ସ୍ଵୋତ୍ପତ୍ତିକାରଣପ୍ରାପ୍ତୌ କଥଂ ଦୁଃଖଂ ସୁଖଂ ଚ ଵା । ଅଭ୍ଯୁଦେତୀତି ଵଦ ମେ ଦୂରସ୍ଥାଯାମ୍ ଅପି ପ୍ରଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେତେବେଳେ ନିଜ ଉତ୍ପତ୍ତିର କାରଣ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେଥିରେ ଯଦିଓ ସେ ଦୂରରେ ଅଛି, ତେବେ କିପରି ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ସୁଖ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ? ମୋତେ କହନ୍ତୁ।
ଅତ୍ଯୁଦାରମ୍ ଅତୀଵାଚ୍ଛଂ ବହ୍ଵର୍ଥଂ ଵଚନଂ ତଵ । ଶ୍ରୋତୁଂ ତୃପ୍ତିଂ ନ ଗଚ୍ଛାମି ମଯୂରୋ ଽଭ୍ରରଵେଷ୍ଵ୍ ଇଵ
ଆପଣଙ୍କର କଥା ବହୁତ ଉଦାର, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ। ମୁଁ ଏହା ଶୁଣି ଆପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉନାହିଁ, ଯେପରି ମୟୂର ବଦଳ ମେଘର ଧ୍ୱନି ଶୁଣି ତୃପ୍ତି ମାନେ ନାହିଁ।
ସ୍ଵୋତ୍ପତ୍ତିକାରଣଂ ହୃଦ୍ଯଂ ଵସ୍ତ୍ଵ୍ ଆଦାଯାକ୍ଷପାଣିଭିଃ । ସୁଖସଂଵିଦ୍ ଇଯଂ ବାଲା ନୂନମ୍ ଉଲ୍ଲସତି ସ୍ଵତଃ
ନିଜ ଉତ୍ପତ୍ତିର ମଧୁର କାରଣକୁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଧରି ନେଲେ, ଏହି ସୁଖର ଅନୁଭୂତି ନିଶ୍ଚୟ ନିଜେଠାରୁ, ଶିଶୁ ପରି, ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ।
ହୃଦ୍ଗତା କ୍ଷୋଭମ୍ ଆଯାତା ଜୀଵଂ କୁଣ୍ଡଲିନୀଗତମ୍ । ସୋମ୍ଯମ୍ ଉଦ୍ବୋଧଯତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତସ୍ ସିଂହମ୍ ଅଭ୍ରରଵୋ ଯଥା
ହୃଦୟରେ ଆନ୍ତରିକ ଅଶାନ୍ତି ଆସିଲେ, ଏହା କୁଣ୍ଡଳିନୀରେ ଥିବା ପ୍ରାଣକୁ ମୃଦୁଭାବେ ଜାଗ୍ରତ କରେ, ଯେପରି ମେଘର ଗର୍ଜନ ସିଂହକୁ ଜାଗାଇଦିଏ।
ପ୍ରାଣାଵପୂରିତା ନାଡୀର୍ ଜୀଵ ଆକ୍ରମତି ସ୍ଫୁରନ୍ । ସମ୍ଯକ୍ସେକପ୍ରବୁଦ୍ଧାତ୍ମା ରସୋ ଦ୍ରୁମଲତା ଇଵ
ଯେତେବେଳେ ଶ୍ୱାସରେ ନାଳୀଗୁଡ଼ିକ ଭରିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଜୀବ ଏହି ନାଳୀମାନେ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଚଳିତ ହୁଏ; ଜଣେ ସଚେତନ ମନ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଚଳେ, ଯେପରି ଗଛ ଓ ଲତାରେ ରସ ଚଳେ।
ସୁଖପ୍ରବୋଧସଞ୍ଚାରେ ଦୁଃଖବୋଧଗମେ ତଥା । ଜୀଵସ୍ଯ ନିଯତା ନାଡ୍ଯଃ ପୃଥଗ୍ ଦେହେ ସ୍ଥିତିଂ ଗତାଃ
ସୁଖ ଜାଗି ଦେହରେ ବ୍ୟାପିଯିବାବେଳେ, କିମ୍ବା ଦୁଃଖର ଜ୍ଞାନ ଆସିଲେ, ଜୀବର ନାଳୀଗୁଡ଼ିକ ସ୍ଥିର ଅବସ୍ଥାରେ ଥାଏ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ରହିଥାଏ।
ସୁଖିତଃ ପ୍ରସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଏଷ ଯାସୁ ତାସୁ ନ ଦୁଃଖିତଃ । ଯେ ହି ମାର୍ଗାସ୍ ସୁଵେଷସ୍ଯ କୁଵେଷସ୍ଯ ନ ତେ ଶୁଭାଃ
ଯେଉଁ ନାଳୀରେ ସୁଖ ଅଛି, ସେଠି ଜୀବ ଆନନ୍ଦରେ ଚଳିତ ହୁଏ; ଯେଉଁଠି ଦୁଃଖ ଅଛି, ସେଠି ନୁହେଁ। ଭଲ ଭାବେ ସଜାଯାଇଥିବା ପଥ ଶୁଭ, ଖରାପ ଭାବରେ ଥିବା ପଥ ଶୁଭ ନୁହେଁ।
ଜୀଵସ୍ ସଦୈଵ ସର୍ଵତ୍ର ଦେହେ ତିଷ୍ଠତି ଵୈ କିଲ । ତସ୍ଯ ଦୁଃଖେ ସୁଖେ ଵାପି ନିଯତଂ ସ୍ଫୁରିତଂ କୁତଃ
ଜୀବ ସଦା ସର୍ବଦା ଦେହର ସମସ୍ତଠାରେ ରହିଥାଏ; ତେବେ ସୁଖ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ଦ୍ୱାରା ତାହାର ଚଳନ କାହିଁକି ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହୁଏ?
ଯାଵତ୍ପ୍ରମାଣଂ ଜୀଵୋ ଽଯଂ ସଂଶାମ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅପରିସ୍ଫୁରନ୍ । ତାଵତ୍ପ୍ରମାଣମ୍ ଏଵୈନଂ ମୁକ୍ତଂ ମୁକ୍ତମ୍ ଅଵୈହି ଵୈ
ଯେତେବେଳେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଜୀବ ନିର୍ବିକାର ଭାବରେ ଶାନ୍ତ ଅଛି, ସେତେବେଳେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାକୁ ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ ମୁକ୍ତ ବୋଲି ଜାଣ।
ଯାଵତ୍ପ୍ରମାଣମ୍ ଅଧିକଂ ସ୍ଫୁରତି କ୍ଷୁବ୍ଧମାରୁତମ୍ । ତାଵତ୍ପ୍ରମାଣମ୍ ଏଵୈନଂ ବଦ୍ଧଂ ବଦ୍ଧମ୍ ଅଵୈହି ମେ
ଯେତେବେଳେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚଞ୍ଚଳ ପବନ ବେଶି ହେଇ ଚଳିତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାକୁ ମୋ କଥା ଅନୁଯାୟୀ ବନ୍ଧା ହେବାକୁ ଜାଣ।
ସୁଖଦୁଃଖକଲାସ୍ପନ୍ଦୋ ବନ୍ଧୋ ଜୀଵସ୍ଯ ନେତରଃ । ତଦଭାଵୋ ହି ମୋକ୍ଷସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ବୋଧାତ୍ ସମ୍ପଦ୍ଯତେ ଚ ସଃ
ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖର ଆଗମନ-ବିଗମନ ହେଉଛି ଜୀବର ପାଇଁ ବନ୍ଧନ, ଏହା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ। ଏହାର ଅଭାବ ହେଉଛି ମୁକ୍ତି, ଯାହା ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଲଭ୍ୟ।
ସୁଖଦୁଃଖଦଶେ ଯାଵଦ୍ ଆନୀତେ ନେନ୍ଦ୍ରିଯୈଶ୍ ଶଠୈଃ । ତାଵତ୍ ସୁପ୍ତସମସ୍ ସୋମ୍ଯୋ ଜୀଵସ୍ ତିଷ୍ଠତି ଶାନ୍ତଵତ୍
ଯେତେବେଳେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚତୁର୍ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ସୁଖ କିମ୍ବା ଦୁଃଖର ଅବସ୍ଥାକୁ ଆଣିନଥାନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୃଦୁ ଜୀବ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ସୁତିଥିବା ପରି ରହେ।
ସୁଖମ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ଵା ଦୁଃଖମ୍ ଅକ୍ଷାନୀତଂ ଚଲଦ୍ଵପୁଃ । ସମୁତ୍ଫଲତି ଜୀଵୋ ଽନ୍ତର୍ ଦୃଷ୍ଟେନ୍ଦୁର୍ ଇଵ ତୋଯଧିଃ
ଚଳିଥିବା ଦେହ ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ସୁଖ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରେ, ସେତେବେଳେ ମନ ଭିତରେ ଆତ୍ମା ଉଦୟ ହୁଏ, ଯେପରି ଜଳରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପ୍ରତିଫଳିତ ହୁଏ।
ଜୀଵଃ କ୍ଷୁଭ୍ଯତି ଦୃଷ୍ଟେନ ସଂଵିଦାଙ୍ଗ ସୁଖାଦିନା । ଆମିଷେଣେଵ ମାର୍ଜାରୋ ମୌର୍ଖ୍ଯମ୍ ଏଵାତ୍ର କାରଣମ୍
ଜୀବ ସୁଖ ଓ ଏହାଦି ଅନୁଭବ କରି ଅସ୍ଥିର ହୁଏ, ଯେପରି ଏକ ବିଲେଇ ଚାରା ଦେଖି ଆକର୍ଷିତ ହୁଏ; ଏଠାରେ ମୂଳ କାରଣ ଅଜ୍ଞାନ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ବୋଧେନ ବୋଧ୍ଯତେ ଜୀଵ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନାତ୍ମନାତ୍ମନା । ସୁଖଦୁଃଖାଦି ନାସ୍ତୀତି ତେନାସୌ ଯାତି ସୋମ୍ଯତାମ୍
ଜଣା ହେବା ସହିତ, ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଜୀବ ପ୍ରଭାସିତ ହୁଏ; ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସୁଖ, ଦୁଃଖ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେଖାଯାଏନି, ଏହିପରି ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ନ ସତ୍ ସୁଖାଦି ନୈତନ୍ ମେ ମୁଧା ଚାଯମ୍ ଅହଂ ସ୍ଥିତଃ । ଇତି ଜୀଵଃ ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ଽନ୍ତର୍ ନିର୍ଵାଣଂ ଯାତି ଶାମ୍ଯତି
ସତ୍ୟରେ ସୁଖ ଓ ଏହାଦି ଅଛିନାହିଁ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତାହାରେ ଅନ୍ୟଥା ନିବିଡ଼ି ନାହିଁ; ଏହିପରି ଜଣା ହେଇଥିବା ଜୀବ ଭିତରେ ଶାନ୍ତି ପାଏ ଓ ନିର୍ବାଣକୁ ଅନୁଭବ କରେ।
ସୁଖାଦିଵସ୍ତ୍ଵ୍ ଅସଦ୍ରୂପମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ବୋଧସଂଵିଦା । ନ ତଦୁନ୍ମୁଖତାଂ ଯାତି ଜୀଵଶ୍ ଶାମ୍ଯତି କେଵଲମ୍
ଆପଣ ମନରେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ରହିଲେ ଯେ, ସୁଖ ଓ ଏହା ପରି ଜିନିଷଗୁଡ଼ିକ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ତେବେ ଜୀବ ଏହାପ୍ରତି ଆକୃଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ ଏବଂ ସେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ଚିଦାକାଶଂ ବ୍ରହ୍ମେତି ଘନନିଶ୍ଚଯେ । ସ୍ଥିତିଂ ଯାତେ ଶମଂ ଯାତି ଜୀଵୋ ନିସ୍ସ୍ନେହଦୀପଵତ୍
ଯେତେବେଳେ ଏହି ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ହୁଏ ଯେ, ସମସ୍ତ କିଛି ଚେତନାର ଆକାଶ, ଅର୍ଥାତ୍ ବ୍ରହ୍ମ, ସେତେବେଳେ ଜୀବ ତେଲ ନଥିବା ଦୀପ ଭଳି ନିର୍ଲିପ୍ତ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଦୀପଵଚ୍ ଛମମ୍ ଆଯାତି ସୁଖାଦିସ୍ନେହସଙ୍କ୍ଷଯେ । ସର୍ଵମ୍ ଏକମ୍ ଇତି ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଜୀଵୋ ଦ୍ଵିତ୍ଵାଵିଭାଵନାତ୍
ସୁଖ ଓ ଏହାପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ଶେଷ ହେଲେ, ଦୀପ ଭଳି ଜୀବ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ। ସମସ୍ତ କିଛି ଏକ ଅଟୁଟ ଅଛି ବୋଲି ଜାଣିଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟତାର ଭାବ ଅନୁଭବ କରେ ନାହିଁ।
ସର୍ଵମ୍ ଆକାଶମ୍ ଏଵେତି ବୁଦ୍ଧ୍ଵା କ୍ସୋଭଂ ନ ଗଚ୍ଛତି । ଜୀଵଶ୍ ଶୂନ୍ଯେନ ଶୂନ୍ଯସ୍ଯ କଃ କିଲ କ୍ଷୋଭଵିଭ୍ରମଃ
ସମସ୍ତ କିଛି ଏହି ଆକାଶ ବୋଲି ବୁଝିଲେ, ଜୀବ ଚିନ୍ତିତ ହୁଏ ନାହିଁ। ଶୂନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଶୂନ୍ୟ ପାଇଁ କ'ଣ ଅସ୍ଥିରତା କିମ୍ବା ଭ୍ରମ ହୋଇପାରେ?
ଜୀଵେନେଦୃଗ୍ଵିଧେନୈଵଂ ଯଦ୍ ଆ ପ୍ରଥମସର୍ଗତଃ । ସ୍ଵଯଂ ସଂଵିଦିତୋ ମାର୍ଗସ୍ ତେନୈଵାଦ୍ଯାପି ଗଚ୍ଛତି
ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟିଠାରୁ ଏହିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଜୀବ ଏଭଳି ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ସହିତ ଏହି ପଥରେ ଚାଲିଛି ଏବଂ ଏଠିକି ଆଜିଯାଏ ଏଭଳି ଚାଲିଯାଉଛି।
ସୁଖସଞ୍ଚାରଯୋଗ୍ଯାସୁ ଜୀଵେ ସରତି ନାଡିଷୁ । ଦେଵପୁତ୍ର ଭଵତ୍ଯ୍ ଏତଦ୍ ଵୀର୍ଯଵିଚ୍ଯଵନଂ କଥମ୍
ହେ ଦେବପୁତ୍ର, ଜୀବ ଯେଉଁ ନାଡୀମାନେ ସୁବିଧାରେ ଚଳିବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ସେଉଁଠି ଜୀବଶକ୍ତି ଚଳାଏ। ତେବେ, ଏହି ଶକ୍ତି କେମିତି ହ୍ରାସ ପାଉଛି?
ଜୀଵଃ କ୍ଷୁବ୍ଧଯତି କ୍ଷୁବ୍ଧଃ ପ୍ରାଣାଦିପଵନାଵଲୀମ୍ । ସଂଵିଦାଜ୍ଞାଂଶମାତ୍ରେଣ ସେନାମ୍ ଇଵ ମହୀପତିଃ
ଯେତେବେଳେ ଜୀବ ଅସ୍ଥିର ହୁଏ, ସେ ପ୍ରାଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବାୟୁମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରେ, ଯେପରି ରାଜା ଏକ ଆଦେଶ ଦେଇ ସେନାକୁ ଚଳାଇଥାଏ।
ଵାତସ୍ପନ୍ଦେନ ମେଦୋଽନ୍ତର୍ ମଜ୍ଜାସାରଶ୍ ଚ ସ୍ଵସ୍ଥିତିମ୍ । ତ୍ଯଜତ୍ଯ୍ ଅମ୍ବ୍ଵଭ୍ରସୌଗନ୍ଧ୍ଯରଜଃପତ୍ତ୍ରତୃଣାଦି ଵ
ବାୟୁର ଚଳନରେ ଶରୀର ଭିତର ଚର୍ବି, ମଜ୍ଜା ଓ ସାର ତାଙ୍କର ନିଜସ୍ଥାନ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ଯେପରି ମେଘ, ସୁଗନ୍ଧ, ଧୂଳି, ପତ୍ର କିମ୍ବା ଘାସ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୁଏ।
ଚଲିତଂ ଵସ୍ତ୍ଵ୍ ଅଧୋ ଯାତି ଵାର୍ଯାଦି ଦହନାଦି ଖମ୍ । ଦେହାନ୍ ନାଡୀପ୍ରଣାଲେନ ଶୁକ୍ରଂ ଯାତି ବହିସ୍ସ୍ଥିତିମ୍
ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ପଦାର୍ଥ ଚଳିତ ହୁଏ, ସେ ତଳକୁ ଯାଏ; ପାଣି, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଓ ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଚଳିତ ହୁଏ; ଦେହର ନାଳୀ ମାଧ୍ୟମରେ ଶୁକ୍ର ବାହାରକୁ ଯାଇ ବାହ୍ୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚେ।
ଦେଵପୁତ୍ର ମହାଜ୍ଞୋ ଽସି ଵେତ୍ସି ପୂର୍ଵାପରଂ ସ୍ଥିତେଃ । ଜ୍ଞାଯସେ ଵଚନାଦ୍ ଏଵ ସ୍ଵଭାଵୋ ହି କିମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ହେ ଦେବପୁତ୍ର, ତୁମେ ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଅତୀତ-ଭବିଷ୍ୟତ ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥାକୁ ଜାଣିଛ; କେବଳ ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ବୁଝିପାରିଯାଯି; ତେଣୁ ତୁମର ସ୍ୱଭାବ ବିଷୟରେ କଣ କୁହିବାକୁ ଅବଶ୍ୟକ?
ଆଦିସର୍ଗେ ଯଥା ଯଦ୍ ଯତ୍ ସ୍ଫୁରିତଂ ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ରହ୍ମଣି । ଘଟାଵଟପଟାଦ୍ଯାତ୍ମ ତଥୈଵାଦ୍ଯାପି ଚ ସ୍ଥିତମ୍
ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ବ୍ରହ୍ମରେ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁପଦାର୍ଥ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା, ଘଡ଼ା, ଝୋପଡ଼ି, କପଡ଼ା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଯେପରି, ସେଗୁଡ଼ିକ ଏଯାଁ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ଭାବେ ରହିଛି।
କାକତାଲୀଯଵଦ୍ ଵାରିବୁଦ୍ବୁଦୋତ୍ପତ୍ତିନାଶଵତ୍ । ଘୁଣାକ୍ଷରଵଦ୍ ଉଚ୍ଛୂନଂ ତଂ ସ୍ଵଭାଵଂ ଵିଦୁର୍ ବୁଧାଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଏହି ସ୍ୱଭାବକୁ କାକ ଓ ତାଳଫଳର ଯଥାସମୟରେ ମିଳିବା, ପାଣିର ବୁଦ୍ବୁଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବା ଓ ନଷ୍ଟ ହେବା, କିମ୍ବା ପୋକା ଦ୍ୱାରା ଅଜାଣି ଅକ୍ଷର ଆଙ୍କାଯିବା ପରି ଭାବନ୍ତି।
ଅସ୍ମିନ୍ ସ୍ଵଭାଵଵଶତୋ ଜଗତି ପ୍ରରୂଢେ ଦେହାସ୍ ସ୍ଫୁରନ୍ତି ଵିଵିଧା ଵିଵିଧାଵିକାରାଃ । ପ୍ରକ୍ଷୀଣଵାସନତଯା ନ ଭଵନ୍ତି କେଚିଦ୍ ଭୂଯୋ ଭଵନ୍ତି ଚ ପୁନସ୍ ତ୍ଵ୍ ଇତରେ ଘନାସ୍ଥାଃ
ଏହି ସଂସାର ନିଜର ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି । ଏଠାରେ ଶରୀର ଭିନ୍ନ-ଭିନ୍ନ ରୂପ ଓ ପରିବର୍ତ୍ତନ ନେଇ ଦେଖାଯାଏ । ଯେତେବେଳେ ଆଗ୍ରହ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ, କିଛି ଶରୀର ପୁଣି ଦେଖାଯାଏନାହିଁ, ଆଉ କିଛି ଗୁଡ଼ିକ ଦୃଢ଼ ଓ ଭାରି ଥିବାରୁ ପୁଣିଥରେ ଦେଖାଯାନ୍ତି ।
ଆତ୍ମସ୍ଵଭାଵଵଶତୋ ଜାତଂ ଜଗଦ୍ ଇଦଂ ମହତ୍ । ସ୍ଥିତିଂ ଵାସନଯାଭ୍ଯେତ୍ଯ ଧର୍ମାଧର୍ମଵଶେ ସ୍ଥିତମ୍
ଏହି ବିଶାଳ ସଂସାର ଆତ୍ମାର ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି । ଏହା ଆଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଲାଭ କରି, ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମର ପ୍ରଭାବରେ ରହୁଛି ।