଂ ତସ୍ଯ ଵ୍ଯଥା ଦୂରତରଂ ଗତା
ହାତୀ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ହାତୀପାଳ ତାଙ୍କର ଦେହ ଓ ମନ ଶାନ୍ତି ମଧ୍ୟରେ ଉଠିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲେ; ହାତୀ ଦୂରେ ଚାଲିଯିବା ସହିତ ତାଙ୍କର ବେଦନା ମଧ୍ୟ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲା ।
ପ୍ରୋତ୍ତାଲତାଲଵିଟପାତ୍ ସ ତଥା ପତିତୋ ଽପି ସନ୍ । ନ ଭେଦମ୍ ଆପ ଦୁର୍ଭେଦା ମନ୍ଯେ ଦେହା ଦୁରାତ୍ମନାମ୍
ଏତେ ବଡ଼ ତାଳଗଛରୁ ଖସି ପଡିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ କୌଣସି ଚୋଟ ପାଇଲେ ନାହିଁ; ମୁଁ ଭାବେ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କର ଦେହ ଭଙ୍ଗିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ।
ଵର୍ଧତେ ପ୍ରାଵୃଷୀଵାବ୍ଦଃ କୁକାର୍ଯେଷ୍ଵ୍ ଅସତାଂ ବଲମ୍ । ଅତୀଵାସୀତ୍ ସମୁତ୍ସାହୀ ସ ଗଜାକ୍ରମଣେ ତଦା
ଯେପରି ବର୍ଷାକାଳରେ ନଦୀର ପାଣି ବଢ଼ିଯାଏ, ସେପରି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଖରାପ କାମରେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବଢ଼ାନ୍ତି। ସେ ସମୟରେ ସେ ବହୁତ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ହାତୀ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା।
ଵାରଣାରିର୍ ଅସିଂହୋ ଽସୌ ଗତେଭୋ ଦୁଃଖମ୍ ଆଯଯୌ । ଆଗତ୍ଯୋପଗତେ ଽନ୍ତର୍ଧିଂ ନିଧାନ ଇଵ ନିର୍ଧନଃ
ହାତୀର ଶତ୍ରୁ ସିଂହଟିଏ, ହାତୀ ଚାଲିଯିବା ପରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲା। ସେ ଆସି ଦେଖିଲା ଯେ, ହାତୀ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଧନ ନଥିବା ଭଣ୍ଡାର ଦେଖି ଗରିବ ଲୋକ ଯେପରି ଚୁପଚାପ ଚାଲିଯାଏ, ସେପରି ସିଂହଟିଏ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା।
ସୋ ଽନ୍ଵିଯେଷ ଗଜଂ ଯତ୍ନାଦ୍ ଗୁଲ୍ମକାନ୍ତରିତଂ ଵନେ । ପଯୋଦପିହିତଂ ଭୋକ୍ତୁଂ ରାହୁର୍ ଇନ୍ଦୁମ୍ ଇଵାମ୍ବରେ
ସେ ବନରେ ଝାଡ଼ି ଭିତରେ ଲୁଚିଥିବା ହାତୀକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଦୃଢ଼ ଚେଷ୍ଟା କଲା। ଯେପରି ମେଘ ଢାକିଦେଇଥିବା ଆକାଶରେ ରାହୁ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଖାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ସେପରି ସିଂହଟିଏ ହାତୀକୁ ଖୋଜିଲା।
ଚିରେଣାଲଭତେଭେନ୍ଦ୍ରଂ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିତ୍ କାନନେ ସ୍ଥିତମ୍ । ଵିଶ୍ରାମ୍ଯନ୍ତଂ ତରୁତଲେ ସମରାଦ୍ ଇଵ ନିର୍ଗତମ୍
ବହୁତ ସମୟ ପରେ, ସେ ଏକ ଜଙ୍ଗଲରେ ଗଛ ତଳେ ବସି ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ହାତୀରାଜାକୁ ଦେଖିଲା, ଯେପରି ସେ ଯୁଦ୍ଧରୁ ଫେରି ବିଶ୍ରାମ ନେଉଛି।
ଅଥ ଯତ୍ର ସ୍ଥିତୋ ନାଗସ୍ ତତ୍ର ତଦ୍ବନ୍ଧନକ୍ଷମମ୍ । ପରଯା ରାଜସାମଗ୍ର୍ଯା ଗଜଲମ୍ପଟରୂପଯା
