ବଭୂଵ ମଣିରାଜେନ୍ଦ୍ରେ ନ ତୁ ନିଶ୍ଚଯଵାନ୍ ଅସୌ । ରାଜ୍ଯେ ଝଗିତି ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତେ ସୁଦୀନ ଇଵ ପାମରଃ
ମଣି ମଣିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ହେଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ନିଜେ ନିଶ୍ଚିତ ହେଇପାରିଲେ ନାହିଁ—ଅଚାନକ ରାଜ୍ୟ ମିଳିଗଲାବେଳେ, ସେ ଏକ ଦୁଃଖିତ ମନୁଷ୍ୟ ପରି ମନମରା ହେଇଗଲେ।
ଇଦଂ ସଞ୍ଚିନ୍ତଯାମ୍ ଆସ ମନସା ସ୍ମଯଶାଲିନା । ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତୋପେକ୍ଷଯା ଦୀର୍ଘଦୁଃଖସମ୍ଭ୍ରମଭାଵିନା
ଏହି ଅଚାନକ ଲାଭ ବିଷୟରେ ସେ ମନେ ହସି ହସି ଚିନ୍ତା କରିଲେ, ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୁଃଖ ଓ ଅସ୍ଥିରତା ଆସିବ ବୋଲି ଭାବିଲେ।
ଅଯଂ ମଣିର୍ ମଣିର୍ ନାଯଂ ମଣିଶ୍ ଚେତ୍ ତଦ୍ ଭଵେନ୍ ନ ସଃ । ସ୍ପୃଶାମି ନ ସ୍ପୃଶାମ୍ଯ୍ ଏନଂ କଦାଚିତ୍ ସ୍ପର୍ଶତୋ ଵ୍ରଜେତ୍
ଏହିଟି ମଣି କି ମଣି ନୁହେଁ? ଯଦି ଏହା ମଣି ହୁଏ, ତେବେ ଏହା ସେଇ ନୁହେଁ। କେବେ କେବେ ମୁଁ ଏହାକୁ ଛୁଁଏ, କେବେ ଛୁଁଏ ନାହିଁ—ଶାୟଦ ଛୁଁଲେ ଏହା ହଟିଯିବ।
ନୈତାଵତୈଵ କାଲେନ ମଣୀନ୍ଦ୍ରଃ କିଲ ସିଧ୍ଯତି । ଯତ୍ନେନାଜୀଵିତାନ୍ତେନ ସିଧ୍ଯତୀତ୍ଯ୍ ଆଗମକ୍ରମଃ
କହାଯାଏ ଯେ, ଏପରି ଅଳ୍ପ ସମୟରେ ମଣିର ମହାରାଜା ମିଳେ ନାହିଁ; ପୁରା ଜୀବନ ଧରି ପ୍ରୟାସ କଲେ ମାତ୍ର ଏହା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ଏହିପରି ପୁରୁଣା କଥା ଅଛି।
କ୍ରିଯାନିକୂଣିତେନାକ୍ଷ୍ଣା ଲୋଲାଲାତତଲୋପମମ୍ । ରତ୍ନାଲୋକଂ ପ୍ରପଶ୍ଯାମି ଦ୍ଵିଚନ୍ଦ୍ରତ୍ଵମ୍ ଇଵ ଭ୍ରମାତ୍
କାମରେ ଆଖି ଅଳ୍ପ ହୋଇ, ଭୂଁହି ଚଞ୍ଚଳ ଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ମଣିର ଆଭା ଦେଖୁଛି—ଏହା ଭ୍ରମରେ ଦୁଇଟି ଚନ୍ଦ୍ର ଦେଖିବା ପରି।
କୁତ ଏତାଵତୀ ସ୍ଫୀତା ଭାଗ୍ଯସମ୍ପନ୍ ମମାତତା । ଅଧୁନୈଵ ଯଦ୍ ଆପ୍ନୋମି ମଣୀନ୍ଦ୍ରଂ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଦମ୍
ଏତେ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟ କିପରି ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲା, ଯେ ଏବେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ଏହି ମଣିର ମହାରାଜାକୁ ପାଇଁଛି?
କେଚିଦ୍ ଏଵ ମହାନ୍ତସ୍ ତେ ମହାଭାଗ୍ଯା ଭଵନ୍ତି ହି । ଯେଷାମ୍ ଅଲ୍ପେନ କାଲେନ ପ୍ରଯାନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଭିମୁଖଂ ଶ୍ରିଯଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବଳ କିଛି ଲୋକ ଏମିତି ମହାନ୍ ଏବଂ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହୁଅନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ ପାଖକୁ ଅତି କମ୍ ସମୟରେ ସମୃଦ୍ଧି ସିଧାସଳଖ ଆସିଯାଏ।
ଅହମ୍ ଅଲ୍ପତପାସ୍ ସାଧୁର୍ ଵରାକୋ ମାନୁଷଃ କିଲ । ସିଦ୍ଧଯଃ କଥମ୍ ଆଯାନ୍ତି ମାମ୍ ଅଭାଗ୍ଯୈକଭାଜନମ୍
ମୁଁ ଅତି କମ୍ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା, ସାଧାରଣ ଏକ ମାନବ ମାତ୍ର; ଏମିତି ଅଭାଗ୍ୟର ପାତ୍ର ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, କିପରି ସିଦ୍ଧିମାନ୍ୟେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିପାରିବେ?
ଏଵଂ ଵିକଲ୍ପସଙ୍କଲ୍ପୈଶ୍ ଚିରମ୍ ଅଜ୍ଞଃ ପରାମୃଶନ୍ । ନ ମଣିଗ୍ରହଣେ ଯତ୍ନମ୍ ଅକରୋନ୍ ମୌର୍ଖ୍ଯମୋହିତଃ
ଏପରି ସନ୍ଦେହ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଅଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଲିନ ରହିଲେ, ମୂର୍ଖତା ଓ ମୋହରେ ପଡ଼ି ରତ୍ନ ପାଇବା ପାଇଁ କେବେ ଚେଷ୍ଟା କଲେନି।
ନ ଯଦା ଯେନ ଲବ୍ଧଵ୍ଯଂ ନ ତତ୍ ପ୍ରାପ୍ନୋତ୍ଯ୍ ଅସୌ ତଦା । ଚିନ୍ତାମଣିର୍ ଅଵାପ୍ତୋ ଽପି ଦୁର୍ଧିଯା ହେଲଯୋଜ୍ଝିତଃ
ଯେତେବେଳେ କିଛି ଜିନିଷ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ସମୟ କିମ୍ବା ଉପାୟରେ ମିଳିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେତେବେଳେ ତାହା ମିଳେନି; ମୂର୍ଖ ମନେ ଚିନ୍ତାମଣି ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ଅବହେଳା କରି ଛାଡ଼ିଦେଇଥାଏ।
ଇତି ତସ୍ମିନ୍ ସ୍ଥିତେ ଯାତୋ ମଣିର୍ ଉଡ୍ଡୀଯ ସିଦ୍ଧଯଃ । ତ୍ଯଜନ୍ତି ହ୍ଯ୍ ଅଵମନ୍ତାରଂ ଶରା ଗୁଣମ୍ ଇଵୋଜ୍ଝିତାଃ
ସେଠାରେ ସେ ରହିଥିବାବେଳେ ମଣି ଉଡ଼ିଯାଇଲା, ସହିତ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ମଧ୍ୟ ଚାଲିଗଲା। ଯେଉଁମାନେ ସମ୍ମାନ ଦେଉନାହାନ୍ତି, ସିଦ୍ଧିମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥାନ୍ତି, ଯେପରି ଧନୁର ତଣୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ଶରଗୁଡ଼ିକ ଖସିଯାଏ।
ହୃତ୍ଵା ପ୍ରାକ୍ସମ୍ପଦଃ ପୁଂସସ୍ ସ ଯାତସ୍ ସିଦ୍ଧଯଃ କିଲ । ଆଗତାସ୍ ସମ୍ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ସର୍ଵଂ ଯାତା ହରନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଏହାଠାରେ, ସିଦ୍ଧିମାନେ ପূର୍ବରୁ ଲୋକଙ୍କର ଧନ ନେଇଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଆସନ୍ତି, ସମସ୍ତ କିଛି ଦେଇଥାନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଚାଲିଯାନ୍ତି, ସବୁକିଛି ନେଇଯାନ୍ତି।
ପୁମାନ୍ ଭୂଯଃ କ୍ରିଯାଯତ୍ନଂ ଚକ୍ରେ ରତ୍ନେନ୍ଦ୍ରସାଧନେ । ନୋଦ୍ଵିଜନ୍ତେ ହି କାର୍ଯେଷୁ ଜନା ଅଧ୍ଯଵସାଯିନଃ
ସେ ଲୋକଟିଏ ପୁଣିଥରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣି ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ ଓ କାମ କଲା। ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଥିବା ଲୋକମାନେ କୌଣସି କାମରେ ଭୟଭୀତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ଦଦର୍ଶାଥ କଚଦ୍ରୂପଂ କାଚଖଣ୍ଡମ୍ ଅପଣ୍ଡିତଃ । ହସଦ୍ଭିର୍ ଵଞ୍ଚକୈସ୍ ସିଦ୍ଧୈଃ ପୁରସ୍ ତ୍ଯକ୍ତମ୍ ଅଲକ୍ଷିତୈଃ
ତାପରେ, ଅବିବେକୀ ଲୋକଟିଏ ମଣି ଭାବରେ ଏକ କାଚ ଟୁକୁଡ଼ା ଦେଖିଲା, ଯାହାକୁ ସିଦ୍ଧିମାନେ ହସିହସି ଛାଡ଼ିଦେଇ, ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ଯାଇଥିଲେ।
ଅଯଂ ଚିନ୍ତାମଣିର୍ ଇତି ମୂଢସ୍ ତସ୍ମିନ୍ ସ ଵସ୍ତୁତାମ୍ । ବୁବୁଧେ ମୋହିତୋ ହ୍ଯ୍ ଅଜ୍ଞୋ ମୃଦଂ ହେମେତି ପଶ୍ଯତି
ମୂର୍ଖ ଲୋକ ଏହାକୁ 'ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ମଣି' ବୋଲି ଭାବି, ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ି ଅଜ୍ଞାନରେ ରହିଥାଏ; ସେ କେବଳ ମାଟିକୁ ସୁନା ବୋଲି ଦେଖେ।
ଅଷ୍ଟୌ ଷଷ୍ଟିଂ ଦ୍ଵିଷନ୍ ମିତ୍ରଂ ରଜ୍ଜୁଂ ସର୍ପଂ ସ୍ଥଲଂ ଜଲମ୍ । ଚନ୍ଦ୍ରୌ ଦ୍ଵୌ କୁରୁତେ ଚିତ୍ତେ ଶିଶୋର୍ ମୋହୋ ଽମୃତଂ ଵିଷମ୍
ଏକ ଶିଶୁର ମନରେ ଆଠି ହେଉଛି ଅଠଷଠି, ଶତ୍ରୁ ହେଉଛି ବନ୍ଧୁ, ରସ୍ସୀ ହେଉଛି ସାପ, ଶୁଷ୍କ ଜମି ହେଉଛି ପାଣି; ଦୁଇଟି ଚନ୍ଦ୍ର ଦେଖାଯାଏ, ଅମୃତକୁ ବିଷ ଭାବି ନେଉଛି, ଏଭଳି ଭ୍ରମ ରହିଥାଏ।
ତଂ ଦଗ୍ଧମଣିମ୍ ଆଦାଯ ପ୍ରାକ୍ତନୀଂ ସ ଶ୍ରିଯଂ ଜହୌ । ସର୍ଵଂ ଚିନ୍ତାମଣେର୍ ଅସ୍ମାତ୍ ପ୍ରାପ୍ଯତେ କିଂ ଧନୈର୍ ଇତି
ସେ ଜଳିଯାଇଥିବା ମଣିକୁ ନେଇ, ପୂର୍ବରୁ ଥିବା ସମ୍ପଦକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲା; 'ଏହି ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ମଣି ଦ୍ୱାରା ସବୁକିଛି ମିଳିଯିବ—ଧନର କଣ ଦରକାର?' ବୋଲି ଭାବିଲା।
ଦେଶୋ ଽଯମ୍ ଅସୁଖୋ ରୂକ୍ଷୋ ଜନୈଃ ପାପିଭିର୍ ଆଵୃତଃ । କିଂ ତଦ୍ ଗେହଂ ହତପ୍ରାଯଂ କେ ନାମ ମମ ବନ୍ଧଵଃ
ଏହି ଦେଶ ଅସୁଖଦାୟକ ଏବଂ କଠିନ, ପାପୀ ଲୋକେ ଭରିଯାଇଛନ୍ତି; ସେଇ ଘର ତ ପ୍ରାୟ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଇଛି, ମୋର କିଏ ବନ୍ଧୁ?
ଦୂରଂ ଗତ୍ଵା ଯଥାକାମଂ ସୁଖଂ ତିଷ୍ଠାମି ସମ୍ପଦା । ଇତ୍ଯ୍ ଆଦାଯ ମଣିଂ ମୂଢଶ୍ ଶୂନ୍ଯଂ କାନନମ୍ ଆଯଯୌ
ମୁର୍ଖଟିଏ ଭାବିଲା, 'ମୁଁ ଏହି ମଣିଟିଏ ନେଇ ଦୂରକୁ ଯାଇ, ଇଚ୍ଛାମତେ ସୁଖରେ ରହିବି, ସମ୍ପଦ ମିଳିବି।' ଏହିଭଳି ଭାବି ସେ ଶୂନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଗଲା।
ତତ୍ର କାଚଦଲେନାସୌ ତେନ ତାମ୍ ଆପଦଂ ଯଯୌ । କଜ୍ଜଲାଦ୍ରେର୍ ଇଵ ନିଶା ମୌର୍ଖ୍ଯସ୍ଯୈଵାଙ୍ଗ ଯା ସମା
ସେଠାରେ ଗ୍ଲାସର ଟୁକୁଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ସେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଗଲା, ଯେପରି ଧୂସର ପାହାଡ଼ ଉପରେ ରାତି ଆସିଯାଏ, ଏହିଭଳି ମୂର୍ଖତାର ଅନ୍ଧକାର।
ଦୁଃଖାନି ମୌର୍ଖ୍ଯଵିଭଵେନ ଭଵନ୍ତି ଯାନି ନୈଵାପଦା ନ ଚ ଜରାମରଣେନ ତାନି । ସର୍ଵାପଦାଂ ଶିରସି ତିଷ୍ଠତି ମୌର୍ଖ୍ଯମ୍ ଏକଂ କୃଷ୍ଣଂ ଜନସ୍ଯ ଵପୁଷାମ୍ ଇଵ କେଶଜାଲମ୍
ମୂର୍ଖତାର ଧନରୁ ଯେଉଁ ଦୁଃଖ ଉପଜେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଦୁର୍ଘଟନା, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ। ସମସ୍ତ ଅପଦର ଉପରେ ମୂର୍ଖତା ଏକା ଅନ୍ଧକାର ଭଳି ବସିଥାଏ, ଯେପରି ଲୋକମାନଙ୍କ ଦେହରେ କଳା କେଶର ଝୁଞ୍ଜ।
ଅଥେମମ୍ ଅପରଂ ରମ୍ଯଂ ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ଶୃଣୁ ଭୂପତେ । ପରଂ ପ୍ରବୋଧନଂ ବୁଦ୍ଧେସ୍ ସାଧୋ ସଦୃଶମ୍ ଆତ୍ମନଃ
ଏବେ, ରାଜା, ଆଉ ଏକ ମନୋହର କଥା ଶୁଣ, ଯାହା ମନକୁ ଉତ୍ତମ ଜାଗ୍ରତି ଦିଏ ଏବଂ ତୁମ ପରି ଉତ୍ତମ ମନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ।
ଅସ୍ତି ଵିନ୍ଧ୍ଯଵନେ ହସ୍ତୀ ମହାଯୂଥପଯୂଥପଃ । ଅଗସ୍ତ୍ଯରୁଦ୍ଧଯା ଵୃଦ୍ଧ୍ଯା ଵିନ୍ଧ୍ଯେନେଵୈଧିତସ୍ ସ୍ଵତଃ
ବିନ୍ଧ୍ୟା ଅରଣ୍ୟରେ ଏକ ହାତୀ ଅଛି, ସେ ଏକ ବଡ଼ ଝୁଣ୍ଡର ମୁଖ୍ୟ। ଯେପରି ବିନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ବତ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରୋକାଯାଇଥିଲା, ସେହିପରି ସେ ହାତୀ ନିଜ ଗୁଣରେ ବଡ଼ ହୋଇଯାଇଛି।
ଵଜ୍ରାଶ୍ରିଵିଷମୌ ଦୀର୍ଘୌ ସ୍ତସ୍ ତସ୍ଯ ଦଶନୌ ଶିତୌ । କଲ୍ପାନଲଶିଖାତୁଲ୍ଯୌ ସୁମେରୂନ୍ମୂଲନକ୍ଷମୌ
ସେହି ହାତୀର ଦୁଇଟି ଦନ୍ତ ଅତି ଲମ୍ବା ଏବଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ବଜ୍ର ଓ ବିଷାକ୍ତ ସାପର ପରି। ସେଗୁଡ଼ିକ ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତର ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେମାନେ ସୁମେରୁ ପର୍ବତକୁ ମଧ୍ୟ ଉଖିଁ ଦେଇପାରିବ।
ସ ବଦ୍ଧୋ ଲୋହଜାଲେନ ହସ୍ତିପେନ ଚ୍ଛଲାଦିତଃ । ମୁନୀନ୍ଦ୍ରେଣେଵ ଵିନ୍ଧ୍ଯାଦ୍ରିର୍ ଉପେନ୍ଦ୍ରେଣେଵ ଵା ବଡିଃ
ସେ ହାତୀକୁ ଲୋହାର ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧିଦିଆଯାଇଥିଲା ଏବଂ ହାତୀପାଳକ ତାକୁ ଚତୁରାଇରେ ଠକାଇଥିଲା। ଯେପରି ମହାମୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ବିନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ବତକୁ ରୋକିଥିଲେ କିମ୍ବା ଉପେନ୍ଦ୍ର ବଡ଼ି ଦାନବକୁ ଦମନ କରିଥିଲେ, ସେହିପରି।
ନିବଦ୍ଧୋ ଯନ୍ତ୍ରଣାପାଶଶସ୍ତ୍ରକୁମ୍ଭାର୍ପିତୋ ଗଜଃ । ତାଂ ଜଗାମ ଵ୍ଯଥାଂ ଵୀରୋ ନ ଵାଗ୍ଗୋଚରମ୍ ଏତି ଯା
ହାତୀଟିକୁ ଶୃଙ୍ଖଳା, ରସ୍ସି ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧି ଏକ ଦୂର୍ଗରେ ରଖାଯାଇଥିଲା। ସେ ଯେତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିଲା, ତାହା କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବ ନାହିଁ।
ରିପୌ ହସ୍ତିପକେ ଦୂରାଦ୍ ଗୁପ୍ତଂ ପଶ୍ଯତି ଵାରଣଃ । ଅଯସ୍ସମୁଦ୍ଗକେ ତସ୍ମିନ୍ ନିନାଯ ଦିଵସତ୍ରଯମ୍
ହାତୀ ଦୂରରୁ ନିଜ ଶତ୍ରୁ ହସ୍ତିପାଳକୁ ଲୁଚିଥିବା ଦେଖିଲା। ଏହି ଲୋହାର ଘରେ ବନ୍ଦି ହୋଇ ସେ ତିନି ଦିନ କଟାଇଲା।
ଖେଦାନ୍ ନିଗଡନିର୍ଭେଦଯତ୍ନଵାନ୍ ସ ଝଣଜ୍ଝଣମ୍ । ଚକାର କିଙ୍କିଣୀକ୍ଵାଣମ୍ ଉପୋଦ୍ଘାତୈ ରଥୋ ଯଥା
ଗାଁଠି ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ହାତୀ ଜୋରେ ଜୋରେ ଝଣ୍ଝଣ୍ ଶବ୍ଦ କରିଲା, ଯେପରି ରଥ ମାଡ଼ ଖାଇଲେ ତାହାର ଘଣ୍ଟି ଶବ୍ଦ ହୁଏ।
ଦନ୍ତାଭ୍ଯାଂ ଯତ୍ନତସ୍ ତାଭ୍ଯାଂ ମୁହୂର୍ତଦ୍ଵିତଯେନ ସଃ । ବଭଞ୍ଜ ଶୃଙ୍ଖଲାଜାଲଂ ସ୍ଵର୍ଗାର୍ଗଡମ୍ ଇଵାସୁରଃ
ହାତୀ ଦୁଇଟି ଦାତରେ ଜୋର ଲଗାଇ, ଦୁଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଶୃଙ୍ଖଳାର ଜାଲକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲା, ଯେପରି ଏକ ଦାନବ ସ୍ୱର୍ଗର ଦ୍ୱାର ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥାଏ।
ତଂ ତସ୍ଯ ନିଗଡଚ୍ଛେଦମ୍ ଅପଶ୍ଯଦ୍ ଦୂରତୋ ରିପୁଃ । ବଡେସ୍ ସ୍ଵର୍ଗାଵଦଲନଂ ହରିର୍ ମେରୁତଟାଦ୍ ଇଵ
ଦୂରରୁ ଶତ୍ରୁ ହାତୀଙ୍କ ଗାଁଠି ଭାଙ୍ଗିବା ଦେଖିଲା, ଯେପରି ମେରୁ ପାହାଡ଼ରୁ ହରି ବଡି ଦାନବ ସ୍ୱର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ଦେଖିଥିଲେ।