ମଞ୍ଜରୀତ୍ଵଂ ଲତାତ୍ଵଂ ଵା ଵରମ୍ ଏତାସ୍ ତରୁଂ ପତିମ୍ । ନ ମୁଞ୍ଚନ୍ତି କ୍ଷଣମ୍ ଅପି ମମାପ୍ଯ୍ ଉତ୍କଣ୍ଠିତଂ ମନଃ
ଏହି ଲତାମାନେ ଫୁଲ କିମ୍ବା ଲତା ଭାବେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଗଛ ସ୍ୱାମୀକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ନାହାନ୍ତି; ମୋର ମନ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଅସ୍ଥିର ଅଛି।
ଯଥେଯମ୍ ଅଗ୍ରଗଂ କାନ୍ତମ୍ ଏତି ସିଦ୍ଧାଭିସାରିକା । ତଥା କଦାହମ୍ ଏଷ୍ଯାମି ମମାପୀତି ମନସ୍ ସ୍ଥିତମ୍
ଯେପରି ଏହି ସିଦ୍ଧା ପ୍ରେମିକା ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ସେପରି ମୁଁ କେବେ ଯିବି? ଏହି ଚିନ୍ତା ମୋର ମନରେ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଇମେ ମନ୍ଦାରମରୁତ ଏତେ ଚ ଶଶିନଃ କରାଃ । ଵନରାଜଯ ଏତାଶ୍ ଚ ମାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉତ୍କଣ୍ଠଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅହୋ
ଏହି ମନ୍ଦାର ଗଛର ହଳକା ପବନ, ଏହି ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କର କିରଣ, ଏବଂ ଜଙ୍ଗଲର ଗଛମାନଙ୍କର ଶାରୀ—ଏସବୁ ମୋତେ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଉଛି।
ହେ ଚିତ୍ତାଜ୍ଞଵଦ୍ ଏଵାନ୍ତଃ କିଂ ତ୍ଵଂ ତାଣ୍ଡଵିତଂ ସ୍ଥିତମ୍ । ସା ଵ୍ଯୋମନିର୍ମଲା ସାଧୋ କ୍ଵ ତେ ଯାତା ଵିଵେକିତା
ହେ ମନ, ତୁମେ ଭିତରେ କାହିଁକି ଏଭଳି ଅଶାନ୍ତ ଅଛ? ଏକ ସରଳ ମନ ଥିଲା, ଆକାଶ ପରି ନିର୍ମଳ ଥିଲା, ସେ ସ୍ପଷ୍ଟତା କେଉଁଠି ହରାଇଗଲା?
ଅଥ ଵା ଚିତ୍ତ ଭର୍ତାରଂ ସ୍ଵଂ ପ୍ରତ୍ଯ୍ ଉତ୍କଣ୍ଠସେ ସଖେ । ତିଷ୍ଠୋତ୍କଣ୍ଠାଵିଵଲିତଂ କିମ୍ ଅନୁତ୍କଣ୍ଠିତେନ ତେ
କିମ୍ବା, ହେ ମନ, ତୁମେ ନିଜ ଠାକୁରଙ୍କୁ ଆସା କରୁଛ? ମୋ ବନ୍ଧୁ, ଯେତେବେଳେ ଆଶା କରିବାକୁ କିଛି ଅଛିନାହିଁ, ତେବେ ଏଭଳି ଅସ୍ଥିର ଆଶାରେ କାହିଁକି ରହୁଛ?
କିଂ କିଲୋତ୍କଣ୍ଠସେ ଵାପି ଭର୍ତା ଯାତୋ ଜରାଂ ଭଵେତ୍ । ତପସ୍ଵୀ କୃଶଗାତ୍ରଶ୍ ଚ ଭଵେନ୍ ନିର୍ଵାସନସ୍ ତଥା
ତୁମେ କାହିଁକି, କିମ୍ବା କାହା ପାଇଁ ଏଭଳି ଆଶା କରୁଛ? ଠାକୁର ବୃଦ୍ଧ ହୋଇପାରନ୍ତି, ତପସ୍ୱୀ ହୋଇ ଦେହ ଶୁକାଇଯାଇଥିବେ, ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାଇଥିବେ।
ମତ୍ତୋ ରାଜ୍ଯାଚ୍ ଚ ଭୋଗେଭ୍ଯୋ ମନ୍ଯେ ଽସ୍ଯାମୂଲତାଂ ଗତା । ଵାସନା ଲତିକା ପ୍ରାଵୃଣ୍ନଦୀତଟଗତା ଯଥା
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ସେଠିପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ଓ ଭୋଗବିଲାସ ପ୍ରତି ଯେଉଁ ଆସକ୍ତି ଥିଲା, ସେ ଆସକ୍ତି ଗଛଟିକୁ ମନ୍ଦା ବନ୍ୟା ଯେପରି ତୀରରେ ଥିବା ଲତାକୁ ଉଖାଡ଼ି ନେଇଯାଏ, ସେପରି ସମୂଳେ ହଟିଯାଇଛି।
ଏକାନ୍ତମତିର୍ ଏକାତ୍ମା ନୀରସଶ୍ ଶାନ୍ତଵାସନଃ । ମନ୍ଯେ ଭଵତି ମେ ଭର୍ତା ଶୁଷ୍କଵୃକ୍ଷସମସ୍ଥିତିଃ
ତାଙ୍କର ମନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ ହୋଇଯାଇଛି, ସେ ନିଜେ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଲୀନ, କୌଣସି ଜିନିଷରେ ଆସ୍ୱାଦ ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି; ମୁଁ ଭାବୁଛି, ମୋର ସ୍ୱାମୀ ଏବେ ଶୁଖିଲା ଗଛ ପରି ଅଚଳ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
ତଥାପି ଚିତ୍ତ କୋତ୍କଣ୍ଠା ଭଵ ଵୋତ୍କଣ୍ଠଯାନ୍ଵିତମ୍ । ପତିମ୍ ଉଦ୍ବୋଧ୍ଯ ଯୋଗେନ ଶ୍ଲେଷଯିଷ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଅହଂ ଗଲେ
ତଥାପି, ମୋ ହୃଦୟରେ ଏଉଁ ଆକାଂକ୍ଷା ରହିଛି, ମୁଁ ଆଶାରେ ଭରିଯାଇଛି; ମୁଁ ଯୋଗର ମାଧ୍ୟମରେ ମୋ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଜଗାଇ, ତାଙ୍କୁ ଗଳେ ଧରି ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବି।
ପ୍ରମୃଷ୍ଟଵାସନଂ ଭର୍ତୁସ୍ ସମୀକୃତ୍ଯ ମନୋ ମୁନେଃ । ରାଜ୍ଯ ଏଵ ନିଯୋକ୍ଷ୍ଯାମି ନିଵତ୍ସ୍ଯାଵସ୍ ସୁଖଂ ଚିରମ୍
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଦେଖିବି ଯେ, ମୋ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ମନ ଆକାଂକ୍ଷାରୁ ସଫା ହୋଇଯାଇଛି, ହେ ମୁନି, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇଦେବି ଓ ଆମେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠାରେ ସୁଖରେ ବସିବୁ।
ଅହୋ ନୁ ଚିରକାଲେନ ମନୋରଥମ୍ ଇମଂ ଶୁଭମ୍ । ଅହମ୍ ଆସାଦଯିଷ୍ଯାମି ଯଦ୍ ଭର୍ତ୍ରା ସମଚିତ୍ତତା
ହାଁ, ଏତେ ଦିନ ପରେ ମୋର ଏହି ଭଲ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ — ମୁଁ ମୋର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହିତ ସମଭାବ ହେବି।
ସମଗ୍ରାନନ୍ଦଵୃନ୍ଦାନାମ୍ ଏତଦ୍ ଏଵୋପରି ସ୍ଥିତମ୍ । ଯତ୍ ସମାନମନୋଵୃତ୍ତିସଙ୍ଗମ୍ ଆସ୍ଵାଦନେ ସୁଖମ୍
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦର ସମସ୍ତ ମିଳନ ଭିତରେ ଏହି ଏକଟି ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ — ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମନ ଏକ ଭାବରେ ଏକାତ୍ମ ହୁଏ, ସେଠି ଥିବା ସୁଖ।
ଇତି ଚିନ୍ତାଵତୀ ଵ୍ଯୋମ୍ନା ଚୂଡାଲୋଲ୍ଲଙ୍ଘ୍ଯ ପର୍ଵତାନ୍ । ଦେଶାନ୍ ଅବ୍ଦାନ୍ ଦିଗନ୍ତାଂଶ୍ ଚ ପ୍ରାପ ମନ୍ଦରକନ୍ଦରମ୍
ଏଭଳି ଭାବି, ଚୂଡାଳା ଆକାଶ ଦେଇ ପାହାଡ଼, ଦେଶ, ସମୁଦ୍ର ଓ ଦିଗନ୍ତ ଅଟିକି, ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ର ଗୁହାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅଦୃଶ୍ଯୈଵ ନଭସ୍ସ୍ଥୈଵ ପ୍ରଵିଵେଶ ଵନାନ୍ତରମ୍ । ଵାତ୍ଯେଵ ପାଦପଲତାସ୍ପନ୍ଦଚିହ୍ନଗମାଗମା
ଦୃଶ୍ୟମାନ ନ ହୋଇ ଓ ଆକାଶ ଦେଇ ଚାଲି, ସେ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ବାତାସରେ ଲତା ଓ ଗଛ ହଲୁକ ହଲୁକ ହଲୁଥିବା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଆସିବା ଓ ଯିବା ଚିହ୍ନ ମିଳୁଥିଲା।
ଵନୈକଦେଶେ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିତ୍ କୃତପର୍ଣୋଟଜେ ପତିମ୍ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯୋଗେନ ବୁବୁଧେ ଦେହାନ୍ତରମ୍ ଇଵାସ୍ଥିତମ୍
ଏକ ଜଙ୍ଗଲର ଏକ ଅଞ୍ଚଳରେ ସେ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ପତ୍ରର ଝୁପଡ଼ି ତିଆରି କରିଥିଲେ। ଯୋଗ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସେ ତାଙ୍କୁ ଏମିତି ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ତାଙ୍କର ଦେହ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଯାଇଛି।
ହାରକେଯୂରକଟକକୁଣ୍ଡଲାଦିଵିଭୂଷିତଃ । ଅଭଵନ୍ ମେରୁକାନ୍ତିର୍ ଯସ୍ ତମ୍ ଏଵାତ୍ର ଦଦର୍ଶ ସା
ଯିଏ ପୂର୍ବେ ହାର, ବାହୁବଳୟ, କଙ୍କଣ, କଣଉଲି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗହଣା ପିନ୍ଧି ମେରୁ ପର୍ବତ ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ସେଠି ସେ ତାଙ୍କୁ ସେଇ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲେ।
କୃଶାଙ୍ଗଂ କୃଷ୍ଣଵର୍ଣଂ ଚ ଜୀର୍ଣପର୍ଣମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍ । କଜ୍ଜଲାମ୍ବୁଭରସ୍ନାତଂ ଭୃଙ୍ଗୀଶମ୍ ଇଵ ନିସ୍ସହମ୍
ତାଙ୍କର ଦେହ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୀଣ ଓ କଳା ଥିଲା, ପୁରୁଣା ଓ ଶୁଖି ଗଛପତ୍ର ପରି ବସିଥିଲେ। ଜଙ୍ଗଲର ଧୂଳି ଓ କାଳିରେ ଭିଜିଥିବା, ଶକ୍ତିହୀନ ଭୃଙ୍ଗୀର ମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଚୀରାମ୍ବରଧରଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଏକାକିନମ୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍ । ସ୍ଥଲେ ନିଷଣ୍ଣଂ ପୁଷ୍ପାଣି ଗ୍ରଥଯନ୍ତଂ ଜରାଂ ଗତମ୍
ଚୀରବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶାନ୍ତ ଓ ଏକାକୀ ଅବସ୍ଥାରେ, ଭୂମିରେ ବସିଥିଲେ। ସେ ଫୁଲ ଗୁଡ଼ିକୁ ଗୁଁଥୁଥିଲେ, ବୟସରେ ବୃଦ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ତମ୍ ଆଲୋକ୍ଯାନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗୀ ଚୂଡାଲା ପୀଵରସ୍ତନୀ । କିଞ୍ଚିଜ୍ଜାତଵିଷାଦେଦମ୍ ଉଵାଚାତ୍ମନି ଚେତସା
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଚୂଡାଳା—ଅପରାଧହୀନ ଶରୀର, ଭରିପୁରା ଛାତି—ହଳକା ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କଲେ ଏବଂ ନିଜ ମନରେ ଏଭଳି କହିଲେ:
ଅହୋ ନୁ ଵିଷମଂ ମୌର୍ଖ୍ଯଂ ଯଦ୍ ଅନାତ୍ମଜ୍ଞତାତ୍ମକମ୍ । ଏଵଂଵିଧାସ୍ ସମାଯାନ୍ତି ଦଶା ମୌର୍ଖ୍ଯପ୍ରସାଦତଃ
ହାୟ, ଏହି ମୂର୍ଖତା କେତେ ଦୁଃଖଦାୟକ, ଯାହା ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ ନ ଜାଣିବାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ! ଏପରି ଅବସ୍ଥାଗୁଡ଼ିକ ମୂର୍ଖତାର ଦୟାରୁ ଆସିଥାଏ।
ଅଯଂ ସ ରାଜା ଲକ୍ଷ୍ମୀଵାନ୍ ଯୋ ମମାପି ପ୍ରିଯଃ ପତିଃ । ହୃଦି ମୋହଘୁଣକ୍ଷୁଣ୍ଣାମ୍ ଇମାମ୍ ଅଦ୍ଯାଗତୋ ଦଶାମ୍
ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ସେଇ ରାଜା, ଧନ-ସମ୍ପଦରେ ଭରିପୁରା, ଯିଏ ମୋର ପ୍ରିୟ ସ୍ୱାମୀ ଥିଲେ—ଏବେ ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଭ୍ରମର କୀଟରେ ଖାଇଯାଇ, ଏପରି ଦୁଃଖଦ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।
ତଦ୍ ଅଵଶ୍ଯମ୍ ଇହୈଵାଦ୍ଯ ନାଥଂ ଵିଦିତଵେଦ୍ଯତାମ୍ । ନଯାମ୍ଯ୍ ଏନଂ ନ ସନ୍ଦେହୋ ଭୋଗମୋକ୍ଷଶ୍ରିଯଂ ତଥା
ତେଣୁ, ଆଜିଏ ଏଠାରେ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ମୋ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଜଣାଯିବା ଜ୍ଞାନକୁ ଦେଖାଇବି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷର ସମୃଦ୍ଧି ସହିତ।
ଇଦଂ ରୂପଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ରୂପେଣାନ୍ଯେନ କେନଚିତ୍ । ସକାଶମ୍ ଅସ୍ଯ ଗଚ୍ଛାମି ବୋଧଂ ଦାତୁମ୍ ଅନୁତ୍ତମମ୍
ଏହି ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି, ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଏକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେଠାକୁ ଯିବି, ତାଙ୍କୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଜ୍ଞାନ ଦେବା ପାଇଁ।
ବାଲେଯଂ ମମ କାନ୍ତେତି ମଦୁକ୍ତଂ ନ କରୋତ୍ଯ୍ ଅଯମ୍ । ତସ୍ମାତ୍ ତାପସରୂପେଣ ବୋଧଯାମି ପତିଂ କ୍ଷଣାତ୍
ଏହି ଶିଶୁ ମୋତେ ପ୍ରିୟା ବୋଲି ଭାବି, ମୋ କଥାକୁ ଗମ୍ଭୀରତାରେ ନେଉନାହିଁ; ତେଣୁ, ମୁଁ ତପସ୍ୱୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୋ ପତିଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଦେବି।
ଭର୍ତା କଷାଯପାକେନ ପରିପକ୍ଵମତିସ୍ ସ୍ଥିତଃ । ଚେତସ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯାଦ୍ଯ ଵିମଲେ ସ୍ଵଂ ତତ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରତିବିମ୍ବତି
ମୋ ପତି ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀର ତାପରେ ପକ୍କା ହୋଇଛନ୍ତି; ଏବେ ତାଙ୍କର ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପକ୍କା ହୋଇଛି। ଆଜି ତାଙ୍କର ନିର୍ମଳ ମନରେ ସେ ନିଜର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପକୁ ଦେଖିପାରିବେ।
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ଚୂଡାଲା ବଭୂଵ ଦ୍ଵିଜଦାରକଃ । ଈଷଦ୍ଧ୍ଯାନାଦ୍ ଗତାନ୍ଯତ୍ଵଂ କ୍ଷଣାଦ୍ ଅମ୍ବୁତରଙ୍ଗଵତ୍
ଏଭଳି ଭାବି, ଚୂଡାଳା ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିଶୁ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ; ହଳକା ଧ୍ୟାନରେ, ସେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅନ୍ୟ ରୂପ ନେଇଲେ, ପାଣିର ତରଙ୍ଗ ପରି।
ପପାତ ଵିପିନେ ତସ୍ମିନ୍ ଦ୍ଵିଜପୁତ୍ରକରୂପିଣୀ । ଭର୍ତୁର୍ ଅଭ୍ଯାଜଗାମାଗ୍ରଂ ମନ୍ଦସ୍ମିତଲସନ୍ମୁଖୀ
ସେ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁଅ ରୂପ ଧରି, ସେଇ ଜଙ୍ଗଲରେ ଅବତରିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ମଧୁର ହସରେ ମୁହଁ ଆଲୋକିତ କରି ଦେଖାଦେଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଦ୍ଵିଜପୁତ୍ରଂ ତଂ ପୁରୋ ଯାତଂ ଶିଖିଧ୍ଵଜଃ । ଵନାନ୍ତରାଦ୍ ଉପଗତଂ ତପୋମୂର୍ତିମ୍ ଇଵାସ୍ଥିତମ୍
ଶିଖିଧ୍ୱଜ ଦେଖିଲେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁଅ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ଉଭା ଅଛନ୍ତି, ଜଙ୍ଗଲର ଗଭୀର ଅଞ୍ଚଳରୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦେହ ଏକ ତପସ୍ୱୀଙ୍କ ଭଳି ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଗମ୍ଭୀର।
ଦ୍ରଵତ୍କନକଗୌରାଙ୍ଗଂ ମୁକ୍ତାହାରଵିଭୂଷିତମ୍ । ଶୁକ୍ଲଯଜ୍ଞୋପଵୀତାଙ୍ଗଂ ଶୁକ୍ଲାମ୍ବରଯୁଗାଵୃତମ୍
ତାଙ୍କର ଦେହ ଗଳିଥିବା ସୁନାର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ମୁକ୍ତାର ହାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଧଳା ଉପବୀତ ପିନ୍ଧି ଥିଲେ ଏବଂ ଦୁଇଟି ଧଳା ବସ୍ତ୍ରରେ ଢାକାଯାଇଥିଲେ।
କମଣ୍ଡଲୁଧରଂ କାନ୍ତଂ ଶାନ୍ତଂ ଦାନ୍ତମ୍ ଅନାମଯମ୍ । ଵ୍ଯାପ୍ତପ୍ରକୋଷ୍ଠଂ ଦ୍ଵିଗୁଣେନାକ୍ଷସୂତ୍ରେଣ ଚାରୁଣା
ସେ ହାତରେ କମଣ୍ଡଳୁ ଧରିଥିଲେ, ଦେଖିବାକୁ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ଶାନ୍ତ, ନିୟମିତ ଏବଂ ଦୁଃଖରହିତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦୁଇ ପାଉଁ ଉପରେ ଦୁଇ ଗୁଣା ଅକ୍ଷସୂତ୍ର ରହିଥିଲା ଯାହା ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।