ତାପରେ, ଯେଉଁଠାରେ ହାତୀ ଦଢ଼ିଥିଲା, ସେଠାରେ ସେ ଏକ ଉପଯୁକ୍ତ ଫାନ୍ଦ ପୋତିଲା, ରାଜସିକ ଚତୁରତା ସହିତ, ହାତୀ ପ୍ରତି ଲାଲସା ଥିବା ଲୋକ ଭଳି ଚାଳ ଧରି।
ସ ଖାତଵଲଯଂ ଚକ୍ରେ ହସ୍ତିପଃ କାନନେ ନଵମ୍ । ସର୍ଵଦିକ୍କଂ ଵିଧିର୍ ଭୂମୌ ସମୁଦ୍ରଵଲଯଂ ଯଥା
ସେ ଶିକାରୀ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ନୂଆ ଗଡ଼ିଆଁ ଖୋଦିଲା, ଚାରିପାଖରେ ଖାଲି ଖନ୍ଦ ଦେଇ ଘେରିଦେଲା, ଯେପରି ଜମିରେ ସମୁଦ୍ର ଚାରିପାଖରେ ଘେରିଥାଏ।
ଉପର୍ଯ୍ ଅସ୍ଥଗଯଜ୍ ଜୀର୍ଣଲତୌଘେନ ସ ତଂ ଶଠଃ । ଶୂନ୍ଯଂ ତନ୍ଵଭ୍ରଜାଲେନ ଶରତ୍କାଲ ଇଵାମ୍ବରମ୍
ଉପରେ, ସେ ଚତୁର ଲୋକଟିଏ ଝରା ଲତା ଦେଇ ଏହାକୁ ଢାକିଦେଲା, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଜାଲି ଭଳି ଲଗାଇଦେଲା, ଯେପରି ଶରଦ୍ ଋତୁର ଆକାଶ ଖାଲି ଦେଖାଯାଏ।
ଦିନୈଃ କତିପଯୈର୍ ଏଵ ଵାରଣୋ ଵିହରନ୍ ଵନେ । ତସ୍ମିନ୍ ନିପତିତଃ ଖାତେ ଶୁଷ୍କାବ୍ଧାଵ୍ ଇଵ ପର୍ଵତଃ
କିଛି ଦିନ ମଧ୍ୟରେ, ହାତୀ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୂରୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ଏହି ଗଡ଼ିଆଁ ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲା, ଯେପରି ଶୁଷ୍କ ସମୁଦ୍ରରେ ପାହାଡ଼ ଭାସିଯାଏ।
ଵ୍ରଜନ୍ ସର୍ପାକୃତୌ କୂପେ ପାତାଲତଲଭୀଷଣେ । ଖାତେ ଶୁଷ୍କାବ୍ଧିଖାତାଭେ ଗଜରତ୍ନସମୁଦ୍ଗକେ
ଏଭଳି ଚାଲିଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ହାତୀଟିଏ ସର୍ପ ଆକାରର ଏକ ଅତି ଭୟଙ୍କର କୂଆରେ ପଡ଼ିଗଲା, ଯାହା ପାତାଳ ଭୂମି ପରି ଭୀଷଣ ଏବଂ ଶୁଷ୍କ ସମୁଦ୍ରର ଖାଲି ଖାଦ ପରି ଖୋଦାଯାଇଥିଲା, ଏହା ହାତୀର ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ପାଇଁ ଏକ ପେଟି ପରି ଥିଲା।
ଇତି ଭୂଯୋ ଦୃଢଂ ବଦ୍ଧସ୍ ତେନ ହସ୍ତିପକେନ ସଃ । ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଅଦ୍ଯାପି ଦୁଃଖେନ ଭୂସଦ୍ମନି ଯଥା ବଡିଃ
ଏଭଳି ଭାବରେ, ସେହି ହାତୀ ଧରିବା ଜାଲରେ ମଜବୁତ ଭାବେ ପୁଣି ବାନ୍ଧାଯାଇ, ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ଏଭଳି ରହିଛି, ଯେପରି ଏକ ମାଛ ଶୁଷ୍କ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଛି।
ଅହନିଷ୍ଯତ୍ ପୁରୈଵାସୌ ଯଦ୍ଯ୍ ଅଗ୍ରୋପଗତଂ ରିପୁମ୍ । ତନ୍ ନାଲପ୍ସ୍ଯତ ତଦ୍ ଦୁଃଖଂ ଗଜଃ ଖାତନିବନ୍ଧନମ୍
ଯଦି ସେ ହାତୀ ଆରମ୍ଭରୁ ଆସୁଥିବା ଶତ୍ରୁକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଥାନ୍ତା, ତେବେ ସେ ଏହି ଖାଦରେ ବାନ୍ଧାଯିବାର ଏତେ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁନଥାନ୍ତା।
ମୌର୍ଖ୍ଯାଦ୍ ଆଗାମିନଂ କାଲଂ ଵର୍ତମାନକ୍ରିଯାକ୍ରମୈଃ । ଅଶୋଧଯନ୍ ନରୋ ଦୁଃଖଂ ଯାତି ଵିନ୍ଧ୍ଯଗଜୋ ଯଥା
ଯେଉଁ ମଣିଷ ଅବିବେକରେ ଥାଇ, ବର୍ତ୍ତମାନର କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଭବିଷ୍ୟତ୍କୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝିପାରୁନାହାନ୍ତି, ସେ ହାତୀ ପରି ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି।