ଇତି ତସ୍ମିନ୍ ସ୍ଥିତେ ଯାତୋ ମଣିର୍ ଉଡ୍ଡୀଯ ସିଦ୍ଧଯଃ । ତ୍ଯଜନ୍ତି ହ୍ଯ୍ ଅଵମନ୍ତାରଂ ଶରା ଗୁଣମ୍ ଇଵୋଜ୍ଝିତାଃ
ସେଠାରେ ସେ ରହିଥିବାବେଳେ ମଣି ଉଡ଼ିଯାଇଲା, ସହିତ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ମଧ୍ୟ ଚାଲିଗଲା। ଯେଉଁମାନେ ସମ୍ମାନ ଦେଉନାହାନ୍ତି, ସିଦ୍ଧିମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥାନ୍ତି, ଯେପରି ଧନୁର ତଣୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ଶରଗୁଡ଼ିକ ଖସିଯାଏ।
ହୃତ୍ଵା ପ୍ରାକ୍ସମ୍ପଦଃ ପୁଂସସ୍ ସ ଯାତସ୍ ସିଦ୍ଧଯଃ କିଲ । ଆଗତାସ୍ ସମ୍ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ସର୍ଵଂ ଯାତା ହରନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଏହାଠାରେ, ସିଦ୍ଧିମାନେ ପূର୍ବରୁ ଲୋକଙ୍କର ଧନ ନେଇଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଆସନ୍ତି, ସମସ୍ତ କିଛି ଦେଇଥାନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଚାଲିଯାନ୍ତି, ସବୁକିଛି ନେଇଯାନ୍ତି।
ପୁମାନ୍ ଭୂଯଃ କ୍ରିଯାଯତ୍ନଂ ଚକ୍ରେ ରତ୍ନେନ୍ଦ୍ରସାଧନେ । ନୋଦ୍ଵିଜନ୍ତେ ହି କାର୍ଯେଷୁ ଜନା ଅଧ୍ଯଵସାଯିନଃ
ସେ ଲୋକଟିଏ ପୁଣିଥରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣି ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ ଓ କାମ କଲା। ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଥିବା ଲୋକମାନେ କୌଣସି କାମରେ ଭୟଭୀତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ଦଦର୍ଶାଥ କଚଦ୍ରୂପଂ କାଚଖଣ୍ଡମ୍ ଅପଣ୍ଡିତଃ । ହସଦ୍ଭିର୍ ଵଞ୍ଚକୈସ୍ ସିଦ୍ଧୈଃ ପୁରସ୍ ତ୍ଯକ୍ତମ୍ ଅଲକ୍ଷିତୈଃ
ତାପରେ, ଅବିବେକୀ ଲୋକଟିଏ ମଣି ଭାବରେ ଏକ କାଚ ଟୁକୁଡ଼ା ଦେଖିଲା, ଯାହାକୁ ସିଦ୍ଧିମାନେ ହସିହସି ଛାଡ଼ିଦେଇ, ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ଯାଇଥିଲେ।
ଅଯଂ ଚିନ୍ତାମଣିର୍ ଇତି ମୂଢସ୍ ତସ୍ମିନ୍ ସ ଵସ୍ତୁତାମ୍ । ବୁବୁଧେ ମୋହିତୋ ହ୍ଯ୍ ଅଜ୍ଞୋ ମୃଦଂ ହେମେତି ପଶ୍ଯତି
ମୂର୍ଖ ଲୋକ ଏହାକୁ 'ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ମଣି' ବୋଲି ଭାବି, ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ି ଅଜ୍ଞାନରେ ରହିଥାଏ; ସେ କେବଳ ମାଟିକୁ ସୁନା ବୋଲି ଦେଖେ।
ଅଷ୍ଟୌ ଷଷ୍ଟିଂ ଦ୍ଵିଷନ୍ ମିତ୍ରଂ ରଜ୍ଜୁଂ ସର୍ପଂ ସ୍ଥଲଂ ଜଲମ୍ । ଚନ୍ଦ୍ରୌ ଦ୍ଵୌ କୁରୁତେ ଚିତ୍ତେ ଶିଶୋର୍ ମୋହୋ ଽମୃତଂ ଵିଷମ୍
ଏକ ଶିଶୁର ମନରେ ଆଠି ହେଉଛି ଅଠଷଠି, ଶତ୍ରୁ ହେଉଛି ବନ୍ଧୁ, ରସ୍ସୀ ହେଉଛି ସାପ, ଶୁଷ୍କ ଜମି ହେଉଛି ପାଣି; ଦୁଇଟି ଚନ୍ଦ୍ର ଦେଖାଯାଏ, ଅମୃତକୁ ବିଷ ଭାବି ନେଉଛି, ଏଭଳି ଭ୍ରମ ରହିଥାଏ।
ତଂ ଦଗ୍ଧମଣିମ୍ ଆଦାଯ ପ୍ରାକ୍ତନୀଂ ସ ଶ୍ରିଯଂ ଜହୌ । ସର୍ଵଂ ଚିନ୍ତାମଣେର୍ ଅସ୍ମାତ୍ ପ୍ରାପ୍ଯତେ କିଂ ଧନୈର୍ ଇତି
ସେ ଜଳିଯାଇଥିବା ମଣିକୁ ନେଇ, ପୂର୍ବରୁ ଥିବା ସମ୍ପଦକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲା; 'ଏହି ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ମଣି ଦ୍ୱାରା ସବୁକିଛି ମିଳିଯିବ—ଧନର କଣ ଦରକାର?' ବୋଲି ଭାବିଲା।
ଦେଶୋ ଽଯମ୍ ଅସୁଖୋ ରୂକ୍ଷୋ ଜନୈଃ ପାପିଭିର୍ ଆଵୃତଃ । କିଂ ତଦ୍ ଗେହଂ ହତପ୍ରାଯଂ କେ ନାମ ମମ ବନ୍ଧଵଃ
ଏହି ଦେଶ ଅସୁଖଦାୟକ ଏବଂ କଠିନ, ପାପୀ ଲୋକେ ଭରିଯାଇଛନ୍ତି; ସେଇ ଘର ତ ପ୍ରାୟ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଇଛି, ମୋର କିଏ ବନ୍ଧୁ?
ଦୂରଂ ଗତ୍ଵା ଯଥାକାମଂ ସୁଖଂ ତିଷ୍ଠାମି ସମ୍ପଦା । ଇତ୍ଯ୍ ଆଦାଯ ମଣିଂ ମୂଢଶ୍ ଶୂନ୍ଯଂ କାନନମ୍ ଆଯଯୌ
ମୁର୍ଖଟିଏ ଭାବିଲା, 'ମୁଁ ଏହି ମଣିଟିଏ ନେଇ ଦୂରକୁ ଯାଇ, ଇଚ୍ଛାମତେ ସୁଖରେ ରହିବି, ସମ୍ପଦ ମିଳିବି।' ଏହିଭଳି ଭାବି ସେ ଶୂନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଗଲା।
ତତ୍ର କାଚଦଲେନାସୌ ତେନ ତାମ୍ ଆପଦଂ ଯଯୌ । କଜ୍ଜଲାଦ୍ରେର୍ ଇଵ ନିଶା ମୌର୍ଖ୍ଯସ୍ଯୈଵାଙ୍ଗ ଯା ସମା
ସେଠାରେ ଗ୍ଲାସର ଟୁକୁଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ସେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଗଲା, ଯେପରି ଧୂସର ପାହାଡ଼ ଉପରେ ରାତି ଆସିଯାଏ, ଏହିଭଳି ମୂର୍ଖତାର ଅନ୍ଧକାର।
ଦୁଃଖାନି ମୌର୍ଖ୍ଯଵିଭଵେନ ଭଵନ୍ତି ଯାନି ନୈଵାପଦା ନ ଚ ଜରାମରଣେନ ତାନି । ସର୍ଵାପଦାଂ ଶିରସି ତିଷ୍ଠତି ମୌର୍ଖ୍ଯମ୍ ଏକଂ କୃଷ୍ଣଂ ଜନସ୍ଯ ଵପୁଷାମ୍ ଇଵ କେଶଜାଲମ୍
ମୂର୍ଖତାର ଧନରୁ ଯେଉଁ ଦୁଃଖ ଉପଜେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଦୁର୍ଘଟନା, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ। ସମସ୍ତ ଅପଦର ଉପରେ ମୂର୍ଖତା ଏକା ଅନ୍ଧକାର ଭଳି ବସିଥାଏ, ଯେପରି ଲୋକମାନଙ୍କ ଦେହରେ କଳା କେଶର ଝୁଞ୍ଜ।
ଅଥେମମ୍ ଅପରଂ ରମ୍ଯଂ ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ଶୃଣୁ ଭୂପତେ । ପରଂ ପ୍ରବୋଧନଂ ବୁଦ୍ଧେସ୍ ସାଧୋ ସଦୃଶମ୍ ଆତ୍ମନଃ
ଏବେ, ରାଜା, ଆଉ ଏକ ମନୋହର କଥା ଶୁଣ, ଯାହା ମନକୁ ଉତ୍ତମ ଜାଗ୍ରତି ଦିଏ ଏବଂ ତୁମ ପରି ଉତ୍ତମ ମନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ।
ଅସ୍ତି ଵିନ୍ଧ୍ଯଵନେ ହସ୍ତୀ ମହାଯୂଥପଯୂଥପଃ । ଅଗସ୍ତ୍ଯରୁଦ୍ଧଯା ଵୃଦ୍ଧ୍ଯା ଵିନ୍ଧ୍ଯେନେଵୈଧିତସ୍ ସ୍ଵତଃ
ବିନ୍ଧ୍ୟା ଅରଣ୍ୟରେ ଏକ ହାତୀ ଅଛି, ସେ ଏକ ବଡ଼ ଝୁଣ୍ଡର ମୁଖ୍ୟ। ଯେପରି ବିନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ବତ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରୋକାଯାଇଥିଲା, ସେହିପରି ସେ ହାତୀ ନିଜ ଗୁଣରେ ବଡ଼ ହୋଇଯାଇଛି।
ଵଜ୍ରାଶ୍ରିଵିଷମୌ ଦୀର୍ଘୌ ସ୍ତସ୍ ତସ୍ଯ ଦଶନୌ ଶିତୌ । କଲ୍ପାନଲଶିଖାତୁଲ୍ଯୌ ସୁମେରୂନ୍ମୂଲନକ୍ଷମୌ
ସେହି ହାତୀର ଦୁଇଟି ଦନ୍ତ ଅତି ଲମ୍ବା ଏବଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ବଜ୍ର ଓ ବିଷାକ୍ତ ସାପର ପରି। ସେଗୁଡ଼ିକ ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତର ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେମାନେ ସୁମେରୁ ପର୍ବତକୁ ମଧ୍ୟ ଉଖିଁ ଦେଇପାରିବ।
ସ ବଦ୍ଧୋ ଲୋହଜାଲେନ ହସ୍ତିପେନ ଚ୍ଛଲାଦିତଃ । ମୁନୀନ୍ଦ୍ରେଣେଵ ଵିନ୍ଧ୍ଯାଦ୍ରିର୍ ଉପେନ୍ଦ୍ରେଣେଵ ଵା ବଡିଃ
ସେ ହାତୀକୁ ଲୋହାର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧିଦିଆଯାଇଥିଲା ଏବଂ ହାତୀପାଳକ ତାକୁ ଚତୁରାଇରେ ଠକାଇଥିଲା। ଯେପରି ମହାମୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ବିନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ବତକୁ ରୋକିଥିଲେ କିମ୍ବା ଉପେନ୍ଦ୍ର ବଡ଼ି ଦାନବକୁ ଦମନ କରିଥିଲେ, ସେହିପରି।
ନିବଦ୍ଧୋ ଯନ୍ତ୍ରଣାପାଶଶସ୍ତ୍ରକୁମ୍ଭାର୍ପିତୋ ଗଜଃ । ତାଂ ଜଗାମ ଵ୍ଯଥାଂ ଵୀରୋ ନ ଵାଗ୍ଗୋଚରମ୍ ଏତି ଯା
ହାତୀଟିକୁ ଶୃଙ୍ଖଳା, ରସ୍ସି ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧି ଏକ ଦୂର୍ଗରେ ରଖାଯାଇଥିଲା। ସେ ଯେତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିଲା, ତାହା କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବ ନାହିଁ।
ରିପୌ ହସ୍ତିପକେ ଦୂରାଦ୍ ଗୁପ୍ତଂ ପଶ୍ଯତି ଵାରଣଃ । ଅଯସ୍ସମୁଦ୍ଗକେ ତସ୍ମିନ୍ ନିନାଯ ଦିଵସତ୍ରଯମ୍
ହାତୀ ଦୂରରୁ ନିଜ ଶତ୍ରୁ ହସ୍ତିପାଳକୁ ଲୁଚିଥିବା ଦେଖିଲା। ଏହି ଲୋହାର ଘରେ ବନ୍ଦି ହୋଇ ସେ ତିନି ଦିନ କଟାଇଲା।
ଖେଦାନ୍ ନିଗଡନିର୍ଭେଦଯତ୍ନଵାନ୍ ସ ଝଣଜ୍ଝଣମ୍ । ଚକାର କିଙ୍କିଣୀକ୍ଵାଣମ୍ ଉପୋଦ୍ଘାତୈ ରଥୋ ଯଥା
ଗାଁଠି ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ହାତୀ ଜୋରେ ଜୋରେ ଝଣ୍ଝଣ୍ ଶବ୍ଦ କରିଲା, ଯେପରି ରଥ ମାଡ଼ ଖାଇଲେ ତାହାର ଘଣ୍ଟି ଶବ୍ଦ ହୁଏ।
ଦନ୍ତାଭ୍ଯାଂ ଯତ୍ନତସ୍ ତାଭ୍ଯାଂ ମୁହୂର୍ତଦ୍ଵିତଯେନ ସଃ । ବଭଞ୍ଜ ଶୃଙ୍ଖଲାଜାଲଂ ସ୍ଵର୍ଗାର୍ଗଡମ୍ ଇଵାସୁରଃ
ହାତୀ ଦୁଇଟି ଦାତରେ ଜୋର ଲଗାଇ, ଦୁଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଶୃଙ୍ଖଳାର ଜାଲକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲା, ଯେପରି ଏକ ଦାନବ ସ୍ୱର୍ଗର ଦ୍ୱାର ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥାଏ।
ତଂ ତସ୍ଯ ନିଗଡଚ୍ଛେଦମ୍ ଅପଶ୍ଯଦ୍ ଦୂରତୋ ରିପୁଃ । ବଡେସ୍ ସ୍ଵର୍ଗାଵଦଲନଂ ହରିର୍ ମେରୁତଟାଦ୍ ଇଵ
ଦୂରରୁ ଶତ୍ରୁ ହାତୀଙ୍କ ଗାଁଠି ଭାଙ୍ଗିବା ଦେଖିଲା, ଯେପରି ମେରୁ ପାହାଡ଼ରୁ ହରି ବଡି ଦାନବ ସ୍ୱର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ଦେଖିଥିଲେ।
ତସ୍ଯାଵଚ୍ଛିନ୍ନପାଶସ୍ଯ ମୂର୍ଧ୍ନି ତାଲତରୋ ରିପୁଃ । ପପାତାକ୍ରମତସ୍ ସ୍ଵର୍ଗଂ ହରିର୍ ମେରୋର୍ ବଡେର୍ ଇଵ
ଯେଉଁ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ବନ୍ଧନ ଛିଣ୍ଡିଯାଇଥିଲା, ସେ ତାଳଗଛର ଶିରାଉପରୁ ଖସିପଡ଼ିଲେ, ଯେପରି ହରି ଶ୍ରୀମେରୁ କିମ୍ବା ବଡ଼ ପର୍ବତରୁ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଖସିପଡ଼ିଥିଲେ।
ସ ପତନ୍ ପାଦପାନ୍ ମୋହାଦ୍ ଅପ୍ରାପ୍ଯ କରିଣଶ୍ ଶିରଃ । ପପାତୋର୍ଧ୍ଵ୍ଯାଂ ଫଲଂ ପକ୍ଵଂ ଵାତାହତମ୍ ଇଵାକୁଲଃ
ସେ ମନେ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ି, ତଳକୁ ଖସିବାବେଳେ ହାତୀର ମୁଣ୍ଡ ପହଞ୍ଚିପାରିଲେନି, ଏବଂ ବାତାସରେ ଆଘାତ ପାଇଥିବା ପକ୍କା ଫଳ ଯେପରି ବିକଳ ହୋଇ ଖସିପଡ଼େ, ସେମିତି ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ତଳକୁ ଖସିଗଲେ।
ତଂ ପୁରଃ ପତିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହେଭଃ କରୁଣାଂ ଯଯୌ । ସ୍ଫୁରତ୍ସ୍ଫାରଗୁଣାସ୍ ସନ୍ତସ୍ ସନ୍ତି ତିର୍ଯଗ୍ଗତାଵ୍ ଅପି
ସେ ଶତ୍ରୁକୁ ନିଜ ସମ୍ମୁଖରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖି, ମହାହାତୀ ଦୟାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ; କାରଣ, ଯେଉଁମାନେ ଉତ୍ତମ ଓ ଗୁଣବାନ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଅପମାନିତ ହୋଇଥିବା ଉପରେ କ୍ଷମା ଦେଖାନ୍ତି।
ପତିତଂ ଦଲଯାମୀତି କିଂ ନାମ ମମ ପୌରୁଷମ୍ । ଵାରଣୋ ଽପୀତି କଲଯନ୍ ନ ଜଘାନ ଚ ତଂ ରିପୁମ୍
ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, 'ଏକ ପଡ଼ିଯାଇଥିବାକୁ ଦଳିବାରେ କଣ ମୋର ପ୍ରଭାବ ରହିଛି? ମୁଁ ଏକ ହାତୀ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଏହି ଶତ୍ରୁକୁ ମାରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ,' ଏହିଭାବେ ଭାବି ସେ ତାହାକୁ ମାରିଲେନି।
କେଵଲଂ ନିଗଡଵ୍ଯୂହଂ ଵିଦାର୍ଯାଶୁ ଜଗାମ ହ । ଵିତତଂ ସେତୁମ୍ ଉତ୍ସାର୍ଯ ଵିପୁଲୌଘ ଇଵାମ୍ଭସଃ
