ଜୀଵେନେଦୃଗ୍ଵିଧେନୈଵଂ ଯଦ୍ ଆ ପ୍ରଥମସର୍ଗତଃ । ସ୍ଵଯଂ ସଂଵିଦିତୋ ମାର୍ଗସ୍ ତେନୈଵାଦ୍ଯାପି ଗଚ୍ଛତି
ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟିଠାରୁ ଏହିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଜୀବ ଏଭଳି ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ସହିତ ଏହି ପଥରେ ଚାଲିଛି ଏବଂ ଏଠିକି ଆଜିଯାଏ ଏଭଳି ଚାଲିଯାଉଛି।
ସୁଖସଞ୍ଚାରଯୋଗ୍ଯାସୁ ଜୀଵେ ସରତି ନାଡିଷୁ । ଦେଵପୁତ୍ର ଭଵତ୍ଯ୍ ଏତଦ୍ ଵୀର୍ଯଵିଚ୍ଯଵନଂ କଥମ୍
ହେ ଦେବପୁତ୍ର, ଜୀବ ଯେଉଁ ନାଡୀମାନେ ସୁବିଧାରେ ଚଳିବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ସେଉଁଠି ଜୀବଶକ୍ତି ଚଳାଏ। ତେବେ, ଏହି ଶକ୍ତି କେମିତି ହ୍ରାସ ପାଉଛି?
ଜୀଵଃ କ୍ଷୁବ୍ଧଯତି କ୍ଷୁବ୍ଧଃ ପ୍ରାଣାଦିପଵନାଵଲୀମ୍ । ସଂଵିଦାଜ୍ଞାଂଶମାତ୍ରେଣ ସେନାମ୍ ଇଵ ମହୀପତିଃ
ଯେତେବେଳେ ଜୀବ ଅସ୍ଥିର ହୁଏ, ସେ ପ୍ରାଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବାୟୁମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରେ, ଯେପରି ରାଜା ଏକ ଆଦେଶ ଦେଇ ସେନାକୁ ଚଳାଇଥାଏ।
ଵାତସ୍ପନ୍ଦେନ ମେଦୋଽନ୍ତର୍ ମଜ୍ଜାସାରଶ୍ ଚ ସ୍ଵସ୍ଥିତିମ୍ । ତ୍ଯଜତ୍ଯ୍ ଅମ୍ବ୍ଵଭ୍ରସୌଗନ୍ଧ୍ଯରଜଃପତ୍ତ୍ରତୃଣାଦି ଵ
ବାୟୁର ଚଳନରେ ଶରୀର ଭିତର ଚର୍ବି, ମଜ୍ଜା ଓ ସାର ତାଙ୍କର ନିଜସ୍ଥାନ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ଯେପରି ମେଘ, ସୁଗନ୍ଧ, ଧୂଳି, ପତ୍ର କିମ୍ବା ଘାସ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୁଏ।
ଚଲିତଂ ଵସ୍ତ୍ଵ୍ ଅଧୋ ଯାତି ଵାର୍ଯାଦି ଦହନାଦି ଖମ୍ । ଦେହାନ୍ ନାଡୀପ୍ରଣାଲେନ ଶୁକ୍ରଂ ଯାତି ବହିସ୍ସ୍ଥିତିମ୍
ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ପଦାର୍ଥ ଚଳିତ ହୁଏ, ସେ ତଳକୁ ଯାଏ; ପାଣି, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଚଳିତ ହୁଏ; ଦେହର ନାଳୀ ମାଧ୍ୟମରେ ଶୁକ୍ର ବାହାରକୁ ଯାଇ ବାହ୍ୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚେ।
ଦେଵପୁତ୍ର ମହାଜ୍ଞୋ ଽସି ଵେତ୍ସି ପୂର୍ଵାପରଂ ସ୍ଥିତେଃ । ଜ୍ଞାଯସେ ଵଚନାଦ୍ ଏଵ ସ୍ଵଭାଵୋ ହି କିମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ହେ ଦେବପୁତ୍ର, ତୁମେ ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଅତୀତ-ଭବିଷ୍ୟତ ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥାକୁ ଜାଣିଛ; କେବଳ ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ବୁଝିପାରିଯାଯି; ତେଣୁ ତୁମର ସ୍ୱଭାବ ବିଷୟରେ କଣ କୁହିବାକୁ ଅବଶ୍ୟକ?
ଆଦିସର୍ଗେ ଯଥା ଯଦ୍ ଯତ୍ ସ୍ଫୁରିତଂ ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ରହ୍ମଣି । ଘଟାଵଟପଟାଦ୍ଯାତ୍ମ ତଥୈଵାଦ୍ଯାପି ଚ ସ୍ଥିତମ୍
ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ବ୍ରହ୍ମରେ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁପଦାର୍ଥ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା, ଘଡ଼ା, ଝୋପଡ଼ି, କପଡ଼ା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଯେପରି, ସେଗୁଡ଼ିକ ଏଯାଁ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ଭାବେ ରହିଛି।
କାକତାଲୀଯଵଦ୍ ଵାରିବୁଦ୍ବୁଦୋତ୍ପତ୍ତିନାଶଵତ୍ । ଘୁଣାକ୍ଷରଵଦ୍ ଉଚ୍ଛୂନଂ ତଂ ସ୍ଵଭାଵଂ ଵିଦୁର୍ ବୁଧାଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଏହି ସ୍ୱଭାବକୁ କାକ ଓ ତାଳଫଳର ଯଥାସମୟରେ ମିଳିବା, ପାଣିର ବୁଦ୍ବୁଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବା ଓ ନଷ୍ଟ ହେବା, କିମ୍ବା ପୋକା ଦ୍ୱାରା ଅଜାଣି ଅକ୍ଷର ଆଙ୍କାଯିବା ପରି ଭାବନ୍ତି।
ଅସ୍ମିନ୍ ସ୍ଵଭାଵଵଶତୋ ଜଗତି ପ୍ରରୂଢେ ଦେହାସ୍ ସ୍ଫୁରନ୍ତି ଵିଵିଧା ଵିଵିଧାଵିକାରାଃ । ପ୍ରକ୍ଷୀଣଵାସନତଯା ନ ଭଵନ୍ତି କେଚିଦ୍ ଭୂଯୋ ଭଵନ୍ତି ଚ ପୁନସ୍ ତ୍ଵ୍ ଇତରେ ଘନାସ୍ଥାଃ
ଏହି ସଂସାର ନିଜର ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି । ଏଠାରେ ଶରୀର ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ରୂପ ଓ ପରିବର୍ତ୍ତନ ନେଇ ଦେଖାଯାଏ । ଯେତେବେଳେ ଆଗ୍ରହ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ, କିଛି ଶରୀର ପୁଣି ଦେଖାଯାଏନାହିଁ, ଆଉ କିଛି ଗୁଡ଼ିକ ଦୃଢ଼ ଓ ଭାରି ଥିବାରୁ ପୁଣିଥରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି ।
ଆତ୍ମସ୍ଵଭାଵଵଶତୋ ଜାତଂ ଜଗଦ୍ ଇଦଂ ମହତ୍ । ସ୍ଥିତିଂ ଵାସନଯାଭ୍ଯେତ୍ଯ ଧର୍ମାଧର୍ମଵଶେ ସ୍ଥିତମ୍
ଏହି ବିଶାଳ ସଂସାର ଆତ୍ମାର ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି । ଏହା ଆଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଲାଭ କରି, ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମର ପ୍ରଭାବରେ ରହୁଛି ।
ଵାସନାଂଶଂ ସମାନୀଯ ଧର୍ମାଧର୍ମୈର୍ ନ ଗୃହ୍ଯତେ । ତତୋ ନ ଜାଯତେ ମୁକ୍ତ ଇତି ନୋ ଦର୍ଶନଂ ମୁନେ
ଯେତେବେଳେ ଆଗ୍ରହର ଅଂଶ ସଂଗ୍ରହ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ଧର୍ମ କିମ୍ବା ଅଧର୍ମ ରେଖି ରଖିପାରେନାହିଁ । ଏହିପରି ମୁକ୍ତି ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ— ଏହି ଆମ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ନୁହେଁ, ମୁନି ।
ଅତ୍ଯୁଦାରଂ ମହାର୍ଥଂ ଚ ଵକ୍ଷି ତ୍ଵଂ ଵଦତାଂ ଵର । ଅନୁଭୂତିମ୍ ଉପାରୂଢଂ ଗୂଢଂ ଚ ପରମାର୍ଥଵତ୍
ବକ୍ତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ବହୁତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିବେ—ଏହା ଏକ ଗଭୀର, ଗୁପ୍ତ ଓ ପରମ ସତ୍ୟ ଅନୁଭୂତି ହେବ ।
ତ୍ଵଦ୍ଵାକ୍ଯଵିଭଵେନାଦ୍ଯ ଶ୍ରୁତେନାନେନ ସୁନ୍ଦର । ପୀତେନେଵେନ୍ଦୁନା ରାହୁର୍ ଅନ୍ତର୍ ଯାତୋ ଽସ୍ମି ଶୀତତାମ୍
ଆପଣଙ୍କର ଶବ୍ଦର ଶକ୍ତି ଏବଂ ଏହି ସୁନ୍ଦର ଉପଦେଶ ଆଜି ଶୁଣିବାରୁ, ମୋର ମନ ଭିତରେ ଏକ ଶୀତଳତା ଆସିଛି; ଯେପରି ରାହୁ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ପିଇ ଶୀତଳ ହୋଇଯାଏ, ସେହିପରି ମୁଁ ମଧୁର ଶିତଳତା ଅନୁଭବ କରୁଛି।
ତତ୍ ସମାସେନ ତାଂ ତାଵଦ୍ ଆତ୍ମୋତ୍ପତ୍ତିଂ ଵଦାଶୁ ମେ । ତତଶ୍ ଶ୍ରୋଷ୍ଯାମି ଯତ୍ନେନ ଜ୍ଞାନଗର୍ଭାଂ ଗିରଂ ତଵ
ଏହିପରି, ଦୟାକରି ଆପଣ ଏବେ ମୋତେ ଆତ୍ମାର ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ ସଂକ୍ଷିପ୍ତରେ କହନ୍ତୁ; ପରେ, ଆପଣଙ୍କର ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପଦେଶକୁ ମୁଁ ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତରେ ଶୁଣିବି।
ତେନ ପଦ୍ମଜପୁତ୍ରେଣ ମୁନିନା ନାରଦେନ ତତ୍ । କ୍ଵ କୃତଂ ଵୀର୍ଯମ୍ ଆର୍ଯେଣ କଥଯାର୍ଯ ଯଥାସ୍ଥିତମ୍
ପଦ୍ମଜଙ୍କର ପୁତ୍ର ମୁନି ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାର୍ଯ୍ୟ କେଉଁଠି ସଫଳ ହୋଇଥିଲା? ମହାନ ଜନ, ଦୟାକରି ଯଥାସ୍ଥିତି ଏହାକୁ ମୋତେ କହନ୍ତୁ।
ତତୋ ନିବଧ୍ନତା ତେନ ମନୋମତ୍ତମତଙ୍ଗଜମ୍ । ଵିଵେକଵିପୁଲାଲାନେ ଶୁଦ୍ଧବୁଦ୍ଧିଵରତ୍ରଯା
ତାପରେ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମନଟି—ଏକ ପାଗଳ ହାତୀ ପରି—ଶୁଦ୍ଧ ବୁଦ୍ଧିର ତିନିଟି ରେନ୍ସ ଏବଂ ବିବେକର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଙ୍କୁଶ ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହେଲା।
ତଦ୍ ଵୀର୍ଯଂ କଲ୍ପକାଲାଗ୍ନିଗଲିତେନ୍ଦୁଦ୍ରଵୋପମମ୍ । ରସାନାଂ ପାରତାଦୀନାଂ ଦିଵ୍ଯାନାମ୍ ଅନୁଜଂ ନଵମ୍
ସେହି ଶକ୍ତି, ଯାହା କଳିଯୁଗର ଅଗ୍ନିରେ ଗଳିଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରର ତାଜା ରସ ସଦୃଶ, ଦିବ୍ୟ ପାରଦ ଓ ଅନ୍ୟ ରସଗୁଡିକ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ନୂତନ ସନ୍ତାନ ଭଳି ଉପସ୍ଥିତ।
ମୁନିନା ପାର୍ଶ୍ଵଗେ କୁମ୍ଭେ ସ୍ଫାଟିକେ ଵିସରଦ୍ରୁଚୌ । ଅଦ୍ରୁତେ ଵିଦ୍ରୁତାକାରଂ ଚନ୍ଦ୍ରେ ଚନ୍ଦ୍ରମ୍ ଇଵାର୍ପିତମ୍
ମୁନି ତାହାକୁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ରଖିଥିବା ଦୀପ୍ତିମାନ କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ଦେଖିବା କୁମ୍ଭରେ ରଖିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ କିଛି ଉତ୍ତେଜନା ନଥିଲା ଏବଂ ଏହା ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ରଖିବା ପରି ଚାଳିଥିଲା।
ରତ୍ନଶୈଲୈର୍ ଵୃତଃ କାନ୍ତୈସ୍ ତଲେ ପାର୍ଶ୍ଵେଷୁ ଚାଭିତଃ । ଗମ୍ଭୀରକୁକ୍ଷିସ୍ ସୁଦୃଢଶ୍ ଚାଚଲାହନନକ୍ଷମଃ
ସେହି କୁମ୍ଭ ତଳ ଓ ଚାରିପାଖରେ ସୁନ୍ଦର ରତ୍ନ ପାହାଡ଼ରେ ଘିରିଥିଲା, ଗଭୀର ଗୁହା ଥିଲା, ଦୃଢ଼ ଥିଲା ଏବଂ ପାହାଡ଼ର ଘା ମଧ୍ୟ ସହିପାରିଥିଲା।
ସଙ୍କଲ୍ପିତେନ କ୍ଷୀରେଣ ସ କୁମ୍ଭସ୍ ତେନ ପୂରିତଃ । ଅମୃତାପୂରଭିନ୍ନେନ ଵିଧିନେଵାମୃତାର୍ଣଵଃ
ସେହି କୁମ୍ଭ ମନରେ ଭାବିଥିବା ଦୁଧରେ ପୂରିତ ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଅମୃତ ଭରିଥିଲା, ଏହା ଅମୃତର ସାଗର ପରି ଚାଳିଥିଲା।
ତତ୍ର ମାସଂ ଗତୋ ଵୃଦ୍ଧିଂ ମୁନିମନ୍ତ୍ରାହୁତିକ୍ରମୈଃ । ଅମୃତାତ୍ମା ଶୁଭୋ ଗର୍ଭ ଇନ୍ଦୋର୍ ଇନ୍ଦୁର୍ ଇଵାନୁଜଃ
ସେଠାରେ ଏକ ମାସ ଧରି, ମୁନିଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଓ ହୋମ ଦ୍ୱାରା ଗର୍ଭଟି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା । ଏହି ଗର୍ଭଟି ଅମୃତର ସ୍ୱରୂପ, ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭାଇ ପରି ପ୍ରଭା ଦେଖାଯାଉଥିଲା ।
ଇନ୍ଦୁଂ ମାସ ଇଵାପୂର୍ଣଂ ମାସେନ ସୁଷୁଵେ ଘଟଃ । ଗର୍ଭଂ କମଲପତ୍ତ୍ରାକ୍ଷଂ ପ୍ରସୂନମ୍ ଇଵ ମାଧଵଃ
ଏକ ମାସରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ଏପାରି ନୁହେଁ, ସେପରି ଏହି ପାତ୍ର ଗର୍ଭଟିକୁ ଧାରଣ କରିଥିଲା । ଗର୍ଭର ଚକ୍ଷୁ ମାନେ କମଳ ପତ୍ର ପରି ଥିଲେ, ମାଧବ ଫୁଲକୁ ଧାରଣ କରିଥିବା ପରି ।
ପରିପୂର୍ଣସମସ୍ତାଙ୍ଗଃ କୁମ୍ଭାଦ୍ ଗର୍ଭସ୍ ସ ନିର୍ଯଯୌ । ଇନ୍ଦୁସ୍ ସୂକ୍ଷ୍ମାଦ୍ ଇଵାମ୍ଭୋଧେର୍ ଅପରଃ କ୍ଷଯଵର୍ଜିତଃ
ଗର୍ଭର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ସେ କୁମ୍ଭରୁ ବାହାରିଲା । ଏହା ଏକ ନୂତନ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି, ସୂକ୍ଷ୍ମ ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦୟ ହେଉଥିବା ଏବଂ କ୍ଷୟରେ ନ ପଡ଼ିଥିବା ।
ଦିନୈଃ କତିପଯୈର୍ ଏଵ ଵୃଦ୍ଧିମ୍ ଅଭ୍ଯାଜଗାମ ସଃ । ଅପ୍ରମେଯାଙ୍ଗସୌନ୍ଦର୍ଯଶ୍ ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷେ ଶଶୀ ଯଥା
କିଛି ଦିନ ମଧ୍ୟରେ, ସେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା । ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଅପରିମିତ ଥିଲା, ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ି ଯାଉଥିବା ।
ସର୍ଵସଂସ୍କାରସମ୍ପନ୍ନେ ସ ତସ୍ମିନ୍ ନାରଦୋ ମୁନିଃ । ଭାଣ୍ଡାଦ୍ ଭାଣ୍ଡ ଇଵାଶେଷଂ ଵିଦ୍ଯାଧନମ୍ ଅଯୋଜଯତ୍
ସମସ୍ତ କୁଶଳତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯେଉଁ ପୁତ୍ର, ତାହାରେ ନାରଦ ମୁନି ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଧନ ଏକ ପାତ୍ରରୁ ଅନ୍ୟ ପାତ୍ରକୁ ଢେଳାଇବା ପରି ଭରିଦେଲେ।
ଦିନୈଃ କତିପଯୈର୍ ଏଵ ଵିଜ୍ଞାତାଶେଷଵାଙ୍ମଯମ୍ । ଚକାରୈନଂ ମୁନିଵରଃ ପ୍ରତିବିମ୍ବମ୍ ଇଵାତ୍ମନଃ
କିଛି ଦିନ ମଧ୍ୟରେ, ଏହି ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାହାକୁ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନୀ କରିଦେଲେ, ନିଜ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ପରି।
ତେନାରାଜତ ପୁତ୍ରେଣ ମୁନିନା ମୁନିନାଯକଃ । ରତ୍ନାଦ୍ରୌ ପ୍ରତିବିମ୍ବେନ ସଦ୍ଯୋଦିତ ଇଵୋଡୁରାଟ୍
ସେ ପୁତ୍ର, ରାଜା ନୁହେଁ ମୁନି ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁନିମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ରତ୍ନପାହାଡ଼ରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଇ ଆକସ୍ମିକ ଉଦୟ ହେଲେ।
ଅଥୈନଂ ପୁତ୍ରମ୍ ଆଦାଯ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ସ ନାରଦଃ । ଜଗାମ ତତ୍ର ପିତରଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଚାଭ୍ଯଵାଦଯତ୍
ତାପରେ ନାରଦ, ସେ ପୁତ୍ରକୁ ନେଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ନିଜ ପିତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ନମସ୍କାର କଲେ।
କୃତାଭିଵାଦନଂ ବ୍ରହ୍ମା ପୌତ୍ରମ୍ ଆଦାଯ ତଂ ତଦା । ଅଭିଵାଦିତଵେଦାଦିଂ ସ୍ଵଯମ୍ ଅଙ୍କେ ନ୍ଯଵେଶଯତ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ନମସ୍କାର କରିବା ପରେ, ସେ ତାଙ୍କ ପୋତାକୁ—ଯିଏ ବେଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ—ସ୍ନେହରେ ନିଜ ଗୋଦିରେ ବସାଇଲେ।
ଅଥାଶୀର୍ଵାଦମାତ୍ରେଣ ସର୍ଵଜ୍ଞଂ ଜ୍ଞାନପାରଗମ୍ । ପୌତ୍ରଂ ତଂ କୁମ୍ଭନାମାନଂ ଚକାର କମଲୋଦ୍ଭଵଃ
ତାପରେ, କମଳରୁ ଜନ୍ମିତ ବ୍ରହ୍ମା ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ତାଙ୍କ ପୋତା କୁମ୍ଭକୁ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ କରିଦେଲେ।