ଅଯଂ ସ ରାଜା ଲକ୍ଷ୍ମୀଵାନ୍ ଯୋ ମମାପି ପ୍ରିଯଃ ପତିଃ । ହୃଦି ମୋହଘୁଣକ୍ଷୁଣ୍ଣାମ୍ ଇମାମ୍ ଅଦ୍ଯାଗତୋ ଦଶାମ୍
ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ସେଇ ରାଜା, ଧନ-ସମ୍ପଦରେ ଭରିପୁରା, ଯିଏ ମୋର ପ୍ରିୟ ସ୍ୱାମୀ ଥିଲେ—ଏବେ ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଭ୍ରମର କୀଟରେ ଖାଇଯାଇ, ଏପରି ଦୁଃଖଦ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।
ତଦ୍ ଅଵଶ୍ଯମ୍ ଇହୈଵାଦ୍ଯ ନାଥଂ ଵିଦିତଵେଦ୍ଯତାମ୍ । ନଯାମ୍ଯ୍ ଏନଂ ନ ସନ୍ଦେହୋ ଭୋଗମୋକ୍ଷଶ୍ରିଯଂ ତଥା
ତେଣୁ, ଆଜିଏ ଏଠାରେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୋ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଜଣାଯିବା ଜ୍ଞାନକୁ ଦେଖାଇବି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷର ସମୃଦ୍ଧି ସହିତ।
ଇଦଂ ରୂପଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ରୂପେଣାନ୍ଯେନ କେନଚିତ୍ । ସକାଶମ୍ ଅସ୍ଯ ଗଚ୍ଛାମି ବୋଧଂ ଦାତୁମ୍ ଅନୁତ୍ତମମ୍
ଏହି ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି, ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଏକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେଠାକୁ ଯିବି, ତାଙ୍କୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଜ୍ଞାନ ଦେବା ପାଇଁ।
ବାଲେଯଂ ମମ କାନ୍ତେତି ମଦୁକ୍ତଂ ନ କରୋତ୍ଯ୍ ଅଯମ୍ । ତସ୍ମାତ୍ ତାପସରୂପେଣ ବୋଧଯାମି ପତିଂ କ୍ଷଣାତ୍
ଏହି ଶିଶୁ ମୋତେ ପ୍ରିୟା ବୋଲି ଭାବି, ମୋ କଥାକୁ ଗମ୍ଭୀରତାରେ ନେଉନାହିଁ; ତେଣୁ, ମୁଁ ତପସ୍ୱୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୋ ପତିଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଦେବି।
ଭର୍ତା କଷାଯପାକେନ ପରିପକ୍ଵମତିସ୍ ସ୍ଥିତଃ । ଚେତସ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯାଦ୍ଯ ଵିମଲେ ସ୍ଵଂ ତତ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରତିବିମ୍ବତି
ମୋ ପତି ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀର ତାପରେ ପକ୍କା ହୋଇଛନ୍ତି; ଏବେ ତାଙ୍କର ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପକ୍କା ହୋଇଛି। ଆଜି ତାଙ୍କର ନିର୍ମଳ ମନରେ ସେ ନିଜର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପକୁ ଦେଖିପାରିବେ।
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ଚୂଡାଲା ବଭୂଵ ଦ୍ଵିଜଦାରକଃ । ଈଷଦ୍ଧ୍ଯାନାଦ୍ ଗତାନ୍ଯତ୍ଵଂ କ୍ଷଣାଦ୍ ଅମ୍ବୁତରଙ୍ଗଵତ୍
ଏଭଳି ଭାବି, ଚୂଡାଳା ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିଶୁ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ; ହଳକା ଧ୍ୟାନରେ, ସେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅନ୍ୟ ରୂପ ନେଇଲେ, ପାଣିର ତରଙ୍ଗ ପରି।
ପପାତ ଵିପିନେ ତସ୍ମିନ୍ ଦ୍ଵିଜପୁତ୍ରକରୂପିଣୀ । ଭର୍ତୁର୍ ଅଭ୍ଯାଜଗାମାଗ୍ରଂ ମନ୍ଦସ୍ମିତଲସନ୍ମୁଖୀ
ସେ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁଅ ରୂପ ଧରି, ସେଇ ଜଙ୍ଗଲରେ ଅବତରିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ମଧୁର ହସରେ ମୁହଁ ଆଲୋକିତ କରି ଦେଖାଦେଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଦ୍ଵିଜପୁତ୍ରଂ ତଂ ପୁରୋ ଯାତଂ ଶିଖିଧ୍ଵଜଃ । ଵନାନ୍ତରାଦ୍ ଉପଗତଂ ତପୋମୂର୍ତିମ୍ ଇଵାସ୍ଥିତମ୍
ଶିଖିଧ୍ୱଜ ଦେଖିଲେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁଅ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ଉଭା ଅଛନ୍ତି, ଜଙ୍ଗଲର ଗଭୀର ଅଞ୍ଚଳରୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦେହ ଏକ ତପସ୍ୱୀଙ୍କ ଭଳି ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଗମ୍ଭୀର।
ଦ୍ରଵତ୍କନକଗୌରାଙ୍ଗଂ ମୁକ୍ତାହାରଵିଭୂଷିତମ୍ । ଶୁକ୍ଲଯଜ୍ଞୋପଵୀତାଙ୍ଗଂ ଶୁକ୍ଲାମ୍ବରଯୁଗାଵୃତମ୍
ତାଙ୍କର ଦେହ ଗଳିଥିବା ସୁନାର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ମୁକ୍ତାର ହାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଧଳା ଉପବୀତ ପିନ୍ଧି ଥିଲେ ଏବଂ ଦୁଇଟି ଧଳା ବସ୍ତ୍ରରେ ଢାକାଯାଇଥିଲେ।
କମଣ୍ଡଲୁଧରଂ କାନ୍ତଂ ଶାନ୍ତଂ ଦାନ୍ତମ୍ ଅନାମଯମ୍ । ଵ୍ଯାପ୍ତପ୍ରକୋଷ୍ଠଂ ଦ୍ଵିଗୁଣେନାକ୍ଷସୂତ୍ରେଣ ଚାରୁଣା
ସେ ହାତରେ କମଣ୍ଡଳୁ ଧରିଥିଲେ, ଦେଖିବାକୁ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ଶାନ୍ତ, ନିୟମିତ ଏବଂ ଦୁଃଖରହିତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦୁଇ ପାଉଁ ଉପରେ ଦୁଇ ଗୁଣା ଅକ୍ଷସୂତ୍ର ରହିଥିଲା ଯାହା ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଭୂମାଵ୍ ଅଲଗ୍ନଚରଣଂ କିଷ୍କୁମାତ୍ରୋପରି ସ୍ଥିତମ୍ । କୁନ୍ତଲଵ୍ଯାପ୍ତମୂର୍ଧାନଂ ସାଲିମାଲମ୍ ଇଵାମ୍ବୁଜମ୍
ମାଟିରେ ତାଙ୍କର ପାଦ ମାଟିରେ ଲଗିନଥିବା, ଏକ ଛୋଟ ଘାସର ଚଉକ ଉପରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଘନ କେଶରେ ଢାକା ଥିଲା, ଯେପରି ଧାନ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ପଦ୍ମ।
ଭାସଯନ୍ତଂ ପ୍ରଦେଶଂ ତଂ ଶାରୀରୈର୍ ଦୀପ୍ତିମଣ୍ଡଲୈଃ । କୁଣ୍ଡଲାଭୂଷିତମୁଖଂ ନଵମ୍ ଅର୍କମ୍ ଇଵୋଦିତମ୍
ତାଙ୍କର ଦେହର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଭା ଦ୍ୱାରା ସେ ସ୍ଥାନକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲେ, ମୁହଁରେ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ନୂତନ ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଶିଖାସମ୍ପ୍ରୋତମନ୍ଦାରଂ ଶୃଙ୍ଗସ୍ଥେନ୍ଦୁମ୍ ଇଵାଚଲମ୍ । କାନ୍ତୋପଶାନ୍ତଵପୁଷମ୍ ଊର୍ଜିତଂ ଵିଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯମ୍
ତାଙ୍କର ଚୁଡ଼ି ମନ୍ଦାର ଫୁଲରେ ଗଠିତ, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ରହିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଦେହ ଶାନ୍ତ ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଥିବା।
ହିମାଭଭସ୍ମତିଲକଭୂଷିତାଲିକସୁନ୍ଦରମ୍ । ମେରୁଂ ହେମତଟାଲୀନପୂର୍ଣେନ୍ଦୁମ୍ ଇଵ ଚଞ୍ଚଲମ୍
ତାଙ୍କର କପାଳ ହିମର ଧୁଳି ଓ ଚନ୍ଦନ ଲେପରେ ଶୋଭିତ, ଯେପରି ସୁନାର ଧାରା ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରରେ ମେରୁ ପର୍ବତ ଅଳଙ୍କୃତ ଓ ଲହରିଆ।
ତମ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ଦ୍ଵିଜସୁତଂ ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ଶିଖିଧ୍ଵଜଃ । ଦେଵପୁତ୍ରାଗମଧିଯା ସମ୍ପରିତ୍ଯକ୍ତପାଦୁକଃ
ସେ ଦ୍ୱିଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶିଖିଧ୍ୱଜ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ତାଙ୍କର ମନରେ ଏହି ଭାବ ହେଲା ଯେ, ଜଣେ ଦେବତା ଆସିଛନ୍ତି । ସେ ତାଙ୍କର ଚପଲା ଖୋଲି ରଖିଦେଲେ ।
ଦେଵପୁତ୍ର ନମସ୍କାର ଇଦମ୍ ଆସନମ୍ ଆସ୍ଯତାମ୍ । ଇତ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ ଦର୍ଶଯାମ୍ ଆସ ପାଣିନା ପତ୍ତ୍ରଵିଷ୍ଟରମ୍
ସେ କହିଲେ, 'ହେ ଦେବପୁତ୍ର, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ । ଏଠାରେ ଏକ ଆସନ ଅଛି—ଦୟାକରି ବସନ୍ତୁ,' ବୋଲି ହାତରେ ପତ୍ର ଛାଡ଼ି ଦେଖାଇଲେ ।
ଦଦୌ ଚ ଦ୍ଵିଜପୁତ୍ରସ୍ଯ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିଂ କରୋଦରେ । ଚନ୍ଦ୍ରଃ କୁମୁଦଷଣ୍ଡସ୍ଯ ପ୍ରାଲେଯମ୍ ଇଵ ପଲ୍ଲଵେ
ସେ ଦ୍ୱିଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ଦେଲେ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମା କମଳ ଫୁଲ ଉପରେ ଶୀତଳତା ଦେଇଥାଏ ।
ହେ ରାଜର୍ଷେ ନମସ୍ ତୁଭ୍ଯମ୍ ଇତି ଦ୍ଵିଜସୁତୋ ଵଦନ୍ । ଗୃହୀତ୍ଵା କୁସୁମାନ୍ଯ୍ ଅସ୍ମାଦ୍ ଵିଵେଶ ଦଲଵିଷ୍ଟରେ
ଦ୍ୱିଜପୁତ୍ର କହିଲେ, 'ହେ ରାଜାର୍ଷି, ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ,' ବୋଲି ସେ ଫୁଲଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ, ପତ୍ର ଛାଡ଼ି ଉପରେ ବସିଗଲେ ।
ଦେଵପୁତ୍ର ମହାଭାଗ କୁତ ଆଗମନଂ କୃତମ୍ । ଦିଵସସ୍ ସଫଲୋ ଽଯଂ ମେ ଯତ୍ ତ୍ଵାମ୍ ଅଦ୍ଯାସ୍ମି ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍
ହେ ଦେବପୁତ୍ର, ମହାଭାଗ, ଆପଣ କେଉଁଠାରୁ ଆସିଛନ୍ତି? ଆଜି ମୋ ପାଇଁ ଏହି ଦିନଟି ସଫଳ ହୋଇଗଲା, କାରଣ ଆଜି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲି।
ଇଦମ୍ ଅର୍ଘ୍ଯମ୍ ଇଦଂ ପାଦ୍ଯଂ ପୁଷ୍ପାନୀମାନି ମାନଦ । ଇମାଃ ପ୍ରଗ୍ରଥିତା ମାଲା ଗୃହ୍ଯନ୍ତାଂ ଭଦ୍ରମ୍ ଅସ୍ତୁ ତେ
ଏଠି ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ପାଦଧୋଇବା ପାଣି, ଏହା ଅର୍ଘ୍ୟ, ଏହି ଫୁଲ ଓ ଏହି ଗୁଛା ମାଳା ଅଛି; ଦୟାକରି ଏଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ—ଆପଣଙ୍କ ଭଲ ହେଉ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ପାଦ୍ଯମ୍ ଅର୍ଘ୍ଯଂ ଚ ମାଲାଃ ପୁଷ୍ପାଣି ଚାନଘ । ଶିଖିଧ୍ଵଜସ୍ ତଦିଷ୍ଟାଯୈ ଦଦୌ ଦେଵ୍ଯୈ ଯଥାଖିଲମ୍
ଏପରି କହି, ଶିଖିଧ୍ୱଜ ନିର୍ମଳ ଦେବୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପାଦଧୋଇବା ପାଣି, ଅର୍ଘ୍ୟ, ମାଳା ଓ ଫୁଲ ଦାନ କଲେ।
ସୁବହୂନି ପରିଭ୍ରାନ୍ତୋ ଭୂତଲାଯତନାନ୍ଯ୍ ଅହମ୍ । ତ୍ଵତ୍ତଃ ପୂଜା ଯଥା ପ୍ରାପ୍ତା ମଯେଯଂ ନ ତଥାନ୍ଯତଃ
ମୁଁ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅନେକ ସ୍ଥାନ ଘୁଞ୍ଚିଛି, କିନ୍ତୁ ତୁମ ପାଖରୁ ଯେପରି ପୂଜା ମୋତେ ମିଳିଛି, ଅନ୍ୟ କୌଣସିଠାରୁ ଏମିତି ମିଳିନାହିଁ।
ପେଶଲେନାନୁରୂପେଣ ପ୍ରଶ୍ରଯେଣାମୁନାନଘ । ମନ୍ଯେ ଽହଂ ନୂନମ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତଚିରଜୀଵୀ ଭଵିଷ୍ଯସି
ହେ ପାପରହିତ, ତୁମେ ଯେପରି ମୃଦୁ ଓ ଉପଯୁକ୍ତ ଆଦର ସହିତ ଆମକୁ ସମ୍ମାନ କରିଛ, ମୁଁ ଭାବୁଛି ନିଶ୍ଚୟ ତୁମେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ହେବ।
ଶାନ୍ତେନ ମନସୋଦାରମ୍ ଆରାଦ୍ ଉନ୍ମୁକ୍ତକଲ୍ପନମ୍ । ନିର୍ଵାଣାର୍ହଂ ତପସ୍ ସାଧୋ କଚ୍ଚିତ୍ ସମ୍ଭୃତଵାନ୍ ଅସି
ଶାନ୍ତ ମନ ଓ ଉଦାର ଭାବରେ, ସମସ୍ତ କଳ୍ପନାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ହେ ପବିତ୍ର ଜନ, ତୁମେ କି ମୁକ୍ତିକୁ ଯୋଗ୍ୟ ତପସ୍ୟା ସଫଳ କରିଛ?
ଅସିଧାରାସମଂ ସୋମ୍ଯ ଶାନ୍ତଂ ଵ୍ରତମ୍ ଇଦଂ ତଵ । ସ୍ଫୀତଂ ଯଦ୍ ରାଜ୍ଯମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ମହାଵନନିଷେଵଣମ୍
ହେ ସୁମଧୁର, ତୁମର ଶାନ୍ତ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ତଳୱାରର ଧାର ଉପରେ ଚାଲିବା ପରି, କାରଣ ତୁମେ ଏକ ସମୃଦ୍ଧ ରାଜ୍ୟ ଛାଡି ଏହି ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ବାସ କରୁଛ।
ଜାନାସି ଭଗଵନ୍ ସର୍ଵଂ ଦେଵସ୍ ତ୍ଵଂ କୋ ଽତ୍ର ଵିସ୍ମଯଃ । ଶ୍ରିଯୈଵ ଲୋକୋତ୍ତରଯା ଜ୍ଞାଯସେ ଚିହ୍ନଭୂତଯା
ହେ ଭଗବନ୍ତ, ତୁମେ ସବୁକିଛି ଜାଣ, ତୁମେ ଦେବତା ନୁହଁ କି? ଏଠାରେ କ'ଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ? ତୁମର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତେଜ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ସମସ୍ତେ ଚିହ୍ନି ପାରନ୍ତି।
ଏତାନ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗାନି ତେ ଚନ୍ଦ୍ରାଦ୍ ଘଟିତାନୀତି ମେ ମତିଃ । ଅନ୍ଯଥା କିଂ ସମାଲୋକାଦ୍ ଅମୃତେନେଵ ସିଞ୍ଚସି
ମୋ ମନେ ହୁଏ, ତୁମର ଏହି ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଚନ୍ଦ୍ରମାରୁ ଗଠିତ; ନହେଲେ, କେବଳ ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୋ ପାଇଁ ଏମିତି ଅମୃତ ଝରେ କିପରି?
ଅସ୍ତି ମେ ଦଯିତା କାନ୍ତା ପାତି ମେ ରାଜ୍ଯମ୍ ଅଦ୍ଯ ତତ୍ । ତଵେଵ ତସ୍ଯା ଦୃଷ୍ଟାନି ତାନ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗାନ୍ଯ୍ ଅଦ୍ଯ ସୁନ୍ଦର
ମୋର ଏକ ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟା ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଆଜି ସେ ମୋର ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରୁଛନ୍ତି; କିନ୍ତୁ, ସୁନ୍ଦରୀ, ଆଜି ତୁମ ଶରୀରରେ ସେଇ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖୁଛି।
ଉପଶାନ୍ତଂ ଚ କାନ୍ତଂ ଚ ଵପୁର୍ ଆପାଦମସ୍ତକମ୍ । ଶୃଙ୍ଗଂ ଶୁଭ୍ରାମ୍ବୁଦେନେଵ ପୁଷ୍ପେଣାଚ୍ଛାଦଯାମୁନା
ତୁମର ଶରୀର ମୁଣ୍ଡ ଠାରୁ ପାଉଁଯାଏଁ ଶାନ୍ତ ଓ ଆକର୍ଷକ; ଏହି ପୁଷ୍ପରେ ତୁମେ ଶୋଭିତ ହେଉ, ଯେପରି ଧଳା ମେଘ ପାହାଡ଼ ଶିଖରକୁ ଢାକିଦିଏ।
ନିଷ୍କଲଙ୍କେନ୍ଦୁସଙ୍କାଶମ୍ ଅଙ୍ଗମ୍ ଆଦିତ୍ଯତେଜସା । ମନ୍ଯେ ତେ ମ୍ଲାନିମ୍ ଆଯାତି ସୁମନଃପତ୍ତ୍ରପେଲଵମ୍
ନିର୍ମଳ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତୁମ ଅଙ୍ଗ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜରେ ଏମିତି ମ୍ଲାନ ହେଉଛି, ଯେପରି ନରମ ପୁଷ୍ପପତ୍ର ମୁଝିଯାଏ।