ସେ କେବଳ ଶୃଙ୍ଖଳାର ଦଳକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦ୍ରୁତ ଚାଲିଗଲା, ଯେପରିକି ଏକ ବଡ଼ ପାଣିର ଧାରା ଏକ ବିଶାଳ ଆଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଛି ।
ତମ୍ ଅନାଦୃତ୍ଯ ମାତଙ୍ଗୋ ଭଙ୍କ୍ତ୍ଵା ଜାଲଂ ଜଵାଦ୍ ଯଯୌ । ଵିଦାର୍ଯ ମେଘସଙ୍ଘାତଂ ନଭସୀଵ ଦିଵାକରଃ
ସେଠାରେ ତାକୁ ଅଗ୍ରହ କରିନଥିବା ହାତୀ ଜାଲକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦ୍ରୁତ ଚାଲିଗଲା, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶର ମେଘମାଳାକୁ ଭାଗିଦେଉଛି ।
ଗତେ ଗଜେ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ହସ୍ତିପସ୍ ସ୍ଵସ୍ଥଦେହଧୀଃ । ଗଜେନୈଵ ସମଂ ତସ୍ଯ ଵ୍ଯଥା ଦୂରତରଂ ଗତା
ହାତୀ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ହାତୀପାଳ ତାଙ୍କର ଦେହ ଓ ମନ ଶାନ୍ତି ମଧ୍ୟରେ ଉଠିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲେ; ହାତୀ ଦୂରେ ଚାଲିଯିବା ସହିତ ତାଙ୍କର ବେଦନା ମଧ୍ୟ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲା ।
ପ୍ରୋତ୍ତାଲତାଲଵିଟପାତ୍ ସ ତଥା ପତିତୋ ଽପି ସନ୍ । ନ ଭେଦମ୍ ଆପ ଦୁର୍ଭେଦା ମନ୍ଯେ ଦେହା ଦୁରାତ୍ମନାମ୍
ଏତେ ବଡ଼ ତାଳଗଛରୁ ଖସି ପଡିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ କୌଣସି ଚୋଟ ପାଇଲେ ନାହିଁ; ମୁଁ ଭାବେ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କର ଦେହ ଭଙ୍ଗିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ।
ଵର୍ଧତେ ପ୍ରାଵୃଷୀଵାବ୍ଦଃ କୁକାର୍ଯେଷ୍ଵ୍ ଅସତାଂ ବଲମ୍ । ଅତୀଵାସୀତ୍ ସମୁତ୍ସାହୀ ସ ଗଜାକ୍ରମଣେ ତଦା
ଯେପରି ବର୍ଷାକାଳରେ ନଦୀର ପାଣି ବଢ଼ିଯାଏ, ସେପରି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଖରାପ କାମରେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବଢ଼ାନ୍ତି। ସେ ସମୟରେ ସେ ବହୁତ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ହାତୀ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା।
ଵାରଣାରିର୍ ଅସିଂହୋ ଽସୌ ଗତେଭୋ ଦୁଃଖମ୍ ଆଯଯୌ । ଆଗତ୍ଯୋପଗତେ ଽନ୍ତର୍ଧିଂ ନିଧାନ ଇଵ ନିର୍ଧନଃ
ହାତୀର ଶତ୍ରୁ ସିଂହଟିଏ, ହାତୀ ଚାଲିଯିବା ପରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲା। ସେ ଆସି ଦେଖିଲା ଯେ, ହାତୀ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଧନ ନଥିବା ଭଣ୍ଡାର ଦେଖି ଗରିବ ଲୋକ ଯେପରି ଚୁପଚାପ ଚାଲିଯାଏ, ସେପରି ସିଂହଟିଏ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା।