ତୁଚ୍ଛାଦିନା ପଦାର୍ଥେନ ଦୁଃଖଂ କେନଚିଦ୍ ଏତି ହି । ତମୋ ମେଘପଟେନେଵ ସ୍ଵଭାଵୋ ହ୍ଯ୍ ଅତ୍ର କାରଣମ୍
କିଛି ତୁଚ୍ଛ ବସ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା କାହାରି ଦୁଃଖ ଆସିଥାଏ, ଯେପରି ମେଘ ଢାକିଲେ ଅନ୍ଧାର ହୁଏ; ଏଠାରେ ନିଜର ସ୍ୱଭାବ ହିଁ କାରଣ।
ସ୍ଵରୂପେ ନିର୍ମଲେ ସତ୍ଯେ ନିମେଷମ୍ ଅପି ଵିସ୍ମୃତେ । ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଉଲ୍ଲାସମ୍ ଆପ୍ନୋତି ପ୍ରାଵୃଷୀଵ ପଯୋଧରଃ
ନିଜର ଶୁଧ୍ଧ ଓ ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଭୁଲିଯିବାରେ, ଦୃଶ୍ୟ ସଂସାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ବର୍ଷାରେ ମେଘମାଳା ଫୁଲିଯାଏ।
ଅନାରତାନୁସନ୍ଧାନାଦ୍ ଅନୁନ୍ମେଷମ୍ ଅଵିସ୍ତୃତେ । ସ୍ଵରୂପେ ନୋଲ୍ଲସତ୍ଯ୍ ଏଷ ଚିତି ଦୃଶ୍ଯପିଶାଚକଃ
ଯେତେବେଳେ ମନ ଅଟୁଟ ଧ୍ୟାନରେ ଲାଗିଥାଏ, ଏବଂ କେବେ ମଧ୍ୟ ଚିତ୍ତ ଭ୍ରମିତ ହୁଏନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ଏହି ଭ୍ରମର ଭାସନା ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱଭାବରେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏନାହିଁ।
ଯଥା ତମଃପ୍ରକାଶାଭ୍ଯାମ୍ ଅହୋରାତ୍ରଂ ସ୍ଥିତିଂ ଗତମ୍ । ତଥୈଵ ସୁଖଦୁଃଖାଭ୍ଯାଂ ଶରୀରଂ ସ୍ଥିତିମ୍ ଆଗତମ୍
ଯେପରି ଅନ୍ଧକାର ଓ ଆଲୋକରୁ ଦିନ ଓ ରାତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେପରି ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖରୁ ଦେହ ତିଆରି ହୁଏ।
ଏତେ ହି ସୁଖଦୁଃଖେ ଦ୍ଵେ ଜନ୍ମକାରଣଦର୍ଶନାତ୍ । ଅଜ୍ଞସ୍ଯ ଲଗତଶ୍ ଶୁକ୍ଲପଟକୁଙ୍କୁମଵଦ୍ ଦୃଢମ୍
ଏହି ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ଦୁଇଟି, ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଇଁ ଜନ୍ମର କାରଣ ବୋଲି ଭାବି, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଉପରେ କୁଙ୍କୁମ ଲାଗିଥିବା ପରି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଜଡି ରହିଥାଏ।
ତଜ୍ଜ୍ଞସ୍ଯ ତ୍ଵ୍ ଅଙ୍ଗ ଲଗତୋ ମନାଗ୍ ଅପି ଚିତେର୍ ଵଶାତ୍ । ଯଥା ଶୁଭାଶୁଭୌ ରାଗାଵ୍ ଅନାକ୍ରାନ୍ତାନ୍ତରୌ ମଣେଃ
କିନ୍ତୁ ଯିଏ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିଛି, ସେଠାରେ ଏହି ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ କେବଳ ହଳୁକ ଭାବେ ଲାଗିଥାଏ, ଏବଂ ଚେତନାର ଶକ୍ତିରେ ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷ ମଣିର ଭିତରକୁ ପହଞ୍ଚିପାରେନାହିଁ।
ପୁରସ୍ସ୍ଥଵସ୍ତ୍ଵଭାଵେନ ରଞ୍ଜନାଂ ସ୍ଫଟିକୋ ଯଥା । ତଜ୍ଜ୍ଞସ୍ ତ୍ଯଜତି ହେ ସାଧୋ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତମତିର୍ ମୁନିଃ
ଯେପରି ଏକ ନିର୍ମଳ ସ୍ଫଟିକ ପାଖରେ ଥିବା ବସ୍ତୁ ହଟିଯିବା ପରେ ତାହାର ରଙ୍ଗ ହରାଇଯାଏ, ସେପରି ହେ ସାଧୁ, ଜିଏ ମନରେ ମୁକ୍ତିର ଭାବ ଧାରଣ କରିଛି, ସେ ମୁନି ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡିଦେଇଥାଏ।
ଵସ୍ତୁ ସଂଶ୍ଲେଷମାତ୍ରେଣ ଘନଂ ରଞ୍ଜିତଚେତସଃ । ଗତେ ଽପି ଵସ୍ତୁନି ଦୃଢଂ ଦୁର୍ଧିଯଃ ପରିତାପିନଃ
ବସ୍ତୁ ସହ ଗଭୀର ସମ୍ପର୍କ ହେଲେ ମନ ଗଭୀର ଭାବରେ ରଙ୍ଗିତ ହୋଇଯାଏ। ବସ୍ତୁ ଚାଲିଯିବା ପରେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ଅସ୍ଥିର ବୁଦ୍ଧି ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସ୍ମୃତିରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ରହନ୍ତି।
ଗତେ ଽପି କୁଙ୍କୁମେ ଭସ୍ତ୍ରା ତଦୀଯମ୍ ଅନୁରଞ୍ଜନମ୍ । ନ ଜହାତି ଯଥା ମୂଢସ୍ ତଥା ଵିଷଯରଞ୍ଜନମ୍
ଯେପରି ଗାଁଠିରେ କୁଙ୍କୁମ ଲାଗିଲା ପରେ ଏହା ହଟିଯିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ତାହାର ରଙ୍ଗ ରହିଯାଏ, ସେପରି ମୂଢ଼ ଲୋକ ମନରୁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟବିଷୟର ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡିପାରେ ନାହିଁ।
ଅନେନୈଵ କ୍ରମେଣୈତୌ ବନ୍ଧମୋକ୍ଷୌ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତୌ । ଭାଵନାତାନଵଂ ମୋକ୍ଷୋ ବନ୍ଧୋ ହି ଦୃଢଭାଵନମ୍
ଏହିପରି ଭାବେ ବନ୍ଧନ ଓ ମୋକ୍ଷ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ। ଭାବନା କମିଲେ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ, ଭାବନା ଦୃଢ଼ ହେଲେ ବନ୍ଧନ ହୁଏ।
ସ୍ଵୋତ୍ପତ୍ତିକାରଣପ୍ରାପ୍ତୌ କଥଂ ଦୁଃଖଂ ସୁଖଂ ଚ ଵା । ଅଭ୍ଯୁଦେତୀତି ଵଦ ମେ ଦୂରସ୍ଥାଯାମ୍ ଅପି ପ୍ରଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେତେବେଳେ ନିଜ ଉତ୍ପତ୍ତିର କାରଣ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେଥିରେ ଯଦିଓ ସେ ଦୂରରେ ଅଛି, ତେବେ କିପରି ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ସୁଖ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ? ମୋତେ କହନ୍ତୁ।
ଅତ୍ଯୁଦାରମ୍ ଅତୀଵାଚ୍ଛଂ ବହ୍ଵର୍ଥଂ ଵଚନଂ ତଵ । ଶ୍ରୋତୁଂ ତୃପ୍ତିଂ ନ ଗଚ୍ଛାମି ମଯୂରୋ ଽଭ୍ରରଵେଷ୍ଵ୍ ଇଵ
ଆପଣଙ୍କର କଥା ବହୁତ ଉଦାର, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ। ମୁଁ ଏହା ଶୁଣି ଆପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉନାହିଁ, ଯେପରି ମୟୂର ବଦଳ ମେଘର ଧ୍ୱନି ଶୁଣି ତୃପ୍ତି ମାନେ ନାହିଁ।
ସ୍ଵୋତ୍ପତ୍ତିକାରଣଂ ହୃଦ୍ଯଂ ଵସ୍ତ୍ଵ୍ ଆଦାଯାକ୍ଷପାଣିଭିଃ । ସୁଖସଂଵିଦ୍ ଇଯଂ ବାଲା ନୂନମ୍ ଉଲ୍ଲସତି ସ୍ଵତଃ
ନିଜ ଉତ୍ପତ୍ତିର ମଧୁର କାରଣକୁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଧରି ନେଲେ, ଏହି ସୁଖର ଅନୁଭୂତି ନିଶ୍ଚୟ ନିଜେଠାରୁ, ଶିଶୁ ପରି, ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ।
ହୃଦ୍ଗତା କ୍ଷୋଭମ୍ ଆଯାତା ଜୀଵଂ କୁଣ୍ଡଲିନୀଗତମ୍ । ସୋମ୍ଯମ୍ ଉଦ୍ବୋଧଯତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତସ୍ ସିଂହମ୍ ଅଭ୍ରରଵୋ ଯଥା
ହୃଦୟରେ ଆନ୍ତରିକ ଅଶାନ୍ତି ଆସିଲେ, ଏହା କୁଣ୍ଡଳିନୀରେ ଥିବା ପ୍ରାଣକୁ ମୃଦୁଭାବେ ଜାଗ୍ରତ କରେ, ଯେପରି ମେଘର ଗର୍ଜନ ସିଂହକୁ ଜାଗାଇଦିଏ।
ପ୍ରାଣାଵପୂରିତା ନାଡୀର୍ ଜୀଵ ଆକ୍ରମତି ସ୍ଫୁରନ୍ । ସମ୍ଯକ୍ସେକପ୍ରବୁଦ୍ଧାତ୍ମା ରସୋ ଦ୍ରୁମଲତା ଇଵ
ଯେତେବେଳେ ଶ୍ୱାସରେ ନାଳୀଗୁଡ଼ିକ ଭରିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଜୀବ ଏହି ନାଳୀମାନେ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଚଳିତ ହୁଏ; ଜଣେ ସଚେତନ ମନ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଚଳେ, ଯେପରି ଗଛ ଓ ଲତାରେ ରସ ଚଳେ।
ସୁଖପ୍ରବୋଧସଞ୍ଚାରେ ଦୁଃଖବୋଧଗମେ ତଥା । ଜୀଵସ୍ଯ ନିଯତା ନାଡ୍ଯଃ ପୃଥଗ୍ ଦେହେ ସ୍ଥିତିଂ ଗତାଃ
ସୁଖ ଜାଗି ଦେହରେ ବ୍ୟାପିଯିବାବେଳେ, କିମ୍ବା ଦୁଃଖର ଜ୍ଞାନ ଆସିଲେ, ଜୀବର ନାଳୀଗୁଡ଼ିକ ସ୍ଥିର ଅବସ୍ଥାରେ ଥାଏ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ରହିଥାଏ।
ସୁଖିତଃ ପ୍ରସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଏଷ ଯାସୁ ତାସୁ ନ ଦୁଃଖିତଃ । ଯେ ହି ମାର୍ଗାସ୍ ସୁଵେଷସ୍ଯ କୁଵେଷସ୍ଯ ନ ତେ ଶୁଭାଃ
ଯେଉଁ ନାଳୀରେ ସୁଖ ଅଛି, ସେଠି ଜୀବ ଆନନ୍ଦରେ ଚଳିତ ହୁଏ; ଯେଉଁଠି ଦୁଃଖ ଅଛି, ସେଠି ନୁହେଁ। ଭଲ ଭାବେ ସଜାଯାଇଥିବା ପଥ ଶୁଭ, ଖରାପ ଭାବରେ ଥିବା ପଥ ଶୁଭ ନୁହେଁ।
ଜୀଵସ୍ ସଦୈଵ ସର୍ଵତ୍ର ଦେହେ ତିଷ୍ଠତି ଵୈ କିଲ । ତସ୍ଯ ଦୁଃଖେ ସୁଖେ ଵାପି ନିଯତଂ ସ୍ଫୁରିତଂ କୁତଃ
ଜୀବ ସଦା ସର୍ବଦା ଦେହର ସମସ୍ତଠାରେ ରହିଥାଏ; ତେବେ ସୁଖ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ଦ୍ୱାରା ତାହାର ଚଳନ କାହିଁକି ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହୁଏ?
ଯାଵତ୍ପ୍ରମାଣଂ ଜୀଵୋ ଽଯଂ ସଂଶାମ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅପରିସ୍ଫୁରନ୍ । ତାଵତ୍ପ୍ରମାଣମ୍ ଏଵୈନଂ ମୁକ୍ତଂ ମୁକ୍ତମ୍ ଅଵୈହି ଵୈ
ଯେତେବେଳେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଜୀବ ନିର୍ବିକାର ଭାବରେ ଶାନ୍ତ ଅଛି, ସେତେବେଳେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାକୁ ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ ମୁକ୍ତ ବୋଲି ଜାଣ।
ଯାଵତ୍ପ୍ରମାଣମ୍ ଅଧିକଂ ସ୍ଫୁରତି କ୍ଷୁବ୍ଧମାରୁତମ୍ । ତାଵତ୍ପ୍ରମାଣମ୍ ଏଵୈନଂ ବଦ୍ଧଂ ବଦ୍ଧମ୍ ଅଵୈହି ମେ
ଯେତେବେଳେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚଞ୍ଚଳ ପବନ ବେଶି ହେଇ ଚଳିତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାକୁ ମୋ କଥା ଅନୁଯାୟୀ ବନ୍ଧା ହେବାକୁ ଜାଣ।
ସୁଖଦୁଃଖକଲାସ୍ପନ୍ଦୋ ବନ୍ଧୋ ଜୀଵସ୍ଯ ନେତରଃ । ତଦଭାଵୋ ହି ମୋକ୍ଷସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ବୋଧାତ୍ ସମ୍ପଦ୍ଯତେ ଚ ସଃ
ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖର ଆଗମନ-ବିଗମନ ହେଉଛି ଜୀବର ପାଇଁ ବନ୍ଧନ, ଏହା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ। ଏହାର ଅଭାବ ହେଉଛି ମୁକ୍ତି, ଯାହା ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଲଭ୍ୟ।
ସୁଖଦୁଃଖଦଶେ ଯାଵଦ୍ ଆନୀତେ ନେନ୍ଦ୍ରିଯୈଶ୍ ଶଠୈଃ । ତାଵତ୍ ସୁପ୍ତସମସ୍ ସୋମ୍ଯୋ ଜୀଵସ୍ ତିଷ୍ଠତି ଶାନ୍ତଵତ୍
ଯେତେବେଳେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚତୁର୍ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ସୁଖ କିମ୍ବା ଦୁଃଖର ଅବସ୍ଥାକୁ ଆଣିନଥାନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୃଦୁ ଜୀବ ଶାନ୍ତ ଏବଂ ସୁତିଥିବା ପରି ରହେ।
ସୁଖମ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ଵା ଦୁଃଖମ୍ ଅକ୍ଷାନୀତଂ ଚଲଦ୍ଵପୁଃ । ସମୁତ୍ଫଲତି ଜୀଵୋ ଽନ୍ତର୍ ଦୃଷ୍ଟେନ୍ଦୁର୍ ଇଵ ତୋଯଧିଃ
ଚଳିଥିବା ଦେହ ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ସୁଖ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରେ, ସେତେବେଳେ ମନ ଭିତରେ ଆତ୍ମା ଉଦୟ ହୁଏ, ଯେପରି ଜଳରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପ୍ରତିଫଳିତ ହୁଏ।
ଜୀଵଃ କ୍ଷୁଭ୍ଯତି ଦୃଷ୍ଟେନ ସଂଵିଦାଙ୍ଗ ସୁଖାଦିନା । ଆମିଷେଣେଵ ମାର୍ଜାରୋ ମୌର୍ଖ୍ଯମ୍ ଏଵାତ୍ର କାରଣମ୍
ଜୀବ ସୁଖ ଓ ଏହାଦି ଅନୁଭବ କରି ଅସ୍ଥିର ହୁଏ, ଯେପରି ଏକ ବିଲେଇ ଚାରା ଦେଖି ଆକର୍ଷିତ ହୁଏ; ଏଠାରେ ମୂଳ କାରଣ ଅଜ୍ଞାନ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ବୋଧେନ ବୋଧ୍ଯତେ ଜୀଵ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନାତ୍ମନାତ୍ମନା । ସୁଖଦୁଃଖାଦି ନାସ୍ତୀତି ତେନାସୌ ଯାତି ସୋମ୍ଯତାମ୍
ଜଣା ହେବା ସହିତ, ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଜୀବ ପ୍ରଭାସିତ ହୁଏ; ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସୁଖ, ଦୁଃଖ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେଖାଯାଏନି, ଏହିପରି ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ନ ସତ୍ ସୁଖାଦି ନୈତନ୍ ମେ ମୁଧା ଚାଯମ୍ ଅହଂ ସ୍ଥିତଃ । ଇତି ଜୀଵଃ ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ଽନ୍ତର୍ ନିର୍ଵାଣଂ ଯାତି ଶାମ୍ଯତି
ସତ୍ୟରେ ସୁଖ ଓ ଏହାଦି ଅଛିନାହିଁ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତାହାରେ ଅନ୍ୟଥା ନିବିଡ଼ି ନାହିଁ; ଏହିପରି ଜଣା ହେଇଥିବା ଜୀବ ଭିତରେ ଶାନ୍ତି ପାଏ ଓ ନିର୍ବାଣକୁ ଅନୁଭବ କରେ।
ସୁଖାଦିଵସ୍ତ୍ଵ୍ ଅସଦ୍ରୂପମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ବୋଧସଂଵିଦା । ନ ତଦୁନ୍ମୁଖତାଂ ଯାତି ଜୀଵଶ୍ ଶାମ୍ଯତି କେଵଲମ୍
ଆପଣ ମନରେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ରହିଲେ ଯେ, ସୁଖ ଓ ଏହା ପରି ଜିନିଷଗୁଡ଼ିକ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ତେବେ ଜୀବ ଏହାପ୍ରତି ଆକୃଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ ଏବଂ ସେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ଚିଦାକାଶଂ ବ୍ରହ୍ମେତି ଘନନିଶ୍ଚଯେ । ସ୍ଥିତିଂ ଯାତେ ଶମଂ ଯାତି ଜୀଵୋ ନିସ୍ସ୍ନେହଦୀପଵତ୍
ଯେତେବେଳେ ଏହି ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ହୁଏ ଯେ, ସମସ୍ତ କିଛି ଚେତନାର ଆକାଶ, ଅର୍ଥାତ୍ ବ୍ରହ୍ମ, ସେତେବେଳେ ଜୀବ ତେଲ ନଥିବା ଦୀପ ଭଳି ନିର୍ଲିପ୍ତ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଦୀପଵଚ୍ ଛମମ୍ ଆଯାତି ସୁଖାଦିସ୍ନେହସଙ୍କ୍ଷଯେ । ସର୍ଵମ୍ ଏକମ୍ ଇତି ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଜୀଵୋ ଦ୍ଵିତ୍ଵାଵିଭାଵନାତ୍
ସୁଖ ଓ ଏହାପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ଶେଷ ହେଲେ, ଦୀପ ଭଳି ଜୀବ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ। ସମସ୍ତ କିଛି ଏକ ଅଟୁଟ ଅଛି ବୋଲି ଜାଣିଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟତାର ଭାବ ଅନୁଭବ କରେ ନାହିଁ।
ସର୍ଵମ୍ ଆକାଶମ୍ ଏଵେତି ବୁଦ୍ଧ୍ଵା କ୍ସୋଭଂ ନ ଗଚ୍ଛତି । ଜୀଵଶ୍ ଶୂନ୍ଯେନ ଶୂନ୍ଯସ୍ଯ କଃ କିଲ କ୍ଷୋଭଵିଭ୍ରମଃ
ସମସ୍ତ କିଛି ଏହି ଆକାଶ ବୋଲି ବୁଝିଲେ, ଜୀବ ଚିନ୍ତିତ ହୁଏ ନାହିଁ। ଶୂନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଶୂନ୍ୟ ପାଇଁ କ'ଣ ଅସ୍ଥିରତା କିମ୍ବା ଭ୍ରମ ହୋଇପାରେ?